I SA/Sz 1079/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska,, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Protokolant Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi U. Spółka z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad 2008 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. nr [...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, zwanej dalej: "O.p.") oraz art. 5 ust. 1 pkt 5, art. 19 ust. 1 i 4, art. 29 ust. 1 i 4, art. 41 ust. 1 i 3, art. 42 ust. 1,3 i 11, art. 99 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm., zwanej dalej: "ustawa"), Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...]r. określającą U Spółce z o.o. z siedzibą w K (poprzednio: PG D sp. z o.o. w likwidacji, zwanej dalej: "Spółka") zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za listopad 2008 r. w kwocie [...]zł. Decyzja Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...]r. została wydana na skutek ponownego rozpatrzenia sprawy, gdyż wydana uprzednio decyzja w sprawie ( decyzja tego organu z dnia [...]r. ) została decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. uchylona w całości, a sprawa przekazana do rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, m.in., że doręczenie postanowienia o wszczęciu postępowania kontrolnego nastąpiło z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 282b § 2 O.p. w związku z art. 13 § 1a ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2011 r. Nr 41, poz. 214 ze zm.). Z akt sprawy wynika, że organ pierwszej instancji, po ponownym rozpatrzeniu sprawy ustalił, że Spółka w rejestrze sprzedaży za listopad 2008 r. zaewidencjonowała m.in. cztery faktury VAT dokumentujące wewnątrzwspólnotową dostawę towarów – kawy mielonej Premium 250g +25g gratis w ilości łącznej [...]szt. i palet Euro w ilości łącznej [...] szt., na łączną wartość netto [...]zł, podatek od towarów i usług 0 zł, wystawione na rzecz P S BF K [...], NIP [...] ( faktury z [...] r. z terminami płatności odpowiednio: [...] r.). W rejestrze sprzedaży (korekty) za listopad 2008 r. Spółka zaewidencjonowała dwie faktury: - z dnia [...] r. do faktury z dnia [...] r. tytułem korekty ceny kawy mielonej Premium 250g +25 g gratis, obniżając ją o kwotę [...] zł, po korekcie wartość [...] zł, zawierającej pieczątkę odbiorcy P S i czytelny podpis oraz datę odbioru [...] r., - z dnia [...]r. do faktury z dnia [...]r. tytułem korekty kawy mielonej Premium 250g+25g gratis obniżając o kwotę [...]zł, po korekcie wartość [...]zł, zawierającej pieczątkę odbiorcy P S i czytelny podpis oraz datę odbioru [...]r. Na ww. fakturach VAT wskazano jako podstawę zastosowania stawki podatku 0 % art. 41 ust.3 ustawy. Do faktur dołączone były m.in. dokumenty potwierdzające wydanie towaru z magazynu, międzynarodowe listy przewozowe CMR wskazujące na miejsce załadunku: S S, miejsce przeznaczenia B, odbiorca: P S, przewoźnik: Transport Bagażowy G O S, potwierdzenie otrzymania przesyłki. Organ odwoławczy wskazał, m.in. na to, że na dokumentach "wydanie z magazynu" brak jest podpisów osoby upoważnionej do odbioru dokumentu, a na dokumentach przewozowych CMR brak podpisu przewoźnika i nabywcy. Obok pieczęci P S i G O, zamiast podpisu są parafki. Na podstawie analizy dokumentów Spółki (strona Wn konta "[...]" obroty w magazynie) za okres od [...]r. stwierdzono, że Spółka na ww. koncie zaewidencjonowała dokumenty PZ potwierdzające przyjęcie do magazynu w dniu [...]r. kawy mielonej Premium 250g+25g gratis w ilości [...]szt. cena jednostkowa [...]zł, wartość [...]zł i w dniu [...]r. kawy mielonej Premium w ilości [...]szt. cena jednostkowa [...]zł, wartość [...]zł. Do dokumentów tych dołączono faktury dokumentujące zakup kawy mielonej Premium wystawione przez S C Poland sp. z o.o. w T P (z dnia [...] r. w ilości [...]szt. cena jednostkowa [...]na wartość netto [...]zł, podatek od towarów i usług [...]zł, z dnia [...]r. w ilości [...]szt. cena jednostkowa [...]zł na wartość netto [...]zł i podatek od towarów i usług [...]zł). S C Poland Spółka z o.o. potwierdziła sprzedaż kawy dokonaną na rzecz Spółki w dniach [...]r. i wyjaśniła, że wystawiła dwie faktury korygujące tytułem udzielonego rabatu handlowego. Organy dokonały szczegółowych analiz dotyczących przebiegu kontaktów handlowych Spółki z P S, w tym przebiegu transakcji kupna kawy i palet w listopadzie 2008 r., szczegółowego opisu płatności (wpłaty gotówkowe kontrahenta P S dokonywane przez R C, T B) i przewozu (przesłuchanie w charakterze świadka przewoźników i zatrudnionych kierowców). Zeznania przewoźnika G O przedstawiono na str. 12, 13 zaskarżonej decyzji Organy odebrały wyjaśnienia pisemne od P S, który nie potwierdził transakcji handlowych ze Spółką, poinformował, że jeżeli osoby trzecie dokonywały zakupu oraz bezpośredniej wpłaty do kasy Spółki lub dokonywały bezpośredniej wpłaty do banku na konto Spółki, to działały bez jego zezwolenia i upoważnienia. Dodatkowo zgromadziły szereg dokumentów, szczegółowo opisanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, z których wynika, że załadowaną w dniu [...] r. w Oddziale Spółki w S S kawę w ilości [...] palet otrzymała w tym samym dniu inna firma (DLS S.A. z siedzibą w P), a przewoźnikiem był Transport Drogowy P i J Ws.c. (kierowca- P K). Ww. przewoźnik dostarczył do organu następujące dokumenty: - sporządzony przez pracownika Spółki dokument: "wydanie z magazynu" z dnia [...]r. kawy mielonej Premium 250g+25g gratis w ilości [...]szt., - fakturę z [...]r. wystawioną przez tego przewoźnika na rzecz s.c. C [...] I S sp. zo.o." - zlecenie transportowe z dnia [...]r. wystawione przez C z siedzibą w S na rzecz przewoźnika (Transport Drogowy P i J W s.c. ze wskazanym m.in. adresem rozładunku: S ), - międzynarodowy list przewozowy CMR ze wskazanym potwierdzeniem otrzymania przesyłki pieczęcią DLS S.A. P, Filia w S. Organ podejmował też czynności mające na celu ustalenie kto sprzedał Spółce DLS SA przedmiotową kawę. Na podstawie zgromadzonych dokumentów ustalono, że kawa została zakupiona od firmy B M S w S na podstawie faktury na kwotę [...] zł (faktura z dnia [...]r. dokumentująca sprzedaż kawy MK C Premium 250g+25g gratis w ilości [...]op. ([...]szt.) na wartość netto [...]zł, podatek od towarów i usług [...]zł, wartość brutto [...]zł). Kolejne czynności podjęte w sprawie dowiodły, zdaniem organu, że M S