I SA/Sz 1059/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), Sędzia WSA Anna Sokołowska, Protokolant Lidia Maląg, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 lutego 2012 r. sprawy ze skargi I.K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 19 października 2011 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia oddala skargę Dyrektor Izby Skarbowej w S., postanowieniem z dnia [...] o nr [...] wydanym na podstawie art. 228 § 1 pkt 3 w związku z art. 222 i art. 216 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), dalej zwanej: O.p., orzekł o pozostawieniu bez rozpoznania odwołania I. K. wniesionego od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] r., nr [...] określającej stronie w podatku od towarów i usług za październik 2009 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w wysokości [...] w tym: kwotę do zwrotu na rachunek bankowy wskazany przez podatnika w wysokości [...] oraz kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości[...] . W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że 1 września 2011 r. do kancelarii Izby Skarbowej w S. wpłynęło, wraz z aktami sprawy, odwołanie z dnia 17 sierpnia 2011 r. od opisanej powyżej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. Analizując treść tego odwołania, organ odwoławczy stwierdził, że nie spełnia ono wymogów zawartych w art. 137 § 3 oraz w art. 222 O.p. Odwołanie zostało bowiem podpisane przez A. P., lecz nie załączono do niego pełnomocnictwa udzielonego A. P. do reprezentowania I. K. w postępowaniu prowadzonym przez Dyrektora Izby Skarbowej w S., zaś w aktach sprawy znajdowało się jedynie pełnomocnictwo udzielone A. P. do "reprezentowania (...) przed Urzędem Skarbowym w K. w związku z toczącym się postępowaniem podatkowym w podatku od towarów i usług". Okoliczność ta rodziła zaś uzasadnioną wątpliwość, czy strona zamierza działać w postępowaniu odwoławczym przez pełnomocnika, czy też samodzielnie. Ponadto, uzasadnienie odwołania stanowiło jedno zdanie: "Skarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem przepisów podatkowych". W tym stanie rzeczy, jak wynika z omawianego postanowienia, pismem z dnia 12 września 2011 r., organ odwoławczy wezwał I. K. do wypowiedzenia się, czy w postępowaniu odwoławczym przed organem podatkowym drugiej instancji występuje samodzielnie czy też przez pełnomocnika. Organ wyjaśnił stronie, że w przypadku gdy w postępowaniu odwoławczym od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. zamierza działać przez pełnomocnika - A. P. lub ewentualnie przez innego pełnomocnika - to winna przedłożyć w organie podatkowym pełnomocnictwo udzielone temu pełnomocnikowi do reprezentowania jej przed Dyrektorem Izby Skarbowej w S. we wskazanej sprawie. I. K. została pouczona, że powyższą czynność należy dokonać w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem przyjęcia, że w ww. postępowaniu odwoławczym strona występuje samodzielnie (tzn. nie jest reprezentowana przez A. P. lub przez innego pełnomocnika). Przedmiotowe wezwanie, zgodnie z treścią zwrotnego potwierdzenia odbioru, doręczono stronie w dniu 13 września 2011 r. Następnie, z uwagi na nieprzedłożenie przez stronę wskazanego pełnomocnictwa (co zgodnie z zawartym w wezwaniu z dnia 12 września 2011 r. skutkowało uznaniem, że strona działa samodzielnie), pismem z dnia 27 września 2011 r., organ odwoławczy wezwał I. K. do usunięcia braków odwołania z dnia 17 sierpnia 2011 r., poprzez wskazanie zarzutów przeciw wydanej decyzji, określenie istoty i zakresu żądania oraz ewentualnego przedstawienia dowodów potwierdzających i uzasadniających to żądanie. Wezwanie to, zgodnie z zapisami wynikającymi ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, doręczono stronie w dniu 28 września 2011 r., zatem braki formalne odwołania winny zostać uzupełnione do dnia 5 października 2011 r. Jak dalej wskazał organ odwoławczy, w wyznaczonym terminie strona nie uzupełniła braków formalnych odwołania, co skutkowało zastosowaniem przepisu art. 228 § 1 pkt 3 O.p., w myśl którego organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia, jeżeli nie spełnia warunków wynikających z art. 222. Końcowo organ odwoławczy nadmienił, że z uwagi na fakt, iż w dniu 3 października 2011 r. do organu o wpłynęło pełnomocnictwo z dnia 20 września 2011 r. udzielone przez I. K. A. P. (data nadania w Urzędzie Pocztowym K. 1 – 29 września 2011 r.), to w postępowaniu odwoławczym prowadzonym przez Dyrektora Izby Skarbowej w S. strona jest reprezentowana przez pełnomocnika od dnia 3 października 2011 r. Pismem z dnia 12 listopada 2011 r., I. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S., domagając się uchylenia zaskarżonego aktu i ponownego rozpatrzenia jej odwołania. W uzasadnieniu skargi - wobec tego, że podstawę uzasadnienia zaskarżonego postanowienia stanowi okoliczność nieuzupełnienia odwołania, pomimo wcześniejszego wezwania Dyrektora Izby Skarbowej w S. - skarżąca wskazała, że wprawdzie organ odwoławczy wysłał do niej dwa wezwania, jednak żadne z tych wezwań nie zostało przez nią osobiście odebrane. To zaś spowodowało duże opóźnienie w wywiązaniu się przez nią z nałożonych na nią obowiązków. Podniosła również, że potwierdziła udzielone przez nią pełnomocnictwo, a po otrzymaniu drugiego wezwania jej pełnomocnik w dniu 19 października 2011 r., czyli przed otrzymaniem zaskarżonego postanowienia, uzupełnił braki formalne odwołania. Skarżąca zaznaczyła przy tym, że nie jest to pierwszy przypadek, kiedy otrzymała korespondencję z dużym opóźnieniem. Poczta Polska roznosi przesyłki w godzinach, kiedy skarżąca nie może osobiście odebrać korespondencji, ponieważ w tym czasie prowadzi działalność gospodarczą. Z kolei listonosz, zamiast zostawić awizo przesyłki, przekazuje ją sąsiadom lub członkom jej rodziny, a osoby te nie zdają sobie sprawy z konsekwencji niewywiązania się z obowiązków ciążących na niej jako podatniku. Z tego właśnie powodu powołała pełnomocnika, który ma dbać ojej interesy. Tymczasem, organ odwoławczy sprowadził rolę tego pełnomocnika wyłącznie do odbiorcy zaskarżonego postanowienia. To, w ocenie skarżącej, stanowi naruszenie zasady wynikającej z art. 121 O.p. Strona zauważyła również, że korespondencja winna być dostarczana do adresata przesyłki i że nigdy nie odmawiała odbioru przesyłki. Wobec tego nie może ponosić konsekwencji "czyjejś nieznajomości prawa" tylko z tego powodu, że osobiście nie odebrała wysłanych do niej dwóch wezwań. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w S. wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Na rozprawie w dniu 23 lutego 2012 r. stawił się profesjonalny pełnomocnik skarżącej, który poparł skargę i dodatkowo podniósł, że zaskarżone postanowienie jest wadliwe ze względu na rażące naruszenie przepisów O.p. W ocenie pełnomocnika bowiem, organ podatkowy w sposób nieuzasadniony przyjął jako podstawę zaskarżonego orzeczenia o pozostawieniu odwołania bez rozpoznania, że skarżąca nie wywiązała się z obowiązków wynikających z doręczonych jej wezwań do uzupełnienia braków, ponieważ w ogóle nie można traktować doręczenia skarżącej wezwania z dnia 27 września 2011 r. jako spełniające wymogi określone przepisach regulujących kwestie doręczeń w szczególności, w 149 O.p., ponieważ nie została spełniona przesłanka doręczenia zastępczego mianowicie - zobowiązanie się domownika (osoby, która de facto odebrała wezwanie) do