I SA/Sz 110/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk - Gawęcka Sędzia WSA Joanna Wojciechowska po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 marca 2018 r. sprawy ze skargi "B." Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na postanowienie Samorządowe Kolegium Odwoławcze z dnia 8 grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę. Postanowieniem z dnia 8.12.2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 13.10.2017 r. nr [...] w sprawie oddalenia skargi na czynności organu egzekucyjnego. Powyższe postanowienia wydane zostały w następującym stanie faktycznym sprawy. Prezydent Miasta K. (będący jednocześnie wierzycielem i organem egzekucyjnym) prowadził postępowanie egzekucyjne wobec zobowiązanej "[...]" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. (dalej: "Strona" lub "Skarżąca") w oparciu o własne tytuły wykonawcze o nr [...], [...], [...], [...] obejmujące nieuiszczone należności z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2014 - 2016. W toku ww. egzekucji dokonano zajęcia wierzytelności Strony w stosunku do B. W. w zakresie przedsiębiorstwa United F. B. [...]. Zawiadomienie o zajęciu ww. wierzytelności z dnia 26.09.2017 r. nr [...] zostało doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 28.09.2017 r., natomiast Stronie w dniu 27 września 2017 r. Zajęcie to zostało zrealizowane przez dłużnika zajętej wierzytelności. W piśmie z dnia 10.10.2017 r. Strona wskazała, że wnosi: 1) skargę na czynności egzekucyjne dokonane w dniu 26.09.2017 r. polegające na naliczeniu kosztów egzekucyjnych w wysokości [...] zł tytułem zajęcia innej wierzytelności na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Prezydenta Miasta K., podczas gdy organ egzekucyjny winien był odstąpić od naliczenia przedmiotowych kosztów oraz wezwać podatnika do uregulowania zaległego podatku, 2) o zwrot zajętej kwoty [...]zł tytułem kosztów egzekucyjnych. Przedmiotowej czynności Strona zarzuciła naruszenie: - art. 6 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U.2017.1201; dalej: "u.p.e.a.") poprzez wszczęcie postępowania egzekucyjnego dotyczącego należności na rzecz Prezydenta Miasta K. oraz zajęcie wierzytelności, podczas gdy w sprawie nie wystąpiła przesłanka uchylania się Strony od wykonania obowiązku; - art. 6 § 1b u.p.e.a. poprzez odstąpienie od podjęcia działań informacyjnych wobec Strony zmierzających do dobrowolnego wykonania przez nią obowiązku oraz dokonanie zajęcia wierzytelności, podczas gdy w sprawie wystarczającą czynnością jaką mógł podjąć organ egzekucyjny, było wezwanie Strony do uiszczenia należności po ich błędnym przekazaniu przez [...] F. B. [...], co nie wymagało naliczenia kosztów egzekucyjnych, a Strona dobrowolnie dokonałaby wpłaty należności. Prezydent Miasta K. ww. postanowieniem z dnia 13.102017 r. oddalił skargę Strony w uzasadnieniu wskazując, że Strona nagminnie uchylała się od wykonywania ciążącego na niej obowiązku podatkowego. Analizując jej konto podatkowe, od czasu ustalenia w 2014 r. wymiaru podatkowego, organ egzekucyjny stwierdził, że Strona nigdy nie regulowała ciążących na niej obowiązków podatkowych w sposób dobrowolny, wszelkie zobowiązania podatkowe były realizowane wyłącznie poprzez wszczęcie egzekucji administracyjnej i skuteczne stosowanie środków egzekucyjnych. Organ wskazał, że powołane przez Stronę przepisy art. 6 § 1, art. 6 § 1b u.p.e.a. odnoszą się do czynności typowo wierzycielskich. W sprawie w związku z realizacją tytułów wykonawczych, objętych zawiadomieniem o zajęciu wierzytelności w [...] F. B. [...], egzekucja administracyjna została wszczęta wcześniej w dniach: w tyt. [...] - 04.12.2014 r., [...] - 30.06.2017 r., [...] oraz [...]