I SA/Sz 1093/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Woźniak, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka,, Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 października 2013 r. sprawy ze skargi S. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na negatywny wynik procedury odwoławczej dotyczącej oceny projektu zgłoszonego w ramach konkursu nr RPOWZ/1.1.3/2012/1 zawarty w informacji Zarządu Województwa z dnia 26 sierpnia 2013 r. nr [...] oddala skargę. S Sp. z o.o. z siedzibą w K złożyła w dniu 30 kwietnia 2012 r. wniosek o dofinansowanie projektu pn. ",Wdrożenie technologii systemu precyzyjnych toromierzy do badania i pomiaru infrastruktury kolejowej i tramwajowej", w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa na lata 2007 - 2013, Osi priorytetowej I "Gospodarka - Innowacje - Technologie", Działanie 1.1. "Wzrost konkurencyjności przedsiębiorstw poprzez innowacyjne inwestycje", Poddziałanie 1.1.3. ‚"lnwestycje MSP w nowe technologie", w ramach konkursu nr RPOWZ/l .1.3/2012/1, ogłoszonego w dniu 29 lutego 2012 r. przez Zarząd Województwa , działający jako Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa na lata 2007-2013 (IZ RPO WZ). Spółka wskazała, że w ramach dofinansowania planuje zakupić nowe środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne, które mają przyczynić się do wdrożenia systemu precyzyjnych toromierzy. Celem projektu jest poprawa pozycji rynkowej firmy S sp. z o.o. oraz podniesienie konkurencyjności przedsiębiorstwa poprzez dywersyfikację działalności, wdrożenie innowacyjnej technologii systemów precyzyjnych toromierzy do badania i pomiaru infrastruktury kolejowej i tramwajowej oraz możliwość świadczenia nowych usług, która zapewni dynamiczny rozwój podmiotu. Inwestycja polega na wdrożeniu w przedsiębiorstwie nowych technologii, które umożliwią świadczenie nowych usług i nie są stosowane na świecie dłużej niż 5 lat. Innowacyjność wdrażanych technologii sprawia, że projekt wpisuje się również w cel numer 1. Strategii Rozwoju Województwa do roku 2020 i jego cele kierunkowe a także Strategii Rozwoju Kraju na lata 2007-2015 . Realizacja projektu, angażuje w proces wdrożenia innowacyjnych na skalę światową technologii czołowe regionalne autorytety w dziedzinie geodezji. Nowe usługi i możliwości obsługi procesów modernizacyjnych infrastruktury kolejowej i tramwajowej przyczynią się także do realizacji założeń Strategii dla Transportu Kolejowego do roku 2013 oraz Strategii Transportu do 2020 roku (z perspektywą do 2030), w zakresie modernizacji istniejącej sieci i linii kolejowych oraz inwestycji przewidzianych w Wieloletnim programie inwestycji kolejowych do roku 2013 z perspektywą do roku 2015. Planowane prace badawczo-rozwojowe odpowiadają realizacji jednego z pięciu podstawowych celów Strategii Europa 2020 tj. zwiększenie nakładów na prace B+R. W wyniku pierwotnego postępowania przez IZ RPO WZ w zakresie dofinansowania, projekt Spółki został oceniony negatywnie i zaskarżono rozstrzygnięcie organu z dnia 10 grudnia 2012 r., znak sprawy WZRPO-11.4320.59.2012.MR do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Sąd wyrokiem z dnia 20 lutego 2013 r., sygn. akt I SA/Sz 1122/12, stwierdził bezskuteczność zaskarżonej informacji Zarządu Województwa z dnia 10 grudnia 2012 r. oraz poprzedzającej ją informacji Zarządu Województwa z dnia 19 września 2012 r., nr WWRPO-I.4321.3(1.1 .3/2012/101).2012.MM.03. Sąd uznał, że zarówno informacja o negatywnej ocenie projektu, jak i zaskarżona do Sądu informacja o negatywnym wyniku procedury odwoławczej, są obarczone wadą formalną, gdyż zostały podpisane odpowiednio przez Zastępcę Dyrektora Wydziału Wdrażania RPO WZ – A M oraz Zastępcę Dyrektora Wydziału Zarządzania RPO WZ – RM, podczas gdy ani z akt sprawy, ani z przedstawionych w terminie późniejszym – w odpowiedzi na wezwanie Sądu dokumentów nie wynika, że wskazani wyżej pracownicy posiadali imienne upoważnienia do działania w omawianym zakresie za Zarząd Województwa . W ponownym postępowaniu poddając ocenie projekt, pismem z dnia 3 czerwca 2013 r. IZ RPO WZ poinformowała Wnioskodawcę, że w wyniku oceny merytoryczno-technicznej w zakresie kryteriów dopuszczających, prowadzonej przez Zespół ds. oceny merytoryczno-technicznej w ramach Komisji Oceniającej Projekty, projekt został oceniony negatywnie i został odrzucony z procedury ubiegania się z dofinansowania. IZ RPO WZ uznała, że projekt