I SA/Sz 1037/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.),, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi M. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 rok I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia 2 grudnia 2014 r. nr [...] II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej M. Ż. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Prezydent Miasta Szczecin wydał w dniu 2 grudnia 2014 r. decyzję nr [...] w sprawie podatku od nieruchomości za rok 2011 w stosunku do M Ż-L, A C, E G, I M, M Ż i Z Ż, w której określił wysokość ww. zobowiązania podatkowego na kwotę [...] zl. Organ podatkowy przedstawił stan faktyczny w sprawie oraz tabelaryczne ujęcie danych mających wpływ na wysokość przedmiotowego zobowiązania. Organ wskazał, że aktem notarialnym Repertorium [...] z dnia 28 grudnia 1987 r. Z Ż oraz M Ż-L nabyli nieruchomość położoną w S przy ul. T działka nr [...] obręb [...] D. Następnie na podstawie prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego Szczecin-Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie sygn. akt II Ns 3521/09 z dnia 11 października 2010 r. spadek po Z Ż zmarłym w dniu 30 stycznia 2009 r. ostatnio zamieszkałym w S przy ul. T nabyli z dobrodziejstwem inwentarza: - córka A C w udziale do 1/5 części, - córka E G w udziale 1/5 części, - córka I M w udziale do 1/5 części, - córka M Ż w udziale do 1/5 części, - syn Z Ż w udziale do 1/5 części. Postanowienie uprawomocniło się w dniu 3 listopada 2010 r. Organ podatkowy przytoczył treść art. 3 ust. 1, art. 3 ust.4, art. 2 ust.1, art. 4 ust. 1, art. 1a ust. 1 pkt 5, art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95 poz. 613 ze zm.) dalej "u.p.o.l." Organ podał, że wezwał pismem z dnia 11 września 2012 r. współwłaścicieli do złożenia informacji w sprawie podatku od nieruchomości IN-1 za nieruchomość położoną w S przy ul. T, gdyż strony nie dopełniły obowiązku złożenia informacji odnośnie nieruchomości położonej w ustawowym terminie. M L-Ż złożyła Informację w sprawie podatku od nieruchomości IN-1 dopiero w dniu 11 lipca 2013 r. wraz z załącznikami ZN-1/C, ZN-1/A i oświadczeniem, iż na nieruchomości nie znajdują się budowle związanie z działalnością gospodarczą podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W złożonej informacji IN-1 strona zgłosiła do opodatkowania grunt o powierzchni [...] m2 oraz budynek mieszkalny o powierzchni użytkowej [...] m2, a także budynki gospodarcze o łącznej powierzchni użytkowej [...] m2. Powierzchnie przedmiotowych budynków gospodarczych oraz budynku mieszkalnego zostały wykazane w załącznikach ZN-1/A: budynek gospodarczy o nr ewidencyjnym [...] o powierzchni użytkowej [...] m2; budynek gospodarczy o nr ewidencyjnym [...] o powierzchni użytkowej [...] m2; budynek gospodarczy o nr ewidencyjnym [...] o powierzchni użytkowej [...] m2; budynek gospodarczy o nr ewidencyjnym [...] o powierzchni użytkowej [...] m2; budynek gospodarczy o nr ewidencyjnym [...] o powierzchni użytkowej [...] m2; budynek gospodarczy o nr ewidencyjnym [...] o powierzchni użytkowej [...] m2; budynek mieszkalny o nr ewidencyjnym [...]o powierzchni użytkowej [...] m2. Pozostali współwłaściciele nie dopełnili zgłoszenia obowiązku podatkowego w terminie wynikającym z przepisów u.p.o.l. Organ podatkowy postanowieniem z dnia 16 lipca 2013 r. z urzędu postępowanie w celu ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2009 (luty - grudzień) oraz za lata 2010 - 2013 za przedmiotową nieruchomość. M Ż-L po zapoznaniu się z materiałem dowodowym w sprawie, wniosła zastrzeżenie dotyczące zmiany klasyfikacji gruntu działki nr [...] z symbolu użytku Bi-RV na symbol Bi i oświadczyła, iż nie jest jej znany powód dokonanej zmiany, i że nie posiada żadnych dokumentów potwierdzających zaistniałe zmiany. S Ż, reprezentująca I M oraz E G wniosła o wstrzymanie ustalenia zobowiązania podatkowego do czasu wyjaśnienia sprawy odnośnie zmiany klasyfikacji gruntu przedmiotowej działki, zarzucając brak dokumentów poświadczających ową zmianę w aktach podatkowych. Powyższe uzasadniła koniecznością przeprowadzenia prac geodezyjnych mających na celu przywrócenie działce [...] obręb [...] D użytku rolnego. Organ podatkowy wskazał, że podatek od nieruchomości należy do grupy podatników o charakterze majątkowym. Majątkowy charakter tego podatku wyraża się tym, że opodatkowaniu podlega samo posiadanie nieruchomości niezależnie od tego, czy władający użytkuje nieruchomość, czy przynosi ona dochody, czy też na tę nieruchomość należy ponieść nakłady w celu utrzymania jej w stanie zdatnym do użytku. Konieczność zapłaty podatku wynika z samego faktu władania nieruchomością. Ciężar podatku jest zależny przede wszystkim od powierzchni tejże nieruchomości i jej rodzaju, a nie ma znaczenia czy nieruchomość jest użytkowana przez podatnika. Organ podatkowy podał, że zgodnie z informacją uzyskaną z Miejskiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej z dniem 16 lipca 2003 r. nastąpiło wyłącznie działki [...] z produkcji rolniczej i tym samym zmieniona została klasyfikacji gruntu z symbolu użytku Bi-RV na symbol Bi - inne tereny zurbanizowane (zawiadomienie znak: [...] z dnia 23 października 2013 r.) Wobec powyższego od 1 sierpnia 2003 r. przedmiotowa działka podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Jednocześnie w toku postępowania organ podatkowy ustalił, iż na nieruchomości położonej przy ul. T działka nr [...] obręb [...] D (symbol użytku Bi) znajdują się budynki z przypisaną funkcja użytkową: budynek o funkcji produkcyjny, usługowy