I SA/Sz 1085/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Maczewski, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.), Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Furtak-Biernat, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 maja 2018 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2015 r. oddala skargę. Decyzją z dnia 27 listopada 2017 r. o nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 5 września 2017 r., nr [...], którą określono B. K. zobowiązanie w podatku od środków transportowych za 2015 r. w kwocie [...]zł. Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym sprawy. Organ I instancji po bezskutecznym wezwaniu do złożenia deklaracji na podatek od środków transportowych wszczął z urzędu i przeprowadził postępowanie podatkowe, które wykazało, że naczepa ciężarowa uniwersalna [...] o nr rej. [...], ciągnik samochodowy siodłowy [...] o nr rej. [...], ciągnik samochodowy siodłowy [...] o nr rej. [...] są zarejestrowane w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców. Ustalił także, iż właścicielem ww. środków transportowych jest B. K.. Wobec informacji Strony, iż nie jest osobą zobowiązaną do złożenia deklaracji na podatek od środków transportowych, w związku z tym, że ww. środki transportowe zostały przewłaszczone na zabezpieczenie roszczeń banku BPH SA na podstawie informacji Starostwa Powiatowego w K., informacji Banku BPH S.A., informacji Banku Pekao S.A., pisma [...] Sądowego przy Sądzie Rejonowym w K., organ I instancji, ustalił, że na pojazdach ustanowiony został zastaw rejestrowy na rzecz Banku a bank nie jest i nie był współwłaścicielem przedmiotowych pojazdów. Wobec powyższego organ uznał, że pojazdy te nie zostały przewłaszczone na rzecz wierzyciela a egzekucja z tych pojazdów umorzona. Starostwo Powiatowe w K. poinformowało ponadto, iż przedmiotowe pojazdy były czasowo wycofane z ruchu w okresie od 15 lutego 2005 r. do dnia 13 czerwca 2005 r. Ponadto w piśmie z dnia 15 lutego 2017 r. B. K. zawiadomił, że z dniem 23 stycznia 2017 r. przedmiotowe środki transportowe zostały wyrejestrowane i dokonano ich demontażu, załączając decyzje Starosty [...] z dnia 13 lutego 2017 r. oraz zaświadczenia z dnia 23 stycznia 2017 r. o demontażu spornych pojazdów. Mając na uwadze powyższe ustalenia oraz przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 716) w tym dotyczące obowiązku podatkowego oraz ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r., nr 108, poz. 908 ze zm.), rozporządzenia z dnia 23 grudnia 2004 r. w sprawie czasowego wycofania pojazdów z ruchu (Dz.U. z 2004 r., nr 285, poz. 2856) organ I instancji uznał, że będąc właścicielem przedmiotowych trzech pojazdów, które w 2015 r. nie zostały czasowo wycofane z ruchu, B. K. jest podatnikiem podatku od środków transportowych, zobowiązanym z mocy prawa do złożenia deklaracji i zapłaty podatku według stawek uchwalonych uchwałą nr [...] Rady Miasta K. z dnia 26 listopada 2013 r. Organ I instancji przy rozstrzyganiu o osobie właściciela wziął pod uwagę wyrok Sądu Okręgowego w K. [...] z dnia 7 marca 2017 r. sygn. akt VII Ca [...]. Organ I instancji nie podzielił argumentacji co do braku obowiązku podatkowego w związku z nieodebraniem dokumentów i tablic rejestracyjnych przedmiotowych trzech pojazdów po upływie terminu czasowego wycofania pojazdów z ruchu tj. po 13 czerwca 2005 r. Odwołanie od decyzji organu I instancji wniósł B. K. żądając uchylenia zaskarżonej decyzji z uwagi na niewłaściwą ocenę zebranego materiału w sprawie oraz brak szczegółowego wyjaśnienia sprawy w całości, naruszenie art. 6, 7 k.p.a. Jego zdaniem przedmiotowe pojazdy posiadają ten sam status tj. czasowego wycofania z ruchu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stanęło na stanowisku, że Podatnik bezpodstawnie odwołuje się do zdarzeń z 2005 roku związanych z wycofaniem z ruchu opodatkowanych w zaskarżonej decyzji pojazdów, ponieważ zdarzenia te nie wpływają na stan obowiązku podatkowego w 2015 roku. W tymże 2015 roku stan prawny pojazdów był jednoznaczny: pojazdy nie były wycofane z ruchu decyzją administracyjną organu rejestrowego, nie były wyrejestrowane i fakt ten wystarczy do stwierdzenia, że podlegały podatkowi od środków