nie spełnia kryteriów spójności wewnętrznej projektu i dokumentacji aplikacyjnej – ma charakter niestacjonarny, wobec specyfiki projektu tj. celu (idei) wdrażanego systemu, świadczenia usług na terenie co najmniej całego kraju, za pomocą specjalistycznych urządzeń, które ze względu na swoją specyfikę nie są instalowane na stałe. Ponadto wdrażanie technologii będzie dokonywane przez system toromierzy z oprzyrządowaniem do wykonywania pomiarów na torach, będzie podstawą pozyskiwania danych, które później będą mogły być odpowiednio przetwarzane tak w oddziale w K jak i poza nim; zgodności z celami – zakresem merytorycznym poddziałania, albowiem w przypadku projektów o charakterze niestacjonarnych decydującym warunkiem jest siedziba Wnioskodawcy na terenie województwa , której Skarżąca nie posiada; poprawności sposobu realizacji projektu –kwota wydatków kwalifikowanych na część niestacjonarną stanowi całość wydatków, gdy dopuszczalny limit wynosi 15%. Wnioskodawca pismem z dnia 12 czerwca 2013 r. złożył protest stwierdzając znaczne nieprawidłowości w zakresie oceny zgodności złożonego wniosku z kryteriami wyboru projektów w odniesieniu do przeprowadzonej oceny merytoryczno-technicznej, które w istotny sposób wpłynęły na ocenę projektu Wnioskodawcy, a także nieprawidłowości w zakresie kompetencji do wydania rozstrzygnięcia, co spowodowało niezgodność z wytycznymi dla dokonania ponownej oceny zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lutego 2013 r. sygn. akt I SA/Sz 1122/12. Pismem z dnia 26 sierpnia 2013 r. Zarząd Województwa poinformował o nie uwzględnieniu protestu. W uzasadnieniu organ zrelacjonował dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie stwierdził, że weryfikacja wniosku została przeprowadzona prawidłowo znajduje pełne odzwierciedlenie w dokumentacji aplikacyjnej przedstawionej przez Wnioskodawcę i została przeprowadzona zgodnie z zasadami dokonywania wyboru projektów w ramach RPO WZ. Prawidłowości tej oceny nie podważają podniesione w proteście zarzuty. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka zarzuciła naruszenie następujących przepisów: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 30b ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jedn. Dz. U. 2009 Nr 84 poz. 712 ze zm.) – dalej zwana "u.z.p.p.r.", poprzez błędne przyjęcie przez organ, że projekt Skarżącej ubiegający się o dofinansowanie ze środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa na lata 2007-2013 nie spełnił kryterium wyboru projektów, co w konsekwencji spowodowało, że nie mógł on być zakwalifikowany do dofinansowania, 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. w zw. z art. 60 pkt a oraz art. 69 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1083/06 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) Nr 1260/99 (Dz.Urz. WE Nr L 210/25, z dnia 31 lipca 2006 r.), poprzez nieuwzględnienie przez organ zasady równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu operacyjnego oraz poprzez niezapewnienie przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów w postaci braku zdefiniowania pojęcia projektu o charakterze stacjonarnym, co w konsekwencji skutkowało negatywnym rozpatrzeniem wniosku Skarżącej o dofinansowanie z funduszy pochodzących z budżetu Unii Europejskiej, 3. naruszenie art. 30b ust. 9 pkt 1 u.z.p.p.r. poprzez brak należytego uzasadnienia rozstrzygnięcia przez organ. 4. z ostrożności procesowej zarzucam naruszenie przepisów art. 6 ust. 1 pkt 1, art. 15 i art. 57 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (tekst jedn. Dz. U. 2013 nr O poz. 596) dalej zwana "u.s.w.", poprzez wydanie skarżonego rozstrzygnięcia przez osobę do tego nieuprawnioną na podstawie wskazane ustawy. W związku z powyższym działając w oparciu o art. 30 c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r. Skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi w całości poprzez stwierdzenie, że ocena projektu skarżącej przez Organ została przeprowadzona w sposób naruszający prawo oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwy Organ i zasądzenie kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do stanu faktycznego istniejącego w dacie jego wydania, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Analogiczne unormowanie zawarte zostało w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) dalej zwana "p.p.s.a.", przy czym w § 2 tego przepisu wymienione zostały akty poddane