lub gospodarczy (nr ewidencyjny [...]) o powierzchni zabudowy [...] m2; budynek o funkcji produkcyjny, usługowy lub gospodarczy (nr ewidencyjny [...]) o powierzchni zabudowy [...] m2; budynek innym niemieszkalnym (nr ewidencyjny [...]) o powierzchni zabudowy [...] m2; budynkiem innym niemieszkalnym (nr ewidencyjny [...]) o powierzchni zabudowy [...] m2; budynek o funkcji produkcyjny, usługowy lub gospodarczy (nr ewidencyjny [...]) o powierzchni zabudowy [...] m2; budynek mieszkalnym (nr ewidencyjny [...]) o powierzchni zabudowy [...] m2; budynek innym niemieszkalnym (nr ewidencyjny [...]) o powierzchni zabudowy [...] m2. W wypisie z kartoteki budynków wskazana jest powierzchnia zabudowy budynków, przez którą, stosownie do treści § 63 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) rozumie się –"...pole powierzchni figury geometrycznej określonej przez kontur, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, tj. numeryczny opis konturu wyznaczonego przez prostokątny rzut na płaszczyznę poziomą zewnętrznych płaszczyzn ścian zewnętrznych kondygnacji przyziemnej budynku, a w budynkach posadowionych na filarach, kondygnacji opartej na tych filarach - zwanego dalej konturem budynku". W związku z powyższym organ podał, że M Ż – L, składając Informację w sprawie podatku od nieruchomości IN-1 wraz z załącznikami wykazała do opodatkowania powierzchnie użytkowe budynków zgodnie z art. 4 ust 1 pkt 2 u.p.o.l. Organ wskazał, że zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17.05.1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.) podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej i gospodarki nieruchomościami stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Organ podał, że właściciel nieruchomości, który stwierdził niezgodność danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków ze stanem rzeczywistym powinien doprowadzić do ich zgodności, co następuje poprzez uruchomienie postępowania na podstawie ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne przed właściwym w tej sprawie organem administracji. Organ wskazał, że z informacji uzyskanej w Miejskim Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej wynikało, iż w dniu 25 marca 2014 r. (zawiadomienie znak: [...] z dnia 25 marca 2014 r.) na działce nr [...] z obrębu [...] D przy ul. T o pow. [...] m2 nastąpiła aktualizacja użytku (przywrócona została klasyfikacja gleboznawcza gruntu o symbolu Br-RV) oraz budynków poprzez ich połączenie i zmianę funkcji użytkowej w wyniku czego na przedmiotowej działce znajdują się obecnie następujące budynki: budynek o funkcji produkcyjny, usługowy lub gospodarczy dla rolnictwa (nr ewidencyjny [...]) o powierzchni zabudowy [...] m2; budynek mieszkalny (nr ewidencyjny [...]) o powierzchni zabudowy [...] m2; budynek o funkcji produkcyjny, usługowy lub gospodarczy dla rolnictwa (nr ewidencyjny [...]) o powierzchni zabudowy [...] m2; budynek o funkcji produkcyjny, usługowy lub gospodarczy (nr ewidencyjny [...]) o powierzchni zabudowy [...] m2. M Ż-L, zapoznając się z materiałem dowodowym w sprawie, zarzuciła, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków są niezgodne ze stanem faktycznym nieruchomości i nie zgadza się ze zmianą klasyfikacji gruntu, tj. wyłączeniem działki z produkcji rolniczej twierdząc, iż takowej nigdy nie było, ani o niczym nie wiedziała. Zadeklarowała, że powoła biegłego z zakresu geodezji w celu ustalenia prawidłowości dokonanej zmiany. Organ podatkowy dokonał analizy przedstawionego stanowiska strony i stwierdził, iż nie ma ono wpływu na rozstrzygnięcie sprawy w przedmiotowej decyzji. Zgodnie z art. 21 § 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.), dalej "o.p.", jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, wysokość zobowiązania podatkowego, o którym mowa w § 1 pkt 2, ustala się zgodnie z danymi zawartymi w deklaracji, chyba że przepisy szczególne przewidują inny sposób ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego albo w toku postępowania podatkowego stwierdzono, że dane zawarte w deklaracji, mogące mieć wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego, są niezgodne ze stanem faktycznym. W przedmiotowej sprawie organ podatkowy ustalił zobowiązania podatkowe na niniejszej decyzji na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, złożonej informacji w sprawie podatku od nieruchomości IN-1 z dnia 11 lipca 2013 r. wraz z załącznikami, aktu notarialnego Rep. A [...] z dnia 28 grudnia 1987 r. oraz wypisu z rejestru gruntów i wyciągu z kartoteki budynków. Podatek został naliczony według stawek określonych uchwałą Nr LII/1341/10 Rady Miasta Szczecin z dnia 25 października 2010 r. w sprawie stawek podatku od nieruchomości, uchwałą Nr IV/40/11 Rady Miasta Szczecin z dnia 31 stycznia 2011r. zmieniająca uchwałę w sprawie stawek podatku od nieruchomości oraz uchwałą nr XI11/306/11 Rady Miasta Szczecin z dnia 21 listopada 2011 r. zmieniająca uchwałę w sprawie stawek podatku od nieruchomości. M Ż-L złożyła odwołanie od powyższej decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 1, 2 u.p.o.l. przez ich niewłaściwe zastosowanie; art. 2 ust. 2, art. 7 ust. 1 pkt 4 lit.b u.p.o.l. przez niezastosowanie; art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 6 ust. 1 pkt 2, art. 6c ust. 1 ustawy o podatku rolnym przez ich niezastosowanie. Jak również art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego przez jego błędną wykładnię. A także art. 120, 121 § 1, 121 § 2, 122 o.p. w związku z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 180 § 1 w związku z art. 181 oraz art. 197 § 1, 187 § 1, 188, 191, 194 § 3, 210 § 1 pkt 6 i § 4, 216 § 1 o.p. przez ich niezastosowanie. Strona podała, że jest współwłaścicielem przedmiotowej nieruchomości. Podała, że w związku z legalizacją samowoli budowlanej na działce Urząd Miasta Szczecin Wydział Geodezji i Gospodarki Gruntami zawiadomił jej męża Z Ż, iż nie wymaga decyzji wyłączenie jej z produkcji rolnej. Pismo to stanowiło podstawę do wyłączenia w dniu 16 lipca 2003 r. przedmiotowej nieruchomości z produkcji rolnej. Według strony nieruchomość gruntowa stanowiła i stanowi użytek rolny. Została nabyta jako gospodarstwo rolne, a strona kwestionuje zmianę wpisu w ewidencji gruntów i budynków z 16 lipca 2003 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało w dniu 2 lipca 2015 r. decyzję nr [...] po rozpoznaniu odwołania M Ż-L od decyzji Prezydenta Miasta Szczecin z dnia 2 grudnia 2014 r. w stosunku do wszystkich współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości, w której utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny w sprawie i podał, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, podstawą wymiaru podatków i opłat są dane z tej ewidencji, obowiązuje w przedmiotowej sprawie. Wpisy w ewidencji, w tym zmiany tych wpisów, mają moc obowiązującą od daty dokonania wpisu w ewidencji i nie obowiązują z datą wsteczną. W przedmiotowej sprawie w okresie od 16 lipca 2003 r. do dnia 24 marca 2014 r. przedmiotowa działka miała oznaczenie Bi, podlega ona opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Na podstawie art. 2 ust. 2 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają bowiem wszystkie grunty, które nie stanowią użytków rolnych, gruntów zadrzewionych i zakrzewionych na użytkach rolnych i lasów, za wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Zgodnie zaś z § 68 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2001r., Nr 38, poz. 454, ze zm.), symbol Bi oznacza inne tereny zabudowane, które nie zaliczają się do użytków rolnych. Zdaniem organu odwoławczego, organ pierwszej instancji działał prawidłowo, opierając się przy wymiarze podatku a aktualnych w roku podatkowym danych z ewidencji gruntów i budynków. Prawidłowo opodatkował grunt podatkiem od nieruchomości, a budynki na nim posadowione odpowiednio jako pozostałe, niekorzystające ze zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 4 lit b ustawy, oraz jako budynek mieszkalny. Organ odwoławczy podał, że nie należało do kompetencji podatkowego organu ocena prawidłowości wpisów dokonanych w ewidencji. Organ ten nie jest umocowany do dokonywania czynności związanych z prowadzeniem postępowania w kwestii wpisów w ewidencji. W ocenie organu odwoławczego, organ pierwszej instancji zebrał pełen materiał dowodowy niezbędny do dokonania koniecznych ustaleń w sprawie wymiaru podatku. Z racji braku uprawnień tego organu do dokonywania samodzielnych ustaleń w zakresie wpisów w ewidencji gruntów bezprzedmiotowe było w postępowaniu przeprowadzenie dowodów, w tym w postaci opinii biegłego, które zmierzałyby do ustalenia stanu gruntu w celu wykazania nieprawidłowości jego oznaczenia w ewidencji. Organ pierwszej instancji dysponował dowodami świadczącymi o kwestionowaniu przez stronę zmiany wpisu w ewidencji oznaczenia gruntu na symbol Bi, jednakże nie mógł brać pod uwagę przy wymiarze podatku tej okoliczność czy wpis ten był prawidłowo dokonany czy też nie. Do jego kompetencji nie należało dokonanie takiej oceny, lecz do kompetencji organu ewidencyjnego, to jest odpowiedniego starosty. Organ odwoławczy podał również, że dokonana z dniem 25 marca 2014 r. zmiana oznaczenia w ewidencji opodatkowanego gruntu nie odpowiada oznaczeniu sprzed 16 lipca 2003 r. Nie można zatem twierdzić, że grunt przez cały czas był gruntem rolnym. Przed 16 lipca 2003 r. grunt był oznaczony symbolem Bi-R, który to symbol w stanie prawnym obowiązującym w tym czasie nie oznaczał użytku rolnego. Wówczas, użytkiem takim były grunty oznaczone symbolem jednoczłonowym - R, S, Ł, Ps, Wsr i W, a także dwuczłonowym utworzonym z wymienionych symboli plus symbol B. Organ odwoławczy wskazał, że w sprawie miał zastosowanie art. 3 ust. 4 u.p.o.l. Współwłasność nieruchomości powoduje, że nieruchomości objęte współwłasnością stanowią odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach. Nieruchomość będąca współwłasnością jest opodatkowana w pełnym zakresie, co powoduje, że w jednej decyzji wymierza się podatek od całej powierzchni opodatkowanych nieruchomości, a nie od wielkości odpowiadającej udziałowi danego współwłaściciela. Decyzję taką doręcza się wszystkim współwłaścicielom. Wszyscy ono zobowiązani są do zapłaty całości podatku. Zapłata przez jednego z nich powoduje wygaśnięcie zobowiązania, przez co pozostali nie będą płacić na rzecz gminy podatku. M Ż (córka Z Ż i M Ż-L) złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na powyższą decyzję i wniosła o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła organowi naruszenie: 1. art. 121 o.p. przez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie do organów podatkowych, w szczególności poprzez oparcie rozstrzygnięcia wbrew istniejącemu materiałowi dowodowemu; 2. art. 187 § 3 w zw. z art. 229 o.p., przez pominięcie w skarżonej decyzji okoliczności i faktów znanych organowi z urzędu, a potwierdzonych ostatecznie przez organ w piśmie z dnia 4 marca 2015 r. znak [...], tj. sprawozdania technicznego, kopii dokumentacji architektoniczno-budowlanej, kopii korespondencji z Biura Geodety Miasta zgłoszenia zmian danych ewidencji