I SA/Sz 109/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Protokolant Beata Radomska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2007 r. sprawy ze skargi E. Ś. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. oddala skargę Dyrektor Izby Skarbowej w S. decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), po rozpatrzeniu sprawy w wyniku odwołania E. Ś. od decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...], określającej podatniczce zobowiązanie podatkowe w kwocie [...] zł z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 rok oraz odwołania od decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...], zmieniającej decyzję z dnia [...] poprzez określenie podatniczce zobowiązania podatkowego w kwocie [...] zł z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 rok, utrzymał w mocy zaskarżone decyzje. Uzasadniając swoje stanowisko Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że w dniu 9 marca 2005 r. podatniczka złożyła zeznanie podatkowe za 2004 r. na formularzu PIT-37 wykazując: - podstawa opodatkowania [...] zł - podatek [...] zł - odliczenia od podatku z tytułu składki na ubezpieczenia zdrowotne [...] zł - odliczenia od podatku z tytułu ulgi mieszkaniowej [...] zł - podatek należny [...] zł - suma zaliczek pobranych na podatek przez płatnika [...] zł - nadpłata [...] zł. Wskazana kwota nadpłaty w wysokości [...] zł została zwrócona w dniu 10 czerwca 2005 r. W wyniku przeprowadzonych czynności sprawdzających stwierdzono nieprawidłowości w dokonanym przez podatniczkę odliczeniu ulgi mieszkaniowej z tytułu gromadzenia oszczędności w kasie mieszkaniowej. Wobec powyższego, po wszczęciu postępowania podatkowego, Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w S., decyzją z dnia [...], określił E. Ś. zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 rok w kwocie [...] zł. W dalszym ciągu uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że organ pierwszej instancji stanął na stanowisku, że wpłaty incydentalne niepoprzedzone aneksem do umowy o kredyt nie podlegają odliczeniu od podatku z tytułu gromadzenia oszczędności w kasie mieszkaniowej i w związku z powyższym uznał, że podatniczka nabyła prawo do odliczenia od podatku z ww. tytułu w wysokości [...] zł, stanowiącej równowartość 30% wpłat dokonanych do kasy mieszkaniowej w wysokości [...] zł. Zatem, z uwagi na to, że podatniczka nie zawarła stosownego aneksu do umowy zmieniającej kwotę raty miesięcznej, wpłata dokonana w dniu [...] w wysokości [...] zł została tylko do wysokości raty zaliczona, jako kwota spełniająca warunki umowy o kredyt kontraktowy. Natomiast, kwota przewyższająca miesięczną ratę, w wysokości [...] zł stanowiła nieoprocentowaną nadpłatę. W dalszym ciągu Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem, podatniczka złożyła odwołanie, wnioskując o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania podatkowego. W ocenie podatniczki, organ pierwszej instancji obraził art. 26 b ust. 1 i 2 pkt 7 lit.g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez odmowę odliczenia od podstawy obliczenia podatku całej kwoty zgromadzonej przez nią na rachunku oszczędnościowo-kredytowym Kasy Mieszkaniowej Banku BPH S.A. w 2004 r. w oparciu o wadliwie stanowisko, że kwota wpłacona incydentalnie na ten rachunek nie mogła być uznana za kwotę zgromadzoną i podlegającą temu odliczeniu. Następnie, Dyrektor Izby Skarbowej w S. postanowieniem z dnia [...] zwrócił sprawę urzędowi w celu dokonania wymiaru uzupełniającego i zmiany wydanej decyzji, bowiem, jak stwierdził, organ pierwszej instancji błędnie odliczył od podatku ulgę mieszkaniową z tytułu gromadzenia oszczędności w kasie mieszkaniowej w wysokości X zł, w sytuacji, gdy, zgodnie z ustaleniami, przysługujące podatniczce odliczenie od podatku z powyższego tytułu dotyczy kwoty Y zł, stanowiącej równowartość 30% wpłat wniesionych do kasy mieszkaniowej w wysokości X zł. Stosownie więc do przepisu art. 230 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w S. w decyzji [...] zmienił, wydaną w dniu [...] decyzję - decyzję A w ten sposób, że określił