przekazania korespondencji skarżącej jako jej adresatowi. Tym samym, ani nie można przyjmować, że doręczenie odbyło w sposób zastępczy, ani tym bardziej, że skarżąca uchybiła terminowi, którego bieg był wyliczany przez organ od daty odbioru korespondencji przez osobę inną niż skarżąca (czego organ podatkowy miał świadomość i czego niewątpliwie nie kwestionuje), a tym samym nie może skarżąca być obciążana negatywnymi skutkami jego uchybienia. Pełnomocnik podkreślił, że organ podatkowy, dysponując potwierdzeniem odbioru korespondencji, miał świadomość, że przesyłka nie została odebrana w mieszkaniu (jak tego wymaga art. 149 O.p.), a na poczcie, gdzie wydano korespondencję awizowaną innej osobie niż skarżąca. W takiej sytuacji, wobec braku możliwości przyjęcia skuteczności doręczenia zastępczego (przy jednoczesnym uzyskaniu informacji o potwierdzeniu pełnomocnictwa, które wpłynęło w dniu 3 października 2011 r.), doręczenie wezwania w myśl art. 145 § 2 O.p. powinno zostać dokonane do tego pełnomocnika, czego organ podatkowy zaniechał. Ponadto, zdaniem pełnomocnika, w zaskarżonym postanowieniu wadliwie przyjęto, że odwołanie skarżącej nie spełnia warunków wynikających z art. 222 O.p., gdyż dyspozycja tego przepisu (co znajduje potwierdzenie w szerokim orzecznictwie i poglądach doktryny) nie nakazuje stronie odwołującej się szczegółowego i rozwiniętego przedstawienia argumentacji dotyczącej wnoszonego odwołania. Treść odwołania skarżącej pomimo swojej zwięzłości zawierała wymagane elementy i wskazywała wyraźnie kwestionowanie w całości ewidentnie niekorzystnej dla niej decyzji wydanej w pierwszej instancji, co pozwalało na prowadzenie postępowania odwoławczego przez organ drugiej instancji bez konieczności uzupełniania skargi. Natomiast, gdyby nawet przyjąć konieczność uzupełnienia treści odwołania, to (abstrahując od wykazanej wyżej wadliwości doręczeń wezwania w tym zakresie) w niniejszej sprawie nie było podstaw do zastosowania art. 228 §1 pkt 3 O.p., ponieważ na dzień wydawania zaskarżonego postanowienia rzekome braki zostały usunięte i w tej dacie odwołania nie mogło być uznane za niespełniające wymogów z art. 222 O.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż ocena zaskarżonego postanowienia, dokonana zgodnie z kryteriami wynikającymi z art. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), nie daje podstaw do stwierdzenia, że akt ten narusza prawo w stopniu nakazującym wyeliminowanie go z obrotu prawnego. Jak wynika z treści skargi oraz pisma procesowego przedłożonego na rozprawie przez pełnomocnika skarżącej, w rozpoznawanej sprawie niekwestionowane jest, że pismem z dnia 17 sierpnia 2011 r. złożono (cyt.) "Odwołanie od decyzji podatkowej określającej wysokość nadwyżki naliczonego podatku od towarów i usług nad podatkiem należnym w kwocie [...] zł za październik 2009 r.", uzasadniając to tym, że: "Skarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem przepisów podatkowych". Niekwestionowane również jest to, że odwołanie I. K. zostało podpisane i nadane przez A. P., który nie załączył do tego pisma stosownego pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącej w postępowaniu przed Dyrektorem Izby Skarbowej w S.. Przedmiot sporu między stronami stanowi natomiast okoliczność, czy odwołanie sformułowane w powyżej wskazany sposób spełniało wymogi wynikające z art. 222 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), dalej zwanej: O.p., i czy skierowane do I. K. wezwanie organu odwoławczego z dnia 27 września 2011 r. do usunięcia tego braku zostało skarżącej skutecznie doręczone, a w konsekwencji – czy w sprawie zachodziły podstawy do pozostawienia odwołania skarżącej bez rozpatrzenia. Przystępując