kontroli sądów administracyjnych, natomiast jego § 3 stanowi, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczegółowych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Na mocy ostatnio powołanego przepisu art. 3 § 3 p.p.s.a. kontroli sądów administracyjnych poddany został tryb dokonywania oceny projektów, zgłaszanych przez wnioskodawców ubiegających się o dofinansowanie w ramach systemu realizacji regionalnych programów operacyjnych na podstawie przepisów u.z.p.p.r.. Stosownie bowiem do art. 30c ust. 1 tej ustawy, po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. Na zasadzie art. 30c ust. 3 u.z.p.p.r., w wyniku rozpatrzenia skargi sąd może uwzględnić skargę, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą (pkt 1), oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia (pkt 2) oraz umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli z jakichkolwiek względów jest ono bezprzedmiotowe (pkt 3). Dodać należy, że ustawodawca, poddając powyższe rozstrzygnięcia kontroli sądowej, określił ponadto precyzyjnie w 30c ust. 2 u.z.p.p.r. szczególny tryb wnoszenia skarg. W tym zakresie przewidział, że skarga, o której mowa w ust. 1 ustawy, jest wnoszona przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia otrzymania pisemnej informacji właściwej instytucji o negatywnych wynikach procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, bezpośrednio do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informację o wynikach procedury odwoławczej. Odnośnie środków odwoławczych przysługujących w toku postępowania, o jakich mowa w powyższym przepisie, należy w tym miejscu wskazać, że zgodnie z art. 30b ustawy, w przypadku negatywnej oceny projektu wnioskodawca, po otrzymaniu informacji, o której mowa w art. 30a ust. 3 (pisemnej informacji o wynikach oceny projektu wnioskodawcy), może wnieść środki odwoławcze przewidziane w systemie realizacji programu operacyjnego, w terminie, trybie i na warunkach tam określonych. W takim przypadku w pisemnej informacji, o której mowa w art. 30a ust. 3, właściwa instytucja zamieszcza uzasadnienie wyników oceny projektu oraz pouczenie o możliwości wniesienia środka odwoławczego, wraz ze wskazaniem terminu przysługującego na jego wniesienie, sposobie wniesienia oraz właściwej instytucji, do której środek ten należy wnieść (ust. 1). System realizacji programu operacyjnego musi uwzględniać co najmniej jeden środek odwoławczy przysługujący wnioskodawcy w trakcie ubiegania się o dofinansowanie (ust. 2). Od razu stwierdzić należy, że określony art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. termin do wniesienia skargi został przez Skarżącą dochowany, gdyż po otrzymaniu w dniu 29 sierpnia 2013 r. informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej wniósł skargę w dniu 12 września 2013 r. Do skargi dołączone zostały również wszystkie wymagane dokumenty. Przypomnieć trzeba, że skarga wniesiona przez Spółkę dotyczyła zawartego w piśmie IZ RPO WZ z dnia 28 sierpnia 2013 r. negatywnego rozstrzygnięcia protestu w sprawie dofinansowania projektu złożonego w ramach konkursu nr RPOWZ-I.1.3/2012/1, a podjętego na podstawie regulacji wynikających z powołanej ustawy oraz Wytycznych dla Wnioskodawców ubiegających się o dofinansowanie projektu w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa na lata 2007-2013 (wersja Szczecin luty 2012 r.). W świetle przywołanych dotychczas przepisów ogólnych p.p.s.a., mających zastosowanie w sprawie z mocy art. 30e u.z.p.p.r., wedle którego w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy p.p.s.a. określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ze wskazanymi wyłączeniami, sąd administracyjny badając legalność przeprowadzonej oceny wniosku przez instytucję zarządzającą w szczególnym trybie, jaki został uregulowany ustawą, sprawuje kontrolę dokonanej przez organ oceny wniosku pod kątem jej zgodności zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i przepisami postępowania. W związku z tym należy mieć na względzie, że na tle możliwości uznania za źródło prawa powszechnie obowiązującego regulacji dotyczących programów operacyjnych, przyjmowanych w formie uchwał zarządów województw oraz możliwości ich stosowania, Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 12 grudnia 2011 r., sygn. akt P 1/11, ogłoszonym w dniu dnia 27 grudnia 2011 r. (Dz. U. nr 279, poz. 1644), stwierdził niezgodność art. 5 pkt 11 ustawy z art. art. 