I SA/Sz 1095/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Woźniak, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 października 2013 r. sprawy ze skargi T. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na negatywny wynik procedury odwoławczej dotyczącej oceny projektu zgłoszonego w ramach konkursu RPOWZ/1.1.3/2012/1 zawarty w informacji Zarządu Województwa z dnia 26 sierpnia 2013 r. nr [...] oddala skargę. Spółka T. Sp. z o.o. z siedzibą w K. w dniu 30 kwietnia 2012 r. złożyła wniosek o dofinansowanie projektu pn. "Innowacyjne rozwiązanie w branży geodezyjnej oparte na technologii lotniczego ultralekkiego systemu pomiarowego do oceny stanu technicznego napowietrznych linii energetycznych". Projekt zakładał zakup nowych środków trwałych w liczbie 14 szt. oraz wartości niematerialnych i prawnych w liczbie 14 szt., które mają się przyczynić do wdrożenia technologii, przy użyciu której, będzie możliwa obiektywna ocena techniczna napowietrznych linii energetycznych pod kątem topologicznej zgodności z dokumentacją projektową nie tylko po zakończeniu procesu inwestycyjnego, ale także w czasie jego trwania. Wniosek został złożony w ramach konkursu nr [...] ogłoszonego w dniu 29 lutego 2012 r. przez Zarząd Województwa Z. działający jako Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Z. na lata 2007-2013. Pismem z dnia 18 września 2012 r. nr [...], Instytucja Zarządzająca RPO WZ (Wydział Wdrażania RPO WZ) poinformowała Wnioskodawcę, że złożony przez niego wniosek o dofinansowanie został poddany ocenie merytoryczno-technicznej w zakresie kryteriów dopuszczających prowadzonej przez Zespół ds. oceny merytoryczno-technicznej w ramach Komisji Oceniającej Projekty. Projekt został dwukrotnie oceniony negatywnie, gdyż nie spełniał wszystkich kryteriów dopuszczających i w związku z tym został odrzucony z procedury ubiegania się o dofinansowanie. Powyższe spowodowało wniesienie przez skarżącą Spółkę, w dniu 27 grudnia 2012 r., skargi na rozstrzygnięcie organu z dnia 10 grudnia 2012 r. W wyniku tego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, wyrokiem z dnia 20 lutego 2013 r. o sygn. akt I SA/Sz 1123/12, wskutek dostrzeżonych uchybień stwierdził bezskuteczność zaskarżonej informacji Zarządu Województwa Z. z dnia 18 września 2012 r. We wskazanym powyżej orzeczeniu Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że zarówno informacja o negatywnej ocenie projektu, jak i zaskarżona do Sądu informacja o negatywnym wyniku procedury odwoławczej, są obarczone wadą formalną, gdyż zostały podpisane odpowiednio przez Zastępcę Dyrektora Wydziału Wdrażania RPO WZ – A. M. oraz Zastępcę Dyrektora Wydziału Zarządzania RPO WZ – R. M., podczas gdy ani z akt sprawy, ani z przedstawionych w terminie późniejszym – w odpowiedzi na wezwanie Sądu - dokumentów nie wynika, że wskazani powyżej pracownicy posiadali imienne upoważnienia do działania w omawianym zakresie za Zarząd Województwa Z. W ponownym postępowaniu poddając ocenie projekt, pismem z dnia 4 czerwca 2013 r., IZ RPO WZ poinformowała Wnioskodawcę, że w wyniku oceny merytoryczno-technicznej w zakresie kryteriów dopuszczających, prowadzonej przez Zespół ds. oceny merytoryczno-technicznej w ramach Komisji Oceniającej Projekty, projekt został oceniony negatywnie i został odrzucony z procedury ubiegania się z dofinansowania. IZ RPO WZ uznała, że projekt nie spełnia kryteriów spójności wewnętrznej projektu i dokumentacji aplikacyjnej (3.1) oraz zgodności z celami/zakresem merytorycznym poddziałania (3.2) z uwagi na jego niestacjonarny charakter. Ponadto organ uznał, że projekt nie spełnia kryterium poprawności realizacji projektu (3.5) z uwagi na fakt, że kwalifikowalność i zasadność przewidywanych kosztów inwestycji nie przystaje do projektu, który jest niestacjonarny. Nadto nie jest możliwe rekomendowanie obniżenia wydatków kwalifikowalnych w związku z niestacjonarnością projektu, bowiem wartość ta przekracza 15% całkowitych kosztów kwalifikowalnych. Wnioskodawca pismem z dnia 12 czerwca 2013 r. złożył protest stwierdzając znaczne nieprawidłowości w zakresie oceny zgodności złożonego wniosku z kryteriami wyboru projektów w odniesieniu do przeprowadzonej oceny merytoryczno-technicznej, które w istotny sposób wpłynęły na ocenę projektu Wnioskodawcy, a także nieprawidłowości w zakresie kompetencji do wydania rozstrzygnięcia, co spowodowało niezgodność z wytycznymi dla dokonania ponownej oceny zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lutego 2013 r. sygn. akt I SA/Sz 1123/12. Pismem z dnia 26 sierpnia 2013 r. nr [...] , oznaczonym jako rozstrzygnięcie, Zarząd Województwa Z. postanowił protestu nie uwzględnić. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ, na wstępie, wskazał na tryb i zasady postępowania (w tym odwoławczego) w sprawie przyznania środków na dofinansowanie zgłoszonych przez uprawnione podmioty projektów, wynikające z ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.) – zwanej dalej "u.z.p.p.r.", a następnie odniósł się do kwestionowanych przez wnioskodawcę kryteriów dopuszczających przy ocenie merytoryczno-technicznej oraz liczby punktów przyznanych przez ekspertów przy kryterium w ramach oceny ekonomiczno-finansowej. Organ nie znalazł podstaw do uwzględnienia twierdzeń wnioskodawcy i podważenia stanowiska ekspertów, co do tego, że zgłoszony projekt jest niestacjonarny (siedziba wnioskodawcy jest położona poza województwem z., zaś specyfika projektu – brak instalowania poszczególnych elementów na stałe - jest niestacjonarna i nie zmienia tej okoliczności stacjonarny sposób obróbki danych), w konsekwencji przedstawione wydatki są niezgodne z Wytycznymi dla Wnioskodawców. Spółka T. wniosła skargę na powyższe rozstrzygnięcie, zaskarżając w całości powyższe Zarządu Województwa Z. i zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 30b ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez błędne przyjęcie przez organ, że projekt skarżącej ubiegający się o dofinansowanie ze środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa Z. na lata 2007-2013 nie spełnił kryterium wyboru projektów, co w konsekwencji spowodowało, że nie mógł on być zakwalifikowany do dofinansowania, 2. art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w zw. z art. 60 pkt a oraz art. 69 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1083/06 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju i Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) Nr 1260/99 (Dz. Urz. WE Nr L 210/25, z dnia 31 lipca 2006 r.), poprzez nieuwzględnienie przez Organ zasady równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu operacyjnego oraz poprzez niezapewnienie przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów w postaci braku zdefiniowania pojęcia projektu o charakterze stacjonarnym, co w konsekwencji skutkowało negatywnym rozpatrzeniem wniosku skarżącej o dofinansowanie z funduszy pochodzących z budżetu Unii Europejskiej, 3. art. 30b ust. 9 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez brak należytego uzasadnienia rozstrzygnięcia przez organ, 4. z ostrożności procesowej zarzuciła naruszenie przepisów art. 6 ust. 1 pkt 1, art. 15 i art. 57 ustawy z dnia. 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (tekst jedn. Dz. U. 2013 nr 0 poz. 596), poprzez wydanie skarżonego rozstrzygnięcia przez osobę do tego nieuprawnioną na podstawie wskazane ustawy. W związku z powyższym skarżąca wniosła o: 1. uwzględnienie przez skargi w całości poprzez stwierdzenie, że ocena projektu skarżącej przez organ została przeprowadzona w sposób naruszający prawo oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwy organ, 2. zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania łącznie z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Uzasadniając zarzut pierwszy skarżąca podniosła, że kryterium "stacjonarności/niestacjonarności", zawarte w Karcie Oceny Merytoryczno - Technicznej, które zadecydowało o odrzuceniu wniosku, nie zostało w dostateczny sposób dookreślone przez Instytucję Zarządzającą. Wskazane Wytyczne dla Wnioskodawcy, w sposób szczątkowy odnoszą się do tego kryterium, nie określając w sposób precyzyjny zakresu tego pojęcia. Organ dokonując oceny projektu posłużył się pojęciem stacjonarności w sobie znanym rozumieniu, przy braku obowiązującej definicji legalnej znaczenia tego pojęcia. Wytyczne dla Wnioskodawców zawierają co prawda słownik pojęć, lecz brak jest tam informacji odnośnie tego, jak należy rozumieć pojęcie projektu stacjonarnego. Ponadto w Wytycznych wskazano, że niestacjonarny charakter projektu musi wynikać ze specyfiki projektu, a nie ze specyfiki kupowanych środków trwałych, czy wartości niematerialnych i prawnych. Zdaniem skarżącej w świetle powyższych zapisów, z uwagi właśnie na specyfikę planowanego projektu, zlokalizowanego na terenie