I SA/Sz 1034/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA – Joanna Wojciechowska po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 stycznia 2018 r. wniosku L. N. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 3 listopada 2017 r. L. N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na ww. decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 3 października 2017 r., którą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia 12 czerwca 2017 r. ustalającą skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku od spadków i darowizn w wysokości [...] zł z tytułu darowizny środków pieniężnych w kwocie [...]zł, otrzymanych w dniu 5 grudnia 2008 r. od S. S., na których nabycie skarżący powołał się w dniu 1 lutego 2016 r. w trakcie prowadzonych przez organ podatkowy czynności sprawdzających za 2013 i 2014 rok. W treści skargi, skarżący reprezentowany przez pełnomocnika zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że wykonanie decyzji na obecnym etapie postępowania, może wywołać niepowetowaną szkodę w jego majątku. Skarżący wskazał, że niezależnie od tego, iż wniesiona skarga może doprowadzić do zmiany zaskarżonej decyzji, to wszczęcie postępowania egzekucyjnego narazi skarżącego i jego rodzinę, na konieczność podjęcia starań zmierzających do uzyskania środków niezbędnych na zapłatę podatku wynikającego z zaskarżonej decyzji poprzez zaciągnięcie zobowiązania kredytowego, na co aktualnie skarżącego nie stać. Skarżący jest rolnikiem, na jego wyłącznym utrzymaniu pozostaje jego partnerka życiowa oraz dwoje małoletnich dzieci. Dochody skarżącego nie pozwalają na zapłatę zobowiązania podatkowego w chwili obecnej, bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania jego i rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z przepisem art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wynika z przytoczonej powyżej regulacji prawnej, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Natomiast brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Sąd bowiem nie jest zobowiązany ustalać tych okoliczności we własnym zakresie, gdyż w istocie sprowadzałby się do uzupełniania za stronę skarżącą uzasadnienia wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, niepubl.). W postanowieniu z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Wnioskodawca powinien poprzeć swoje twierdzenia stosownymi materiałami, dokumentami źródłowymi, dotyczącymi w szczególności jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04, niepubl.).Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Odnosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy podnieść należy, że rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Jak wynika z akt sprawy, w skardze skarżący nie zawarł żadnych konkretnych twierdzeń odnoszących się wprost do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podnoszona przez skarżącego okoliczność, że wniesiona skarga może doprowadzić do zmiany zaskarżonej decyzji, nie może być brana przez Sąd pod uwagę przy orzekaniu w zakresie środka ochrony tymczasowej, jaki przewiduje art. 61 § 3 p.p.s.a. Na tym etapie postępowania sąd administracyjny nie ocenia bowiem merytorycznych zarzutów zawartych w skardze, gdyż niweczyłoby to sądową kontrolę legalności aktu administracyjnego, jakim jest zaskarżona w sprawie decyzja. Także gołosłowne oświadczenie skarżącego, że jego dochody nie pozwalają na zapłatę zobowiązania podatkowego w chwili obecnej, bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania jego i rodziny, jest niewystarczające. Skarżący powinien bowiem poprzeć swoje twierdzenia dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej, a tego w rozpatrywanej sprawie nie uczynił. We wniosku, skarżący nie uprawdopodobnił jakiejkolwiek konkretnej okoliczności, która wskazywałaby na fakt, że niewstrzymanie wykonania decyzji organu podatkowego spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia konkretnej - znacznej szkody lub konkretnych - trudnych do odwrócenia skutków. Nie przedstawiono żadnych danych, które w sposób jednoznaczny i przekonywujący wskazywałyby, że wykonanie decyzji wiąże się ze stratami dla skarżącego. Brak jest zatem odniesienia przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. do konkretnej sytuacji gospodarczej, majątkowej i rodzinnej skarżącego a świadczącej o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania danego aktu jest uzasadnione. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak na wstępie.