87 Konstytucji RP, m.in. przez to, że przepis ten dopuszcza uregulowanie praw i obowiązków wnioskodawców w trakcie naboru projektów finansowanych z programu operacyjnego poza systemem źródeł powszechnie obowiązującego prawa. Ponadto stwierdził niezgodność z art. 87 Konstytucji RP również przepisów art. 30b ust. 1 zdanie pierwsze i ust. 2 u.z.p.p.r. w zakresie, w jakim dopuszcza uregulowanie środków odwoławczych przysługujących wnioskodawcy w toku postępowania o dofinansowanie z programu operacyjnego poza systemem źródeł powszechnie obowiązującego prawa oraz art. 30c ust. 1 u.z.p.p.r. w zakresie, w jakim uzależnia prawo do skorzystania ze skargi do sądu administracyjnego od wyczerpania środków odwoławczych przewidzianych w aktach niebędących źródłem powszechnie obowiązującego prawa. Trybunał orzekł, że powyższe przepisy, we wskazanym zakresie, tracą moc obowiązującą z upływem 18 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw RP. W uzasadnieniu tego wyroku (OTK-A z 2011 r. nr 10, poz. 115) wywiódł, że systemy realizacji nie mają formy wskazanej w Konstytucji RP, nie są przyjmowane przez podmioty dysponujące konstytucyjnymi uprawnieniami prawotwórczymi i nie są należycie ogłaszane. Uzasadniając orzeczenie w przedmiocie utraty mocy obowiązującej zakwestionowanych przepisów Trybunał powołał się na art. 190 ust. 3 Konstytucji RP i stwierdził, że przez 18 miesięcy od ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw RP, zakwestionowane przepisy, o ile wcześniej nie zostaną uchylone bądź zmienione przez ustawodawcę, mimo że obalone w stosunku do nich zostało domniemanie konstytucyjności, winny być stosowane przez wszystkich adresatów, w tym przez sądy orzekające. Odraczając termin utraty mocy obowiązującej przepisów niezgodnych ze wzorcem konstytucyjnym Trybunał wskazał, że jest to okres konieczny dla stworzenia nowych regulacji, które określą sytuację uczestników konkursów w programach operacyjnych na kolejne okresy programowania (podkreślenie własne). Datą graniczną wynikającą z powyższego wyroku jest zatem 27 czerwca 2013 r., gdyż od dnia 28 czerwca 2013 r. nastąpiła utrata mocy obowiązującej ww. przepisów w zakresie w nim wskazanym. Z tą datą Instytucja nie może dokonywać oceny projektu według przepisów obowiązujących przed ta datą. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 19 kwietnia 2013 r. o zmianie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. z 2013r., poz.714) w przypadku postępowań w zakresie procedury odwoławczej wszczętych i niezakończonych przed wejściem w życie niniejszej ustawy przyjmuje się, że wniesione środki odwoławcze oraz informacje przekazane wnioskodawcy przez właściwe instytucje spełniają wymagania określone w ustawie, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ww ustawy, w przypadku programów operacyjnych na lata 2007-2013, w ramach określonego programu operacyjnego, przysługują środki odwoławcze w postaci protestu albo protestu i odwołania, wnoszone do właściwej instytucji rozpatrującej te środki, jakie obowiązywały dla danego programu operacyjnego przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy tj. 28. czerwca 2013 r. (art. 5). Zgodnie z Komunikatem Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 8 lipca 2013 r. w sprawie listy programów operacyjnych na lata 2007-2013 i przysługujących w ich ramach środków odwoławczych oraz instytucji właściwych do ich rozpatrzenia (M.P. z 2013r., poz. 576 ), odnośnie Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa na lata 2007-2013, przysługujące środki odwoławcze to protest, Instytucja rozpatrująca środek odwoławczy to Instytucja Zarządzająca. Stosownie do art. 30 c (ust. 3 pkt 1) u.z.p.pr. kontroli Sądu poddane jest dokonana ocena projektu. Z tego względu w przedmiotowej sprawie, dotyczącej rozstrzygnięcia podjętego przez organ (co do oceny projektu) w dniu 3 czerwca 2013r., mają zastosowanie przepisy ustawy oraz odpowiednie regulacje RPO WO 2007-2013, które obowiązywały w dacie wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie negatywnej oceny projektu, w tym również postanowienia powołanych Wytycznych, określające prawa oraz obowiązki wnioskodawców. Zaś co do postępowania odwoławczego przepisy u.z.p.p.r. w brzmieniu obowiązującym od 28 czerwca 2013 r. W związku z zasadniczym zarzutem skargi, dotyczącym wydania zaskarżonych rozstrzygnięć przez osoby do tego nieupoważnione na podstawie u.s.w. wskazać należy, że