województwa Z., skarżąca w złożonym wniosku określiła projekt jako "stacjonarny". W ocenie skarżącej, stwierdzenie organu, że z uwagi na fakt, iż posiada siedziby na terenie województwa Z., projekt należy zakwalifikować jako niestacjonarny, stoi w sprzeczności z zapisami Wytycznych dla Wnioskodawców oraz samą ideą udzielania dofinansowania w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego, którego celem jest wspieranie wzrostu konkurencyjności przedsiębiorstw poprzez innowacyjne inwestycje. Zdaniem skarżącej, specyfika złożonego projektu, w tym głównie zamiar umiejscowienia w lokalu w K. stacjonarnych stanowisk komputerowych dla obróbki danych, wybitnie wskazuje na jego stacjonarny charakter, mimo posiadania pewnych elementów i ruchomych (możliwych do przemieszczania) środków trwałych. Pominięcie funkcji stacjonarnej bazy przetwarzania danych eliminuje podstawową cechę systemu - przetwarzanie zbioru nieuporządkowanych danych terenowych w profesjonalny produkt, będący finalnym efektem, sprzedawanym końcowemu odbiorcy. Należy wziąć pod uwagę, iż specyfika projektu skarżącej zakłada stworzenie centrum przetwarzania danych (opartego na komputerach stacjonarnych), zlokalizowanego w K., które stanowić będzie "serce" stworzonego w ramach projektu systemu. Następnie, skarżąca odniosła się do ocen ekspertów kryterium 3.2 wskazując, iż ekspert nie dokonał wyjaśnienia, na czym polega "lokalizacja projektu". Wskazała nadto, iż podczas poprzedniej oceny projektów, oceniający uznali to kryterium za spełnione, zatem fakt lokalizacji projektu w Województwie Z. nie budził wątpliwości. Ponadto ekspert nr 2 z kolei zdaje się utożsamiać lokalizację projektu z pojęciem siedziby przedsiębiorstwa, co jest zabiegiem nieuprawnionym, biorąc pod uwagę wytyczne, które jasno wskazują, że w przypadku braku siedziby podmiotu w województwie z., o stacjonarności decyduje specyfika projektu, utożsamianie zatem tego kryterium z pojęciem siedziby jest niedopuszczalnym zawężeniem. Zdaniem skarżącej, ocena ekspertów oceniających projekt, że wydatki kwalifikowane składające się na niestacjonarną część projektu stanowią więcej niż 15% (maksymalny pułap wydatków na część niestacjonarną), skutkująca kwalifikacją kryterium nr 3.5. jako niespełnionego przez skarżącą, wynika z wcześniejszego błędnego zaszeregowania projektu jako niestacjonarnego. W skardze podkreślono, że rozbieżności w ocenie ekspertów, przyjęte następnie przez kwestionowane rozstrzygnięcie protestu skarżącej, wynikają z braku jednolitej definicji projektu charakterze stacjonarnym/niestacjonarnym. Jeżeli dane pojęcie nie zostało sprecyzowane zarówno przez ustawodawcę jak i podmioty odpowiedzialne za zarządzanie Regionalnymi Programami Operacyjnymi, to obarczanie negatywnymi skutkami beneficjentów, stoi w jawnej sprzeczności w zasadą uwzględniania interesu społecznego i słusznego interes stron. Uzasadniając kolejny zarzut Spółka podniosła, że instytucja dokonująca oceny winna, tak jak w przypadku postępowania administracyjnego dokonać obiektywnej oceny w oparciu o obiektywne, jasne i czytelne kryteria, a następnie w sposób analogiczny do art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego uzasadnić swój wybór. W tym wypadku instytucja winna w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć materiał dowodowy oraz dokładnie wyjaśnić stan faktyczny. Zdaniem skarżącej, organ nie dokonał wszechstronnego rozważenia wszelkich okoliczności faktycznych, m. in. nie zadał sobie trudu w dostrzeżeniu specyfiki projektu, bazując jedynie na pobieżnej analizie planowanego zakupu środków trwałych i z tego wywodząc niekorzystne skutki prawne dla skarżącej. Skarżąca wskazała także, że uzasadnienie rozstrzygnięcia organu, sprowadza się do potwierdzenia toku rozumowania ekspertów dokonujących oceny w pierwszej fazie badania projektu. Kwestionowany dokument w bardzo małym zakresie odnosi się do okoliczności stanu faktycznego przedstawionych przez skarżącą, tym samym nie można uznać, że przedmiotowe uzasadnienie spełnia wymogi ustawowe. Odnośnie uzasadnienia prawnego - organ nie wskazał żadnej podstawy prawnej bądź pozaprawnej na podstawie której dokonał kwalifikacji projektu jako niestacjonarnego. Skarżąca podniosła także, że sporne rozstrzygnięcie wydane zostało przez Zastępcę Dyrektora Wydziału Wdrażania Regionalnego Programu Operacyjnego K. P. Następnie przytoczyła treść art. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki i podniosła, że w myśl tego przepisu, rozstrzygnięcia w przedmiocie odrzucenia protestu w ramach procedury odwoławczej powinny być wydawane przez Zarząd lub upoważnioną przez niego osobę. W ocenie skarżącej, w niniejszej sprawie, rozstrzygnięcie nie zostało wydane przez osobę do tego upoważnioną, gdyż nie załączono upoważnienia do skarżonego rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa Z. wniósł o oddalenie skargi, odnosząc się do zarzutów zgłoszonych przez skarżącą Spółkę. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do stanu faktycznego istniejącego w dacie jego wydania, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Analogiczne unormowanie zawarte zostało w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) dalej zwanej "p.p.s.a.", przy czym w § 2 tego przepisu wymienione zostały akty poddane kontroli sądów administracyjnych, natomiast jego § 3 stanowi, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczegółowych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Na mocy ostatnio powołanego przepisu art. 3 § 3 p.p.s.a. kontroli sądów administracyjnych poddany został tryb dokonywania oceny projektów, zgłaszanych przez wnioskodawców ubiegających się o dofinansowanie w ramach systemu realizacji regionalnych programów operacyjnych na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. nr 157, poz. 1241 ze zm.), dalej "u.z.p.p.r.". Stosownie bowiem do art. 30c ust. 1 tej ustawy, po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. Na zasadzie art. 30c ust. 3 u.z.p.p.r., w wyniku rozpatrzenia skargi sąd może uwzględnić skargę, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą (pkt 1), oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia (pkt 2) oraz umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli z jakichkolwiek względów jest ono bezprzedmiotowe (pkt 3). Skarga wniesiona przez Spółkę dotyczyła zawartego w piśmie IZ RPO WZ z dnia 26 sierpnia 2013 r. negatywnego rozstrzygnięcia protestu w sprawie dofinansowania projektu złożonego w ramach konkursu nr [...] , a podjętego na podstawie regulacji wynikających z powołanej ustawy oraz Wytycznych dla Wnioskodawców ubiegających się o dofinansowanie projektu w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Z. na lata 2007-2013 (wersja S. luty 2012 r.). Na wstępie odnosząc się do zarzutu natury formalnej wskazać należy, że przedmiotem oceny Sądu w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia 20 lutego 2013 r., sygn. akt I SA/Sz 1123/12, było rozstrzygnięcie organu o negatywnej ocenie projektu i informacja o negatywnym wyniku procedury odwoławczej. Rozważania Sądu koncentrowały się na legalności tego rodzaju rozstrzygnięcia w sytuacji, gdy zarówno informacja o negatywnej ocenie projektu, jak i zaskarżona do Sądu informacja o negatywnym wyniku procedury odwoławczej, były obarczone wadą formalną, gdyż zostały podpisane przez osoby bez imiennego upoważnienia do działania za Zarząd Województwa Z. Oceniając prawidłowość postępowania organu w świetle sformułowanej w wyroku z dnia 20 lutego 2013 r., oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania należy uznać, że organ wywiązał się z obowiązku nałożonego przez Sąd. Nie ulega także wątpliwości, że K. P. i M. S., odpowiednio uchwałą Nr 571/13 z dnia 17 kwietnia 2013 r. i uchwałą nr 1049/13 z dnia 2 lipca 2013 r. Zarząd Województwa Z. udzielił w tych uchwałach stosownych pełnomocnictw. Brak załączenia do pism kierowanych do Wnioskodawcy przedmiotowych pełnomocnictw nie może, jak chce tego skarżąca, przemawiać za brakiem podstawy do działania w sprawie. Bezspornym jest, że uchwały Zarządu Województwa Z. są ogólnie dostępne w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Marszałkowskiego Województwa Z. i na stronie internetowej Urzędu Marszałkowskiego. Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącej dotyczącego nieuprawnionego wydania informacji o rozstrzygnięciu w sprawie protestu przez dyrektora Wydziału Zarządzania Strategicznego, a nie przez Zarząd Województwa Z., zauważyć należy, że w rozpoznawanej sprawie, za realizację niniejszego konkursu w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Z. na lata 2007-2013, Osi priorytetowej I "Gospodarka – Innowacje – Technologie", Działanie 1.1. "Wzrost konkurencyjności przedsiębiorstw poprzez innowacyjne inwestycje", Poddziałanie 1.1.3. "Inwestycje MSP w nowe technologie", odpowiadał Zarząd Województwa Z. jako Instytucja Zarządzająca. Stosownie do art. 25 pkt 1 u.z.p.p.r., zarząd województwa (jako instytucja zarządzająca) odpowiada za prawidłową realizację programu operacyjnego. Może on realizować spoczywające na nim zadania samodzielnie, bądź może - w drodze porozumienia - powierzyć część zadań związanych z realizacją programu operacyjnego instytucji pośredniczącej lub instytucji wdrażającej, odpowiadając za prawidłowość realizacji zadań powierzonych tej instytucji (zob. art. 26 ust. 1, art. 27 ust. 1, ust. 2 i ust. 4 u.z.p.p.r.). Kompetencje zarządu województwa określa art. 41 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2013, poz. 596), dalej u.s.w., zgodnie z art. 45 tej ustawy zarząd województwa wykonuje zadania województwa przy pomocy urzędu marszałkowskiego i wojewódzkich samorządowych jednostek organizacyjnych lub wojewódzkich osób prawnych. Z przepisu tego zatem wprost wynika, że urząd marszałkowski stanowi jedynie aparat pomocniczy zarządu województwa, zapewniający jego obsługę administracyjną, organizacyjną i techniczną Unormowanie tej materii powtarzają postanowienia Statutu Województwa Z. (ogólnie dostępne, opublikowane na stronie internetowej Urzędu Marszałkowskiego - obwieszczenie Sejmiku Województwa Z. z dnia 15 marca 2004 r.), zawarte w Rozdziale IX, w szczególności normy § 95 ust.1 i § 96. Zgodnie z zapisami Regulaminu Organizacyjnego Urzędu Marszałkowskiego Województwa Z., sprawami związanymi z Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Z. zajmują się dwa wydziały, a mianowicie: 1. Wydział Wdrażania Regionalnego Programu Operacyjnego, a w jego strukturze Biuro ds. I osi priorytetowej (WWRPO – I). Stosownie zaś do § 37 ust. 2 Regulaminu, do zadań wskazanego wydziału należy, m.in. przyjmowanie wniosków o dofinansowanie w ramach I osi priorytetowej Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Z. na lata 2007-2013 (RPO WZ), dokonywanie oceny formalnej tych wniosków i organizacja ich oceny merytoryczno-technicznej, ekonomiczno-finansowej, merytoryczno-ekonomicznej, oddziaływania na środowisko oraz pomocy publicznej, przedstawiania Zarządowi wyników oceny projektów oraz przygotowywania informacji dotyczących przebiegu i wyników procesu selekcji I osi priorytetowej, przygotowywanie umów o dofinansowanie oraz 2. Wydział Zarządzania Regionalnym Programem Operacyjnym, a w jego strukturze Biuro ds. Systemu Realizacji RPO. Zgodnie zaś z § 36 Regulaminu, do zadań Wydziału należy m.in. prowadzenia czynności związanych z procedurą odwoławczą w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego. Organ administracji publicznej, przy czym w rozpoznawanej sprawie Zarząd Województwa Z., samodzielnie załatwia sprawy należące do jego kompetencji. Może również upoważnić określonych pracowników do załatwienia oznaczonych indywidualnie spraw (czynności) w jego imieniu i w ustalonym zakresie. Załatwianie spraw związanych z przygotowaniem i realizacją regionalnego programu operacyjnego, w tym składanie za organ oświadczeń przez podpisywanie merytorycznych rozstrzygnięć, może być dokonywanie wyłącznie przez upoważnionych przez właściwy organ, tutaj przez Zarząd Województwa Z., pracowników Urzędu Marszałkowskiego. Co w niniejszej sprawie miało miejsce. W tym zakresie nie można zatem przypisać IZ RPO WZ zarzucanego naruszenia przepisów u.s.w. Nie doszło także do naruszenia art. 153 p.p.s.a. Przechodząc do pozostałych zarzutów skargi, które dotyczą zastrzeżeń co do sposobu oceny projektu według kryterium zgodności z celami, spójności wewnętrznej projektu i dokumentacji aplikacyjnej oraz sposobu realizacji projektu wskazać należy, że skarżąca jest zdania, że ocena ta została dokonana z naruszeniem zasad wynikających z art. 30b ust. 2 pkt 1 oraz 26 ust.2 u.z.p.p.r., w zw. z art. 60 pkt a i art. 69 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. Zarzutów tych Sąd, orzekający w niniejszej sprawie, nie podziela. Bezsporne jest, że projekt Spółki polega na wprowadzeniu rozwiązania w branży geodezyjnej opartego na technologii lotniczego systemu pomiarowego do oceny stanu technicznego napowietrznych linii energetycznych, które to pomiary będą wykonywane poprzez między innymi mobilny zestaw komputerowy. Mobilność wskazana została przez Wnioskodawcę we wniosku o dofinansowanie - (C.7 i D) poprzez wskazanie, że obróbka danych pozyskanych w terenie realizowana może być poza siedzibą