nabył przedmiotowy towar od firmy M P M, S, na podstawie faktury z dnia [...] r. (kawa w ilości [...]szt. po cenie jednostkowej [...]zł), [...]r., dokonał płatności gotówką. Przy zawieraniu transakcji kontaktował się z T B ze S, pełnomocnikiem firmy M P M. Koszt transportu towaru zakupionego od firmy M P M, a sprzedanego i dostarczonego do firmy DLS S.A. ponosił w całości dostawca tj. firma M P M. Organ kontroli skarbowej stwierdził także, że z przedłożonych dokumentów (faktura z dnia [...] r. wystawiona przez C I S sp. z o.o. na rzecz B T B) wynika, że załadowaną w dniu [...] r. w Spółce kawę w ilości [...] palet otrzymała w tym samym dniu MPT S M. S. Jako przewoźnika wskazano D H B D O w G. Z kolei MPT S M. S wyjaśniła, że kawę w ilości [...] szt. zakupiono od M s.c. M W – C, K C, (faktura VAT z dnia [...] r.), która nabyła kawę MK C od M P M na podstawie faktury z dnia [...]r. na wartość [...]zł, podatek VAT [...]zł, brutto [...]zł. P M wyjaśnił, że nie posiada żadnych informacji na temat transakcji jego firmy z firmami B oraz M, gdyż wszystkimi sprawami w jego firmie zajmował się jego pełnomocnik T B, który jest w posiadaniu całej dokumentacji. Próby przesłuchania T B nie odniosły pozytywnego skutku, organ ustalił, że T B nie jest aktualnie zameldowany na terenie Polski, a także, że nie jest możliwe ustalenie aktualnego adresu. Organ ustalił też, że M C również nie jest aktualnie zameldowany na terenie Polski. Organ kontroli skarbowej stwierdził w uzasadnieniu decyzji, że w odniesieniu do transakcji udokumentowanych ww. fakturami VAT nie przysługiwało stronie prawo do zastosowania stawki podatku w wysokości 0 %, ponieważ warunki, przewidziane dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, nie zostały spełnione. Powołując przepisy art. 193 § 1, § 2 i § 4 O.p. stwierdził, że w związku z ujęciem w ewidencjach prowadzonych dla celu podatku od towarów i usług za listopad 2008 r. dostaw towarów zafakturowanych na rzecz P S jako wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów i zastosowaniem stawki 0 % zamiast jako dostawy towarów na terytorium kraju, dla której właściwą była stawka 22%, księgi w tej części nie odzwierciedlają stanu rzeczywistego i uznano je za nierzetelne. Mając na uwadze zgromadzone dowody i dokonane na ich podstawie zapisy Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej odstąpił od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania na podstawie art. 23 § 2 O.p. Organ pierwszej instancji uznał, że dostawy udokumentowane ww. fakturami podlegają opodatkowaniu stawką podatku 22 % i w konsekwencji określił Spółce decyzją z dnia [...] r. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w kwocie [...]zł. W odwołaniu od decyzji Spółka wniosła o jej uchylenie w całości. Zarzuciła rażące naruszenie prawa materialnego i procesowego. Spółka zarzuciła że organ kontroli skarbowej ignoruje przepisy polskiego prawa podatkowego jak i europejskiego prawa podatkowego, czyli w rażący sposób łamiąc prawo uznał, że strona nie ma prawa do uznania transakcji z listopada 2008 r. za dostawę wewnątrzwspólnotową. Zdaniem Spółki, w stanie faktycznym sprawy nie ma podstaw, aby nie uznać, że transakcje z nabywcą z Niemiec dokonane w listopadzie 2008 r. były wewnątrzwspólnotowymi dostawami. Spółka wskazała na posiadaną dokumentację i stwierdziła, że spełniła wszelkie warunki formalne. Zdaniem Spółki, organ kontroli skarbowej nie zamierzał badać w sposób wszechstronny wszystkich okoliczności, ograniczając się jedynie do szukania sposobu potwierdzenia, a priori przyjętej tezy, mającej na celu obciążenie strony podatkiem od towarów i usług. Spółka zarzuciła, że odrzucenie wniosku w sprawie o przesłuchania P S i M C stanowi naruszenie art. 122 i art. 180 § 1 O.p. Zdaniem Spółki, konieczna jest ich konfrontacja. Spółka złożyła wniosek o przesłuchanie w charakterze świadków P S i M C. Zarzuciła również nie ustosunkowanie się do tachografów z samochodu G O. Zdaniem Spółki, G O jest kluczowym świadkiem w niniejszej sprawie. W uzupełnieniu odwołania Spółka powołała się na orzecznictwo sądów administracyjnych oraz Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości i podkreśliła, że wykazała, że towar został wywieziony do innego państwa członkowskiego, zatem zaistniała istotna przesłanka warunkująca zastosowanie stawki 0%. Zdaniem Spółki, wszelkie dowody wskazują na to że P S nie wywiązał się z ciążących na nim obowiązków podatkowych względem niemieckich organów podatkowych, a Spółka zrobiła wszystko, aby spełnić wymogi prawa odnośnie udokumentowania zakwestionowanych transakcji. Wszelkie twierdzenia organu kontroli skarbowej odnośnie tego, że strona nie dochowała należytej staranności należy uznać, zdaniem Spółki, za całkowicie nieuzasadnione i niezgodne z orzecznictwem ETS. Dyrektor Izby Skarbowej uzasadniając rozstrzygnięcie w sprawie przywołał przepisy ustawy regulujące moment powstania obowiązku podatkowego w podatku VAT (art. 19 ust. 1), podstawę opodatkowania (art. 29 ust.1), oraz przepisy regulujące obowiązki podatnika w zakresie ewidencji, rozliczania z organem podatkowym oraz przepisy dotyczące wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów (art. 5 ust. 1 pkt 5 , art. 13 ust. 6, art. 42 ust. 1, ust. 3, ust. 4, ust. 11 ustawy). Organ wyjaśnił jakie są ustawowe warunki dla uznania czynności za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów i kiedy wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki 0 % ( art. 42 ust. 1 ustawy). Organ zwrócił uwagę, że pierwszym elementem, który musi wystąpić, aby uznać daną czynność za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów jest wywóz towaru z terytorium innego państwa członkowskiego. Przez wywóz należy rozumieć faktyczne przemieszczanie towaru z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego, w określonych w ustawie warunkach. Ustawowe określenie w art. 42 ust. 3, 4 i 11 ustawy dowodów, którymi można udowadniać przesłankę wywozu towarów, upoważniającą do stosowania stawki 0 %, wskazuje jednoznacznie, że katalog ten został zawężony do dowodów mających jedynie formę dokumentów. Prawidłowość korzystania przez podatnika z tej stawki powinna być weryfikowalna w oparciu o posiadane przez niego dokumenty w celu zapobieżenia wszelkim możliwym przypadkom uchylania się od opodatkowania, unikania opodatkowania i nadużyć. Zdaniem organu, wynikająca z art. 42 ust. 11 ustawy możliwość sięgania, na podstawie art. 180 § 1 ustawy, do otwartego katalogu dowodów jest zawężona do dowodów mających formę dokumentów. Organ podatkowy nie podzielił poglądu strony co do tego, że ustawa przyjmuje w zasadzie zamknięty katalog dokumentów, które potwierdzają dokonanie wywozu towarów oraz że przepis art. 42 ust. 3 ustawy wymienia przepisy obowiązkowe. Zdaniem organu odwoławczego, fakt posiadania przez podatnika kopii faktur VAT, dokumentów WZ i dokumentów CMR w sprawie nie świadczy że dokonano faktycznego wywozu towarów z terytorium kraju na terytorium Niemiec. Zebrany materiał dowodowy potwierdza, że towar nie opuścił kraju. Jak wyjaśnił organ odwoławczy, świadczą o tym następujące fakty: Spółka zakupiła kawę mieloną MK C Premium 10x275g od S C P sp. z o.o. (bezsporne), co dokumentują faktury VAT o nr: - [...]z dnia [...]