I SA/Sz 1052/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Woźniak, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Protokolant Łukasz Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 marca 2014 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn oddala skargę. Decyzją z 19 lipca 2013 r. o nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Szczecinie utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli skarbowej w S. z 20 lutego 2013 r. ustalająca A. K. zobowiązanie w podatku od spadków i darowizn w kwocie [...] zł z tytułu darowizny środków pieniężnych w kwocie [...] zł. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w S. przeprowadził w dniach 15 czerwca 2010 r. – 24 marca 2011 r. kontrolę skarbową w zakresie dochodów A. K. nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2005 r. W toku kontroli ustalono, że podatnik otrzymał w 2005 r. od swojej partnerki życiowej A. G. kwotę [..] zł. Na wezwanie organu kontrolującego podatnik wyjaśnił m.in., że w 2005 r. A. G. wniosła do prowadzonej przez niego działalności gospodarczej oraz do wspólnego gospodarstwa domowego kwotę [...] zł. W piśmie tym wskazano "...innych darowizn i pożyczek mój mocodawca wraz z partnerką nie otrzymali do roku 2006 włącznie...". W dniu 8 kwietnia 2011 r. A. K. wniósł zastrzeżenia i wyjaśnienia do protokołu kontroli w związku ze wskazaniem w nim na przekazanie przez A. G. kwoty [...] zł na jego rzecz, wnosząc o przesłuchanie ww. na okoliczność przekazania tej kwoty do wspólnego z odwołującym gospodarstwa. Do protokołu przesłuchania z dnia 28 kwietnia 2011 r. A. G. zeznała, że od lipca 2005 r. do końca 2006 r. mieszkała i prowadziła wspólnie z podatnikiem gospodarstwo domowe. W tym okresie pozostawała na wyłącznym jego utrzymaniu; do 2006 r. włącznie powierzyła swojemu partnerowi życiowemu jednorazowo kwotę [..] zł gotówką, celem zainwestowania w fundusze inwestycyjne i według jej wiedzy kwota ta w ten sposób została zainwestowana. Podatnik nie przeznaczył jej na bieżące utrzymanie, czy też prowadzoną działalność gospodarczą. W 2006 r. kwota ta nie została też zwrócona i prawdopodobnie powyższe środki pieniężne były nadal zainwestowane w funduszach inwestycyjnych. W tym stanie sprawy decyzją z dnia 5 sierpnia 2011 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w S. ustalił podatnikowi podatek od spadków i darowizn w kwocie [...] zł tytułem darowizny środków pieniężnych otrzymanych od A. G. Organ uznał, że w sprawie miało miejsce powołanie się przez organem kontroli skarbowej na fakt otrzymania darowizny, zatem zastosował 20% stawkę podatku. Od powyższej decyzji podatnik wniósł odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie. Postępowanie odwoławcze zakończyło się decyzją z dnia 15 listopada 2012 r., wydaną na podstawie art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej, tj. uchylającą ww. decyzję organu I instancji i przekazującą sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Następnie, decyzją z dnia 20 lutego 2013 r., nr[..] , Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w S. ocenił, że obowiązek podatkowy w powołanych okolicznościach powstał w momencie powołania się podatnika na otrzymanie środków pieniężnych w drodze darowizny, wobec czego prawidłowo zastosowany został art. 15 ust. 4 ustawy o podatku od spadków i darowizn. Organ ponownie ustalił zobowiązanie w tym podatku w kwocie [...] zł stwierdzając, że nie istnieją prawne możliwości wszczęcia odrębnych postępowań kontrolnych wobec darczyńcy i obdarowanego, jako stron postępowania w sprawie wymiaru podatku od spadków i darowizn. Od powyższej decyzji podatnik złożył odwołanie, w którym zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego, tj. art. 191 w zw. z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego i bezpodstawne przyjęcie, że przekazana kwota stanowiła darowiznę; naruszenie przepisu art. 6 ust 4 ustawy o podatku od spadków i darowizn poprzez przyjęcie, że obowiązek podatkowy powstał z chwilą powołania się podatnika przed organem kontroli skarbowej na nabycie darowizny; naruszenie przepisu art. 15 ust. 4 ustawy o podatku od spadków i darowizn poprzez jego bezpodstawne zastosowanie. Podnosząc powyższe zarzuty podatnik wniósł o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie. Uzasadniając powyższe żądania A. K. przytoczył okoliczności faktyczne, nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu I instancji, w szczególności z tym, że przekazanie środków pieniężnych na jego rzecz nosi znamiona darowizny, na którą powołał się wtoku postępowania kontrolnego, co skutkowało zastosowaniem 20% sankcyjnej stawki podatku. Wskazaną na wstępie decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w Szczecinie, utrzymał mocy decyzję pierwszoinstancyjną. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie, po przytoczeniu i analizie obowiązujących przepisów prawa, organ odwoławczy stanął na stanowisku, że zdarzeniem powodującym powstanie obowiązku podatkowego w niniejszej sprawie była czynność procesowa, tj. powołanie się na fakt otrzymania darowizny przed organem kontroli skarbowej w toku prowadzonego postępowania kontrolnego. Zdarzenie to miało miejsce w dniu 29 grudnia 2010 r. Organ stwierdził następnie, że zdarzeniem wywołującym obowiązek podatkowy jest powołanie się na darowiznę przed organem kontroli skarbowej i to niezależnie od tego, kiedy darowizna ta została umówiona lub wykonana. Nadto, organ odwoławczy wskazał, że nabycie nie zostało zgłoszone do opodatkowania, obowiązek podatkowy powstał z chwilą powołania się przez podatnika przed organem kontroli skarbowej na okoliczność dokonania darowizny (art. 6 ust. 4 ww. ustawy), tym samym stawka w wysokości 20% podatku znajdowała zastosowanie. Obowiązek podatkowy w stosunku do darowizny dokonanej w 2005 r. a powołanej w 2010 r. powstał z chwilą uprawomocnienia się wyroku sądu z dnia 14 czerwca 2012 r., sygn. akt I C 17/12, ustalającego stosunek prawny z 2005 r. pomiędzy A. K. a A. G. W niniejszej sprawie bezspornie ziścił się zatem warunek decydujący o powstaniu obowiązku podatkowego wskazany w zdaniu 2 art. 6 ust. 4 ustawy o podatku od spadków i darowizn, związany z powołaniem się podatnika na określoną czynność. Organ podatkowy podkreślił także, że mając w świetle zebranego materiału dowodowego - wątpliwości co do istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, z którym związane są skutki podatkowe (opodatkowanie stawką sankcyjną), z dbałości o wyczerpujące ustalenie stanu faktycznego, wystąpił do sądu powszechnego o dokonanie oceny prawnej w tym zakresie (ustalenie istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa) jako elementu niezbędnego dla oceny tych skutków. Orzeczenie z dnia 14 czerwca 2012 r., sygn. akt[...] , Sądu Rejonowego S.-P. i Z. w S. I Wydział C., który ustalił, że pomiędzy podatnikiem a A. G. w 2005 r. powstał stosunek darowizny, którego przedmiotem była kwota [...] zł przekazana przez A. G. na rzecz A. K. rozwiało powyższe wątpliwości, a zatem zasadne było ustalenie podatnikowi spornego zobowiązania w podatku od spadków i darowizn. Podatnik zaskarżył decyzję Dyrektora Izby Skarbowej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Skarżący zarzucił organowi naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego, tj. art. 191 w zw. z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego i przyjęcie, że przekazana kwota stanowiła darowiznę; naruszenie przepisu art. 6 ust 4 ustawy o podatku od spadków i darowizn poprzez przyjęcie, że obowiązek podatkowy powstał z chwilą powołania się podatnika przed organem kontroli skarbowej na nabycie darowizny oraz naruszenie przepisu art. 15 ust. 4 ustawy o podatku od spadków i darowizn. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie decyzji w całości, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Uzasadniając swoje stanowisko podatnik przytoczył przebieg postępowania w sprawie począwszy od wydania decyzji pierwszoinstancyjnej z dnia 22 lutego 2013 r. do czasu wydania zaskarżonej decyzji podkreślając, że nie zgadza się z przyjęciem przez organ, że okoliczność wpłaty kwoty [...] zł (otrzymanej od A. G.) na jego konto, świadczy o tym, że stanowiła ona darowiznę, bowiem był to wkład A. G. do wspólnego gospodarstwa domowego; nie było to bezpłatne świadczenie na rzecz obdarowanego kosztem majątku darczyńcy bowiem A. G. pozostawała na utrzymaniu skarżącego. W tym zakresie powołano w skardze orzeczenie Sądu Najwyższego dnia 11 kwietnia 1989 r., sygn. akt II ARN 11/89, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 20 grudnia 2006 r., sygn. akt