podatniczce zobowiązanie podatkowe w kwocie [...] zł z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 rok. Organ pierwszej instancji podtrzymał przy tym uzasadnienie zawarte w zmienianej decyzji i określił podatniczce podstawę opodatkowania i podatek należny w sposób następujący: - podstawa opodatkowania [...] zł - podatek [...] zł - odliczenia od podatku z tytułu składki na ubezpieczenia zdrowotne [...] zł - odliczenia od podatku z tytułu ulgi mieszkaniowej dotyczące: systematycznego gromadzenia oszczędności wyłącznie na jednym rachunku oszczędnościowo-kredytowym i w jednym banku prowadzącym kasę mieszkaniową [...] zł wpłat na wyodrębniony fundusz remontowy [...] zł - podatek należny [...] zł - suma zaliczek pobranych na podatek przez płatnika [...] zł - kwota zwrócona przez urząd 10 czerwca 2005 r. [...] zł kwota wpłacona przez podatniczkę wynikająca do zapłaty z decyzji z dnia [...] - - decyzji A [...] zł - pozostała kwota do zapłaty [...] zł. Od powyższej decyzji podatniczka złożyła odwołanie, w którym zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 26b ust. 1 i 2 pkt 7 lit.g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W uzasadnieniu odwołania E. Ś. wskazała, że posiadała i posiada prawo do odliczenia z tytułu całej kwoty zgromadzonej na rachunku oszczędnościowo-kredytowym kasy mieszkaniowej, a nie tylko kwot ustalonych w umowie. Ponadto, w jej ocenie, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji niezgodnie z prawem wywodzi, że zawarta umowa o kredyt kontraktowy dopuszcza możliwość wnoszenia opłat incydentalnych w formie aneksów do umowy i tym samym wpłaty incydentalne nie poprzedzone aneksem nie podlegają odliczeniu od podatku z tytułu gromadzenia oszczędności w kasie mieszkaniowej. Następnie, Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że pismem z dnia 6 listopada 2006 r. E. Ś. złożyła wniosek dowodowy, do którego załączyła kserokopie dwóch publikacji prasowych oraz zawnioskowała o przesłuchanie w charakterze świadka redaktor K. M. na okoliczność jej ustaleń w trakcie zbierania materiałów do obu publikacji oraz wskazania, czy opracowując te publikacje kontaktowała się z Ministerstwem Finansów i jakie otrzymała nieoficjalne stanowisko w tej sprawie. W dalszym ciągu uzasadnienia omawianej decyzji, Dyrektor Izby Skarbowej w S., stwierdził, że podstawą oszczędzania w kasie mieszkaniowej jest umowa o kredyt kontraktowy, określająca zarówno wysokość miesięcznych wpłat, jak również inne dodatkowe warunki umowy. Przez zawarcie umowy o kredyt kontraktowy posiadacz rachunku zobowiązuje się przez oznaczony czas do systematycznego gromadzenia oszczędności w kasie mieszkaniowej w określonej wysokości. Możliwość wnoszenia opłat incydentalnych regulowana jest w formie aneksów do umowy, a tym samym wpłaty incydentalne nie poprzedzone aneksem nie podlegają odliczeniu od podatku z tytułu gromadzenia oszczędności w kasie mieszkaniowej. Odliczeniu podlegają zatem te wydatki, które zostały określone w umowie i które podatnik faktycznie poniósł w danym roku podatkowym, a aneksy zawierające zmiany do pierwotnych postanowień umowy stanowią jej nierozłączny element, pod warunkiem, że możliwość ich sporządzania oraz kwestie, które mogą regulować zastały wskazane w tej umowie. Następnie, organ odwoławczy wskazał na ustalenia faktyczne przypominając, że E. Ś. w dniu 31 grudnia 2001 r. zawarła umowę z Kasą Mieszkaniową Banku Przemysłowo-Handlowego S.A. w K. o kredyt kontraktowy. Z zapisu § 8 i § 13 ww. umowy wynikało, że posiadacz rachunku ma prawo do zmiany warunków systematycznego oszczędzania, a w szczególności wysokości rat, okresu oszczędzania i jego celu (przy zachowaniu minimalnego okresu oszczędzania oraz celu, polegającego na zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych). Zmiany te mają być poprzedzone aneksem, a w każdym roku dopuszcza się zawarcie maksymalnie dwóch aneksów, dotyczących zmiany wysokości raty oszczędnościowej. Brak odpowiedniego aneksu zmieniającego wysokość miesięcznej wpłaty powoduje, że w przypadku wpłaty w wysokości przekraczającej wysokość raty, zarachowana jest ona na