. w ilości [...]szt., wartość netto [...]zł, podatek od towarów i usług 22% - [...]zł, wartość brutto [...]zł, strona przyjęła kawę do magazynu w S S w dniu [...]. na podstawie dokumentu -przyjęcie do magazynu S nr [...]-[...]szt., - 9[...] z dnia [...]. w ilości [...]szt., wartość netto [...]zł, podatek od towarów i usług 22% - [...]zł, wartość brutto [...]zł, strona przyjęła tą kawę do magazynu w S S w dniu [...]. na podstawie dokumentu -przyjęcie do magazynu S nr [...].[...] szt.; - S C P sp. z o.o. pismem z dnia [...]r. potwierdziła sprzedaż kawy Spółce. Jako załącznik przedstawiła dokumenty związane z transakcjami oraz faktury korygujące do ww. faktur pierwotnych. Z dokumentu zatytułowanego "Stany magazynowe towaru Premium 250g+25g na dzień 1.11.2008r." wynika, że w magazynie w S S oznaczonym jako SOI było: "ilość [...], cena [...], wartość [...]". Analiza zapisów strony Wn konta 330-21 S S za okres od [...]r. - obroty w magazynie, wykazała, że podatnik zaewidencjonował ww. dokumenty przyjęcia do magazynu kawy w dniach [...]. - [...]szt. i [...]. - [...]szt. w łącznej ilości [...]szt. Następnie na taką samą ilość kawy spółka wystawiła ww. faktury VAT na rzecz P S. W aktach sprawy znajdują się faktury VAT o nr: - [...] z dnia [...]., - [...] z dnia [...]. wystawione przez C I S sp. z o.o. dokumentujące usługi transportowe na rzecz firmy B T B. C I S sp. z o.o. pismem z dnia [...]. szczegółowo opisała ww. usługi wykonane na rzecz T B. Wskazała numery zleceń, nr rejestracyjne samochodów, miejsce załadunku, miejsce rozładunku, co znalazło potwierdzenie w niżej przedstawionej dokumentacji. Z załączonego do faktury nr [...] dokumentu transportowego CMR wynika, że w dniu [...]. w Oddziale Spółki w S S załadowano [...] palety kawy, którą otrzymała DLS S.A. z siedzibą w P filia w S. Jako przewoźnika dokument ten wskazywał - Transport Drogowy P i J W s.c. Następca prawny DLS S.A.- w piśmie z dnia [...]. poinformował, że kawę w ilości [...]opakowań zakupiła od firmy B M S na podstawie faktury VAT nr [...] z dnia [...]. Koszty transportu poniosła firma B. Do firmy DLS S.A. razem z panem M S przychodził pan T B. B M S pismem z dnia [...]. poinformował, że kawę w ilości. [...]szt. będącą przedmiotem transakcji nabył od firmy M P M na podstawie faktury VAT nr F [...]z dnia [...]. Z kolei z załączonego do faktury nr [...]dokumentu transportowego CMR wynika, że w dniu [...]r. w Oddziale Spółki w S S załadowano kawę w ilości [...] palet, która została dostarczona w tym samym dniu do MPT S M. S. Jako przewoźnika dokument ten wskazywał - D H B D O. MPT S M. S w piśmie z dnia [...]r. wyjaśniła, że kawę w ilości [...]szt. nabyła od M s.c. M W-C, K C na podstawie faktury VAT nr [...]z dnia [...]. M s.c. M W-C, K C nabyła kawę w ilości [...]szt. od M P M, co dokumentuje faktura VAT nr F [...]z dnia [...]. W piśmie z dnia [...]. oraz w zeznaniach z dnia [...]. i [...] r. P M prowadzący firmę M stwierdził, że wszystkimi sprawami w firmie zajmował się jego pełnomocnik pan T B, za namową którego założył firmę. Nie posiada żadnych informacji o działalności firmy, żadnych dokumentów z nią związanych. Za założenie firmy miał otrzymywać wynagrodzenie. Zdaniem organu odwoławczego, z powyższego wynika, że Spółka wydała dwa razy tę samą kawę: raz przewoźnikowi wskazanemu w CMR z dnia [...]. w ilości [...] palet i z dnia [...]. w ilości [...] palet G O prowadzącemu firmę Transport Bagażowy, który dostarczył ją P S oraz drugi raz przewoźnikom: Transport Drogowy P i J W w ilości [...] palety, który dostarczył ją firmie DLS S.A. oraz D H B D O w ilości [...] palety, który dostarczył ją MPT S M. S. W ocenie organu odwoławczego, towar udokumentowany spornymi fakturami nie został wywieziony z kraju na terytorium Niemiec, gdyż P S posługujący się ważnym i właściwym numerem dla transakcji wewnątrzwspólnotowych - [...], pismem z dnia [...]. nie potwierdził transakcji handlowych wynikających z ww. faktur ze Spółką. Stwierdził też, że nie wydał żadnego upoważnienia dla osób trzecich celem odebrania towaru, potwierdzenia zapłaty za towar. Jako załącznik do tego pisma dołączył swoje pismo z dnia [...]., o tej samej treści, skierowane do organu kontroli skarbowej. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że z informacji z systemu VIES z dnia 20.09.2011r. wynika, że P S posługujący się nr [...] nie wykazał za IV kwartał 2008r. jak również za I kwartał 2009r. wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów od Spółki. Wykazał wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów od podatnika posługującego się dla transakcji wewnątrzwspólnotowych numerem [...]. Z ww. informacji VIES wynika, że wskazany numer należy do P M, zam. w S, ul. [...]. W tej sytuacji powoływanie się Spółki na pismo niemieckiej administracji podatkowej z dnia [...]. nie znajduje, zdaniem organu, podstaw prawnych. Organ odwoławczy stwierdził, że pismo to było dowodem w sprawie zakończonej decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...]., znak: [...], którą Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...]