transportowych. To, że pojazdy nie były wykorzystywane, że były w złym stanie technicznym, jak twierdzi Podatnik, uniemożliwiającym takie wykorzystywanie, nie wpływa na obowiązek podatkowy. Zdaniem organu analiza materiału dowodowego zgromadzonego w aktach zaprzecza twierdzeniom Podatnika, że organ podatkowy nie wyjaśnił szczegółowo sprawy. Nie można też zarzucić organowi I instancji niewłaściwej oceny zebranego materiału. Odnosząc się do dokumentów wymienionych w odwołaniu organ wskazał, że w aktach znajduje się również pismo Starostwa Powiatowego w K. z dnia 14 maja 2015r., w którym organ poświadcza, że wszystkie pojazdy będące przedmiotem zaskarżonej decyzji były czasowo wycofane z ruchu od dnia 15 lutego 2005 roku do dnia 13 czerwca 2005 roku, a dowód rejestracyjny i tablica rejestracyjna znajdują się w depozycie tamtejszego Wydziału Komunikacji. Oświadczenie to tylko potwierdza fakty znane bezpośrednio z decyzji o czasowym wycofaniu z ruchu trzech pojazdów, które znajdują się w zgromadzonym materiale dowodowym. Nadto w aktach sprawy znajdują się dowody, które nie potwierdzają tezy o niekończącym się czasowym wycofaniu z ruchu pojazdów Podatnika. Czasokres, na który można wycofać pojazd z ruchu, określony został bowiem w art. 78a Prawa o ruchu drogowym (w brzmieniu obowiązującym w roku 2005) i jest ustanowiony dla organu rejestrującego, który w tym okresie musi zmienić swoją decyzję. Dla wniosku Podatnika z dnia 15 lutego 2005 roku o czasowe wycofanie pojazdów z ruchu ten czasokres już dawno minął, jeszcze w 2005 roku. Dalej organ wskazał, że zaskarżona decyzja nie może naruszać wymienionych w odwołaniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego z tej przyczyny, że ustawa ta nie ma zastosowania w postępowaniu podatkowym. Postępowanie to toczy się wedle odrębnej procedury, unormowanej w ustawie Ordynacja podatkowa. Kolegium stwierdziło, że organ podatkowy I instancji nie naruszył żadnego przepisu proceduralnego Ordynacji podatkowej. Postępowanie zostało przeprowadzone z zastosowaniem wszystkich wiążących organ przepisów zarówno w zakresie postępowania dowodowego jak i zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji prawidłowo ustalił, że dwa ciągniki siodłowe i naczepa ciężarowa wymienione w zaskarżonej decyzji podlegały w 2015 roku podatkowi od środków transportowych. Ich stan prawny zmienił się dopiero w dniu 13 lutego 2017 roku, kiedy to zostały wyrejestrowane i zakończył się wobec nich obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych. Kwestię tę Kolegium uznało za wystarczająco udowodnioną. B. K. (dalej: "Skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję organu odwoławczego, domagając się jej uchylenia oraz przeprowadzenia dowodów z dokumentu z dnia 8 maja 2013 r. zawierającego oświadczenie Starostwa Powiatowego o czasowym wycofaniu z ruchu od dnia 15 lutego 2005 r. przedmiotowych pojazdów i pisma Urzędu Miasta K. z 6 maja 2013 r. nr [...] oraz pisma działu egzekucji administracyjnej Krajowej Administracji Skarbowej Urzędu Skarbowego w K. z dnia 14 listopada 2016 r., pisma Starostwa Powiatowego w K. z dnia 8 czerwca 2015 r. (Skarżący błędnie wskazał rok wygenerowania tego pisma na 2017), kserokopii dowodu rejestracyjnego ciągnika siodłowego Liaz o nr rej. [...], o nr rej. [...] oraz naczepy uniwersalnej o nr rej. [...]. Skarżący zarzucił organowi odwoławczemu niewłaściwą oceną zebranego materiału dowodowego w sprawie oraz brak szczegółowego wyjaśnienia sprawy w całości oraz naruszenie przepisów art. 6 i art. 7 i 7 a kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skargi Skarżący przywołał dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie określenia zobowiązania w podatku od środków transportowych, w tym podnoszonych zarzutów, odniósł się obszernie do kwestii czasowego wycofania z ruchu środków transportowych. Wskazał, że zostały one w dniu 15 lutego 2005 r. czasowo wycofane z ruchu do dnia 13 czerwca 2005 r., jednakże status ten ww. środki transportu nadal posiadają. Zakwestionował tym samym sposób przeprowadzenia postępowania dowodowego i analizy materiału dowodowego. Skarżący podkreślił, że jego zdaniem obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym właściciel pojazdów wyłączonych czasowo z ruchu, odbierze dowód rejestracyjny i tablice rejestracyjne, przeprowadzi badania techniczne, co oznacza dopuszczenie pojazdu do ruchu. Stwierdził, że ustanowione zabezpieczenia na rzecz wierzyciela stanowią faktyczną i wyłączną przyczynę złożenia dowodów rejestracyjnych w Starostwie Powiatowym w K.. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Sąd postanowił dopuścić wnioski dowodowe z dokumentów załączonych do skargi pod numerem 3-7 na okoliczności wycofania z ruchu przedmiotowych pojazdów. Odmówił jednakże dopuszczenia kserokopii pisma Starostwa Powiatowego w K. z dnia 8 maja 2013 r. i Urzędu Miasta K. z dnia 6 maja 2013 r., które to dokumenty znajdują się w aktach administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji. Oznacza to, iż sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji. Spór w sprawie dotyczy zasadności opodatkowania podatkiem od środków transportowych w 2015 r. dwóch ciągników siodłowych (nr rej. [...] i naczepy ciężarowej (nr rej. [...]. Zarzuty skargi ukierunkowane są na kwestionowanie zasadności opodatkowania ww. środków transportowych z uwagi na fakt czasowego ich wycofania z ruchu, ustanowienia na tych pojazdach zastawu rejestrowego, nie korzystania z nich, stan pojazdów. Jakkolwiek skarga dotyczy decyzji organów za rok 2015, Skarżący mylnie w zarzutach skargi przywołuje rok podatkowy 2012 r. i kwotę podatku określonego na 2012 r., to uznać to należy, wobec treści całej skargi, za oczywistą omyłkę nie mającą wpływu na niniejsze postepowanie dotyczące kontroli decyzji określającej podatek od środków transportowych za 2015 r. Organy wywodzą, że skoro w 2015 r. przedmiotowe pojazdy nie były wycofane z ruchu decyzją administracyjną organu rejestracyjnego, nie były wyrejestrowane w 2015r., to podlegały opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych, nie zmienia powyższej oceny fakt ich nie używania przez Skarżącego, w tym nie odebranie dokumentów i tablic rejestracyjnych po upływie terminu czasowego wycofania z ruchu i nie przeprowadzenie badań technicznych. Za podstawę wyroku Sąd przyjął prawidłowe ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu Samorządowego Kolegium Odwoławczego (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Skład orzekający w rozpoznawanej sprawie w pełni podziela przedstawioną przez organ odwoławczy argumentację i słuszność zajętego w sprawie stanowiska. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że Skarżący w skardze zarzuca naruszenie przepisów postępowania podatkowego oraz prawa podatkowego dot. podatku od środków transportowych poprzez rażącą wykładnię. Z uwagi na to, że prawidłowa wykładnia przepisów prawa materialnego rzutuje na zakres ustaleń faktycznych w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów naruszenia prawa materialnego. Wskazać należy, że zgodnie z art. 9 ust. 4a u.p.o.l. obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został dopuszczony ponownie do ruchu po upływie okresu, na jaki została wydana decyzja organu rejestrującego o czasowym wycofaniu tego pojazdu z ruchu. Zdaniem Skarżącego nie jest wystarczające samo wygaśnięcie decyzji o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu do ponownego powstania obowiązku podatkowego, konieczne jest ponowne dopuszczenie do ruchu tj. zwrot dowodu rejestracyjnego i tablic rejestracyjnych na pisemny wniosek właściciela pojazdu. Z taką interpretacją nie sposób się zgodzić. Wygaśnięcie decyzji o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu następuje w dniu ściśle określonym w decyzji. Właściciel pojazdu ma od tego momentu możliwość odebrania dowodu rejestracyjnego i tablic rejestracyjnych od organu rejestrującego - zgodnie z § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 grudnia 2004 r. w sprawie czasowego wycofania pojazdów z ruchu - i użytkowania pojazdu. Nie ma żadnych podstaw prawnych, aby sądzić, że po wygaśnięciu decyzji o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu, zaistniałaby konieczność podjęcia jakichkolwiek dodatkowych działań ze strony organu rejestrującego np. wydania kolejnej decyzji o dopuszczeniu do ruchu na podstawie przepisów Prawa o ruchu drogowym. Skoro zgodnie z art. 71 