gruntów i budynków, a także wykazu zmian dotyczących przedmiotowej działki i budynków, które to dokumenty łącznie potwierdzają stanowisko skarżącej; 3. art. 191 w związku z art. 180 § 1, art. 122 oraz art. 187 § 1 i w zw. z art. 229 o.p., przez ich niezastosowanie i w rezultacie zaniechanie czynności mających na celu wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a w rezultacie orzekanie na podstawie niepełnego materiału dowodowego i tym samym nieustalonego stanu faktycznego; 4. art. 194 § 3 w zw. z art. 229 o.p., przez jego niezastosowanie i rezygnację przez organ z przeprowadzenia przeciwdowodu w stosunku do dokumentu urzędowego w postaci wypisu z ewidencji gruntów i lokali, co skutkowało przyjęciem, iż dane wynikające z ewidencji gruntów i lokali są prawdziwe, pomimo, iż w toku postępowania podatkowego wielokrotnie podnoszono zarzut zmiany treści ewidencji bez jej wiedzy i zgody właścicieli; 5. art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l., przez ich niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie oraz art. 7 ust. 4 lit.b u.p.o.l. przez jego niezastosowanie, w związku z przyjęciem, iż współwłaściciele nieruchomości gruntowej winni opłacać podatek od nieruchomości, a posadowione na gruncie budynki nie korzystają ze zwolnienia z opodatkowania, pomimo nieprawnie dokonanych zmian w ewidencji gruntów i budynków i jej nierzetelności; 6. art. 2 ust. 2 u.p.o.l. przez jego niezastosowanie w przedmiotowej sprawie, co spowodowało, iż użytki o charakterze rolnym opodatkowano podatkiem od nieruchomości; 7. art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r., poz. 520, ze zm.) przez przyjęcie wprost danych wynikających z ewidencji gruntów, pomimo, iż istnieje szereg dowodów na nierzetelność przedmiotowej ewidencji. Skarżąca wniosła również na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z pisma sporządzonego przez Biuro Geodety Miasta z dnia 4 marca 2015 r. znak [...], na okoliczność: - błędnej i bezprawnej zmiany przez organ w 2003 r. charakteru gruntu; - charakteru rolnego gruntu oraz powiązania posadowionych na tym gruncie budynków z działalnością rolniczą. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. W dniu 4 kwietnia 2016 r. wpłynęło do Sądu pismo procesowe skarżącej z dnia 30 marca 2016 r. uzupełniające skargę przez wskazanie, że dane ujawnione w ewidencji gruntów w 2003 r. nie miały szczególnej mocy wiążącej przy wymiarze podatków lokalnych, a nadto wskazane w tym piśmie dowody zgromadzone w postępowaniu. Zdaniem skarżącej, sporna działka nr [...] zawsze stanowiła grunt rolny, a jej zabudowania służyły działalności rolniczej, tym samym nie postał obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości. Zdaniem skarżącej, wpisy w ewidencji gruntów i budynków są błędne i zostały dokonane bez podstawy prawnej w tej ewidencji, co nie może stanowić podstawy do ustalenia zobowiązani podatkowego, która musi być oparte na danych zgodnych z rzeczywistym stanem prawnym, gdyż w przeciwnym wypadku prowadzi do wymiaru podatku z naruszeniem prawa. Z tego względu dopuszczalny jest w postępowaniu podatkowym dowód przeciwko dokumentowi urzędowemu – ewidencji gruntów i budynków, gdyż przy wymiarze podatków istotna jest prawda obiektywna a nie formalna. Na rozprawie 6 kwietnia 2016 r. Sąd na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a. połączył do wspólnego rozpoznania i odrębnego rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt I SA/Sz 1030/15, I SA/Sz 1025/15, I SA/Sz 1036/15, I SA/Sz 1037/15, I SA/Sz 1038/15 i I SA/Sz 1039/15. Ponadto na rozprawie Sąd uwzględnił wniosek dowodowy skarżącej zawarty w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Sporna w sprawie jest kwestia prawidłowości dokonanej przez organy podatkowe kwalifikacji dla celów wymiaru podatku od nieruchomości należącej do skarżącej, jako współwłaścicielki, nieruchomości gruntowej - działki o numerze ewidencyjnym [...] o powierzchni [...] m2 zabudowanej budynkiem mieszkalnym o powierzchni użytkowej [...] m2 oraz budynkami gospodarczymi o łącznej powierzchni użytkowej [...] m2 - położonej w S przy ulicy T , oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków symbolem Bi, oraz kwestia zwolnienia tej nieruchomości od opodatkowania na postawie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit.b u.p.o.l., jako gospodarstwa rolnego (rybackiego). Według organów podatkowych, nieruchomość oznaczona symbolem Bi, będąca współwłasnością skarżącej, podlega opodatkowaniu stawkami przewidzianymi dla gruntów i budynków pozostałych oraz budynków mieszkalnych i nie korzysta ze zwolnienia podatkowego na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit.b u.p.o.l., gdyż organy związane są zapisami w ewidencji gruntów i budynków, natomiast - według skarżącej - nieruchomość została wadliwie oznaczona w ewidencji gruntów i budynków symbolem Bi, w wyniku błędnych czynności organu ewidencyjnego, będącego zarazem organem podatkowym, chociaż nie było podstaw prawnych do nadania nieruchomości symbolu Bi, gdyż nieruchomość od momentu jej nabycia (28 grudnia 1987 r.) stanowiła gospodarstwo rolne, w którym prowadzona była hodowla ryb, zatem nie powinna podlegać podatkowi od nieruchomości i korzystać ze zwolnienia podatkowego. W sprawie bezsporne było, że podatnikiem przedmiotowego podatku byli współwłaściciele nieruchomości. Przedstawiając na wstępie regulacje prawne znajdujące zastosowania w sprawie, należy przywołać brzmienie przepisów u.p.o.l., zgodnie z którymi: - działalność rolnicza obejmuje produkcję roślinną i zwierzęcą, w tym