Wnioskodawcy, a nie tylko w biurze w K., w biznes planie – pkt C.2.2 i w opinii o innowacyjności dołączonej do dokumentacji aplikacyjnej. Spółka posiada siedzibę w K.. W pierwszej kolejności wskazać należy, że analiza projektu odbywa się na podstawie danych zawartych przez wnioskodawcę we wniosku o dofinansowanie oraz załącznikach do wniosku, natomiast organ dokonuje oceny w oparciu o treść wytycznych dla wnioskodawców ubiegających się o dofinansowanie projektu w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Z. na lata 2007 – 2013. W wytycznych tych jako cel działania 1.1 wskazano podnoszenie konkurencyjności mikro, małych i średnich przedsiębiorstw realizujących projekty inwestycyjne na terenie województwa Z. Natomiast jako cel poddziałania 1.1.3., wskazano, iż poprzez poddziałanie 1.1.3. Zarząd Województwa Z. zamierza wspierać projekty podnoszące konkurencyjność oraz innowacyjność mikro, małych i średnich przedsiębiorstw poprzez wdrażanie w przedsiębiorstwie nowych technologii, które umożliwią wytwarzanie nowych lub znacząco ulepszonych produktów, procesów lub usług i nie są stosowane na świecie dłużej niż 5 lat. Jako typy projektów 2.2 wskazano, że w ramach konkursu nr [...] wspierane będą innowacyjne projekty inwestycyjne zlokalizowane na terenie województwa Z., podnoszące konkurencyjność oraz innowacyjność mikro, małych i średnich przedsiębiorstw poprzez wdrażanie w przedsiębiorstwie nowych technologii, które umożliwią wytwarzanie nowych lub znacząco ulepszonych produktów, procesów lub usług i nie są stosowane na świecie dłużej niż 5 lat. Dla projektów niestacjonarnych w ramach, których nabywane są środki trwałe lub WNiP, które ze względu na swoją specyfikę nie są instalowane na stałe, a zatem nie jest możliwe określenie lokalizacji inwestycji, należy przyjąć, że decydująca jest siedziba wnioskodawcy, musi się znajdować na terenie województwa Z. W dalszej części wytycznych prawo do dysponowania nieruchomością 2.2.1 wskazano, że prawa do dysponowania nieruchomością nie muszą posiadać projekty, które ze względu na swoją specyfikę mają niestacjonarny charakter (np. projekt polega na podniesieniu konkurencyjności przedsiębiorstwa poprzez zakup specjalistycznych maszyn budowlanych, dzięki którym wnioskodawca będzie świadczył usługi na terenie całego kraju). W przypadku takich projektów siedziba wnioskodawcy musi się znajdować na terenie województwa Z. Dalej wskazano, że należy jednakże pamiętać, że niestacjonarny charakter projektu musi wynikać ze specyfiki projektu, a nie ze specyfiki kupowanych środków trwałych, czy wartości niematerialnych i prawnych. Zawarto także uwagę, że podczas oceny merytoryczno – technicznej projektu zweryfikowane zostanie, czy opis projektu (specyfika projektu) przedstawiony w dokumentacji aplikacyjnej potwierdza, że wnioskodawca słusznie zaznaczył, że projekt jest niestacjonarny – nie posiada lokalizacji. Jeżeli wnioskodawca zaznaczył, że projekt jest niestacjonarny, a specyfika projektu wskazywać będzie jednak na jego stacjonarny charakter – projekt zostanie odrzucony. Z powyższych regulacji wynika zatem, że co do zasady, wspierane mają być projekty inwestycyjne zlokalizowane na terenie województwa Z. czyli polegające na nabywaniu środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, które ze względu na specyfikę projektu są instalowane na stałe, taki projekt, to projekt stacjonarny, posiadający lokalizację. Projektowi stacjonarnemu, posiadającemu lokalizację, wytyczne przeciwstawiają projekt niestacjonarny, czyli taki, w ramach którego nabywane są środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne, które ze względu na specyfikę projektu nie są instalowane na stałe, nie jest możliwe zatem określenie lokalizacji inwestycji. Przy projekcie niestacjonarnym siedziba wnioskodawcy musi się znajdować na terenie województwa Z. Tym samym, aby odpowiedzieć na pytanie czy konkretny projekt ma charakter stacjonarny, czy niestacjonarny konieczna jest analiza specyfiki projektu. Analiza ta może się obyć tylko i wyłącznie na podstawie wniosku o dofinansowanie wraz z załącznikami. We wniosku będącym przedmiotem analizy skarżąca wskazała, że celem przygotowanego przez spółkę projektu jest podniesienie konkurencyjności firmy przez wdrożenie innowacyjnej technologii lotniczego systemu pomiarowego do oceny stanu technicznego, przede wszystkim, napowietrznych linii energetycznych, a także