/2017 - 28.03.2017 r. Zatem Prezydent Miasta K. podejmując czynności egzekucyjne zmierzające do zastosowania środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności, na tym etapie postępowania działał już jako organ egzekucyjny. Organ odnosząc się do kwestii przekazania przez B. W. w imieniu Strony kwot na poczet zaległości podatkowych, wskazał, że ww. osoba nie była uprawniona, nie będąc płatnikiem podatku, do jego zapłaty na rzecz Strony stąd organ zobowiązany był do zwrotu tak wpłaconych kwot. Zatem Strona zarówno pod względem prawnym i faktycznym nie uiściła dobrowolnie zapłaty zaległości podatkowych. Organ wskazał również, że Strona nie posiadała rachunku bankowego w związku z czym działanie organu egzekucyjnego zmierzało do skutecznego wyegzekwowania zaległości objętych tytułami wykonawczymi za pomocą skutecznych środków egzekucyjnych, tj. zajęcia ww. wierzytelności. Strona zaskarżyła ww. postanowienie zażaleniem, zarzucając, że wydane zostało z naruszeniem przepisów proceduralnych, tj. art. 64 § 5, 6 § 1 oraz 6 § 1b u.p.e.a. oraz art. 11 i 80 K.p.a. W związku z tym wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i zwrot zajętej kwoty [...]zł tytułem kosztów egzekucyjnych na rzecz Strony, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze ww. postanowieniem z dnia 8.12.2017 r. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Organ wskazał, że zaskarżone postanowienie wydane zostało w związku ze skargą na czynność organu egzekucyjnego - Prezydenta Miasta K., polegającą na naliczeniu kosztów egzekucyjnych w wysokości [...] zł przy zajęciu wierzytelności na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez ww. organ jako wierzyciela. Powołując się na art. 54 u.p.e.a., w pierwszej kolejności wskazał, że skarga została złożona z zachowaniem terminu do jej wniesienia. Według organu skarga na czynności egzekucyjne służy wyłącznie na czynności o charakterze faktycznym i tylko takie, które nie mogą być zaskarżone poprzez środki prawne przewidziane w u.p.e.a. Skarga na czynności egzekucyjne nie jest środkiem konkurencyjnym z zarzutami wnoszonymi na podstawie art. 33 u.p.e.a. W ocenie organu nadzoru postanowienie było prawidłowe, a skarga Strony nie zasługiwała na uwzględnienie. Organ II instancji nie doszukał się również żadnych uchybień w postępowaniu organu egzekucyjnego. Zajęcie zostało dokonane zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Odnosząc się do naruszenia przez organ egzekucyjny art. 6 u.p.e.a., organ nadzoru wskazał, że w sprawie egzekucja dotyczyła zaległości podatkowych z tytułu zobowiązań od 2014 r., które do tej pory nie zostały uregulowane dobrowolnie i nie wyegzekwowano ich także w trwającym postępowaniu egzekucyjnym. Zważywszy na tę okoliczność, stwierdził, że organ egzekucyjny był uprawniony do potraktowania Strony jak uchylającej się od wykonania obowiązku. Fakt, że przed dokonaniem zajęcia wierzytelności, kontrahent Strony dokonał wpłaty do organu podatkowego tytułem uregulowania jej zaległości podatkowych (wpłata jako pochodząca od osoby nieuprawnionej została zwrócona przez organ w całości), nie przesądzał w żaden sposób o tym, że Strona dobrowolnie dokona wpłaty. W celu zapewnienia realizacji tytułów, organ dokonał zajęcia wierzytelności, co zwiększyło pewność zaspokojenia. Gdyby nie doszło do zajęcia wierzytelności, mogłoby też nie dojść do zapłaty w ogóle. Twierdzenia Strony, że na pewno dokonałaby dobrowolnej zapłaty, nie znajdowałoby żadnego potwierdzenia w