również produkcję materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego oraz reprodukcyjnego, produkcję warzywniczą, roślin ozdobnych, grzybów uprawnych, sadownictwo, hodowli i produkcję materiału zarodowego zwierząt, ptactwa i owadów użytkowych, produkcję zwierzęcą typu przemysłowego fermowego oraz chów i hodowlę ryb (art. 1a ust. 1 pkt 6); - opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty, budynki lub ich części (art. 2 ust. 1 pkt 1 i pkt 2); - opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (art. 2 ust. 2); - podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3, (art. 3 ust. 1; zastrzeżenie nie ma znaczenia w sprawie); - jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 5 (art. 3 ust. 4; zastrzeżenie nie ma znaczenia w sprawie); - obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku (art. 6 ust. 1); - zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki gospodarcze lub ich części: a) służące działalności leśnej lub rybackiej, b) położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej (art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. a i lit. b); - dla potrzeb wymiaru i poboru podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego i podatku leśnego organy podatkowe prowadzą ewidencję podatkową nieruchomości w systemie informatycznym (art. 7a ust. 1); Nadto, zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, a zgodnie z art. 7a ust. 2 u.p.o.l., ewidencja podatkowa nieruchomości zawiera dane o podatnikach i przedmiotach opodatkowania, w szczególności wynikające z informacji i deklaracji składanych przez podatników na podstawie przepisów ustawy oraz przepisów o podatku rolnym i podatku leśnym, danych zawartych w księgach wieczystych, w ewidencji gruntów i budynków oraz innych ewidencjach i rejestrach, w tym prowadzonych przez organy administracji publicznej, a w szczególności: 1) przed dniem wejścia w życie ustawy; 2) aktów notarialnych; 3) ewidencji decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i wydanych decyzji o pozwoleniu na budowę; 4) planu zagospodarowania przestrzennego; 5) ewidencji prowadzonych przez urzędy skarbowe; 6) Centralnego Rejestru Podmiotów - Krajowej Ewidencji Podatników. Z powyższego uregulowania prawnego wynika co do zasady, że grunty i budynki (oraz budowle) podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, jednak z pewnymi wyjątkami, m.in. wówczas, gdy są zakwalifikowane jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy (z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej) oraz, gdy korzystają ze zwolnienia podatkowego, m.in. jako budynki gospodarcze lub ich części służące działalności leśnej lub rybackiej oraz położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej. Nadto, z przywołanej regulacji wynika, że organy podatkowe zobowiązane są uwzględniać zapisy ewidencji gruntów i budynków dotyczące także symbolu danego użytku, które stanowią dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 § 1 o.p. i nie są uprawnione do weryfikacji klasyfikacji zawartych w tej ewidencji. Przepisy o.p. dopuszczają jednak możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom urzędowym. Kwestię tę reguluje art. 194 § 3 o.p. stanowiąc, że przepisy § 1 i § 2 nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom wymienionym w tych przepisach. Informacje ujęte w operacie ewidencyjnym nieruchomości, dotyczące np. symbolu użytku, wprowadzone do tego rejestru przez właściwego starostę w ramach postępowania prowadzonego na podstawie przepisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, wywierają skutki materialnoprawne, mające również wpływ na zawartość danych ewidencji podatkowej nieruchomości (art. 7a ust. 2 u.p.o.l.). Stąd też generalnie uprawniona jest teza, że dane z ewidencji gruntów i budynków nie mogą być dla potrzeb wymiaru podatku od nieruchomości korygowane w odrębnym postępowaniu przez organ podatkowy, za pomocą każdego dopuszczonego prawem dowodu. Sąd nie podzielił poglądu przeciwnego wyrażonego, m.in. w przywołanym przez skarżącą wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2014r. sygn. akt II FSK 1581/12, iż dane z ewidencji gruntów i budynków mogą być dla potrzeb wymiaru podatku od nieruchomości korygowane w odrębnym postępowaniu przez organ podatkowy za pomocą każdego dopuszczalnego prawem dowodu, w szczególności jeżeli dotyczą oznaczenia odpowiednim symbolem danego użytku gruntowego. Sąd zaakceptował natomiast argumentację dotyczącą procedury i mocy wiążącej zmian wprowadzanych do ewidencji gruntów i budynków przedstawioną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 8 października 2013 r. sygn. akt I SA/Sz 406/13, w którym sąd ten stwierdził, że cyt.: "Ewidencja gruntów i budynków jest jednolitym dla kraju, systematycznie aktualizowanym zbiorem informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami, którą reguluje ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm. - art. 2 pkt 8). Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 tej ustawy, w ewidencji gruntów zawarte są informacje dotyczące m.in.: - położenia gruntów, ich granic i powierzchni, rodzaju użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, a także oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości; - właściciela, a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych - innych osób prawnych i fizycznych, w których władaniu znajdują się grunty lub ich części. Ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie (art. 22 ust. 1). Właściciele nieruchomości są obowiązani zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni licząc od dnia powstania tych zmian (art. 22 ust. 2). Na żądanie starosty właściciele nieruchomości, zgłaszający zmiany są obowiązani dostarczyć dokumenty geodezyjne, kartograficzne i inne niezbędne do wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków (art. 22 ust. 3). Przywołana ustawa, chociaż określa przedmiot ewidencji i podstawowe wymagania co do jej zawartości, nie określa jednak zasad jej prowadzenia. Zasady dokonywania wpisów w ewidencji, wprowadzania zmian i aktualizacji ewidencji określa, wydane na podstawie art. 26 tej ustawy, rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454). Z przepisów rozporządzenia wynika, że ewidencja gruntów obejmuje dane liczbowe i opisowe dotyczące gruntów i budynków, a także dane dotyczące właścicieli, użytkowników wieczystych i innych osób władających nieruchomościami. Dane ewidencyjne odnoszące się do gruntów dotyczą, między innymi numeru działki, numerycznego opisu granic, pola powierzchni działki ewidencyjnej i informacji określających pola powierzchni konturów użytków gruntowych i klas gleboznawczych w granicach działki ewidencyjnej (§ 10, § 11, § 59 i § 60 rozporządzenia). Zgodnie zaś z § 44 pkt 2 rozporządzenia, do zadań starosty związanych z prowadzeniem ewidencji należy utrzymanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych (§ 45 ust. 1 rozporządzenia). Dane zawarte w ewidencji są podstawą planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych (art. 21 ust. 1 ww. ustawy). Z istoty ewidencji jako urzędowego zbioru danych na temat gruntów, budynków i lokali wynika, że może ona spełniać swoje funkcje tylko przy założeniu aktualności danych ewidencyjnych. Dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek osób, organów i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 i § 11, w tym właścicieli nieruchomości (§ 46 ust. 1 rozporządzenia). Rodzaje zmian wprowadzanych z urzędu określa § 46 ust. 2 rozporządzenia. Są to zmiany wynikające, m.in. z prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów normatywnych oraz opracowań geodezyjnych i kartograficznych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierających wykazy zmian danych ewidencyjnych. Wprowadzanie zmian w ewidencji w sytuacji, gdy wymaga to wyjaśnień zainteresowanych lub uzyskania dodatkowych dowodów, następuje w drodze decyzji administracyjnej (§ 47 ust. 3 rozporządzenia). Starosta, jako przedstawiciel Skarbu Państwa, odpowiada za aktualność danych w ewidencji, o czym stanowi § 44 powołanego rozporządzenia, przy czym - wszelkie zmiany powinny być dokonane w oparciu o dane udokumentowane, na co już wskazano powyżej. Zauważyć także należy, że obowiązek wynikający z art. 22 ust. 2 powołanej ustawy, z jednej strony - zapewnia aktualność tych danych, które powinny odzwierciedlać stan rzeczywisty, z drugiej zaś - eliminuje możliwość dokonywania tych zmian z datą wsteczną. Ze wskazanych wyżej przepisów wynika, że dane ewidencyjne mają charakter informacyjno-techniczny i odnoszą się do konkretnej działki ewidencyjnej. Ewidencja rejestruje jedynie stany prawne wynikające z określonych dokumentów urzędowych, a zatem stany ustalane w innym trybie lub przez inne organy orzekające. Dla obywateli i organów państwowych moc wiążącą mają tylko dane dotyczące opisu gruntów (ich położenia, konturu granic, rodzaju użytków, itp.). Uznać zatem należy, że rejestr ewidencji gruntów jest wyłącznie odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego dotyczącego danej nieruchomości i, że ujawniony w ewidencji gruntów stan prawny powinien być oparty na odpowiednich dokumentach (prawomocnych orzeczeniach sądowych, ostatecznych decyzjach administracyjnych, czynnościach prawnych dokonanych w formie aktów notarialnych, spisanych umowach i ugodach w postępowaniu sądowym i administracyjnym lub innych dokumentach posiadających moc dowodową dla ustalenia prawa własności). Zatem, istotny w sprawie przepis art. 22 pkt 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, który stanowi, że osoby, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i art. 51, są obowiązane zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni licząc od dnia powstania tych zmian, nie dotyczy zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków, wynikających z decyzji właściwych organów, natomiast starosta, jako przedstawiciel Skarbu Państwa, odpowiada za aktualność danych w ewidencji, o czym stanowi § 44 powołanego rozporządzenia, przy czym wszelkie zmiany powinny być dokonane w oparciu o dane udokumentowane, na co już wskazano powyżej (vide: wyrok NSA z dnia 30 października 2009 r., sygn. akt I OSK 102/09). W wyroku z dnia 7 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 719/07, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż w pojęciu aktualizacji ewidencji gruntów i budynków mieści się także usuwanie (prostowanie) błędnych wpisów bazy danych ewidencyjnych. W przedmiocie zaś aktualności wpisów w ewidencji gruntów i budynków, w kontekście zmian jakie zachodzą na działkach ujętych w ewidencji, należy wyraźnie podkreślić, że w przypadku ewidencji gruntów i budynków nie ma zastosowania zasada wpisu danych z datą wsteczną (np. jak to ma miejsce w przypadku ksiąg wieczystych, tj. z datą złożenia wniosku). Wniosek, że dokonanie zmian w ewidencji z datą wsteczną nie jest możliwe, pośrednio wypływa z przepisów prawa, które normują tryb wprowadzenia tych zmian. Obowiązek zgłoszenia właściwemu staroście wszelkich zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków w terminie 30 dni od dnia powstania tych