do oceny prawnej zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w S., z uwagi na istotę sporu zauważyć należy, że odwołanie od decyzji, jako jedno z podań w rozumieniu art. 168 O.p. powinno odpowiadać warunkom formalnym określonym w tym przepisie oraz wymienionym w art. 222 O.p., tj. zawierać zarzuty przeciwko decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające żądanie. Przepis ten wymienia zatem trzy elementy istotne dla treści odwołania, przy czym pierwszy i drugi z nich mają charakter obligatoryjny. Natomiast trzeci element nosi cechy fakultatywności. Nie zawsze bowiem istnieje możliwości nawet wskazywania na dowody. Zwłaszcza wówczas, gdy spór z organami podatkowymi toczy się w przedmiocie wykładni przepisów prawa. Stosownie do powyższego, podmiot sporządzający odwołanie powinien w sposób logiczny i zwięzły sformułować zarzuty przeciw zaskarżonemu rozstrzygnięciu. W przepisach prawa podatkowego nie zostały uregulowane podstawy wniesienia odwołania, z których można by wywieść pojęcie zarzutów przeciw decyzji. Zarzutem będzie podniesienie okoliczności, których uwzględnienie w trakcie postępowania powinno wywrzeć wpływ na treść wydanej decyzji podatkowej. Najogólniej rzecz biorąc, treścią zarzutów przeciw decyzji powinno być wskazanie, na czym polegała wada stosowania prawa przez organ podatkowy przy wydawaniu decyzji w pierwszej instancji. Strona może kwestionować poprawność dokonanych przez organ podatkowy ustaleń co do obowiązywania bądź treści normy prawnej, na podstawie której wydano decyzję w pierwszej instancji, jak też i zarzucać, że decyzja została oparta na nieprawidłowo ustalonym stanie faktycznym. Natomiast określenie istoty i zakresu żądania, będącego przedmiotem odwołania sprowadza się do sprecyzowania swojego oczekiwania kierowanego do organu odwoławczego. Dotyczy to zarówno żądania merytorycznego, jak i określenia żądania co do rozstrzygnięcia. Wnoszący odwołanie jest zatem zobowiązany do wskazania tego, czy domaga się zmiany czy też uchylenia decyzji oraz czy rozstrzygnięcie organu odwoławczego ma dotyczyć całego aktu, czy tylko jego części. Dokonując wykładni art. 222 O.p. należy mieć na względzie, że przepis ten wprowadza wyjątek od reguły odformalizowania treści podania, a zatem powinien być interpretowany w sposób ścisły. W orzecznictwie przyjmuje się także, że wymagania formalne stawiane odwołaniu w postępowaniu podatkowym muszą być oceniane w sposób niekolidujący z zasadami dwuinstancyjności postępowania administracyjnego oraz sądowej kontroli decyzji administracyjnych (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2007 r., sygn. akt II FSK 1153/06, LEX nr 296067). W rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że pismo z dnia 17 sierpnia 2011 r., stanowiące odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w K., spełniało obligatoryjne wymogi stawiane temu środkowi zaskarżenia. Z treści tego pisma wynika jedynie, że skarżąca zakwestionowała decyzję podatkową w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik 2009 r., nie podając jednak, na czym polegała wada stosowania prawa przez organ podatkowy przy wydawaniu tego rozstrzygnięcia. Wobec powyższego stwierdzić należy, że w sprawie zachodziła konieczność doprecyzowania treści odwołania, w sposób eliminujący wszelkie wątpliwości zachodzące na tle wymagań art. 222 O.p. Organ odwoławczy zasadnie zatem wezwał skarżącą do uzupełnienia wniesionego przez nią środka zaskarżenia. Podkreślić przy tym należy, że w wystosowanym do strony wezwaniu z dnia 27 września 2011 r. organ odwoławczy wyjaśnił I. K., jakie wymogi stawiane są odwołaniu oraz dlaczego pismo strony ich nie spełnia. Skarżąca została także jednoznacznie