dotychczasowym jej postępowaniu. W ocenie organu nadzoru zarzut postawiony wierzycielowi nie mógł mieć wpływu na postępowanie organu egzekucyjnego w trybie skargi na czynności egzekucyjne, na co słusznie zwrócił uwagę organ egzekucyjny w zaskarżonym postanowieniu. Kolegium stwierdziło, że czynność organu egzekucyjnego polegająca na dokonaniu zajęcia wierzytelności nie narusza żadnego z obowiązujących przepisów. Powołując się na art. 64 i art. 64c u.p.e.a., organ nadzoru wskazał, że z przepisów tych wynika, iż organ egzekucyjny, który dokonuje zajęcia wierzytelności, nalicza koszty związane z tą czynnością które obciążają zobowiązanego. Biorąc pod uwagę powyższe, stwierdził, że postanowienie organu egzekucyjnego jest prawidłowe i zasługuje na utrzymanie w mocy. Strona zaskarżyła ww. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargą wniesioną do tutejszego Sądu, wnosząc o jego uchylenie wraz z postanowienia go poprzedzającym oraz o zwrot na rzecz Strony zajętej kwoty [...] zł tytułem kosztów egzekucyjnych a także zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu Strona zarzuciła naruszenie przepisów proceduralnych, tj.: 1) art. 6 § 1b w zw. z art. 6 § 1 u.p.e.a. poprzez uznanie, iż w przedmiotowej sprawie organ egzekucyjny nie był obowiązany do podjęcia czynności informacyjnych względem Skarżącej celem dobrowolnego wykonania przez nią obowiązku, podczas gdy w sprawie zarówno wierzycielem jak i organem egzekucyjnym jest jeden organ, który odstąpił od powyższego pomimo, iż wystarczającą czynnością - jaką mógł podjąć organ egzekucyjny będący jednocześnie wierzycielem - było wezwanie podatnika do uiszczenia należności po ich błędnym przekazaniu przez [...] F. B. [...], co nie wymagało naliczenia kosztów egzekucyjnych, a podatnik dobrowolnie dokonałby wpłaty należności; 2) art. 6 § 1 u.p.e.a. poprzez uznanie, że Skarżącej można przypisać uchylanie się od wykonania ciążącego na niej obowiązku podatkowego i uznanie, iż wpłata dokonana przez kupującego nieruchomość nie było równoznaczna z przyjęciem dobrowolnej woli spłaty zobowiązania przez Skarżącą, podczas gdy strony umowy sprzedaży w akcie notarialnym ustaliły, iż kupujący uiści w imieniu Skarżącej kwotę stanowiącą równowartość zaległości w zapłacie podatku od nieruchomości za lata 2014-2016, a co za tym idzie Skarżąca miała na celu dobrowolne zapłacenie zobowiązania i wyłącznie omyłka i pominięcie konieczności uiszczenia podatku przez Skarżącą spowodowały konieczność zwrócenia wpłaconego podatku kupującemu nieruchomość; 3) art. 64 § 5 u.p.e.a. poprzez uznanie, iż pobranie opłaty egzekucyjnej przez organ egzekucyjny było działaniem prawidłowym, podczas gdy Skarżąca dokonała samodzielnej zapłaty ciążącego na niej obowiązku podatkowego poprzez upoważnienie [...] F. B. [...] (kupca nieruchomości) w akcie notarialnym do zapłaty zaległości w jej imieniu, co wykluczało konieczność wszczęcia postępowania egzekucyjnego, a także w sprawie nastąpiłoby dobrowolne uiszczenie zapłaty podatku przez Skarżącą; 4) art. 80 K.p.a. poprzez dowolne uznanie, iż zajęcie wierzytelności w przedmiotowej sprawie zwiększyło pewność zaspokojenia i uzasadniało zaniechanie podjęcia przez wierzyciela czynności zmierzających do dobrowolnego spełnienia świadczenia, gdyż inaczej nie doszłoby do spełnienia zobowiązania w ogóle, podczas gdy Skarżąca miała na względzie samodzielne i dobrowolne wpłacenie podatku od nieruchomości, w tym celu upoważniając kupca nieruchomości, do zapłaty przedmiotowego podatku w imieniu Skarżącej, a co za tym idzie wykonałaby ciążący na niej obowiązek bez konieczności zajęcia wierzytelności i naliczenia opłaty egzekucyjnej w wysokości [...] zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skargę należało oddalić, gdyż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Na wstępie należy wskazać, że skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017. 