rachunek (subkonto oprocentowane) jedynie w wysokości zadeklarowanej. Kwota nadpłacona może być albo zwrócona posiadaczowi rachunku (bez naruszenia warunków umowy) albo zarachowywana sukcesywnie w każdym następnym miesiącu na poczet kolejnych rat. Zatem, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, jeżeli wpłata niepoprzedzona aneksem do umowy o kredyt kontraktowy nie może zostać uznana za wpłatę wniesioną w ramach systematycznego oszczędzania, to jednocześnie nie może ona wchodzić w zakres odliczenia z tytułu systematycznego oszczędzania w kasie mieszkaniowej. Jednocześnie, organ odwoławczy zauważył, że z zapisu § 5 pkt 2 Regulaminu Banku BPH z lipca 2000 r., dotyczącego kasy mieszkaniowej wynika, że środki niespełniające wymogów koniecznych do zaliczenia na rachunek pozostają nieoprocentowane. Natomiast § 19 pkt 1 stanowi, że wpłata, której wysokość przekroczy kwotę raty określoną w umowie, jest zaliczona na rachunek, ale jedynie do wysokości należnej raty. Powyższe, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, potwierdza pismo Dyrektora Kasy Mieszkaniowej Banku BPH Spółka Akcyjna z dnia 23 listopada 2005 r. - nr [...], z którego wynika, że z uwagi na fakt, iż podatniczka nie zawarła stosownego aneksu do umowy zmieniającej kwotę raty miesięcznej, wpłata dokonana w dniu [...], w wysokości [...] zł, została tylko w części zaliczona, jako kwota spełniająca warunki umowy o kredyt kontraktowy, natomiast pozostała kwota stanowi nadpłatę i jest nieoprocentowana. Mając zatem na względzie powyższe, organ drugiej instancji stwierdził, że organ pierwszej instancji prawidłowo uznał, że podatniczka nabyła prawo do odliczenia od podatku, z tytułu gromadzenia oszczędności w kasie mieszkaniowej, w wysokości Y zł stanowiącej równowartość 30% wpłat w wysokości X zł dokonanych do kasy mieszkaniowej. W odpowiedzi na wniosek strony o przesłuchanie w charakterze świadka red. K. M., organ odwoławczy wskazał, że przedmiotem ww. dowodu nie jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, a nadto nie można powołać świadka, który miałby złożyć opinię co do obowiązującego prawa i jego stosowania. Dodatkowo Dyrektor Izby Skarbowej zwrócił uwagę, że organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa i artykuły prasowe nie stanowią dla nich wiążących interpretacji, a dołączone przez stronę publikacje, zawierają informacje ogólne, nie dotyczą przedmiotowej sprawy, ani też w swej treści nie przytaczają jakiejkolwiek interpretacji. Decyzję organu odwoławczego podatniczka zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S., zarzucając jej naruszenie prawa procesowego, tj. art. 122, 139 § 3, 180 § 1, 181, 187 § 1 i art. 188 Ordynacji podatkowej oraz prawa materialnego, tj. art. 26b, ust. 1 i 2 pkt 7 lit.g i art. 27a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w związku z art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 21 listopada 2001 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. Podnosząc powyższe, skarżąca wniosła o uchylenie w całości decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w S. oraz obu poprzedzających ją decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w S. z [...] i [...]. W uzasadnieniu skargi podatniczka podniosła, że organ odwoławczy nie wyjaśnił dlaczego nie rozpoznał odwołania w terminie dwóch miesięcy i na czym polegał skomplikowany charakter sprawy. Ponadto, zdaniem strony, Dyrektor Izby Skarbowej naruszył przepis art. 170 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie wniosku dowodowego, który dotyczył przesłuchania w charakterze świadka red. K. M., która dwukrotnie publikowała artykuły na temat kas mieszkaniowych, a zwłaszcza tej kasy BPH S.A., w której rachunek posiadała skarżąca. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w S. nie podzielił zasadności zarzutów skargi i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji, dokonana według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, doprowadziła do stwierdzenia, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone orzeczenie nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani procesowego. Zgodnie z art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 21 listopada 2001 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 134, poz. 1509 ze zm.) podatnikom, którzy zawarli umowę o kredyt kontraktowy z bankiem prowadzącym kas mieszkaniową o systematyczne gromadzenie oszczędności, według zasad określonych w przepisach o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowego, i przed dniem 1 stycznia 2002 r. nabyli prawo do odliczania od podatku wydatków poniesionych na cel określeń w art. 27a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2002 r., przysługuje prawo do odliczenia od podatku dalszych kwot wpłaconych oszczędności i kontynuację systematycznego gromadzenia oszczędności wyłącznie na tym samym rachunku oszczędnościowo-kredytowym i w tym samym banku prowadzącym kasę mieszkaniową poniesionych od dnia 1 stycznia 2002 r. do upływu określonego przed dniem 1 stycznia 2002 r. terminu systematycznego gromadzenia oszczędności, wynikającego z umowy o kredyt kontraktowy. Kontynuowanie odliczenia ww. ulgi odbywa się według zasad wynikających z ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2002 r. Zgodnie z art. 27a ust. 2 pkt 1 lit.a ww. ustawy kwota, o którą zmniejsza się podatek nie może przekroczyć 30% wydatków poniesionych z tytułu systematycznego gromadzenia oszczędności wyłącznie na jednym rachunku oszczędnościowo-kredytowym i w jednym banku prowadzącym kasę mieszkaniową, według zasad określonych w odrębnych przepisach. Zasady gromadzenia oszczędności i udzielania kredytów kontraktowych na cele mieszkaniowe reguluje ustawa z 26 października 1995 r. o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1070 ze zm.). Zgodnie z art. 8 ust. 1 i 2 ww. ustawy przez zawarcie umowy o kredyt kontraktowy osoba fizyczna zobowiązuje się do systematycznego gromadzenia oszczędności w kasie mieszkaniowej przez czas oznaczony, a bank prowadzący kasę mieszkaniową - do przechowywania oszczędności i udzielenia po upływie tego okresu długoterminowego kredytu na cele mieszkaniowe, służące zaspokojeniu własnych potrzeb mieszkaniowych kredytobiorcy. Art. 9 ust. 1 wskazanej ustawy stanowi natomiast, że umowa o kredyt kontraktowy powinna być, pod rygorem nieważności, zawarta na piśmie i określać co najmniej strony umowy, warunki systematycznego oszczędzania, wysokość oprocentowania oszczędności oraz zobowiązania banku do zawarcia umowy kredytowej wraz z ustaleniem istotnych jej warunków. Z ustaleń organów podatkowych wynika, że 31 grudnia 2001 r. podatniczka zawarła umowę z Kasą Mieszkaniową Banku Przemysłowo-Handlowego S.A. w K. umowę o kredyt kontraktowy nr [...] zobowiązując się do wpłacania. Począwszy od 31 grudnia 2001 r. miesięcznych rat w wysokości [...] zł. Jak wynika z zapisu § 8 i 13 ww. umowy, posiadacz rachunku ma prawo do zmiany warunków systematycznego oszczędzania, a w szczególności wysokości rat, okresu oszczędzania i jego celu (przy zachowaniu minimalnego okresu oszczędzania oraz celu polegającego na zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych). Zmiany te mają być poprzedzone aneksem, a w każdym roku dopuszcza się zawarcie maksymalnie dwóch aneksów, dotyczących zmiany wysokości raty oszczędnościowej. Brak odpowiedniego aneksu, zmieniającego wysokość miesięcznej wpłaty, powoduje, że w przypadku wpłaty w wysokości przekraczającej wysokość raty, zarachowana jest ona na rachunek (subkonto oprocentowane) jedynie w wysokości zadeklarowanej. Kwota nadpłacona może być albo zwrócona posiadaczowi rachunku (bez naruszenia warunków umowy) albo zarachowywana sukcesywnie w każdym następnym miesiącu na poczet kolejnych rat do czasu, kiedy jej wysokość odpowiada wysokości kwoty raty. Analogiczny zapis zawiera także § 13 i 19 Regulaminu rachunków oszczędnościowo-kredytowych oraz kredytów kontraktowych w kasie mieszkaniowej BPH S.A. z lipca 2000 r. Nadto, w § 5 ust. 2 ww. regulaminu wskazano, że w przypadku wpłaty raty w niepełnej wysokości oprocentowanie środków następuje od dnia wpływu do banku kwoty uzupełniającej ratę do pełnej wysokości, a środki niespełniające wymogów koniecznych do zaliczenia na rachunek pozostają nieoprocentowane. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że wpłata w wysokości [...] zł dokonana przez podatniczkę w dniu [... ], nie może zostać uznana, jak trafnie przyjął organ odwoławczy, za wpłatę wniesioną w ramach systematycznego oszczędzania w kasie mieszkaniowej. Systematyczne, to bowiem regularne i zgodne z zasadami wyrażonymi w ustawie z 26 października 1995 r. o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1070 ze zm.) wnoszenie wpłat do kasy mieszkaniowej. A zatem, jeżeli sporna wpłata nie została dokonana zgodnie z warunkami umowy o kredyt kontraktowy ani nie została poprzedzona aneksem zmieniającym wysokość miesięcznej raty, traktowana była przez bank, jako nieoprocentowana nadpłata, podlegająca zwrotowi na życzenie, ewentualnie sukcesywnemu zaliczaniu na poczet kolejnych należnych rat w następnych miesiącach, nie może wchodzić (w wysokości przewyższającej ratę za listopad 2004 r.) w zakres odliczenia od podatku z tytułu systematycznego gromadzenia oszczędności na rachunku oszczędnościowo-kredytowym w banku, prowadzącym kasę mieszkaniową, na podstawie art. 27a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2002 r., w związku z art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 21 listopada 2001 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. Tym bardziej, że celem powyższej ulgi miało być zachęcenie do oszczędzania na własne lokum, zgodnie z ustawowo uregulowanymi zasadami, umożliwiające zaciąganie długoterminowych kredytów bankowych oraz wspieranie budownictwa mieszkaniowego, a nie obniżenie podatku dochodowego. Nie można też zgodzić się ze skarżącą, że możliwość dokonywania wpłat incydentalnych wynikała z § 13 umowy z bankiem, bądź § 19 Regulaminu bowiem powyższe regulacje wskazują jedynie na sposób postępowania banku w sytuacji gdy wpłata została dokonana w wysokości pełnej, niepełnej i przekraczającej wysokość raty. Wobec powyższego zaaprobować należy stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji, że podatniczka nabyła prawo do odliczenia od podatku z tytułu gromadzenia oszczędności w kasie mieszkaniowej w wysokości Y zł stanowiącej równowartość 30% dokonanych wpłat w wysokości X zł. Jeżeli chodzi o, podniesione w skardze, zarzuty natury proceduralnej, wskazać należy, że w toku niniejszego postępowania organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Natomiast wniosek strony o przesłuchanie w charakterze świadka redaktor K. M., zasadnie organ odwoławczy uznał za nieuzasadniony, mając na uwadze, że przedmiotem tego dowodu miałby być opinia tej dziennikarki co do obowiązującego prawa i sposobu jego stosowania. Tymczasem, jak trafnie wskazał Dyrektor Izby Skarbowej, przedmiotem opinii świadka powinna być okoliczność faktyczna, mająca znaczenie dla sprawy, a nie stan prawny sprawy, bowiem od kwalifikacji prawnej ustalonego stanu faktycznego właściwe są stosowne organy oraz sądy. Z tego też względu za nietrafne należy uznać, wskazane w skardze, zarzuty dotyczące niewłaściwego prowadzenia przez organy podatkowe postępowania dowodowego, a tym samym stanowisko sądów administracyjnych, dotyczące stosowania art. 188 Ordynacji podatkowej, zawarte w powołanych przez skarżącą orzeczeniach sądów administracyjnych, nie może znaleźć zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Z tym, że należy pamiętać, iż wyroki wydane w indywidualnych sprawach wiążą w sprawie jedynie ten sąd oraz organ, w której zostały wydane. Nie można także uwzględnić zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy art. 139 § 3 Ordynacji podatkowej albowiem zwłoka w załatwieniu sprawy przez organ podatkowy nie może stanowić podstawy zarzutu wadliwości samej decyzji. Nadto, wskazać należy, że stosownie do treści art. 140 § 1 ww. ustawy, organ powiadamiał stronę o przyczynie niedotrzymania terminu, wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Mając powyższe na uwadze, uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a zarzuty skargi są niezasadne, Sąd - na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - skargę oddalił.