I SA/Sz 1094/15

Dnia 10 listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA – Patrycja Joanna Suwaj po rozpatrzeniu w dniu 10 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. B. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Z. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. z dnia [...] r., nr [...] w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Z. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. z dnia [...] r., nr [..] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności bezpośrednich do gruntów rolnych w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za 2013 r. p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania aktu W. B. – dalej: "Skarżąca", pismem z dnia 18 sierpnia 2015 r., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności bezpośrednich do gruntów rolnych w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za 2013 r. W treści skargi zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. z dnia [...] r., nr [...] , którą utrzymana została w mocy decyzja Kierownika Biura Powiatu G. Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z siedzibą w O., nr [...] z dnia [...] r. o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności bezpośrednich do gruntów rolnych w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w wysokości [..] zł. W uzasadnieniu wniosku Skarżąca wskazała, iż na podstawie art. 61 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270) – dalej powoływanej jako: "p.p.s.a.", wnosi o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na czas trwającego postępowania sądowego, gdyż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzania znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a na wypadek, gdyby organ nie uwzględnił przedmiotowego wniosku, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wnosi o uwzględnienie niniejszego wniosku przez Sąd. Ponadto, Skarżąca uzasadniała, iż nie jest w stanie uiścić kwoty określonej w decyzji, a wyegzekwowanie tej kwoty doprowadzi ją sama i jej najbliższych do ruiny. Skarżąca jest rolnikiem i nie posiada znacznych dochodów. W takiej sytuacji, zdaniem Skarżącej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na czas trwania postępowania sądowego, jest uzasadnione. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę nie odniósł się do wniosku Skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej zwanej: "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z przepisem art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Jak wynika z przytoczonej powyżej regulacji prawnej, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez Skarżącą we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do Skarżącej wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Najdobitniej wyraził to Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04 (niepubl.), w którym stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Sąd zaś nie jest zobowiązany ustalać tych okoliczności we własnym zakresie, gdyż w istocie sprowadzałby się do uzupełniania za stronę skarżącą uzasadnienia wniosku (por. postanowienie NSA z 4 lipca 2012 r. I OSK 1522/12, LEX 1225721, postanowienie NSA z 22 marca 2012 r. I FZ 5/12, LEX 113637). Złożenie bowiem wniosku nie oznacza automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez Skarżącą okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów, w tym zakresie obciąża Skarżącą. Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy podnieść należy, że rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę wskazuje, iż w skardze Skarżąca nie zawarła informacji potwierdzających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zamieszczone w uzasadnieniu wniosku argumenty wskazują jedynie ogólnie, że Skarżąca nie jest w stanie uiścić kwoty określonej w decyzji Organ I instancji, a ponadto egzekucja tej kwoty doprowadzi ją samą i jej najbliższych do ruiny. Skarżąca nie powołała się także na żadne konkretne fakty i zdarzenia, które świadczyłyby o tym, że wstrzymanie wykonania wskazanej decyzji byłoby zasadne. Mając powyższe na uwadze, ze względu na fakt, że Skarżąca nie wykazała istnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, orzeczono jak w sentencji na podstawie wyżej powołanych przepisów.