przedmiotem oceny Sądu w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia 20 lutego 2013 r. sygn. akt I SA/Sz 1122/12 było rozstrzygnięcie organu o negatywnej ocenie projektu i informacja o negatywnym wyniku procedury odwoławczej. Rozważania Sądu koncentrowały się na legalności tego rodzaju rozstrzygnięcia w sytuacji, gdy zarówno informacja o negatywnej ocenie projektu, jak i zaskarżona do Sądu informacja o negatywnym wyniku procedury odwoławczej, są obarczone wadą formalną, gdyż zostały podpisane przez osoby bez imiennego upoważnienia do działania za Zarząd Województwa . Wskazać należy, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Jak wskazuje się jednolicie w orzecznictwie, powyższa zasada związania organu ponownie rozpatrującego sprawę, dotyczy zarówno sentencji orzeczenia jak i jego uzasadnienia, w którym sąd wyraża ocenę prawną zaskarżonego aktu oraz udziela organom wskazań co do dalszego postępowania. W pojęciu "ocena prawna" mieści się osąd o prawnej wartości sprawy. W zakresie oceny prawnej mieści się krytyka zaskarżonego rozstrzygnięcia dotycząca stosowania prawa, jak również wyjaśnienie, dlaczego zastosowanie to zostało uznane za błędne oraz wskazanie, jakie zastosowanie lub wykładnia danej normy prawnej powinny mieć miejsce. Ocena ta może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego oraz kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania orzeczenia określonej treści. Wskazania mają zatem za zadanie wytyczyć kierunek działania organu przy ponownym rozpoznaniu sprawy a jednocześnie nie mogą narzucać treści przyszłego orzeczenia w sprawie. W ramach kontroli legalności rozstrzygnięć sąd obowiązany jest zbadać, w jaki sposób dyrektywa z art. 153 P.p.s.a. została zrealizowana przez organ. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciąży bowiem zarówno na organach, jak też na sądzie i może być wyłączony tylko w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także w razie uchylenia wyroku sądu zawierającego ocenę prawną, w przewidzianym do tego trybie. Z żadną z tych okoliczności nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Oceniając prawidłowość postępowania organu w świetle sformułowanej w wyroku z dnia 20 lutego 2013 r., oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania należy uznać, że organ wywiązał się z obowiązku nałożonego przez Sąd. Wypełniając zalecenia Sądu, zawarte w ww. wyroku IZ RPO WZ w pismach kierowanych do Spółki z dnia 3 czerwca 2013 r. jak i 26 sierpnia 2013 r. zawarła w nagłówku określenie rodzaju działającego organu tj. Zarząd Województwa , a osoba udzielająca informacji wyraźnie wskazała, że działa z upoważnienia organu za organ. Nie ulega także wątpliwości, że K P i M S, odpowiednio uchwałą Nr 571/13 z dnia 17 kwietnia 2013 r. i uchwałą nr 1049/13 z dnia 2 lipca 2013 r. Zarząd Województwa udzielił w tych uchwałach stosownych pełnomocnictw. Brak załączenia do pism kierowanych do Wnioskodawcy przedmiotowych pełnomocnictw nie może, jak chce tego Skarżąca, przemawiać za brakiem podstawy do działania w sprawie. Bezspornym jest, że uchwały Zarząd Województwa są ogólnie dostępne w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Marszałkowskiego Województwa i stronie internetowej Urzędu Marszałkowskiego). Wynika z nich zatem, że Zastępcy Dyrektora Wydziału Wdrażania Regionalnego Programu Operacyjnego, udzielono pełnomocnictwo do samoistnego informowania o wynikach oceny projektów ubiegających się o dofinansowanie w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa, a Dyrektorowi Wydziału Zarządzania Strategicznego, udzielono pełnomocnictwo do rozpatrywania protestów wniesionych do Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa no lato 2007-2013 przez wnioskodawców odwołujących się od wyników oceny projektów oraz informowania wnioskodawców o wynikach procedury odwoławczej a Odnosząc się natomiast do zarzutu Skarżącej nieuprawnionego wydania informacji o rozstrzygnięciu w sprawie protestu przez dyrektora Wydziału Zarządzania Strategicznego, a nie przez Zarząd Województwa , zauważyć należy, że w rozpoznawanej sprawie, za realizację niniejszego konkursu w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa na lata 2007-2013, Osi priorytetowej I "Gospodarka – Innowacje – Technologie", Działanie 1.1. "Wzrost konkurencyjności przedsiębiorstw poprzez innowacyjne inwestycje", Poddziałanie 1.1.3. "Inwestycje MSP w nowe technologie", odpowiadał Zarząd