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe, to oznacza, że pojazd – co do którego wygasła decyzja o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu – wciąż jest dopuszczony do ruchu drogowego, bowiem jego dowód rejestracyjny nie stracił automatycznie ważności, ale istnieje i jest od tego momentu do odebrania od organu. W świetle art. 71 ust. 2 Prawa o ruchu drogowym pojazdy określone w ust. 1 są dopuszczone do ruchu, jeżeli odpowiadają warunkom określonym w art. 66 oraz są zarejestrowane i zaopatrzone w zalegalizowane tablice (tablicę) rejestracyjne, a w przypadku pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli, w nalepkę kontrolną. Przepis ten potwierdza, że pojazd dopuszczony do ruchu musi być zarejestrowany. Nie sposób też nie zauważyć, że mamy tu do czynienia z wycofaniem pojazdu z ruchu o charakterze czasowym. "Czasowy", jak zasadnie wskazał to organ I instancji, oznacza zaś chwilowy, przemijający (vide serwis Słownik Języka Polskiego PWN – www.sjp.pwn.pl). Właściciel pojazdu wyrażając wolę skorzystania z takiej instytucji z góry zakłada, że wycofanie pojazdu z ruchu ma być jedynie przejściową sytuacją, co więcej organ rejestrujący w decyzji ściśle określa datę ustania tego tymczasowego stanu rzeczy. Sam fakt wygaśnięcia decyzji nie spowoduje co prawda automatycznego zwrotu tablic i dowodu rejestracyjnego, konieczne jest bowiem złożenie pisemnego wniosku właściciela pojazdu oraz dołączenie decyzji o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu. Nie ma zaś wymogu dokonywania innych czynności organu rejestrującego czy składania dodatkowych wniosków przez właściciela pojazdu. Taka interpretacja ww. przepisów, znajduje również uzasadnienie w tym, że zapobiega nadużyciom prawa. Gdyby bowiem przyjąć, jak chce Skarżący, że samo wygaśnięcie decyzji o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu nie powoduje ponownego dopuszczenia pojazdu do ruchu, to właściciele pojazdów mogliby składać wnioski o wycofanie pojazdu z ruchu na najkrótszy dopuszczony przepisami okres (2 miesiące – vide art. 78a ust. 4 Prawa o ruchu drogowym), a następnie po wygaśnięciu decyzji o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu, nie odbierać tablic rejestracyjnych i dowodu, co skutkowałoby tym, że nie byliby zobowiązani ani do opłacenia opłaty administracyjnej za kolejne miesiące wycofania pojazdu z ruchu, ani do uiszczenia podatku od środków transportowych do czego jak wynika to z uzasadnienia skargi dążył Skarżący w niniejszej sprawie. Tymczasem właściciele pojazdów mają prawo uniknąć podatku od środków transportowych poprzez czasowe wycofanie pojazdu z ruchu jedynie w okresie wskazanym w decyzji organu rejestrującego. Zgodzić się trzeba z tezą, że przez ponowne dopuszczenie do ruchu należy rozumieć potencjalną możliwość wykorzystywania przez właściciela pojazdu na drogach publicznych. Datą ponownego dopuszczenia będzie zatem pierwszy dzień, w którym może on odebrać w siedzibie organu rejestrującego dowód i tablice. Od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym przypada ten dzień, bez względu na to, czy właściciel stawił się w starostwie i odebrał dokumenty, w stosunku do danego pojazdu powstanie obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych. Fakt nieodebrania z depozytu dowodu rejestracyjnego i tablic nie ma, w ocenie Sądu, wpływu na datę ponownego powstania obowiązku podatkowego w omawianym podatku w odniesieniu do przedmiotowych pojazdów. Można w związku z tym stwierdzić, że data ponownego dopuszczenia pojazdu do ruchu jest tożsama z datą wygaśnięcia decyzji o czasowym wycofaniu, która wynika z samej decyzji. Decyzja ta wygasa po upływie ostatniego dnia czasowego wycofania pojazdu z ruchu. W Prawie o ruchu drogowym nie ma bowiem podstawy prawnej do wydawania decyzji o ponownym dopuszczeniu do ruchu. Moment dopuszczenia pojazdu do ruchu po upływie czasowego wycofania wynika z decyzji o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu. Nie jest to więc moment wydania decyzji o dopuszczaniu pojazdu do ruchu ani chwila, z którą podatnik odbiera z depozytu tablice i dowód rejestracyjny. Jest to w istocie rzeczy data wygaśnięcia decyzji o czasowym wycofaniu. Zasadnie zatem organ uznał, że jak wynika