., znak: [...]uchylił w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Uzasadnieniem powyższego rozstrzygnięcia było stwierdzenie, że w rozpatrywanej sprawie nie doszło do zgodnego z przepisami prawa wszczęcia postępowania kontrolnego. Zatem materiały dowodowe zebrane w postępowaniu, które nie zostało prawidłowo wszczęte nie mogą stanowić dowodu w sprawie. Z tego też powodu organ kontroli skarbowej w ponownie prowadzonym postępowaniu nie powołał się na dowód - pismo niemieckiej administracji podatkowej - zebrany w poprzednim postępowaniu. Organ odwoławczy podkreślił, że w ponownie prowadzonym postępowaniu daną okoliczność można udowodnić też innymi dowodami, niż dowód wykazany w poprzednim postępowaniu. Organ kontroli skarbowej w powtórnie prowadzonym postępowaniu zebrał wszystkie nowe dowody, które potwierdzają wprost, że towar będący przedmiotem transakcji nie został przewieziony z kraju do Niemiec. Wśród nowych dowodów jest również ww. informacja z systemu VIES, z której wynika, że niemiecki kontrahent nie wykazał wewnątrzwspólnotwego nabycia towarów od Spółki. Organ odwoławczy stwierdził, że zeznania G O są niewiarygodne, nie poparte żadnymi dokumentami, natomiast oświadczenie P S, że nie dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów od Spółki znajduje potwierdzenie w systemie VIES. Zdaniem organu, konfrontacja G O i P S nie wniosłaby nic nowego do sprawy. Stwierdził on dalej, że zeznania świadka G O nie są ani wiarygodne, ani spójne, ani logiczne. Stanowisko to organ odwoławczy szczegółowo uzasadnił (str. 55-57 zaskarżonej decyzji). Zdaniem organu, na uwagę zasługuje fakt, że Spółka zakupioną na podstawie spornych faktur kawę sprzedała P S w dniu zakupu za niższą cenę niż cena nabycia. Spółka nie szukała innego kontrahenta, co również, zdaniem organu, świadczy o tym, że transakcje nie miały miejsca. Organ zwrócił uwagę na gotówkową formę zapłaty za kawę i podniósł, że z ustaleń wynika, że zapłatę za kawę rzekomo sprzedaną P S do Niemiec zapłacili gotówką w Polsce: R C (prezes firmy, której właścicielem był T B, zeznał, że dostawał pieniądze od T Ba z kartką zawierającą dane kontrahenta do wpłaty, nr konta, nazwę firmy i dane wpłacającego). Organ odwoławczy szczegółowo uzasadnił (str. 60 decyzji) twierdzenie o tym, że zakupiona przez Spółkę kawa od S C Poland sp. z o.o. na podstawie faktury dnia [...] r. i [...]r., została dostarczona do: - MPT S M. S, - DLS S.A. Organ ten wskazał na prowadzenie przez Spółkę podwójnej dokumentacji. Zdaniem organu odwoławczego, przedstawione w uzasadnieniu decyzji argumenty potwierdzają, że Spółka nie dochowała należytej staranności przy transakcji sprzedaży kawy. Odnosząc się do przedstawionego przez Spółkę orzecznictwa, organ odwoławczy stwierdził, że wbrew twierdzeniu strony, jest ono respektowane przez organy obu instancji. Organ ten zwrócił uwagę, że w niniejszej sprawie bezsprzecznie udowodniono, że nie został spełniony jeden z pierwszych podstawowych warunków wewnątrzwpólnotowej dostawy towarów, tj. warunek wywozu towarów z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. Potwierdza to cytowany przez spółkę wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości C-184/05 TWOH International BV, w którym jednoznacznie stwierdzono, że aby korzystać ze zwolnienia z podatku dostawca musi wykazać, że towar został wysłany lub przetransportowany do innego państwa członkowskiego, a także by w następstwie tej wysyłki lub transportu towar ten fizycznie opuścił terytorium państwa członkowskiego dostawcy. Organ stwierdził, że w niniejszej sprawie bezsprzecznie udowodniono, że towar nie opuścił terytorium kraju, a zatem nie została spełniona przesłanka uprawniająca do zastosowania stawki podatku 0%. Organ nie podzielił twierdzenia Spółki, jakoby P S i T B brali udział w zorganizowanej grupie przestępczej. Spółka podnosiła, że z tego też powodu należy ich przesłuchać i wyjaśnić ich rolę w przedmiotowej sprawie. Odnosząc się do powyższego organ stwierdził, że zarzut ten jest nieuzasadniony. Wyjaśnił Spółce, że to podatnik wybiera kontrahenta i to na podatniku, który chce skorzystać z uprzywilejowanej stawki podatku 0% spoczywa obowiązek wykazania, że towar fizycznie został przemieszczony z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego. Nie podzielił też zarzutu naruszenia zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 122 w związku z art. 180 § 1 i art. 187 § 1 i art. 188 O.p. Wyjaśnił, że przepisy ustawy w art. 42 nakładają na podatnika obowiązek przedstawienia dowodów, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. To Spółka, chcąc skorzystać z 0% stawki podatku, ma obowiązek udokumentować, że towar został wywieziony z terytorium kraju. Organ odwoławczy wyjaśnił, że realizując wyrażoną w art. 122 O.p. zasadę dochodzenia prawdy obiektywnej, w niniejszej sprawie przestrzegano wszystkich określonych w ustawie reguł postępowania dowodowego, a zwłaszcza art. 187 ust. 1 O.p. Organ kontroli skarbowej dokonał skrupulatnej analizy zebranego materiału, z uwzględnieniem całokształtu ocenianych okoliczności w ich wzajemnym powiązaniu i ocenił, zgodnie z art. 191 ustawy, czy dana okoliczność została udowodniona. Zdaniem organu odwoławczego, w sprawie nie doszło też do jakiegokolwiek naruszenia prawa czy to materialnego, czy też proceduralnego. W kierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skardze na wyżej opisaną decyzję, Spółka, wnosząc o jej uchylenie, zarzuciła rażące naruszenie prawa procesowego i materialnego. W uzasadnieniu skargi Spółka powołała się na art. 20, art. 138 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE, art. 13 ust. 1 i 2, art. 42 ust. 1, art. 43 ust. 3, art. 43 ust. 11 ustawy i podkreśliła, że spełniła wszystkie warunki formalne dla uznania, że transakcje Spółki z przedsiębiorstwem z Niemiec będącym nabywcą z listopada 2008 r. były dostawami wewnątrzwspólnotowymi i rzeczywiste ich opodatkowanie powinno mieć miejsce w Niemczech. Spółka przywołała fragmenty zeznań świadka – przewoźnika G O z dnia [...] r. i zaprotokołowanych jego wyjaśnień z dnia [...]r. mających potwierdzić wywóz towarów z Polski do Niemiec i ich dostarczenie do Ba, do magazynów nabywcy – P S. Powołała się też na zeznania A S, która miała potwierdzić, że prowadziła negocjacje, ustalała sposób płatności, terminy dostaw, i.t.p. z przedstawicielem nabywcy. Spółka podkreśliła, że w obecnym stanie rzeczy, przy obecnym stanie dowodów, nie można wykluczyć, że zakupiona kawa odebrana przez nabywcę została przetransportowana najpierw do Szczecina następnie odebrał ją G O i dostarczył ją do B. Spółka powołała się w uzasadnieniu skargi orzecznictwo sądów administracyjnych, w tym uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2010 