zmian zapewnia, z jednej strony - aktualność tych danych, które powinny odzwierciedlać stan rzeczywisty, z drugiej zaś - ustanawiając, obowiązek po stronie właściciela zawiadamiania o tych zmianach w krótkim terminie, eliminuje możliwość dokonywania tych zmian z datą wsteczną, tj. obejmującą okres wcześniejszy, przed datą złożenia wniosku. Zatem, jeżeli zmiany w ewidencji gruntów obejmujące zmiany rodzaju użytków gruntowych zostają wprowadzone w drodze decyzji administracyjnej, to wywołują skutek ex nunc, tj. na przyszłość, a nie skutek ex tunc, tj. z mocą wsteczną (vide: wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2013 r. sygn. akt II OSK 2631/11).". Ponadto, należy wskazać, że - zgodnie z § 49 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 ww. rozporządzenia o dokonanych zmianach w danych ewidencyjnych starosta zawiadamia organy podatkowe w przypadku zmian danych mających znaczenie dla wymiaru podatków: od nieruchomości, rolnego i leśnego. Zawiadomienie to zawiera w szczególności oznaczenie dokumentu, który stanowił podstawę do zmiany, oraz datę jej wprowadzenia. Sąd podzielił również pogląd zaprezentowany w wyroku Naczelny Sąd Administracyjny z dnia 21 grudnia 2012 r. sygn. akt II FSK 986/11, w którym NSA wywiódł, że z przytoczonej regulacji wynika, iż datą zmiany treści ewidencji jest data określona w skierowanym do organu podatkowego zawiadomieniu starosty. Powinna być ona również odnotowana w dzienniku zmian. Dopiero z tą datą - dokonania zmiany w ewidencji - określone grunty zmieniają swój charakter dla celów podatkowych. Wyłącznie zatem starostowie upoważnieni są do dokonywania zmian w ewidencji gruntów i budynków. Mając na uwadze powyższe uregulowania prawne i przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy, należy wskazać, że z akt sprawy wynikało, iż matka skarżącej M Ż-L wraz z mężem nabyła na mocy umowy sprzedaży, sporządzonej w formie aktu notarialnego 28 grudnia 1987 r., własność nieruchomości rolnej zabudowanej położonej w S przy ulicy T obejmującej także działkę nr [...] z rozpoczęta na niej budową budynku gospodarczego oraz, że organ architektoniczno-budowlany Miasta Szczecina wyraził zgodę na użytkowanie rolnicze nabytej nieruchomości (nieruchomość przeznaczona była na cele usług turystyki i wypoczynku - § 2 i § 3). Po dokończeniu budowy, właściciele nieruchomości występowali do organów architektoniczno-budowlanych Miasta Szczecina o informację, czy możliwa jest legalizacja wzniesionego budynku gospodarczego, w odpowiedzi na co pismami z 14 września 1994 r. i z 15 lipca 1996 r. zostali poinformowani, że: "Zabudowa związana z funkcją wody i zieleni, budynek mieszkalny z akwarium (do hodowli narybku) i garażem oraz pomieszczenie gospodarcze (pod paszę i sprzęt) nie są sprzeczne z ww. ustaleniami planu." oraz, że: "...istniejąca zabudowa jest zgodna z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta Szczecina uchwalonym dnia 16 maja 1994 r.[...] nie wymaga decyzji zezwalającej na wyłączenie z produkcji rolniczej. Uzasadniam to tym, że grunty opisane wyżej zgodnie z opinią Głównego Specjalisty ds. klasyfikacji gruntów Wojewódzkiego Biura Geodezji i Terenów Rolnych w Szczecinie zostały wytworzone z gleb pochodzenia mineralnego.". W toku postępowania matka skarżącej M Ż-L wskazywała, że bez wiedzy jej oraz męża, co do działki nr [...] został zmieniony symbol użytku z B-RV na Bi, chociaż ich wniosek skierowany do organu budowlano-architektonicznego Miasta Szczecina dotyczył legalizacji budynku, a nadto, że sąsiednie działki tworzące ich gospodarstwo rolne (rybackie) oraz działka sąsiada pozostały niezmienione, tj. pozostawiono symbol B-RV. M Ż-L wskazywała także, że zarówno organ ewidencyjny, jak i organ podatkowy, to ten sam organ, zatem okoliczność dotycząca aktualizacji ewidencji gruntów i budynków w sprawie była znana organowi z urzędu i powinna była być uwzględniona w postępowaniu podatkowym w momencie dokonania zmiany, a nie po wielu latach od jej dokonania. Nadto, według matki skarżącej, skoro z dokumentów zgromadzonych w sprawie wynikało, że zmiana symbolu nastąpiła niezgodnie z prawem, tj. wbrew intencji wnioskujących o legalizację budynku, a nie o zmianę symbolu użytku, oraz wobec tego, że nie zostali oni poinformowani o sposobie zakończenia postępowania z ich wniosku, to nie do zaakceptowania jest sytuacja, w której błędy organu wywołują negatywne konsekwencje dla podatnika, a organy podatkowe, ani przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy, ani z urzędu, nie uwzględniają - w trybie art. 194 § 3 o.p. - tych okoliczności, zasłaniając się dyspozycją art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Skarżąca w skardze przywołała podobne argumenty. Dodatkowo, pismo Geodety Miasta Szczecina z dnia 4 marca 2015 r. nr [...], które Sąd dopuścił jako dowód uzupełniający z dokumentu, potwierdza, że zmiana użytku w 2003 r. została błędnie wprowadzona na podstawie wadliwie odczytanych informacji z pisma z dnia 15 lipca 1996 r. i bez wniosku właściciela oraz, że nieruchomość ta została nabyta na cele rolne i tworzyła całość funkcjonalną z działkami [...][...] stanowiącymi stawy rybne, jak też, że na terenie działki prowadzona była wyłącznie działalność rolnicza, także w latach 2003-2014. Powyższe okoliczności jednoznacznie potwierdzają, że organy podatkowe, mimo prowadzenia postępowania i gromadzenia dokumentacji dotyczącej trybu zmiany symbolu użytku na działce 10/8 oraz posiadania informacji o błędnie wprowadzonej zmianie do ewidencji gruntów i budynków, nie oceniły tej okoliczności