to z decyzji właściwego organu rejestracyjnego – Starosty Powiatowego, z dniem 13 czerwca 2005 r. wygasła decyzja o czasowym wycofaniu z ruchu. Wbrew stanowisku Skarżącego nie popartym żadnym dowodem, nawet na etapie postępowania sądowego, brak było innych decyzji o czasowym wycofaniu z ruchu, co wynika ze zgromadzonego przez organ materiału dowodowego w tym pisma Starosty Powiatowego z dnia 14 maja 2015 r. ale także informacji z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców z daty 8 maja 2015 r. Uzasadnieniem powyższego stanowiska jest także to jak słusznie uznał to organ, iż obowiązek podatkowy w omawianym podatku nie wygasa np. w przypadku złego stanu technicznego pojazdu, faktycznego braku możliwości korzystania z posiadanego środka transportu. Wbrew stanowisku Skarżącego konieczność opłacenia podatku od środków transportowych nie jest uzależniona od użytkowania pojazdu ani od jego fizycznego posiadania. Obowiązek ten wygasa w przypadku wyrejestrowania pojazdu – co miało miejsca w niniejszej sprawie, co wynika z decyzji Starosty [...] z dnia 13 lutego 2017 r. i doszło do ich demontażu ale w 2017 r. Tej okoliczności zresztą nie neguje sam Skarżący, wskazując, że na przeszkodzie wyrejestrowaniu stało ustanowienie na ciągniku samochodowym nr rej. [...] i naczepie uniwersalnej nr rej. [...] zastawu rejestrowego przez Bank. Na co zasadnie wskazał organ, tej oceny co do obowiązku podatkowego nie zmienia również podnoszona przez Skarżącego okoliczność ustanowienia zastawu rejestrowego przez Bank PEKAO S.A., a o którym mowa w piśmie Banku PEKAO z dnia 23 września 2015 r., w piśmie komornika Sądowego z dnia 6 listopada 2015 r., wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 7 marca 2017 r. sygn. akt VII Ca [...], który to zastaw nie prowadzi do zmiany osoby właściciela pojazdu od którego należny jest podatek od środków transportowych. Zgoła odmienna sytuacja jest właścicieli pojazdów, które zostały przewłaszczone celem zabezpieczenia spłaty udzielonych kredytów bankowych ale z takim przypadkiem nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Podnieść należy, że to Skarżący wystąpił o udzielenie kredytu i to Skarżący na taki sposób zabezpieczenia jego spłaty – zastaw rejestrowy - przystał. Ustawodawca podatkowy w odniesieniu do takiej sytuacji w jakiej znalazł się Skarżący nie zniósł obowiązku podatkowego. Uciążliwość takiego zabezpieczenia spłaty kredytu, związane z tym ograniczenia w dysponowaniu obciążoną rzeczą może być ewentualnie postulatem do zmiany obowiązującego porządku prawnego, wykracza jednak poza ramy niniejszej sprawy. Jak była o tym mowa, jeżeli właściciel nie złoży stosownego wniosku, a starosta nie wyda decyzji o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu, o wyrejestrowaniu pojazdu z ruchu, obowiązek podatkowy istnieje dalej (tak NSA m.in. w wyr. z dnia 27.05.2011 r. w sprawie II FSK 129/10, z dnia 21.12.2011 r. w sprawie II FSK 1161/10, z dnia 25.052011 r. w sprawie II FSK 108/10). Co, a contrario oznacza, że jeżeli właściciel nie ma takiej woli i nie złoży odpowiedniego wniosku, to pomimo nieodebrania tablic i dowodu rejestracyjnego danego pojazdu, nie następuje automatyczne przedłużenie terminu wycofania pojazdu z ruchu. Aby tak było musi być uzewnętrzniona wola osoby uprawnionej, tj. złożony przez właściciela pojazdu wniosek o przedłużeniu pierwotnie wskazanego terminu. Skarżący zaś pomimo powoływania się na takie okoliczności nie przedłożył jakiegokolwiek dowodu na okoliczność wnioskowania o kolejne czasowe wycofanie pojazdów. Wbrew stanowisku Skarżącego tej okoliczności nie sposób wywieść z treści pisma Starosty [...] z 8 maja 2013 r., który wskazał jedynie na czasowe wycofanie w dacie 15 luty 2005 r. do 13 czerwca 2005 r., stąd stanowisko organu uznać należy za uzasadnione. Zwrot zaś "i taki status w chwili obecnej widnieje" nie sposób inaczej odczytać jak wyłącznie czasowe wyłączenie z ruchu w okresie 15 luty 2005 do 13 czerwca 2005 r. Lektura zresztą argumentacji skargi prowadzi do wniosku, że Skarżący wywodzi okoliczność dalszego przedłużenia czasowego wycofania z ruchu z brakiem odbioru dokumentów i tablic. Nie sposób jednak przyjąć, jak chciałby tego Skarżący, by poprzez