r. sygn. akt I FPS 1/10 oraz orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (C-146/05 AC, C-409/04 T P i inni). Dodatkowo Spółka podniosła w skardze, że organy nie badały czy Spółka działała w dobrej, czy złej wierze. Spółka twierdzi, że prawdopodobnie padła ofiarą oszustwa podatkowego nabywcy towaru oraz że nie miała żadnych szans, aby doprowadzić do tego, by zweryfikować nieuczciwe intencje nabywcy towaru. Brak rozstrzygnięcia tego "najistotniejszego w sprawie problemu" przemawia za uchyleniem decyzji. Spółka zarzucała, że organ odwoławczy tylko stwierdził w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że Spółka działa w złej wierze, a więc współuczestniczyła w oszukańczym procederze. Zdaniem Spółki, z materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że Spółka nie miała szans ustrzec się przed skutkami zaplanowanego oszustwa. Spółka, kwestionując ustalenia organu, odniosła się do poszczególnych argumentów uzasadnienia mających przemawiać za słusznością rozstrzygnięcia w sprawie (zapłata gotówką w kasie; brak pisemnej umowy, przy której podpisaniu Spółka musiałaby wylegitymować P S lub działającego w jego imieniu podatnika, prowadzenie podwójnej dokumentacji). Wskazała, m.in., że kontrahent niemiecki płacąc gotówką w polskim banku lub nawet w kasie Spółki nie narusza prawa. Podniosła, że organ odwoławczy nie próbował wykazać na jakiej podstawie prawnej przepisy polskiej ustawy o swobodzie gospodarczej są wiążące dla niemieckiego kontrahenta, wskazała na brak obowiązku legitymowania kontrahenta przy spisywaniu pisemnej umowy. Spółka podniosła w skardze, że postawa organów jest w rażącej sprzeczności z linią orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Wyjaśniła dalej powołując się na stanowisko ETS wyrażone w wyroku z dnia 27 września 2007 r. w sprawie C 409/04 T i in. przeciwko C Wielka Brytania), że negatywne konsekwencje podatkowe mogą zaistnieć tylko wtedy, gdy postępowanie ponad wszelką wątpliwość ustali fakt, że dostawca uczestniczył w oszustwie podatkowym, czyli działał w złej wierze. W uzasadnieniu skargi Spółka odniosła się również do kwestii zaleceń Dyrektora Izby Skarbowej zawartych w decyzji z dnia [...]. (decyzja uchylająca decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej i przekazująca sprawę o ponownego rozpatrzenia) odnoszących się do P S. Zdaniem Spółki, organ pierwszej instancji zignorował zalecenia organu odwoławczego. Kolejnym z zarzutów skargi jest brak przesłuchania P S. Zdaniem Spółki, organ w kwestii przesłuchania P S nie wykazał nawet minimum konsekwencji i staranności, czym naruszył zasadę prawdy obiektywnej (art. 122 O.p. i art. 180 § 1 O.p.). Z materiału dowodowego "wyłania się", zdaniem Spółki, logiczny i spójny obraz dobrze zorganizowanej grupy przestępczej, w której główną rolę pełnili P S i T B. Spółka podniosła, że przesłuchanie tych osób i wyjaśnienie ich roli w przedmiotowej sprawie zostało całkowicie zbagatelizowane przez organ kontroli skarbowej, co stanowi jej zdaniem rażące naruszenie art. 122 O.p. i 180 § 1 O.p.. Spółka podniosła, że zbyt szybko organ zrezygnował z przesłuchania tego świadka. Zastąpienie przesłuchania prawdopodobnym wezwaniem do pisemnych odpowiedzi wyeliminowało możliwość zadawania pytań P S przez stronę i stanowi rażące naruszenie art. 123 § 1 O.p. przez pozbawienie strony jej uprawnień procesowych zagwarantowanych prawem oraz zasadę czynnego udziału w postępowaniu wyrażoną w art. 123 § 1 O.p. i skonkretyzowanej w art. 190 § 1 i § 2 O.p. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2013 r. Prezes Spółki oświadczył, że towar nie został sprzedany po cenie niższej od ceny zakupu. Wyjaśnił, że "rentowność wynosiła ok. 3,5 %, a organ administracji jako przychód przyjął kwotę netto, natomiast jako koszt kwotę brutto." Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone m.in. przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 12) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną w niej podstawą prawną. Po zbadaniu sprawy, w granicach tak określonej kognicji, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja i poprzedzające ją postępowanie nie narusza przepisów prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, jak też przepisów postępowania w sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie dopatrzył się też innych wskazanych w art. 145 p.p.s.a. przesłanek powodujących potrzebę wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. W pierwszej kolejności należało zbadać prawidłowość określenia przez organy ram materialnoprawnych sprawy. Organy dokonały prawidłowej wykładni prawa w tym zakresie. Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów (WDT) jest jedną z czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, o czym stanowi art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy i co do zasady, polega na wywozie towarów z terytorium kraju (Polski), w celu wykonania czynności określonych w art. 7, czyli dostawy towarów, na terytorium innego państwa członkowskiego, w określonych w ustawie warunkach. Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, przy spełnieniu określonych w ustawie przesłanek, podlega opodatkowaniu według stawki 0% (tzw. wspólnotowe zwolnienie z prawem do odliczenia), co z jednej strony powoduje, że transakcja wywozu towaru z Polski do innego kraju członkowskiego nie jest obciążona podatkiem, a jednocześnie dostawcy pozwala na odzyskanie podatku uiszczonego przy nabyciu tego towaru, co zapewnia realizację zasady neutralności podatku od towarów i usług. Zasada taka jednak obowiązuje tylko wówczas, gdy w wyniku tej transakcji (wywozu) obowiązek naliczenia podatku ciąży na nabywcy towaru (w innym państwie członkowskim), w wyniku wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru (WNT) na terenie jego kraju (zasada opodatkowania w kraju przeznaczenia, konsumpcji). Art. 42 ust. 3 ustawy wskazuje dokumenty, które łącznie są wystarczające do potwierdzenia dostarczenia towarów będących przedmiotem WDT do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju (dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora), kopia faktury, specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku) w szczególności, gdy przewóz towarów jest zlecany podmiotowi trzeciemu, czyli przewoźnikowi (spedytorowi) odpowiedzialnemu za wywóz towarów z terytorium kraju, kiedy następuje sformalizowane przejęcie przez niego towarów od dostawcy. Należy przy tym zauważyć, że same tylko dokumenty wymienione w art. 42 ust. 3 ustawy mogą nie potwierdzać jednoznacznie dokonania WDT, co wynika z art. 43 ust. 11 ustawy, zgodnie z którym to przepisem w takim przypadku można potwierdzić taką dostawę innymi dokumentami na to wskazującymi, które przepis ten wymienia przykładowo, nie tworząc zamkniętego katalogu (przez użycie słów: "w szczególności"). W powoływanej przez skarżącą uchwale z 11 października 2011 r. sygn. akt I FPS 1/10 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że "W świetle art. 42 ust. 1, 3 i 11 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) dla zastosowania stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów wystarczające jest, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3 ustawy, uzupełnione dokumentami wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy lub innymi dowodami w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), o ile łącznie potwierdzają fakt wywiezienia i dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju."( LEX nr 603396). W uzasadnieniu uchwały wskazano także na orzecznictwo ETS, z którego wynikają konkluzje co do stosowania unormowanego w art. 138 Dyrektywy 2006/112/WE zwolnienia od podatku wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, w kontekście określonych w art. 131 i art. 273 tej Dyrektywy obowiązków, które państwa członkowskie mogą uznać za niezbędne dla zapewnienia prawidłowego poboru podatku i unikania oszustw podatkowych z tytułu WDT i tak zwolnienie od podatku dostawy wewnątrzwspólnotowej znajduje zastosowanie tylko wtedy, gdy prawo do rozporządzania towarem jak właściciel zostało przeniesione na nabywcę i gdy dostawca ustali, że towar ten został wysłany lub przetransportowany do innego państwa członkowskiego oraz że w wyniku wysyłki lub transportu fizycznie opuścił terytorium państwa członkowskiego dostawy. NSA podkreślał przy tym, że podstawą uznania dostawy za WDT jest bezsporność tego faktu. Tylko wtedy zasada neutralności podatku VAT nakazuje zachować prawo do zastosowania preferencyjnej stawki podatkowej, mimo braków w formalnym udokumentowaniu tego faktu. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie, ww. uchwała nie ma zastosowania, bowiem Spółka posiadała dokumenty, wymienione w art. 42 ust. 3 ustawy (mimo ustalenia, że przedmiotowy towar nie opuścił terytorium Polski). Nie było zatem potrzeby potwierdzenia zaistnienia dostawy wewnątrzwspólnotowej innymi dokumentami. Odnosząc się do powoływanego przez skarżącą orzecznictwa ETS należy wskazać, że w wyroku ETS w sprawie C-409/04 T i in. stwierdzono, m.in. że: "W konsekwencji uznanie danej dostawy lub danego nabycia za czynności wewnątrzwspólnotowe musi być dokonywane na podstawie elementów obiektywnych, takich jak fizyczne przemieszczenie towarów pomiędzy państwami członkowskimi.(...) Na trzecie z zadanych pytań trzeba więc odpowiedzieć, że art. 28c część A lit. a) akapit pierwszy szóstej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, iż stoi on na przeszkodzie temu, by właściwe organy państwa członkowskiego dostawy zobowiązały dostawcę, który działał w dobrej wierze i przedstawił dowody wykazujące prima facie przysługiwanie mu prawa do zwolnienia od podatku wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, do późniejszego rozliczenia podatku VAT od tych towarów, w przypadku gdy powyższe dowody okazują się fałszywe, lecz jednak uczestnictwo dostawcy w oszustwie podatkowym nie zostało ustalone, o ile dostawca ten przedsięwziął wszelkie racjonalne środki, jakie pozostawały w jego mocy w celu zagwarantowania, by dokonywana przez niego czynność nie prowadziła do udziału w tego rodzaju oszustwie." Z powyższego wyroku wynika, że WDT faktycznie nie miała miejsca, organy podatkowe nie miałyby prawa zakwestionować prawa skarżącej do zastosowania stawki podatku VAT 0% od przedmiotowych dostaw, gdyby posiadane przez skarżącą przed złożeniem deklaracji w sposób bezsporny i obiektywne potwierdzały wykonanie WDT, a następnie okazałoby się, że były sfałszowane wbrew wiedzy i możliwościom poznawczym skarżącej. Z kolei gdyby WDT rzeczywiście miała miejsce, to organy nie mogłyby kwestionować prawa do zastosowania stawki 0% tylko ze względu na braki dokumentacyjne. I taką właśnie prawidłową wykładnię prawa w istocie organy podatkowe zastosowały. Bezsporne jest posiadanie przez Spółkę wymaganej dokumentacji związanej ze sprzedażą kawy w listopadzie 2008 r. Przedmiotem sporu jest ustalenie, czy Spółka dokonała na rzecz przedsiębiorcy z Niemiec (P S) dostaw wewnątrzwspólnotowych, i czy mogła zastosować do tych transakcji 0% stawkę podatku od towarów i usług oraz ustalenie czy Spółka działała w dobrej wierze i przedsięwzięła wszelkie racjonalne środki, jakie pozostawały w jej mocy w celu zagwarantowania, by dokonywana przez nią czynność nie prowadziła do udziału oszustwie podatkowy. Zdaniem Sądu, nie można przyjąć, że Spółka działała w dobrej wierze, dokonując zakwestionowanych transakcji. Słusznie organ odwoławczy wyjaśnił, że istnieje szereg okoliczności, które prowadzą do wniosku, że pomimo zgromadzonej dokumentacji towar nie opuścił kraju, a zatem nie została spełniona przesłanka uprawniająca do zastosowania stawki podatku 0 % i dlatego utrzymał w mocy decyzję określającą Spółce w podatku od towarów i usług za listopad 2008 r. zobowiązanie podatkowe w kwocie [...]zł, którego wysokość wynika z zastosowanej przez organ, do tych transakcji, stawki 22 % podatku od towarów i usług. Ocena materiału dowodowego co do ustalenia tej okoliczności nie budzi zastrzeżeń Sądu. Organy wyczerpująco zebrały i oceniły w tym zakresie materiał dowodowy, w szczególności dokumenty przewozowe (CMR) określające rzeczywisty przebieg transportu, potwierdzające to faktury i płatności za transport, oraz mającą moc dokumentu urzędowego informację niemieckiej administracji podatkowej. Prawidłowo oceniły pozostałe dowody zgromadzone w sprawie. Odnosząc się do zarzutu skarżącej, iż organy nie rozważyły należycie okoliczności działania skarżącej w dobrej wierze z brakiem świadomości, że dokonuje transakcji z nieuczciwym kontrahentem, należało zarzut ten uznać za chybiony. Zdaniem Sądu, brak dobrej wiary po stronie Spółki, wyklucza ustalenie wydania przez Spółkę ze swych magazynów, w