I SA/Ke 231/06. Skarżący podkreślił także, że nie zgadza się ze stanowiskiem organu, że wiążące jest w sprawie orzeczenie zapadłe wyrokiem zaocznym z dnia 14 czerwca 2012 r., sygn. akt [...] Sądu Rejonowego w Szczecinie określające wymieniony stosunek prawny jako darowiznę. Podatnik podniósł, że w żadnym momencie postępowania nie powoływał się na darowiznę, a wręcz konsekwentnie temu zaprzeczał. Stąd wskazywanie przez organ na powołanie na darowiznę jest sprzeczne z zebranym materiałem dowodowym. Podatnik nie podważył stanowiska sądu powszechnego, natomiast zakwestionował działania organów kontroli skarbowej będących następstwem tego rozstrzygnięcia uważając, że skoro ww. wyrok jest wiążący dla organu, to powinien znaleźć zastosowanie art. 6 ust. 4 zd. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn, co oznacza, że nie można zastosować stawki sankcyjnej. Obowiązek podatkowy mógł powstać tylko jeden raz albo na skutek uprawomocnienia orzeczenia sądu albo wskutek powołania. Podatnik podkreślił także, że postępowanie w sprawie podatku od spadków i darowizn jest bezpośrednią konsekwencją postępowania w sprawie przychodów ze źródeł nieujawnionych, a nie jak uważa organ kontroli skarbowej dwa odrębne postępowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Szczecinie wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), dalej zwanej "P.p.s.a.", uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art.134 P.p.s.a.). W myśl art.135 P.p.s.a. orzekanie następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzeniem jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 §1 P.p.s.a. Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonej decyzji nie dała podstaw do uznania skargi za zasadną. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy na wstępie, że wątpliwości w zakresie ustalenia charakteru stosunku prawnego zaistniałego pomiędzy A. K. a darczyńcą – A. G. zostały wyjaśnione orzeczeniem z dnia 14 czerwca 2012 r., sygn. akt[...] , Sądu R. S.-P. i Z. w S. I Wydziału C., który ustalił, że pomiędzy podatnikiem a A. G. w 2005 r. powstał stosunek darowizny, którego przedmiotem była kwota [..] zł przekazana przez A. G. na rzecz A. K. Wobec tego orzeczenia, zasadnie organy podatkowe uznały, że pomiędzy A. G. jako darczyńcą a A. K. jako obdarowanym miała miejsce w 2005 r. darowizna środków pieniężnych w kwocie [...] zł, która nie została zgłoszona do opodatkowania i na którą to okoliczność podatnik powołał się w toku postępowania kontrolnego, tj. w dniu 29 grudnia 2010 r. w swoich pisemnych wyjaśnieniach. Niewątpliwie otrzymane środki zwiększyły majątek osobisty podatnika i stanowią darowiznę w myśl art. 888 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16 poz. 93 ze zm.), która nie została zgłoszona do opodatkowania. W tym miejscu wskazać należy, że prawomocny wyrok sądu powszechnego stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz.60 ze zm.). Ponadto zgodnie z art. 365 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr 43 poz. 296 ze zm.), orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych - także inne osoby. Tak więc, organ administracji publicznej, w tym organy podatkowe i organy kontroli skarbowej niebędące stroną postępowania, w którym zapadło prawomocne orzeczenie sądu, są tym orzeczeniem związane prejudycjalnie, co oznacza, że nie mogą dokonać odmiennej oceny prawnej roszczenia, niż zawarta w orzeczeniu, nie mogą też dokonać odmiennych ustaleń faktycznych w tym zakresie. Odnosząc się w tym miejscu do orzeczeń przywoływanych w skardze wskazać należy, że wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 kwietnia 1989 r. o sygn. akt II ARN 11/89, oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 20 grudnia 2006 r. o sygn. akt I SA/Ke 231/06, dotyczą nakładów konkubentów na majątek wspólny, a zatem nie mogą być analizowane w niniejszej sprawie skoro, sąd powszechny ustalił w tej indywidualnej sprawie stosunek prawny jako darowiznę. Jak już wskazano powyżej, w myśl art. 888 § 1 Kodeksu cywilnego, przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swego majątku. Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn - t. j. z 2009 Dz. U. Nr 43, poz. 768 (w brzmieniu obowiązującym na dzień 29 grudnia 2010 r., tj. dzień powołania się przez podatnika na okoliczność otrzymania darowizny), podatkowi od spadków i darowizn podlega nabycie przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej tytułem darowizny lub polecenia darczyńcy. Art. 5 przywoływanej ustawy stanowi, że obowiązek podatkowy ciąży na nabywcy własności rzeczy i praw majątkowych. Zasadniczo zgodnie z art. 6 ust 1 pkt 4 obowiązek podatkowy przy nabyciu w drodze darowizny powstaje - z chwilą złożenia przez darczyńcę oświadczenia w formie aktu notarialnego, a w razie zawarcia umowy bez zachowania przewidzianej formy - z chwilą spełnienia przyrzeczonego świadczenia; chyba że zaistnieje sytuacja ponowienia obowiązku podatkowego wskazana w art. 6 ust. 4 ustawy. W okolicznościach niniejszej sprawy skarżący niewątpliwie wskazał na uzyskanie środków pieniężnych pod tytułem darmym w trakcie postępowania kontrolnego w zakresie dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów za 2005 r. Przedmiotowa czynność cywilnoprawna oceniona ostatecznie przez sąd powszechny jako darowizna - została wskazana przez A. K., w celu udokumentowania przychodów na pokrycie poniesionych w roku podatkowym wydatków oraz wartości zgromadzonego mienia, co wynika z jego pisma (wyjaśnień) z dnia 22 grudnia 2010 r. Unormowanie art. 6 ustawy o podatku od spadków i darowizn przewiduje podstawy do ustalania różnego czasu powstania obowiązku podatkowego. Opodatkowania darowizn dotyczą w tym zakresie zapisy prawne art. 6 ust. 1 pkt 4 i art. 6 ust. 4. Ten ostatni w zdaniu drugim stanowi, że: "gdy nabycie w drodze darowizny nie zostało zgłoszone do opodatkowania, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą powołania się podatnika przed organem podatkowym lub organem kontroli skarbowej na fakt nabycia". W myśl art. 6 ust 1 pkt 4 ustawy o podatku od spadków i darowizn, obowiązek podatkowy powstaje przy nabyciu w drodze darowizny - z chwilą złożenia przez darczyńcę oświadczenia woli w formie aktu notarialnego a w razie zawarcia umowy bez zachowania przewidzianej formy - z chwilą spełnienia przyrzeczonego świadczenia; jeżeli ze względu na przedmiot darowizny przepisy wymagają szczególnej formy dla oświadczeń obu stron, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą złożenia takich oświadczeń. Ustawą z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku od spadków i darowizn oraz ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz. U Nr 222, poz. 1629) zmieniono zakres obowiązywania przepisów ustawy o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2004 r. Nr 142, poz. 1514 ze zm.) wprowadzając między innymi nową stawkę podatku w wysokości 20%. Na podstawie dyspozycji art. 1 ust. 11 lit. b cytowanej ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. w art. 15 dodano ust. 4 w brzmieniu: nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych w drodze darowizny lub polecenia darczyńcy podlega opodatkowaniu według stawki 20%, jeżeli obowiązek podatkowy powstał wskutek powołania się podatnika przed organem podatkowym lub organem kontroli skarbowej w toku czynności sprawdzających, postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub postępowania kontrolnego na okoliczność dokonania tej darowizny, a należny podatek od tego nabycia nie został zapłacony. Art. 3 ust. 1 wymienionej nowelizacji stanowi, że do nabycia własności rzeczy i praw majątkowych, które nastąpiło przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy o podatku od spadków i darowizn w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie powyższej ustawy z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. Stosownie do ust. 3 wyżej cytowanego art. 3 nowelizacji przepis art. 15 ust. 4 ustawy o podatku od spadków i darowizn, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, ma zastosowanie również do nabycia własności rzeczy lub praw majątkowych w drodze darowizny lub polecenia darczyńcy przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, jeżeli obowiązek podatkowy powstał wskutek powołania się na fakt nabycia po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. W niniejszej sprawie obowiązek podatkowy powstał wskutek powołania się w dniu 29 grudnia 2010 r. na niezgłoszoną i nieopodatkowaną darowiznę otrzymaną w 2005 r., w toku prowadzonego wobec strony postępowania kontrolnego w zakresie dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2005 