bierność właściciela pojazdu mogło dojść do sytuacji, że obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych ponownie nie powstanie. Dla wsparcia powyższej argumentacji można też podnieść, że obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych nie wygasa po upływie terminu ważności badań technicznych pojazdu, nawet jeżeli po tym terminie badania techniczne nie zostaną przeprowadzone. Interpretacja ta nie jest sprzeczna ani z cytowanym już art. 71 ust. 2 Prawa o ruchu drogowym, ani z § 9a Instrukcji w sprawie rejestracji pojazdów stanowiącej załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (Dz. U. Dz. U. t.j. z 2016 r., poz. 1088). W § 9a tej Instrukcji uregulowano, że w przypadku gdy w okresie czasowego wycofania pojazdu z ruchu upłynął termin następnego badania technicznego pojazdu wyznaczony w dowodzie rejestracyjnym, to organ rejestrujący przed ponownym dopuszczeniem pojazdu do ruchu zamieszcza w dowodzie rejestracyjnym termin następnego badania technicznego na podstawie zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu. Jest to więc jedynie informacja, jakie dane mają być umieszczone w dowodzie rejestracyjnym pojazdu czasowo wycofanego z ruchu w przypadku upływu terminu badania technicznego, który był w tym dowodzie wyznaczony. Instrukcja ta w żaden sposób nie zmienia interpretacji art. 9 ust. 4a u.p.o.l. Nie budzi wątpliwości, że w świetle art. 78 a ust. 1 Prawo o ruchu drogowym w drodze decyzji o czasowym wycofaniu pojazdu orzeka Starosta. Bezspornie organy podatkowe są związane rozstrzygnięciami Starosty i rozstrzygnięcia te nie mogą być skutecznie kwestionowane w niniejszym postępowaniu tj. w postępowaniu w sprawie zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od środków transportowych. W pisemnej odpowiedzi z dnia 14 maja 2015 r. Starosta jednoznacznie stwierdził, że przerwa w czasowym wycofaniu z ruchu miała miejsce i trwała od 15 lutego 2005 r. do 13 czerwca 2005 r. Uznać należy także, że organ prawidłowo oparł rozstrzygnięcie - w zakresie ustalenia osoby podatnika – na dokumencie przedłożonym przez B. K. w dniu 3 kwietnia 2017 r. tj. wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 7 marca 2017 r. sygn. akt VII Ca [...]. Zgodnie z art. 365 Kodeksu postępowania cywilnego orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, (...). Skutek pozytywny (materialny) powagi rzeczy osądzonej przejawia się w tym, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak przyjęto to w prawomocnym wyroku. Sens przepisu art. 365 § 1 k.p.c. wyraża się w tym, iż gwarantuje on zachowanie spójności i logiki działania organów publicznych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie przyznanych im kompetencji. Skoro zatem z ww. wyroku wynika, że właścicielem przedmiotowych pojazdów tj. ciągnika siodłowego nr rej. [...], ciągnika siodłowego nr rej. [...], naczepy ciężarowej nr rej. [...] jest B. K., to zasadnie zgodnie z art. 9 ust. 1 u.p.o.l. organ uznał, że jest on podatnikiem podatku od środków transportowych. W takim stanie rzeczy organ podatkowy, mając na uwadze uzyskane informacje i decyzje, nie mógł przyjąć ustaleń odmiennych, niż wynikające z powołanych informacji i decyzji Starosty oraz wyjaśnienia treści tych decyzji udzielonego przez organ, który je wydał. Za taką oceną zgromadzonego materiału dowodowego jaką przyjął organ podatkowy przemawiają także zaświadczenia (o których mowa dalej) przedłożone przez Skarżącego na etapie postepowania podatkowego z demontażu przedmiotowych pojazdów a wskazujące datę początkową wycofania pojazdu z ruchu – 15 luty 2005 r. Mając na uwadze argumentację zarzutów skargi wskazać należy także, że w istocie faktu wydania stosownej decyzji o czasowym wycofaniu z ruchu przedmiotowych pojazdów jedynie dnia 15 lutego 2005 r. nie przeczy Skarżący, wywodzi jednakże ze wskazanych wyżej przepisów, że nie jest wystarczający upływ terminu wskazany w decyzji Starosty – z czym nie zgodził się organ rozpoznający sprawę i Sąd rozstrzygający niniejszą skargę W konsekwencji uznać należało, że organ prawidłowo przyjął, że w 2015 r. obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych od pojazdów o numerach rejestracyjnych [...], [...], [...] istniał w roku 2015. Uzasadnione