listopadzie 2008 r., kawy w ilości większej niż posiadała. Zgromadzone dokumenty w sprawie wskazują bowiem, że stan magazynowy Spółki na dzień 1 listopada 2008 r. wskazywał, że Spółka posiadała [...]szt. kawy . W okresie od [...]r. nastąpiło przyjęcie do magazynu kawy w ilości [...]szt. (w dniu [...]r. [...]szt. oraz w dniu [...]r. [...]szt.). Zatem łączna ilość posiadanej przez Spółkę w listopadzie 2008 r. kawy to [...]szt. Przedmiotem transakcji Spółki z P S w listopadzie 2008 r. było [...]szt. kawy ([...] palety). Pozostała w magazynie ilość kawy powinna wynosić [...]szt. kawy, a zgromadzone dokumenty (dokument transportowy CMR) potwierdzają, że Spółka [...]r. wydała kolejne [...] palety kawy, otrzymała ją DLS S.A. z siedzibą w P filia w S, jako przewoźnika wskazano –Transport Drogowy P i J W s.c. Z kolei w dniu [...]r. Spółka wydała kolejne [...] palety kawy do MPT S M. S, a pracownik Spółki potwierdził autentyczność podpisu na tym dokumencie CMR, kwestionując autentyczność CMR z dnia [...]r. (który jako przewoźnika wskazuje G O, a nabywcę P S). Prawidłowo zatem, zdaniem Sądu, organ odwoławczy uznał, że zgromadzone dokumenty jednoznacznie wskazują na to, że Spółka wiedziała, że towar będący przedmiotem transakcji udokumentowanych spornymi fakturami nie został wywieziony z kraju do Niemiec w ramach wewnatrzwspólnotowej dostawy towarów. Do zakwestionowanych faktur VAT WDT z [...] r. i [...]r. wystawionych na rzecz P S dołączone były m.in. dokumenty oznaczone jako kopia "wydanie z magazynu" nr [...] z [...]. i nr [...]z [...] (magazyn w S S- t.1 k. 249, k.254) podpisana przez pracownika Spółki J K – Z, dokumentujące wydanie kawy mielonej Premium w ilości [...]szt. i międzynarodowy list przewozowy CMR z dnia [...]. (t.1 k.250), który zawierał m.in.: w poz. 1- nadawca-Spółka, w poz. 2 odbiorca-P S, w poz. 6-9- "kawa [...] palety", w poz. 16 przewoźnik- firma G O, w poz. 22 podpis i stempel nadawcy-pieczątka spółki i podpis K Z, w poz. 24-przesyłkę otrzymano-P S, adres oraz międzynarodowy list przewozowy CMR z dnia [...]. (t.1 k.255), który zawierał m.in.: w poz. 1- nadawca-Spółka, w poz. 2 odbiorca-P S, w poz. 6-9- "kawa [...] palety", w poz. 16 przewoźnik- firma G O, w poz. 22 podpis i stempel nadawcy-brak wpisu, w poz. 24-przesyłkę otrzymano-P S, adres. O tym, że przedmiotową kawę, która została załadowana z magazynów Spółki i przewieziona do firmy DLS P, fila w S w dniu [...]. świadczą zebrane dowody przez organ, w tym dokument oznaczony jako oryginał "wydanie z magazynu" nr [...] z [...]. (t.1 k.374) podpisana przez pracownika Spółki J K –Z, dokumentujące wydanie kawy mielonej Premium w ilości [...]szt. i międzynarodowy list przewozowy CMR nr [...] (t.1 k.373), który nie zawierał wpisów w poz. 1-4, w poz. 6-9 wpisano "kawa [...] palety), poz. 16-17-przewoźnik- firma P i J W, w poz. 22 podpis i stempel nadawcy-pieczątka spółki i podpis K Z, w poz. 24- przesyłkę otrzymano- DLS. S.A. P, fila w S adres. O tym, że przedmiotową kawę, która została załadowana z magazynów Spółki S S i przewieziona do S do firmy MPT S M. S w dniu [...]. świadczą zebrane dowody przez organ, w tym faktura za usługi przewozowe wystawiona na rzecz T B przez firmę C międzynarodowy list przewozowy, w którym w poz. 16 jako przewoźnika wskazano D D O (t.2 k.499). Zdaniem Sądu, organ odwoławczy, na podstawie oceny innych, dodatkowych przeprowadzonych dowodów oraz zgromadzonych dokumentów w sprawie (pismo niemieckiej administracji o niewykazaniu tych transakcji do opodatkowania – pismo VIES z 20.09.2011 r., dokumenty przewozowe – błędny adres nabywcy, oświadczenie o niedokonaniu wewnątrzwspólnotowego nabycia od Spółki), prawidłowo stwierdził, że P S nie dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów od Spółki. Świadek J. K-Z zeznała, że z przedstawionych jej dokumentów nie wynika, że zostały wystawione na wydanie tej samej kawy, lecz podała, iż do niej należy podpis pod CMR z [...]. nr [...] dla przewoźnika firmy P i J W. Zaprzeczyła aby CMR wystawiony dla przewoźnika G O z [...]. dotyczył przewozu palet oraz żeby wystawiała drugi CMR dla tego przewoźnika. Świadek była w listopadzie 2008 r. kierownikiem oddziału Spółki w S S, zaś A S była kierownikiem regionalnym. Świadek J. K-Zzeznała, że w przypadku dużych odbiorców (sprzedaż kawy w listopadzie 2008r.) faktury wystawiała ona lub A S, które wraz z dokumentem Wz szły do magazyniera, zaś fakturę sprzedażową z dokumentami przewozowymi odbierał M C, który był osobą z polecania A S i która się z nim kontaktowała. Świadek A S zeznała, że w listopadzie 2008r. była pracownikiem Spółki i jednocześnie świadczyła dla Spółki usługi przez własną firmę w postaci pozyskiwania klientów, realizacji planów sprzedażowych i budżetu. Zamówienie na zakup przedmiotowej kawy dostała telefonicznie od M C, który przedstawił się jako pełnomocnik P S, lecz nie widziała pełnomocnictwa P S dla M. C, ani nie spotkała się z P S osobiście. Świadek zeznała, że nie zna P S, ani T B, nie zawierała z firmą P S żadnej pisemnej umowy, lecz zapłata za towar miała być przekazana na konto, gdyż nabywca był Spółce nieznany. Powyższe pozostaje w sprzeczności z zeznaniami J. K-Z, która zeznała, że M C pojawił się w firmie dwa razy, za pierwszym razem w obecności A. S, M. C odebrał dokumenty ze Spółki i zwrócił je po podpisaniu przez odbiorcę. Zdziwienie Sądu budzi fakt zezwolenia A S na pozyskiwanie klientów dla Spółki przez jej własną firmę i wypłacanie z tego tytułu wynagrodzenia, przy jednoczesnym pełnieniu przez nią w Spółce funkcji kierownika regionalnego, które to "usługi" wchodziły w zakres jej obowiązków pracowniczych, co wynika z zeznań M O, który w listopadzie 2008 r. był prezesem zarządu Spółki. Świadek M. O potwierdził zeznania A. S, że Spółka z firmą P S miała zawartą umową ustną, zaś zabezpieczeniem za towar była przedpłata za kawę oraz podał, że firmie P S udzielono rabatu z uwagi na płatność gotówką za towar, zaś wiarygodność jej sprawdzono przez dokumenty rejestrowe i ustalenie, że posiada europejski numer identyfikacji podatkowej. Zdaniem Sądu, Spółka nie zabezpieczyła swoich interesów w sposób właściwy, aby mówić, że przedsięwzięła kroki, które by ją zabezpieczyły w przypadku oszustwa podatkowego ze strony kontrahenta, bowiem nie doprowadziła do zawarcia pisemnej umowy z kontrahentem z Niemiec. Tym bardziej, że świadek J. K-Z określiła przedmiotową sprzedaż kawy jako sprzedaż "dużemu odbiorcy" oraz fakt, iż był to nowy klient dla Spółki. Organ ustalił, że brak było jakichkolwiek dokumentów związanych z korespondencją handlową, dotyczącą tych transakcji, np. fax dotyczący terminu odbioru towaru, podanie środka transportu, nazwiska kierowcy pojazdu, którym odbierano towar, uzgodnienia dotyczące dokumentacji związanej z wewnątrzwspólnotową dostawą towarów. Fakt zapłaty należności z faktury również nie dowodzi wywozu towaru z kraju, a tylko potwierdza wykonanie przez "kupującego" jego obowiązku zapłacenia ceny. Ponadto, jak się później okazało, po przeprowadzeniu postępowania w sprawie, wpłaty gotówkowe w banku dokonywały, wbrew temu co zapisane na dokumentach, na nazwisko P S, inne osoby (R C, T B). Jak wynika tez z zebranego materiału, kawa która została załadowana z magazynów Spółki S S i przewieziona do S do firmy MPT S M. S w dniu [...]