minitoringu i inwentaryzacji środowiska, planowania przestrzennego, tworzenia wizualizacji, planów i modeli 3D, co przełoży się na szeroko rozumiany rozwój regionu. Projekt, ze względu na swoją specyfikę, przewiduje zakup: - mobilnej technologii pomiaru: Lotniczego Systemu Pomiarowego składającego się z lekkiego, dwuosobowego wiatrakowca, profilującego skanera laserowego, lotniczego systemu inercyjnego, kamery średnioformatowej, systemu do zarządzania lotem, systemu załadunku, transportu i rozładunku; - mobilnego centrum zarządzania opartego na mobilnej stacji referencyjnej GNSS z oprzyrządowaniem, sprzęcie komunikacyjnym i oprzyrządowaniu wspierającym, która przemieszczać się będzie wraz z jednostka fotogrametryczną; - wyposażenia Centrum GIS, mającego na celu przetwarzanie pozyskanych danych pomiarowych (część stacjonarna) składające się z następujących mogułów: moduł scan, moduł modler, moduł photo oraz narzędzi obliczeniowych stacjonarnych, tj. wysokowydajne komputery, ploter wielkoformatowy, centrum archiwizacji danych wyposażone w 30TB przestrzeni dyskowej. Odnośnie lokalizacji Spółka wskazała, że projekt będzie realizowany w wynajmowanym pomieszczeniu mieszczącym się przy ulicy [...] w K. W wynajmowanym lokalu będą prowadzone prace analityczne na podstawie danych pozyskanych w trakcie pomiarów w terenie. Po realizacji pomiarów pracownicy firmy będą wracać ze sprzętem do siedziby, gdzie urządzenia będą bezpiecznie przechowywane. Projekt zatem polega na dokonywaniu w terenie pomiarów i ocenie technicznej napowietrznych linii energetycznych przy użyciu najnowocześniejszego sprzętu i oprogramowania, gromadzeniu danych, przesyłaniu tych danych do siedziby firmy, oraz przetwarzaniu ich w Centrum GIS. Dzięki tym danym można tworzyć ortofotomapy, wizualizacje, plany i modele przestrzenne w 3D. Z powyższych działań jedynie przetwarzanie danych miałoby się odbywać w wynajętym pomieszczeniu w K. W ramach projektu do realizacji tych czynności nabyte miałyby być między innymi komputery. W ocenie Sądu, zgodzić się należy z organem, że ten jeden element nie może przesądzać o tym, że projekt ma lokalizację na terenie województwa Z.. Jednak wskazać należy, że cały projekt ma typowo mobilny charakter, jako że polega na dokonywaniu pomiarów przy użyciu mobilnej technologii pomiaru i przy wykorzystaniu mobilnego centrum zarządzania. Jedynie przetwarzanie danych będzie miało miejsce w Centrum GIS, części stacjonarnej, jak wskazała Spółka. Zasadnie zatem Instytucja uznała, że dane zgromadzone za pomocą mobilnych zestawów komputerowych przy użyciu mobilnej technologii pomiaru będą mogły być obrabiane w każdym miejscu, w tym również w siedzibie Spółki znajdującej się w K., tak samo jak i w każdym miejscu będą mogły być przechowywane poszczególne elementy składające się na wdrażaną technologię. Wobec powyższego biorąc pod uwagę specyfikę całego projektu, za uprawniony należy uznać wniosek organu o jego niestacjonarnym charakterze. Nie można więc zgodzić się z zarzutem skargi, że IZ RPO WZ poprzestała na ocenie projektu z punktu widzenia planowanych zakupów środków trwałych - komputerów. Mając na uwadze powyższe ocenić należy miejsce siedziby wnioskodawcy, które jak wskazano w Wytycznych musi znajdować się na terenie województwa Z.. Poza sporem natomiast w rozpoznawanej sprawie pozostaje fakt, że siedziba wnioskodawcy nie znajduje się na terenie województwa Z.. Mając na uwadze powyższe Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 30b ust. 2 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, stanowiącego, iż negatywną oceną jest ocena w zakresie spełniania przez projekt kryteriów zatwierdzonych przez Komitet Monitorujący w ramach której projekt nie uzyskał minimum punktowego lub nie spełnił kryteriów wyboru projektów, na skutek czego nie może być zakwalifikowany do dofinansowania lub skierowany do dalszego etapu oceny. Bowiem ocena ekspertów o niespełnieniu kryterium dopuszczającego 3.1 spójności wewnętrznej projektu i dokumentacji aplikacyjnej oraz 3.2 zgodności z celami/zakresem merytorycznym poddziałania została dokonana w sposób prawidłowy. Wbrew odmiennym twierdzeniom skargi eksperci dokonując analizy projektu pod kątem jego stacjonarności wzięli pod uwagę całość projektu. W konsekwencji nie zostało uznane przez ekspertów za spełnione kryterium 3.5 poprawności sposobu realizacji projektu. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 26 ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w zw. z art. 60 pkt a oraz art. 69 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1083/06 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) Nr 1260/99 (Dz. Urz. WE Nr L 210/25 z dnia 31 lipca 2006 r.), wskazać należy przede wszystkim, że z przepisów tych wynika zasada równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewniania przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów. Naruszenia powyższej zasady skarżąca upatruje w braku jednolitej definicji projektu o charakterze stacjonarnym i niestacjonarnym, co znalazło swój wyraz m. in. w rozbieżności ocen ekspertów. W tej kwestii wskazać należy na przedstawioną powyżej, na podstawie zapisów znajdujących się w Wytycznych dla wnioskodawców, definicję projektu stacjonarnego i niestacjonarnego dającą się wyprowadzić bezpośrednio z treści Wytycznych, a także na znaczenie pojęcia "stacjonarny" na gruncie reguł języka polskiego, które oznacza: "charakteryzujący się stałym miejscem pobytu, nie zmieniający położenia, stały". Natomiast pojęcia "lokalizacja" organ używa w znaczeniu wynikającym z Wytycznych, jako lokalizacja (umiejscowienie) na terenie województwa Z. W kwestii rozbieżności ocen ekspertów wskazać należy, że pierwotna ocena wniosku wobec stwierdzenia wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lutego 2012 r. o bezskuteczności informacji Zarządu Województwa Z. z dnia 10 grudnia 2012 r., oraz poprzedzającej jej informacji tego organu z dnia 18 września 2012 r., nie ma znaczenia w sprawie. Zarówno pierwsza ocena projektu jak i druga, będąca przedmiotem rozpoznawanej skargi, jest negatywna dla Spółki i doprowadziła do odrzucenia projektu z dalszej oceny. Nie można zatem w okolicznościach sprawy zarzucać, że doszło w sprawie do pogorszenia sytuacji Spółki. Ponadto ze względu na system dokonywania ocen (0/1) jedna ocena negatywna skutkuje brakiem spełnienia ocenianego kryterium. Uznanie projektu Spółki jako nie mającego charakteru stacjonarnego, powoduje, że kolejne kryterium dopuszczające, co do oceny którego również podnosi zarzuty skarżąca, jest konsekwencją braku stacjonarności – tak projektu jak i siedziby. Skoro bowiem projekt został uznany za niestacjonarny, to kwalifikacja wydatków musi być uznana za błędną (wydatki bowiem przekraczają 15% całkowitych wydatków). Niezasadny jest także zarzut skargi zarzut dotyczący braku uzasadnienia informacji o rozpoznaniu protestu. Zgodnie z art. 30b ust. 9 pkt 1 u.z.p.p.r. właściwa instytucja, informuje wnioskodawcę na piśmie o wyniku rozpatrzenia protestu. Informacja ta zawiera treść rozstrzygnięcia (...) wraz z uzasadnieniem. Informacja z 26 sierpnia 2013 r. wskazywała, że projekt skarżącej w wyniku oceny merytorycznej został negatywnie oceniony, zawierała wskazanie przyczyn negatywnej oceny, w tym uzasadnienie oceny dokonanej przez ekspertów, wskazywała dlaczego argumenty protestu nie zasługują na uwzględnienie. Zdaniem Sądu, w informacji tej przytoczono motywy dokonanego rozpoznania protestu. Trzeba podkreślić, że treść skargi, wskazuje jednoznacznie, że skarżąca znała powody rozstrzygnięcia w zakresie rozpoznania protestu i były one dla niej zrozumiałe. Zapoznanie się przez Wnioskodawcę z informacją umożliwiło mu poznanie motywów dokonanego rozpoznania protestu i podjęcie działań mających na celu jej zakwestionowanie w ramach przewidzianych procedur. W ocenie Sądu, organ uzasadnił rozpatrzony protest z uwzględnieniem wszelkich informacji zawartych we wniosku aplikacyjnym w kontekście zarzutów Spółki. Postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, rzetelny, i bezstronny. Prawidłowości tej oceny, dokonanej przez Instytucję Zarządzającą, nie podważają podniesione w skardze zarzuty, albowiem ustalony stan faktyczny opiera się na zapisach Wnioskodawcy zawartych w dokumentacji aplikacyjnej. Odmienna ocena okoliczności stanowiących podstawę rozstrzygania, nie może przemawiać za wskazywanymi w skardze naruszeniami prawa. Reasumując, wskazać także należy, że ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju wyłącza stosowanie przepisów ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, a zatem brak jest podstaw do odnoszenia się do zarzutów sformułowanych na tle tej ustawy. Mając powyższe rozważania na uwadze Sąd uznał, że brak podstaw do uwzględnienia skargi. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.