pouczona o skutkach niezastosowania się do wezwania organu. Wezwanie organu odwoławczego, wbrew stanowisku skarżącej, zostało jej skutecznie doręczone w dniu 28 września 2011 r., w trybie określonym w art. 149 O.p. Zgodnie ze wskazanym przepisem, w przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu pisma doręcza się za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Jest to środek dla usprawnienia postępowania podatkowego, poprzez wprowadzenie zastępczego sposobu doręczania pism. Doręczenie, o którym mowa w art. 149 O.p., wywołuje pożądany skutek, gdy łącznie spełnione są następujące warunki: – pełnoletni domownik, sąsiad lub dozorca podejmie się oddania pisma adresatowi; – osoby te pokwitują odbiór pisma; – utrwalony zostanie fakt podjęcia się oddania pisma adresatowi, zawiadomienie o doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy domu zostanie umieszczone w oddawczej skrzynce pocztowej, na drzwiach mieszkania adresata lub w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Jednocześnie, wskazać należy, że skuteczność doręczenia uzależniona jest od wieku osoby podejmujące się oddania pisma, a mianowicie: domownik, dozorca lub sąsiad, powinny być pełnoletnie. Pokwitowanie jest dowodem doręczenia pisma domownikowi, natomiast dowód, że domownik podjął się oddania pisma adresatowi, stanowi dopiero wówczas, kiedy zawiera odpowiednią informację (vide: wyrok NSA z dnia 14 sierpnia 2002 r., sygn. akt I SA 2614/00, LEX nr 137823). Jeżeli dorosły domownik odebrał decyzję, i oświadczył, czy podejmuje się oddania tego pisma adresatowi, to pismo takie została doręczona prawidłowo, w trybie art. 149 O.p. (vide: wyrok NSA z dnia 17 września 2002 r., sygn. akt I SA/Wr 1117/00, LEX nr 79013). Pisma doręczone adresatom za zwrotnym poświadczeniem odbioru powinny być szczegółowo i prawidłowo wypełniane przez osobę doręczającą. O statusie domownika decyduje jedna z dwóch przesłanek. Po pierwsze - osoba odbierająca korespondencję musi pozostawać w stosunku pokrewieństwa lub powinowactwa wobec adresata pisma - i ten warunek został spełniony w niniejszej sprawie. Po drugie - powinna ona przystąpić do wspólnoty domowej adresata. Status "domowników" adresata pisma mają zamieszkujący z nim w jednym mieszkaniu lub domu jego dorośli krewni i powinowaci, niezależnie od tego, czy równocześnie prowadzą z nim wspólne gospodarstwo domowe (vide: P. Pietrasz [w:] R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Piertrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX 2011). Z przywołanego przepisu art. 149 O.p., wbrew stanowisku skargi, nie wynika natomiast wymóg, aby doręczenie przesyłki do rąk dorosłego domownika nastąpiło wyłącznie w mieszkaniu. Niewykluczone zatem jest, aby w razie chwilowej nieobecności adresata, przebywającego w kraju, dorosły domownik odebrał pismo w mieszkaniu, a także na poczcie (art. 26 ust. 3 pkt "b" ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. - Prawo pocztowe - Dz. U. z 2008 r. Nr 189, poz. 1159 ze zm.), ale ma wówczas obowiązek, jako że to pismo nie jest adresowane do niego, przekazać je adresatowi (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 1 października 2010 r., sygn. akt IV KK 41/10, LEX nr 612466). W myśl art. 26 ust. 2 pkt 3 Prawa pocztowego bowiem, przesyłka, jeżeli nie jest nadana na poste restante, może być także wydana ze skutkiem doręczenia osobie pełnoletniej zamieszkałej razem z adresatem, jeżeli adresat nie złożył w placówce operatora zastrzeżenia w zakresie doręczenia przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego: a) pod adresem wskazanym na przesyłce, przekazie pocztowym lub w umowie o świadczenie usługi pocztowej, b) w placówce operatora. W rozpoznawanej