1369 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Na mocy ww. przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli sądowej jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8.12.2017 r. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 13.10.2017 r. oddalające skargę Strony na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego polegającą na zajęciu innych wierzytelności pieniężnych. Mając powyższe na uwadze, wskazać należy, że zgodnie z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. przez czynność egzekucyjną rozumie się wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Przez środek egzekucyjny w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnych należy rozumieć m.in. egzekucję z innych wierzytelności pieniężnych (art. 1a pkt 12 lit. a) u.p.e.a.). Czynności egzekucyjne organu zobowiązany może kwestionować, wnosząc skargę. Instytucja skargi na czynność egzekucyjną uregulowana została przez ustawodawcę w art. 54 u.p.e.a., który stanowi, że zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. W orzecznictwie wskazuje się, że określony w art. 54 § 1 u.p.e.a. środek ochrony prawnej zobowiązanego, jakim jest skarga na czynności egzekucyjne, stanowi samoistną instytucję postępowania egzekucyjnego. Ma charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego. Skarga w tym trybie przysługuje na dokonane przez organ egzekucyjny czynności natury wykonawczej, czy czynności faktyczne podejmowane już w toku prowadzonej egzekucji przez organ egzekucyjny lub przez egzekutora, a także na wydawane w toku egzekucji akty, na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia, jak np. zażalenie czy zarzuty (por. wyrok NSA z dnia 5.10.2017 r., sygn. akt II FSK 1202/17, LEX nr 2387885, wyrok WSA w Łodzi z dnia 28.09.2017 r., sygn. akt III SA/Łd 597/17, LEX nr 2384521, wyrok NSA z 17.04.2000 r., III SA 827/99, LEX nr 43032). Ponadto, wskazuje się, że nie ma podstaw, aby składaną w trybie art. 54 u.p.e.a. skargę na czynności egzekucyjne traktować jako uniwersalny środek zaskarżenia, za pomocą którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny w toku całego postępowania egzekucyjnego (wyroki WSA w Warszawie z dnia 9.07.2008 r., sygn. akt III SA/Wa 644/08, LEX 489600 i z dnia 11.04.2008 r., sygn. akt III SA/Wa 139/09, LEX 486252). Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że czynnością egzekucyjną, na którą Skarżącej służyła skarga w rozumieniu art. 54 u.p.e.a., było zajęcie innej wierzytelności przez organ egzekucyjny, czyli wierzytelności należnej od B. W. w ramach przedsiębiorstwa pod firmą [...] F. B. [...]. Nie budzi wątpliwości Sądu również to, że w ramach wniesionej skargi Skarżąca nie mogła kwestionować zasadności naliczenia kosztów egzekucyjnych w wysokości [...] zł, gdyż czynność naliczenia kosztów nie stanowi czynności egzekucyjnej. Sąd w składzie orzekającym podziela pogląd zaprezentowany przez WSA w Warszawie, który w wyroku z dnia 30.08.2017 r., sygn. akt III SA/Wa 39/17 (LEX nr 2399339) uznał, że w postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. Tym samym kwestia ewentualnego zawyżenia i zwrotu kosztów egzekucyjnych wykracza poza zakres przedmiotowy skargi na czynności egzekucyjne i nie może być rozpoznana w ramach tego środka zaskarżenia. Podobnie problem podniesiony dopiero na