w sposób zgodny z art. 187 § 1 o.p., tj. nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego, jak również naruszyły przepis art. 191 o.p. statuujący tzw. zasadę swobodnej oceny dowodów, poprzez pominięcie w istocie dowodów potwierdzających wadliwy trybu wprowadzenia zmian do tej ewidencji, co w konsekwencji oznacza także naruszenie przepisu art. 194 § 3 o.p., zgodnie z którym przepisy § 1 i § 2 nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom wymienionym w tych przepisach. Nadto, wobec tego, że z akt sprawy wynikał, iż symbol użytku widniejący w ewidencji gruntów i budynków w danym roku podatkowym nie odpowiadał rzeczywistemu stanowi, która to okoliczność powinna była być znana organowi z urzędu, skoro organ podatkowy i organ ewidencyjny, to ten sam organ administracji samorządowej, co dodatkowo potwierdzały dokumenty przedstawione przez matkę skarżącej M Ż-L i na mocy których od 25 marca 2014 r. zaktualizowano symbol użytku przywracając mu oznaczenie jako zabudowanemu gruntowi ornemu klasy V (Br-RV), to taka praktyka organów podatkowych, jak przyjęta w rozpoznawanej sprawie, narusza zasadę zaufania organów podatkowych do podatników, określoną w art. 121 § 1 o.p., gdyż może rodzić przypuszczenie, że organy podatkowe nie wydają na czas decyzji wymiarowych ustalających prawidłową wysokość podatku, mimo posiadanych z urzędu informacji o zmianie oznaczenia ewidencyjnego gruntów i budynków, mających wpływ na podniesienie wysokości podatku, celem uzyskania wyższych przychodów podatkowych z odsetek od zaległości podatkowych, liczonych od dnia następnego po upływie terminu płatności, ze szkodą dla podatników. Mając także na uwadze przywołane wyżej regulacje prawne dotyczące obowiązku aktualizowania przez starostę danych ewidencyjnych w ewidencji gruntów i budynków oraz niedopuszczalności dokonywania zmiany z datą wsteczną, jak też, że wpisy do ewidencji wywołują skutek na przyszłość - ex nunc, a nie wstecz- ex tunc, należało uznać, że organ ewidencyjny, nie informując w odpowiednim momencie organu podatkowego o wprowadzonej zmianie oznaczenia użytku do ewidencji gruntów i budynków, dopuścił się zaniedbania, którego skutki nie powinny obciążać podatnika. Oceniając także argument organu odwoławczego zamieszczony in fine uzasadnienia zaskarżonej decyzji, iż zmiana oznaczenia w ewidencji opodatkowanego gruntu dokonana 25 marca 2014 r. nie odpowiada oznaczeniu istniejącemu sprzed 16 lipca 2003 r. (gdyż przed 16 lipca 2003 r. grunt był oznaczony symbolem Bi-R, który to symbol w stanie prawnym obowiązującym w tamtym czasie nie oznaczał użytku rolnego, bowiem wówczas użytkiem takim były grunty oznaczone symbolem jednoczłonowym - R, S, Ł, Ps, Wsr i W, a także dwuczłonowym utworzonym z wymienionych symboli plus symbol B), należy stwierdzić, że argument ten jest nieuprawniony z dwóch przyczyn, po pierwsze - z żadnych dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy nie wynika, jaki w istocie symbol użytku miała działka [...] przed 16 lipca 2003 r., po drugie - z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wprost wynikało, że matka skarżącej M Ż-L z mężem nabyła 28 grudnia 1987 r. gospodarstwo rolne i prowadziła na nim hodowlę ryb, także w latach 2003-2014, co potwierdził Geodety Miasta Szczecina w piśmie z dnia 4 marca 2015 r., zatem każde oznaczenie zabudowanego gruntu ornego, na którym prowadzona jest hodowla ryb objęta jest przepisem art. 2 ust. 2 u.p.o.l., zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej oraz regulacją art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. a i lit. b u.p.o.l., zgodnie z którymi zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki gospodarcze lub ich części służące działalności leśnej lub rybackiej, położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej. Wszystkie ww. orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej bazie orzeczeń NSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl. Mając na uwadze przedstawione regulacje prawne, ich interpretację i przywołane orzecznictwo sądów administracyjnych, jak też stwierdzenie, że organy podatkowe w toku postępowania podatkowego naruszyły przepisy postępowania podatkowego, tj. art. 187 § 1, art. 191 i art. 194 § 4 oraz w art. 121 § 1 o.p., które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż organy te nieprawidłowo w konsekwencji nie zastosowały w sprawie przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 2 oraz art. 7 ust. 1 pkt 4 lit.a i lit.b u.p.o.l., stanowiących podstawę do wyłączenia od opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów i budynków znajdujących się na działce nr [...], wchodzącej w skład gospodarstwa rybackiego, to należało - na podstawie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit.a i c p.p.s.a. - zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję uchylić. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ podatkowy zobowiązany jest uwzględnić ocenę prawną przedstawioną wyżej co braku podstaw do opodatkowania nieruchomości znajdujących się na działce nr [...]. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 214 § 2, art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit.a w związku z § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U.2013.490) oraz w związku z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2015.1804), na które składają się: wpis od skargi w wysokości [...] zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł oraz koszty zastępstwa procesowego ustalone od wartości przedmiotu zaskarżenia w wysokości [...] zł, łącznie [...] zł.