r. i dotyczy on darowizny, która miała miejsce przed dniem 1 stycznia 2007 r. W związku z powyższym, obowiązkiem organu było w pierwszej kolejności rozważenie podstaw zastosowania w sprawie przepisu art. 15 ust. 4 ustawy o podatku od spadków i darowizn. W celu wyjaśnienia powyższej kwestii na gruncie tego uregulowania, organy powinny ustalić bez wątpliwości, czy darowizna, na którą powoływał się podatnik rzeczywiście została dokonana. Ustalenie to zostało dokonane ostatecznie w drodze postępowania sądowego. A zatem, organy podatkowe zasadnie opodatkowały otrzymaną darowiznę według stawki 20%. Ewentualne wykluczenie zastosowania w sprawie wymienionego przepisu art. 15 ust. 4 ustawy o podatku od spadków i darowizn mógłby nastąpić dopiero wówczas, jeżeli zebrany materiał dowodowy nie potwierdziłby w sposób jednoznaczny otrzymania darowizny ale w rozpatrywanej sprawie nie miało to miejsca. Pomimo, że przepis art. 15 ust. 4 ustawy o podatku od spadków i darowizn wszedł w życie w dniu 1 stycznia 2007 r., to jak już wskazano powyżej, opodatkowaniu według tej stawki podlega również nabycie, które miało miejsce przed tą datą, w przypadku gdy powołano się na nie po dniu 31 grudnia 2006 r. Wskazany przepis ustawy o podatku od spadków i darowizn, zakłada "powołanie się" podatnika na fakt otrzymania darowizny w ściśle określonych w tym przepisie okolicznościach, a mianowicie: w toku czynności sprawdzających, postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub postępowania kontrolnego i niewątpliwie w rozpoznawanej sprawie taka sytuacja, wbrew twierdzeniom skarżącego, miała miejsce. Nie budzi wątpliwości Sądu, że złożenie przez podatnika przed organem kontroli skarbowej oświadczenia, że otrzymał od A. G. kwotę [...] zł w charakterze darowizny, co zostało potwierdzone w toku postępowania sądowego - wypełnia przesłankę oceny, że miało miejsce "powołanie się" na darowiznę uzasadniające zastosowanie stawki sankcyjnej z art. 15 ust. 4 ustawy o podatku od spadków i darowizn. W okolicznościach niniejszej sprawy, jak już wykazano powyżej, nabycie nie zostało zgłoszone do opodatkowania, obowiązek podatkowy powstał z chwilą powołania się przez podatnika przed organem kontroli skarbowej na okoliczność dokonania darowizny (art. 6 ust. 4 ww. ustawy), tym samym stawka w wysokości 20% podatku znajdowała zastosowanie. Nie można uznać, jak żąda skarżący, że obowiązek podatkowy w stosunku do darowizny dokonanej w 2005 r. a powołanej w 2010 r. powstał z chwilą uprawomocnienia się wyroku sądu z dnia 14 czerwca 2012 r., sygn. akt [..] , ustalającego stosunek prawny z 2005 r. pomiędzy A. K. a A. G. W niniejszej sprawie bezspornie ziścił się warunek decydujący o powstaniu obowiązku podatkowego wskazany w zdaniu 2 art. 6 ust. 4 ustawy, związany z powołaniem się podatnika na określoną czynność; a wskazane postanowienie sądu nie kreuje powstania obowiązku podatkowego. Odnosząc się zatem do zawartych w skardze zarzutów stwierdzić należy zatem, że nie są one zasadne, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza wskazanego w skardze przepisu prawa materialnego (art. 6 ust. 4 i art. 15 ust. 4 ustawy o podatku od spadków darowizn) ani wskazywanych przepisów prawa procesowego (art. art. 191 w zw. z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej) – przez dokonanie dowolnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Wbrew zarzutom, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego dokonano, zgodnie z art. 191 Ordynacji podatkowej, swobodnej, ale nie dowolnej oceny dowodów. Inna natomiast ocena dowodów, sama w sobie, nie przesądza, że oceny organów są błędne. Zdaniem Sądu, organy podatkowe w sposób wszechstronny i prawidłowy ustaliły stan faktyczny sprawy, co znalazło odzwierciedlenie w zaskarżonej decyzji spełniającej wymogi wskazane w art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej. Z przytoczonych powyżej względów, nie znajdując podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna niezgodna jest z przepisami prawa materialnego względnie wydana została z naruszeniem przepisów postępowania podatkowego w stopniu co najmniej mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, stosownie do przepisu art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł o oddaleniu skargi.