sprawie z treści potwierdzenia odbioru wezwania z dnia 27 września 2011 r. wynika, że pracownik Urzędu Pocztowego G. 1 w dniu 28 września 2011 r. z powodu niemożności doręczenia tego wezwania zawiadomił adresata o pozostawieniu przedmiotowego pisma w urzędzie pocztowym, przy czym informację o tym pozostawił na drzwiach mieszkania I. K.. Następnie, w tym samym dniu, tj. 27 września 2011 r., wezwanie to podjął J. B. - ojciec I. K., kwitując potwierdzenie odbioru, na którym doręczający pismo zaznaczył, że przesyłkę wydano pełnoletniemu domownikowi, który podjął się oddania pisma. Tym samym - wypełnione zostały wymogi art. 149 O.p., warunkujące skuteczność doręczenia przesyłki w trybie zastępczym. Podobnie wezwanie z dnia 12 września 2011 r. do wykazania, czy w postępowaniu przed Dyrektorem Izby Skarbowej w S. skarżąca działa osobiście czy przez pełnomocnika, po uprzednim awizowaniu, w dniu 13 września 2011 r. również podjął J. B. - ojciec I. K.. Wskazać przy tym należy, że z akt sprawy nie wynika, aby I. K. złożyła zastrzeżenie, o którym mowa w ww. art. 26 ust. 2 pkt 3 Prawa pocztowego, oraz by kiedykolwiek wcześniej kwestionowała doręczanie pism w sposób opisany powyżej. Materiał zgromadzony w sprawie dowodzi zaś, że w toku postępowania podatkowego prowadzonego przez organ pierwszej instancji pisma - do dnia wpływu do Urzędu Skarbowego w K. pełnomocnictwa z dnia 20 kwietnia 2011 r. udzielonego A. P. - kierowano do I. K. i pisma te także były odbierane w tym samym trybie przez ojca skarżącej (t. II; k.: 1, 5, 14, 16). Z kolei, czynności dokonane przez skarżącą w wyniku doręczenia w opisanym trybie tych pism świadczą o tym, że korespondencja była jej przekazywana. W świetle powyższego, brak jest podstaw do uwzględnienia argumentacji skarżącej co do tego, że (cyt.) "zamiast zostawić awizo przesyłki, listonosz przekazuje ją moim sąsiadom lub członkom rodziny (...)", ponieważ za każdym razem listonosz umieszczał na drzwiach mieszkania I. K. stosowne zawiadomienie, a jej ojciec niezwłocznie podejmował awizowane przesyłki. Zaznaczyć jednocześnie należy, że zastępcze formy doręczenia pism rodzą domniemanie prawne, iż pisma zostały doręczone adresatowi. Wobec tego, twierdzenia skarżącej, że jej ojciec nie oddał jej w odpowiednim czasie podjętych wezwań, nie mają wpływu na bieg terminu związanego z datą doręczenia. W tym stanie sprawy, z uwag na fakt, że, w terminie wskazanym w skutecznie doręczonym wezwaniu z dnia 27 września 2011 r., I. K. nie uzupełniła braków złożonego przez nią środka zaskarżenia, brak było podstaw prawnych do rozpatrzenia odwołania z dnia 17 sierpnia 2011 r. i, w konsekwencji, Dyrektor Izby Skarbowej w S. zaskarżonym postanowieniem zasadnie odmówił stronie rozpatrzenia tego odwołania. Bez wpływu na powyższą ocenę pozostaje okoliczność, że w dniu 20 października 2011 r. do organu odwoławczego wpłynęło pismo z dnia 18 października 2011 r., podpisane przez pełnomocnika - A. P., stanowiące uzupełnienie odwołania. Pismo to zostało bowiem złożone po terminie wyznaczonym w wezwaniu z dnia 27 września 2011 r. (termin ten upłynął w dniu 5 października 2011 r., zaś pełnomocnik nadał to pismo w Urzędzie Pocztowym G. 1 w dniu 19 października 2011 r.). Tym bardziej, wskazanej oceny nie może zmienić ani fakt, że ww. pismo strony z dnia 18 października 2011 r. zostało nadane w tym samym dniu, co postanowienie z dnia 19 października 2011 r., ani fakt doręczenia tego postanowienia pełnomocnikowi strony w dniu 20 października 2011 r. W tym stanie sprawy, nie znajdując podstaw do uwzględnienia zarzutów zawartych w skardze i uzupełniającym je piśmie procesowym, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł o oddaleniu skargi.