etapie skargi do sądu, tj. pobranie przez organ opłaty egzekucyjnej, nie może być przedmiotem skargi wniesionej na podstawie art. 54 u.p.e.a. Dodać należy, że zasady pobierania kosztów egzekucyjnych reguluje art. 64c u.p.e.a. Stosownie do postanowień art. 64c § 7 u.p.e.a. organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie kosztów egzekucyjnych na wniosek wierzyciela lub zobowiązanego, złożony w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych, o którym mowa w § 6a. Na postanowienie to przysługuje zażalenie. Z przytoczonej regulacji prawnej wynika zatem, że zobowiązany może w odrębnym trybie zwrócić się do organu ze stosownym wnioskiem o wydanie postanowienia dotyczącego poniesionych kosztów egzekucyjnych, które może skarżyć w odrębny trybie. W rozpoznawanej sprawie organ prowadził egzekucję z innych wierzytelności pieniężnych i zgodnie z postanowieniami art. 89 § 1 u.p.e.a. wezwał dłużnika zajętej wierzytelności ([...] F. B. [...], aby należnej od niego kwoty z tytułu wypłaty wierzytelności dla Skarżącej, bez zgody organu egzekucyjnego, nie uiszczał Zobowiązanej, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności objętych wskazanymi przez organ tytułami wykonawczymi. Zawiadomienie o zajęciu wierzytelności pieniężnej Skarżącej zostało przez organ przesłane zarówno do Skarżącej (w dniu 27.09.2017 r.) jak i do dłużnika zajętej wierzytelności (w dniu 28.09.2017 r.). Powyższe zajęcie wierzytelności zostało skutecznie dokonane z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu, tj. w dniu 28.09.2017 r. W ocenie Sądu, organ egzekucyjny nie uchybił przepisom regulującym postępowanie egzekucyjne związane z zastosowaniem środka egzekucyjnego w postaci egzekucji prowadzonej z innych wierzytelności pieniężnych. Za bezpodstawny należy uznać zarzut naruszenia przez organ art. 6 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych, gdyż zasadnie organ uznał, że Skarżąca uchylała się od wykonania ciążącego na niej obowiązku. O powyższym fakcie świadczy chociażby to, że Skarżąca od kilku lat (od 2014 r.) zalegała z uiszczaniem podatku od nieruchomości, w związku z czym organ wystawił tytuły wykonawcze a zaległości podatkowe były dochodzone w trybie egzekucji. Słusznie również organ uznał, że wpłata środków pieniężnych przez inny podmiot na rachunek bankowy organu podatkowego tytułem uregulowania należności Skarżącej, nie dowodzi, że Strona nie uchylała się od uiszczenia podatku, albo, że miała zamiar dobrowolnie wywiązać się z uregulowania zobowiązania podatkowego. Ponadto, na co również zwrócił uwagę organ, wpłata taka dokonana przez osobę trzecią nie była dopuszczalna w świetle obowiązujących przepisów prawnych, stąd konieczność zwrotu przez organ tak dokonanej wpłaty na poczet zaległości podatkowych Skarżącej. Wobec powyższego za nieuzasadniony należy uznać również zarzut naruszenia przez organ art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (Dz.U.2017.1257 j.t. ze zm.; dalej: "k.p.a.") poprzez dowolne przyjęcie jako podstawę wszczęcia postępowania egzekucyjnego, iż Skarżąca nagminnie uchylała się od wykonania ciążącego na niej obowiązku podatkowego. Ze zgromadzonego materiału dowodowego (tytuły wykonawcze) w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że Skarżąca nie regulowała na bieżąco należności z tytułu podatku od nieruchomości, a powstałe zaległości w tym podatku dotyczyły już 2014 roku, a także lat następnych. Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia przez organ art. 6 § 1b u.p.e.a., który stanowi, że przed podjęciem czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych wierzyciel może podejmować działania informacyjne wobec zobowiązanego zmierzające do dobrowolnego wykonania przez niego obowiązku. Słusznie bowiem wskazał organ, że regulacja zawarta w tym przepisie dotyczy uprawnień wierzyciela, a nie organu egzekucyjnego. Prawidłowo zatem wskazał organ egzekucyjny, że na tym etapie prowadzonego postępowania egzekucyjnego (podejmując w dniu 26.09.2017 r. czynności egzekucyjne zmierzające do zastosowania środka egzekucyjnego w postaci zajęcia innych wierzytelności) Prezydent Miasta K. pełnił rolę organu egzekucyjnego, a nie wierzyciela. Wynikało to z faktu wszczęcia postępowania egzekucyjnego w dniu 4.12.2014 r., w którym doręczono Skarżącej tytuł wykonawczy. Prezydent Miasta K. działał jako wierzyciel przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Przy czym zauważyć należy, że czynności, o których mowa w art. 6 § 1b u.p.e.a. wierzyciel może, ale nie musi podjąć. Wobec tego nie można zarzucić organowi, będącemu jednocześnie wierzycielem Skarżącej, że nie wywiązał się z ciążącego na nim obowiązku udzielenia Skarżącej stosownych informacji dotyczących jej zaległości podatkowych, co – zdaniem Skarżącej – pozwoliłoby na dobrowolne uiszczenie podatku i uniknięcie ponoszenia kosztów egzekucyjnych. Ustawa nie nakłada bowiem na wierzyciela ww. obowiązku. Sąd nie podzielił również zarzutu skargi w zakresie naruszenia przez organy art. 64 § 5 u.p.e.a., zgodnie z którym jeżeli w celu wyegzekwowania tej samej należności pieniężnej dokonano czynności egzekucyjnych, o których mowa w § 1 pkt 2-6, za dokonanie kolejnej czynności egzekucyjnej pobiera się opłatę egzekucyjną pomniejszoną o opłatę za wcześniej dokonaną czynność egzekucyjną, nie mniej jednak niż [...] zł 80 gr. Sąd zauważa, że Skarżąca upatruje naruszenia ww. przepisu w fakcie pominięcia przez organy, że Skarżąca dokonała dobrowolnej zapłaty egzekwowanego zobowiązania podatkowego, co wykluczało konieczność wszczęcia egzekucji w tym zakresie. Sąd podkreśla jednak, że jak wynika z powyżej wskazanych okoliczności faktycznych, dobrowolna zapłata przez Skarżącą egzekwowanych zaległości podatkowych – przed wszczęciem postepowania egzekucyjnego jak i w jego toku – nie miała miejsca. Skarżąca nie wskazała, poza powyższymi twierdzeniami innych okoliczności na uzasadnienie naruszenia przez organy art. 64§ 5 u.p.e.a. Reasumując, wskazać należy, że w ocenie Sądu prawidłowo organ stwierdził, iż przewidziane w art. 54 § 1 u.p.e.a. prawo Skarżącej do złożenia skargi na czynność egzekucyjną organu ograniczać się musi jedynie do określonych, faktycznych działań organu egzekucyjnego. Zatem Skarżąca, przeciwko której wymierzona jest dana czynność egzekucyjna, w skardze na nią może podnosić wyłącznie okoliczności, które związane są ściśle z daną czynnością, a które zdaniem Skarżącej, naruszają formę i zasady dokonywania tej czynności. Słusznie również zauważył organ nadzoru, że skarga na czynności egzekucyjne nie jest środkiem konkurencyjnym z zarzutami wnoszonymi na podstawie art. 33 u.p.e.a. W związku z powyższym uznać należy, że czynności egzekucyjne organu zmierzające do zastosowania środka egzekucyjnego jakim było – w rozpoznawanej sprawie - zajęcie wierzytelności Skarżącej przysługującej jej od B. W. w zakresie przedsiębiorstwa pod firmą [...] F. B. [...], były przeprowadzone prawidłowo, zgodnie z obowiązującymi przepisami. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał zarzuty skargi za nieuzasadnione stwierdzając jednocześnie, że zaskarżone postanowienie nie narusza ani przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd skargę oddalił.