. zakupiona został przez firmę firmy MPT S M. S od firmy M s.c. M W-C, K C ze S S w dniu [...]. Firmy M s.c. M W-C, K C ze S S miała zaś nabyć ww. kawę od firmy M P M ze S, której pełnomocnikiem był T B. Ponadto, jak wynika to z akt, kawa, która została załadowana z magazynów Spółki i przewieziona do firmy DLS P, fila w S w dniu [...]. została zakupiona od firmy B M S ze S w dniu [...]., zaś M S pojawił się w firmie DLS wraz z T B. Obecnie następcą prawnym firmy DLS jest spółka z. o.o. T (w której w dniu przesłuchaniu pracowała A. S na stanowisku kierownika oddziału w S S). Prawidłowo też ocenił, że zeznania przewoźnika G O są niewiarygodne, niespójne, nielogiczne. Świadczą o tym niejednoznaczne zeznania o wypełnianiu dokumentów związanych z tą transakcją, niewskazanie miejsca dostawy, pomimo złożonego oświadczenia o tym, że był u P S "może 10 razy", zmiana zeznań odnośnie pojazdu, którym wykonywał transport, odbycie w dniach rzekomego transportu ([...]r.) samochodem o numerze rej. [...]kursu S – Y (dane z przedstawionego tachografu). Świadek wyjaśnił w piśmie z dnia [...]r., że tachografy samochodu wskazanego na dokumentach CMR z daty wykonywania transportu (listopad 2008 r.) najprawdopodobniej zaginęły. Słusznie też wskazał organ odwoławczy na zaniżenie ceny przedmiotowych transakcji jako kolejną okoliczność potwierdzającą zasadność rozstrzygnięcia w sprawie. Z akt sprawy wynika bowiem wprost, że Spółka nabyła kawę za łączną cenę (po rabacie) brutto [...]zł ([...]+[...]zł – faktury k. 37, 38, 39, 40), natomiast cena sprzedaży wynosiła łącznie (po rabacie ) brutto [...]zł ([...]zł – faktury k. 258, 260). M. O Prezesa Spółki na rozprawie w dniu [...]r. oświadczył, że towar nie został sprzedany po cenie niższej od ceny zakupu, rentowność transakcji wynosiła ok. 3,5%. Przesłuchiwany przez organ świadek wskazał, że marża zależała od miesięcy, od ilości sprzedanej kawy, od regionu, od terminu zapłaty, od warunków dostawy, rodzajów zabezpieczenia transakcji, przy sprzedaży hurtowej MC C Premium 250g marża wynosiła od 1.5 % do 3,5%, na pytanie o rentowność zakwestionowanej transakcji przy przedstawieniu przez organ cen zakupu kawy przez Spółkę i cen jej sprzedaży- świadek podał, że nie potrafi odpowiedzieć na to pytanie, ale z tego co pamięta rentowność mieściła się w przedziale od 2,5 %-3% Zdaniem Sądu, analiza znajdujących się w aktach faktur i faktur korygujących, prowadzi do innych wniosków. Nie ulega bowiem żadnych wątpliwości, że dokonanie przez Spółkę opisanych wyżej transakcji - w tym samym dniu, odnośnie tej samej ilości kawy –oznacza wprost, że Spółka sprzedała w listopadzie 2008 r. kawę za cenę mniejszą od ceny zakupu o kwotę [...]zł. Odnosząc się do zarzutu pozbawienia Spółki prawa udziału w postępowaniu, tj. braku możliwości zadawania pytań P S, należy wyjaśnić, że organ podejmował próby wezwania tego kontrahenta Spółki do złożenia wyjaśnień. Pomimo wezwań, nie stawił się przed organem podatkowym w sprawie. Pomimo braku możliwość zadawania przez Spółkę pytań P S, organ był, zdaniem Sądu, uprawniony do włączenia otrzymanych wyjaśnień do materiału dowodowego w sprawie i dokonania ich oceny. Takie działanie organu nie narusza art. 123 § 1 O.p. Zdaniem Sądu, bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 122 § 1 i 180 § 1 O.p. przez zaniechanie przesłuchania P S i T B. Zdaniem Sądu, nawet ustalenie, że P S brał udział w oszustwie podatkowym i działał z T B w porozumieniu, nie świadczy, o braku winy Spółki przy realizacji przedmiotowej transakcji, gdyż jak to już wskazano wyżej, Spółka nie mogła wydać ze swych magazynów, w listopadzie 2008 r., tej samej ilości kawy dwóm różnym przewoźnikom celem transportu różnym firmom. Podkreślić bowiem należy, że organ podejmował czynności mające na celu przesłuchanie obydwu osób. Okoliczność niestawienia się wskazanych osób przed organem podatkowym celem złożenia wyjaśnień w sprawie nie może stanowić podstawy do czynienia zarzutu. Niezależnie bowiem od tej okoliczności, organy podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Realizując zasadę prawdy obiektywnej (art. 122 O.p.) podjęły próby przesłuchania ww. osób, a nadto przeprowadziły szereg czynności, w tym przesłuchań wielu osób, zgodnie z art. 180 § 1 O.p., który stanowi, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy prawidłowo wskazał fakty, które uznał za udowodnione, dowody, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, iż przeprowadzone postępowanie w sprawie wykazało, że towar udokumentowany opisanymi wyżej fakturami nie został wywieziony z kraju na terytorium Niemiec, zaś w stosunku do Spółki nie można przyjąć, iż działa w dobrej wierze. Ustalenia te nie naruszały przepisów art. 122, 123, 180 Ordynacji podatkowej, a decyzja zaskarżona nie naruszała tym samym również art. 233 Ordynacji podatkowej. Stwierdzić należy, że wszystkie zarzuty skargi są nieuzasadnione. Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, nie dopatrzył się też innych naruszeń prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy, ani też naruszeń przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie stwierdził też naruszeń prawa dających podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, ani okoliczności powodujących stwierdzenie nieważności objętych kontrolą decyzji. Biorąc to wszystko pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), był zobowiązany orzec, jak w sentencji.