zatem było wydanie decyzji, określającej Skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w łącznej kwocie [...]zł od wskazanych wyżej pojazdów i za wskazany wyżej okres. Sąd akceptuje bowiem stanowisko organu mające oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym, że obowiązek podatkowy może wygasnąć z chwilą czasowego wycofania z ruchu stwierdzonego stosowną decyzją organu administracyjnego, wyrejestrowania stwierdzonego stosowną decyzją organu administracyjnego, zaś stan techniczny pojazdów nie przemawia, o czym była mowa, za brakiem obowiązku zapłaty podatku od środków transportowych. Zauważyć też należy, że Skarżący poza powoływaniem się na zły stan techniczny nie przedstawił jakichkolwiek dokumentów przemawiających za takim stanem rzeczy np. z badań technicznych pojazdów. Pierwszy dokument to zaświadczenie o demontażu, ale z daty 13 stycznia 2017 r. i dotyczący demontażu pojazdu : naczepy ciężarowej uniwersalnej o nr. rej. [...], ciągnika siodłowego Liaz o nr rej. [...] i nr rej. [...] bez wskazania stanu technicznego pojazdów i dotyczące pojazdów czyli przedmiotu opodatkowania. Za wadliwością rozstrzygnięcia organu nie stanowi także pismo Starosty [...] z K. z dnia 8 czerwca 2015 r. kierowane do Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. a będące odpowiedzią na zapytanie tego organu z dnia 27 maja 2015 r. a dotyczące informacji na temat posiadania przez B. K. pojazdów, uwidocznione w bazie danych Starosty [...]. Po pierwsze treść pisma wskazuje na to, że dotyczy ono stanu faktycznego z daty jego udzielenia tj. informacji o stanie majątkowym (stanie posiadania) Skarżącego z daty zapytania Naczelnika Urzędu Skarbowego tj. z 27 maja 2015 r. w toku egzekucji administracyjnej i tak też może być odczytywana informacja o wycofaniu pojazdu z ruchu jako nie posiadającego aktualnych badań technicznych. Zauważyć też należy, że jest to jedno z pism, o które Skarżący wystąpił do Działu Egzekucji Administracyjnej Administracji Podatkowej co wynika z pisma tego Działu z dnia 14 listopada 2016 r. a których nie przedłożył. Ponadto zauważyć należy, że Skarżący uzyskał przedłożone wraz ze skargą pisma dnia 14 listopada 2016 r., zaskarżona decyzja organu odwoławczego nosi datę 27 listopada 2017 r. a organu I instancji 5 września 2017 r., z akt administracyjnych wynika zaś, że Skarżący aktywnie uczestniczył w postępowaniu podatkowym zatem mógł przedłożyć je przed organami prowadzącymi sprawę. Zaniechanie złożenia tego pisma organowi nie wpływa zdaniem Sądu, wobec uzyskanych informacji Starostwa Powiatowego (8 maja 2015 r.) i stosownych decyzji administracyjnych dotyczących czasowego wycofania z ruchu pojazdów (z dnia 15 lutego 2005 r.), o czym była mowa a także wobec treści stanowiska Skarżącego który wywodzi wycofanie z ruchu nie z decyzji organu ale z faktu braku odebrania stosownych dokumentów, tablic oraz braku badań technicznych, na prawidłowość ustalonego przez organ stanu faktycznego. art. W postępowaniu przed sądem administracyjnym (106 p.p.s.a.) dopuszczalne jest przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów, ale tylko w sytuacji, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania sądowego. Postanowienie to należy rozumieć w ten sposób, że postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym i w konsekwencji dokonywanie przez ten Sąd ustaleń faktycznych jest dopuszczalne w zakresie uzasadnionym celami postępowania administracyjnego i powinno umożliwiać Sądowi dokonywanie ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Tak też należy odczytać wnioskowany dowód z ww. dokumentu. W orzecznictwie przyjęty został pogląd, że jeżeli zachodzi potrzeba dokonania ustaleń, które mają służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu, Sąd powinien uchylić zaskarżoną decyzję i wskazać organowi zakres postępowania dowodowego, które organ ten powinien uzupełnić (por. wyrok NSA z dnia 25 września 2000 r. sygn. akt FSA 1/00 nie publ.). Taka sytuacja jednak nie zachodzi w niniejszej sprawie, gdyż organy tak pierwszej jak i drugiej instancji podjęły się wyjaśnienia okoliczności związanych z czasowym wycofaniem z ruchu pojazdów w 2015 r. Ustalenie tej kwestii tj. wycofania czasowego z ruchu