Województwa jako Instytucja Zarządzająca. Stosownie do art. 25 pkt 1 u.z.p.p.r., zarząd województwa (jako instytucja zarządzająca) odpowiada za prawidłową realizację programu operacyjnego. Może on realizować spoczywające na nim zadania samodzielnie, bądź może - w drodze porozumienia - powierzyć część zadań związanych z realizacją programu operacyjnego instytucji pośredniczącej lub instytucji wdrażającej, odpowiadając za prawidłowość realizacji zadań powierzonych tej instytucji (zob. art. 26 ust. 1, art. 27 ust. 1, ust. 2 i ust. 4 u.z.p.p.r.). Kompetencje zarządu województwa określa art. 41 u.s.w., zgodnie z art. 45 u.s.w. zarząd województwa wykonuje zadania województwa przy pomocy urzędu marszałkowskiego i wojewódzkich samorządowych jednostek organizacyjnych lub wojewódzkich osób prawnych. Z przepisu tego zatem wprost wynika, że urząd marszałkowski stanowi jedynie aparat pomocniczy zarządu województwa, zapewniający jego obsługę administracyjną, organizacyjną i techniczną Unormowanie tej materii powtarzają postanowienia Statutu Województwa (ogólnie dostępne, opublikowane na stronie internetowej Urzędu Marszałkowskiego - obwieszczenie Sejmiku Województwa z dnia 15 marca 2004 r.), zawarte w Rozdziale IX, w szczególności normy § 95 ust.1 i § 96. Zgodnie z zapisami Regulaminu Organizacyjnego Urzędu Marszałkowskiego Województwa , sprawami związanymi z Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa zajmują się dwa wydziały, a mianowicie: 1. Wydział Wdrażania Regionalnego Programu Operacyjnego, a w jego strukturze Biuro ds. I osi priorytetowej (WWRPO – I). Stosownie zaś do § 37 ust. 2 Regulaminu, do zadań wskazanego wydziału należy, m.in. przyjmowanie wniosków o dofinansowanie w ramach I osi priorytetowej Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa na lata 2007-2013 (RPO WZ), dokonywanie oceny formalnej tych wniosków i organizacja ich oceny merytoryczno-technicznej, ekonomiczno-finansowej, merytoryczno-ekonomicznej, oddziaływania na środowisko oraz pomocy publicznej, przedstawiania Zarządowi wyników oceny projektów oraz przygotowywania informacji dotyczących przebiegu i wyników procesu selekcji I osi priorytetowej, przygotowywanie umów o dofinansowanie oraz 2. Wydział Zarządzania Regionalnym Programem Operacyjnym, a w jego strukturze Biuro ds. Systemu Realizacji RPO. Zgodnie zaś z § 36 Regulaminu, do zadań Wydziału należy m.in. prowadzenia czynności związanych z procedurą odwoławczą w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego. Organ administracji publicznej, przy czym w rozpoznawanej sprawie Zarząd Województwa , samodzielnie załatwia sprawy należące do jego kompetencji. Może również upoważnić określonych pracowników do załatwienia oznaczonych indywidualnie spraw (czynności) w jego imieniu i w ustalonym zakresie. Załatwianie spraw związanych z przygotowaniem i realizacją regionalnego programu operacyjnego, w tym składanie za organ oświadczeń przez podpisywanie merytorycznych rozstrzygnięć, może być dokonywanie wyłącznie przez upoważnionych przez właściwy organ, tutaj przez Zarząd Województwa , pracowników Urzędu Marszałkowskiego. Co w niniejszej sprawie miało miejsce. W tym zakresie nie można zatem przypisać IŻ RPO WZ zarzucanego naruszenia przepisów u.s.w. należy uznać za nieuzasadnione. Nie doszło także do naruszenia art. 153 p.p.s.a. Przechodząc do pozostałych zarzutów skargi, które dotyczą zastrzeżeń co do sposobu oceny projektu według kryterium zgodności z celami, spójności wewnętrznej projektu i dokumentacji aplikacyjnej oraz sposobu realizacji projektu wskazać należy, że Skarżący jest zdania, że ocena ta została dokonana z naruszeniem zasad wynikających z art. 30b ust. 2 pkt 1 oraz 26 ust.2 u.z.p.p.r., w zw. z art. 60 pkt a i art. 69 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. Zarzutów tych Sąd nie podziela. Bezsporne w niniejsze sprawie jest, że projekt Spółki polega na wprowadzeniu systemu precyzyjnego badania i pomiaru infrastruktury kolejowej i tramwajowej, które to pomiary będą wykonywane poprzez m.in. mobilny zestaw komputerowy. Mobilność wskazana jest przez Wnioskodawcę we wniosku o dofinansowanie- pkt A.13, (C.7 i D) poprzez wskazanie, że obróbka danych pozyskanych w terenie realizowana może być poza siedzibą Wnioskodawcy, a nie tylko w biurze w Kołobrzegu, w biznes planie – pkt C.2.2 i w opinii o innowacyjności dołączonej do dokumentacji aplikacyjnej. Spółka posiada siedzibę w K. Wskazać zatem należy, że zgodnie z celem poddziałania 1.1.3. Wytycznych jest wsparcie projektów podnoszących konkurencyjność oraz inwestycyjność tych mikro, małych i średnich przedsiębiorstw, które bądź realizują projekty stacjonarne na terenie województwa bądź mają siedzibę na terenie tego województwa - w przypadku realizacji projektów niestacjonarnych. Zgodzić się należy, ze stanowiskiem Spółki, że w Wytycznych brak jest legalnej definicji użytego sformułowania "stacjonarne". Nie można jednakże zgodzić się ze stanowiskiem Spółki, że w Wytycznych brak jest jakichkolwiek wskazań co do rozumienia pojęcia "stacjonarność projektu". W Wytycznych zawarte jest wyjaśnienie niestacjonarnego charakteru projektu – pkt. 2.2.TYPY PROJEKTÓW, pkt 2.2.1 PRAWO DO DYSPONOWANIA NIERUCHOMOŚCIĄ. Już choćby lektura tych dwóch odnośników, nie budzi zdaniem Sądu wątpliwości, że o stacjonarności przemawia specyfika projektu a stacjonarny, to odpowiadający jego językowemu znaczeniu: niezmieniający miejsca pobytu, położenia, na stałe. Zgodzić się zatem należy ze stanowiskiem organu, że z powyższego wynika zatem, że o charakterze projektu decyduje jego specyfika, a dokładnie to czy dany projekt można umiejscowić na stałe (określić jego lokalizację), czy też nie jest możliwe określenie jego lokalizacji. Mając na uwadze zarzuty skargi zauważyć należy, że w istocie Spółka też tak pojmuje zwrot "stacjonarny", tyle tylko, że zarzuca odniesienie tak pojmowanego zwrotu przez IŻ RPO WZ do nabywanych środków trwałych (komputery) w ramach projektu. Zarzut ten jednak nie jest uzasadniony okolicznościami niniejsze sprawy. Specyfika tego typu technologii zakłada nie tylko stacjonarny sposób obróbki danych. Spółka bowiem jak wskazano wyżej w dokumentacji aplikacyjnej wyraźnie zakłada przemienny, w zależności od potrzeby usługodawcy sposób obróbki danych. Na taki sposób wskazuje także Skarżący, który wskazuje, że przygotowanie danych i opracowanie wyników będzie odbywać się w biurze i w terenie. Zasadnie zatem Instytucja uznała, że dane - za pomocą mobilnych zestawów komputerowych - będą więc mogły być obrabiane w każdym miejscu na świecie, w tym również w siedzibie Spółki znajdującej się w K, tak samo jak i w każdym miejscu na świecie będą mogły być przechowywane poszczególne elementy składające się na wdrażaną technologię. Nie budzi wątpliwości zdaniem Sądu, że wniosek Instytucji, że powyższe jednoznacznie wskazuje nie tylko na realną możliwość przenoszenia sprzętu do obróbki danych, a nie tylko na możliwość techniczną, ale i to że specyfika całego projektu zakłada właśnie jego mobilność. Wdrożenie technologii nastąpi poprzez system toromierzy z oprzyrządowaniem, system oprogramowania wykorzystywanego w pracach terenowych, systemu oprogramowania wykorzystywanego w pracach kameralnych, wyposażenia systemu toromierzy w niezbędne sensory pomiarowe oraz sensory pomiarowe umożliwiające odwzorowanie terenu oraz systemu umożliwiające bezpieczny transport sprzętu pomiarowego. Nabycie dotyczy właśnie takich mobilnych urządzeń. Nie można zatem zgodzić się z zarzutem skargi, że IŻ RPO WZ poprzestała na ocenie projektu z pkt widzenia planowanych zakupów środków trwałych (4 komputery). Należy także zaznaczyć, że o dofinansowanie występuje z wnioskiem zainteresowany i to on wskazuje dane do oceny, on winien zapoznać się z warunkami konkursu. Nie ulega wątpliwości, że opinia o innowacyjności projektu załączona przez Wnioskodawcę, sam wniosek o dofinansowanie (pkt A.13, C.7 i D), biznes plan (pkt C.2.2.), zawierały zdaniem Sądu informacje o realizacji projektu (obróbce danych), używaniu mobilnych zestawów komputerowych, natury technologii, celu przedsięwzięcia i przemawia za oceną przyjętą przez IŻ RPO WZ. Zmiana argumentacji w skardze do Sądu co do sposobu użycia komputerów nie może odnieść zamierzonego skutku i doprowadzić do uznania, że ocena projektu została dokonana z naruszeniem przepisów, z uwagi na to, że wbrew zarzutom skargi IŻ PRO WZ dokonała oceny specyfiki projektu a nie tylko kupowanych środków trwałych. Zasadnie zatem Instytucja uznała, że aby projekt mógł zostać wyłoniony do dofinansowania w ramach przedmiotowego konkursu musiał spełniać kryterium siedziby przedsiębiorstwa na terenie województwa . Zgodnie z Wytycznymi dla Wnioskodawców (pkt.2.2. TYPY PROJEKTÓW) dla projektów niestacjonarnych, w ramach których nabywane są środki trwałe lub wartości niematerialne lub prawne, które ze względu na swoją specyfikę nie są instalowane na stałe, a zatem nie jest możliwe określenie lokalizacji inwestycji, należy przyjąć, że decydująca jest siedziba Wnioskodawcy - wówczas musi się ona znajdować na terenie województwa – co w bezspornych okolicznościach sprawy nie ma miejsca. Uznanie zatem projektu Skarżącej jako nie mającego charakteru stacjonarnego, powoduje, że kolejne kryterium dopuszczające, co do oceny którego również podnosi zarzuty Skarżąca, jest konsekwencją braku stacjonarności – tak projektu jak i siedziby. Skoro bowiem projekt został uznany o charakterze niestacjonarnym, to kwalifikacja wydatków musi być uznana za błędna (wydatki bowiem przekraczają 15 % całkowitych wydatków). Zdaniem Sądu, nie jest również uzasadniony zarzut braku równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewnienia przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów. Nie sposób uznać bowiem w świetle tego co wyżej powiedziano za zasadne argumenty, o braku definicji zwrotu "stacjonarny" jako mającej wpływ na dostęp do dofinansowania, czy też powodującej brak przejrzystości reguł. Ocena wniosku została dokonana w oparciu o kryteria wyboru projektów zatwierdzone przez Komitet Monitorujący. Nie budzi także wątpliwości, że celem każdego Regionalnego Programu Operacyjnego jest rozwój danego województwa, dla którego program taki jest tworzony, zatem kryterium stacjonarności jako lokalizacji inwestycji lub siedziby realizuje cel takiego Programu Regionalnego. Odnosząc się do zarzutu Skarżącej co do pogorszenia jej sytuacji w stosunku do pierwotnej oceny, która na skutek wyroku Sądu z dnia 20 lutego 2013 r. sygn. akt I SA/Sz 1122/12 została uznana za bezskuteczną, to wskazać należy, że stosownie do wskazań tego Sądu co do dalszego prowadzenia sprawy, to Sąd nakazał Instytucji ponowne badanie wniosku, ponowną ocenę projektu uznając bezskuteczność czynności Instytucji. Ponadto w okolicznościach sprawy zarówno pierwsza ocena projektu jak i druga będąca przedmiotem niniejszej skargi jest negatywna dla Spółki i doprowadziła do odrzucenia projektu z dalszej oceny. Nie można zatem w okolicznościach sprawy zarzucać, że doszło w sprawie do pogorszenia sytuacji Spółki. Nie daje podstaw do uwzględnienia skargi zarzut dotyczący braku uzasadnienia informacji o rozpoznaniu protestu. Zgodnie z art. 30b ust. 9 pkt 1 u.z.p.p.r. właściwa instytucja, informuje wnioskodawcę na piśmie o wyniku rozpatrzenia protestu. Informacja ta zawiera treść rozstrzygnięcia (...) wraz z uzasadnieniem. Informacja z 28 sierpnia 2013 r. wskazywała, że projekt Skarżącej w wyniku oceny merytorycznej został negatywnie oceniony, zawierała wskazanie przyczyn negatywnej oceny, w tym uzasadnienie oceny dokonanej przez ekspertów, wskazywała dlaczego argumenty protestu nie zasługują na uwzględnienie. Zdaniem Sądu, przytoczono motywy dokonanego rozpoznania protestu. Trzeba podkreślić, że treść skargi, wskazuje jednoznacznie, że Skarżąca dokładnie znała powody rozstrzygnięcia w zakresie rozpoznania protestu i były one dla niej zrozumiałe. Zapoznanie się przez Wnioskodawcę z informacją umożliwiło mu poznanie motywów dokonanego rozpoznania protestu i podjęcie działań mających na celu jej zakwestionowanie w ramach przewidzianych procedur. W ocenie Sądu, organ uzasadnił rozpatrzony protest z uwzględnieniem wszelkich informacji zawartych we wniosku aplikacyjnym w kontekście zarzutów Strony. Przeprowadzone w sprawie postępowanie jest prawidłowe, jest rzetelne, bezstronne i ma swoje uzasadnienie. Prawidłowości tej oceny, dokonanej przez Instytucję Zarządzającą, nie podważają podniesione w skardze zarzuty, albowiem ustalony stan faktyczny opiera się na zapisach Wnioskodawcy w dokumentacji aplikacyjnej. Odmienna ocena okoliczności stanowiących podstawę rozstrzygania, nie może przemawiać za wskazywanymi w skardze naruszeniami prawa. Wskazać także należy, że u.z.p.p.r. wyłącza stosowanie przepisów ustawy Kodeks postępowania administracyjnego zatem brak jest podstaw do odnoszenia się do zarzutów sformułowanych na tle kodeksu postępowania administracyjnego. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd uznał, iż merytoryczna ocena spornego projektu została dokonana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a wobec nie stwierdzenia zarzucanych naruszeń przepisów postępowania należało na podstawie art. 30 c ust. 3 pkt. 2 u.z.p.p.r. orzec o oddaleniu skargi jako niezasługującej na uwzględnienie.