w 2015 r. przedmiotowych pojazdów mające znaczenie dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, powinno i było dokonane przez organ w postępowaniu administracyjnym. W świetle powyższego nie można zarzucić organom zaniechania ustawowego obowiązku ustalenia prawdy obiektywnej czy wadliwej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Sąd odmówił przeprowadzenia dowodu z pisma Urzędu Miasta z dnia 6 maja 2013 r. i pisma Starosty Powiatowego z dnia 8 maja 2013 r. albowiem w art. 133 § 1 zd. 1 p.p.s.a. stwierdza się, że Sąd wydaje wyrok po zamknięciu sprawy na podstawie akt sprawy. Podstawą zatem orzekania przez ten sąd jest materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed tymi organami. Wnioskowany zatem dowód z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy organu podatkowego nie jest dowodem uzupełniającym, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. W ocenie Sądu organy w sposób wyczerpujący ustaliły w sprawie stan faktyczny, właściwie go oceniły i w sposób prawidłowy zastosowały obowiązujące przepisy. Wskazać należy, że organ odwoławczy powinien nie tylko kontrolować zgodność z prawem i celowość decyzji organu I instancji, ale musi na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, zgromadzonego zarówno w toku postępowania pierwszoinstancyjnego, jak i w trakcie ewentualnego uzupełniającego postępowania dowodowego przeprowadzonego w toku postępowania odwoławczego gdyby taka konieczność zaszła – co mając na uwadze materiał dowodowy zgromadzony przed organem I instancji, bezspornie nie miało miejsca- wydać w sprawie jeszcze jedno rozstrzygnięcie. Z taką też sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Sąd nie podziela także zarzutu Skarżącego jakoby organy nie działały na podstawie prawa (art. 6 k.p.a. odpowiednio art. 120 O.p., albowiem k.p.a. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie). Przeciwnie, organy działały na podstawie i w granicach prawa, wyjaśniały podstawę rozstrzygnięcia w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, dokonały wykładni przepisów mających zastosowanie w sprawie a organ odwoławczy również odniósł się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, czym działał na podstawie przepisów prawa, jak i również prowadził postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Nie mogły w związku z powyższym odnieść skutku zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy przepisów postępowania, przez zaniechanie przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego. Zgromadzone dowody w tym przedłożone przez Skarżącego, stanowiły wystarczającą podstawę do dokonania niezbędnych w sprawie ustaleń faktycznych. Podkreślić należy, że organy miały obowiązek poczynienia ustaleń faktycznych w sposób wynikający z jednej z naczelnych zasad postępowania administracyjnego – wynikającej z art. 122 O.p. odpowiednik powołanego przez Skarżącego nie mającego zastosowania art. 7 k.p.a. - zasady prawdy obiektywnej. Miały więc obowiązek podejmować czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, tj. zgodnie z rzeczywistością a nie w sposób zmierzający do potwierdzenia stanowiska Skarżącego. Zdaniem Sądu, obowiązkowi temu organy uczyniły zadość. Zebrane w sprawie dowody były wystarczające do uznania po stronie Skarżącego obowiązku zapłaty podatku od przedmiotowych środków transportowych (naczepy ciężarowej i 2 ciągników siodłowych). W szczególności nie było przeszkód aby takie ustalenia czynić w oparciu o informację Starosty Powiatowego, decyzje dotyczące czasowego wycofania z ruchu przedmiotowych pojazdów, informacji Ministerstwa Spraw Wewnętrznych Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców. Obie informacje sporządzone bowiem zostały przez uprawnione organy, w ramach ich kompetencji. Podnoszonej zaś przez Skarżącego okoliczności o odmiennej od ustalonej tj. że czasowe wycofanie z ruchu miało miejsce również w 2015 roku, w żaden sposób Skarżący nie udowodnił, o czym była mowa przy ocenie materiału dowodowego. Nie stwierdzając zatem, aby skarżona decyzja naruszała prawo, uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione w tym dotyczące art. 7a, 7b, 8 k.p.a., Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę