II FSK 1202/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jan Rudowski, Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska - Nowacka, Sędzia WSA (del.) Bożena Kasprzak (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 5 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej L. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 września 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 738/16 w sprawie ze skargi L. G. na postanowienie Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 26 września 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 738/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę L. G. na postanowienie Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne. Z przedstawionego przez Sąd I instancji stanu faktycznego sprawy wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w J., na podstawie zarządzeń zabezpieczenia z dnia 2 września 2013 r., dla których podstawą sporządzenia była decyzja z dnia 2 września 2013 r. o zabezpieczeniu zobowiązania podatkowego, zawiadomieniem z dnia 18 września 2013 r., dokonał zajęcia zabezpieczającego rachunku bankowego L. G. w [...]. Pismem z dnia 9 października 2013 r. skarżący wniósł skargę na dokonaną czynność zabezpieczającą. Wskazał, że zajęty rachunek bankowy w [...] stanowi własność spółki cywilnej G. [...] L. G. M. D., w której wspólnikami są skarżący i M. D. Zajęty rachunek wchodzi w skład majątku spółki cywilnej i służy jej do prowadzenia działalności gospodarczej. W konsekwencji zajęto prawa majątkowe stanowiące własność podmiotu nie będącego dłużnikiem w postępowaniu i jako takie nie podlegające zajęciu. Skarżący, uzasadniając skargę, wskazał na art. 778, art. 825 i art. 863 Kodeksu postępowania cywilnego oraz orzecznictwo sądów powszechnych. Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, postanowieniem z dnia 30 października 2013 r., oddalił przedmiotową skargę nie znajdując przesłanek do jej uznania. Skarżący w piśmie z dnia 12 listopada 2013 r. sformułował zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skarżący zarzucił naruszenie art. 54 § 1 w związku z art. 1a pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm. - dalej jako: ustawa) poprzez przyjęcie, że nie jest możliwe zaskarżenie zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w ramach skargi na czynności egzekucyjne. Postanowieniem z dnia 23 grudnia 2015 r. Minister Finansów utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej. W uzasadnieniu Minister przytoczył treść art. 54, a także art. 80 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2014r., poz. 1619 ze zm.) - dalej "upea" lub "ustawa" i wskazał, że organ egzekucyjny zastosował jeden ze środków egzekucyjnych, wymienionych w art. 1a pkt 12 lit. a ustawy, tj. egzekucję z rachunków bankowych. Organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia 18 września 2013r. dokonał zajęcia zabezpieczającego wierzytelności strony z rachunku bankowego, stosownie do przepisu art. 80 ustawy. Opisane zawiadomienie o zajęciu zostało doręczone zarówno dłużnikowi zajętej wierzytelności, jak i skarżącemu w dniu 26 września 2013 r. Organ nie dopatrzył się również uchybień formalnych w zaskarżonej czynności organu egzekucyjnego. Druk zajęcia zabezpieczającego prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem odpowiada wzorowi ustalonemu dla tego rodzaju druków w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541 ze zm.). Powyższe wskazuje, według Ministra, że czynność zabezpieczająca została dokonana zgodnie z obowiązującą procedurą. Wniesiona zatem przez stronę skarga na czynności egzekucyjne nie zasługiwała na uznanie. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że skarżącemu w toku prowadzonego postępowania zabezpieczającego wskazano, iż przysługują mu różne środki zaskarżenia (zarzuty, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego spod egzekucji, zażalenia), w ramach których skarżący może zakwestionować inne działania organu egzekucyjnego. Pouczenie strony, iż badanie czynności egzekucyjnej następuje z formalnego punktu widzenia jedynie pod względem wykonawczym obrazuje zakres tego postępowania i w żadnym razie nie stanowi komunikatu, iż w trybie art. 54 ustawy stronie nie przysługuje skarga na czynności egzekucyjne polegające na zajęciu prawa majątkowego w postaci wierzytelności z rachunku bankowego. Materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach postanowieniem z dnia 30 października 2013 r., rozpoznał skargę na ww. czynność zabezpieczającą, uznając ją za niezasadną. Nie znajduje zatem potwierdzenia zarzut, iż Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach błędnie poinformował skarżącego, że może zaskarżyć zastosowany środek egzekucyjny w innym trybie, niż skarga na czynności egzekucyjne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący zarzucił naruszenie: - art. 54 § 1 w związku z art. 1a pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez uznanie, że nie jest możliwe zaskarżenie zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w ramach skargi na czynności egzekucyjne, podczas gdy z treści powołanych przepisów jednoznacznie wynika, że skarga przysługuje na wszystkie podejmowane przez organ działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego, a więc również na czynność podlegającą zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego, - art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r, poz. 267 ze zm. – dalej jako: K.p.a.) poprzez jego niezastosowanie, co narusza zasadę prawdy obiektywnej oraz obowiązki organu w zakresie konieczności wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i interes społeczny oraz słuszny interes strony. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił interpretację zakresu skargi w trybie art. 54 ustawy dowodząc, iż w ramach tego środka jest możliwe kwestionowanie zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego oraz zarzutów stanowiących podstawę wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ponieważ wadliwość podjęcia egzekucji świadczy o wadliwości dokonanej czynności egzekucyjnej. Skarżący podniósł również, że organ pouczał stronę o możliwości zaskarżenia czynności egzekucyjnej w ramach innego środka zaskarżenia, co stanowi o niekonsekwencji rozumowania organów egzekucyjnych. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując zaprezentowane wcześniej stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi w trybie uproszczonym stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Ocenił, iż z okoliczności wniesienia pisma z dnia 9 października 2013 r. należy wywnioskować, że intencją jego autora - profesjonalnego pełnomocnika skarżącego – było sformułowanie skargi na czynność egzekucyjną, czyli skorzystanie z instytucji unormowanej w art. 54 ustawy. Do tych okoliczności zaliczyć należy samo zatytułowanie tego pisma ("Skarga na czynności egzekucyjne"), a nadto fakt, że zostało ono wniesione w trzynastym dniu (9 października 2013 r.) czternastodniowego terminu na wniesienie takiej skargi (zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego skarżący otrzymał w dniu 26 września 2013 r.), wynikającego z art. 54 § 4 ustawy. Pismo to nie mogło więc zostać uznane za zarzut w rozumieniu art. 33 ustawy. Dalej Sąd zauważył, iż skoro skarżący wniósł skargę w trybie art. 54 ustawy, to zasadnie organy wskazały na cele i zakres tej instytucji procesowej, która (na podstawie art. 166b ustawy jako skarga na czynność w postępowaniu zabezpieczającym) służy zaskarżaniu czynności o charakterze wyłącznie technicznym i wykonawczym. W jej ramach dopuszczalne jest podnoszenie takich zarzutów, które odnoszą się do formalnoprawnych elementów czynności egzekucyjnych, podnoszone zarzuty nie mogą natomiast dotyczyć tych ewentualnych wadliwości postępowania egzekucyjnego, którym poświęcone są inne przepisy ustawy egzekucyjnej. Sąd podkreślił, iż nie można skutecznie wnieść skargi w trybie art. 54 ustawy, kiedy skarga taka sformułowana jest w oparciu o podstawy dotyczące zażalenia na postanowienie, żądanie umorzenia postępowania, wyłączenia rzeczy spod egzekucji, albo zarzutów unormowanych w art. 33 ustawy. Skarga z art. 54 ustawy uznawana jest bowiem za środek o charakterze ultima ratio - służy on wtedy, gdy zobowiązany nie dysponuje żadnym innym środkiem obrony swoich praw. Skarga na czynność egzekucyjną nie jest środkiem uniwersalnym, lecz ściśle sformalizowanym i ograniczonym do wspomnianych wyżej kwestii technicznych i wykonawczych. Stosowana w jej ramach zasada niekonkurencyjności oznacza, że niezależnie od tego, czy zobowiązany skorzystał z określonych możliwości ochrony prawnej, czy nie, w ramach konkretnego środka może podnosić kwestie przypisane tylko temu środkowi, a nie jakiekolwiek. U podstaw wszystkich przepisów, które ustanawiają środki ochrony zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym, legło wspomniane założenie o ich niekonkurencyjności. Jeśli zobowiązany nie skorzysta z pewnych przysługujących mu środków, sam pozbawia się prawa do ochrony. Zdaniem Sądu I instancji trafnie strona skarżąca wskazała w skardze na komentarz do ustawy, według którego przedmiotem skargi może być "...konkretna czynność egzekucyjna, a nie zasadność wszczęcia postępowania egzekucyjnego, czy też prawidłowość jego prowadzenia". Sąd ocenił jednak, iż z tego trafnego poglądu Komentatorów autor skargi nie wyprowadził koniecznych wniosków. Przedmiotem wniesionej przez skarżącego skargi na czynność egzekucyjną było skierowanie zawiadomienia o zajęciu zabezpieczającym prawa majątkowego – wierzytelności z rachunku bankowego. Trafnie wyjaśniono skarżącemu, że zawiadomienie to zredagowano na prawidłowym druku, wynikającym z rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r., zawiadomienie to zostało skarżącemu skutecznie doręczone, czynność ta nie zawiera żadnych wad formalnych. Zdaniem Sądu I instancji symptomatyczne jest zresztą, że ani w piśmie z dnia 9 października 2013 r., ani w zażaleniu, ani w skardze do Sądu, nie sformułowano żadnych zarzutów względem dokonanej czynności, sformułowano zaś zarzuty (abstrahując od faktu, że oparto je o przepisy ustawy Kodeksu postępowania administracyjnego, zamiast ustawy), które sugerować mogą przekonanie, iż prowadzenie względem skarżącego egzekucji z rachunku bankowego, należącego do spółki prawa cywilnego, jest niedopuszczalne, skoro właścicielem tego rachunku są wspólnicy, albo że jest zbyt uciążliwe ze względu na zastosowany środek. Nadto, w ocenie Sądu nie jest jasne, na jakiej podstawie skarżący wyprowadził wniosek o wadliwym pouczeniu go co do środków zaskarżenia. Na zarządzeniu zabezpieczenia pouczono skarżącego o możliwości wniesienia zarzutów, a także o terminie oraz podstawach ich wniesienia. Z kolei na zawiadomieniu o zajęciu zabezpieczającym pouczono o prawie wniesienia skargi na czynność egzekucyjną, a także o terminie tej skargi. Oczywiste jest, że niektóre zarzuty (np. zastosowanie zbyt uciążliwego środka) można wnieść dopiero po zastosowaniu tego środka, toteż termin 7 dni należy liczyć od zastosowania środka egzekucyjnego. Wybór środków ochrony zależy jednak zawsze do zobowiązanego. Składając skargę kasacyjną strona skarżąca zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji z dnia 26 września 2016 r. zarzucając naruszenie przepisów prawa proceduralnego mające istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, w szczególności przepisu art. 145 § 1 pkt. 1) lit. c) oraz art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm. - dalej: P.p.s.a.) w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. i art. 1 a pkt. 2 w zw. z art. 54 ustawy, poprzez oddalenie skargi, a przez to odmowę uchylenia zaskarżonego postanowienia Ministra Finansów, mimo iż postanowienie to zostało wydane z rażącym naruszeniem przepisów postępowania poprzez uznanie przez organ administracyjny I i II instancji, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne nie można skutecznie podnosić zarzutów materialnoprawnych, podczas gdy z treści powołanych przepisów jednoznacznie wynika, że skarga przysługuje na wszystkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego, a więc również na czynność polegającą na zajęciu wierzytelności. Autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zwolnienie skarżącego z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych od wniesionego środka zaskarżenia. Uzasadniając zarzuty kasacyjne autor skargi powielił argumentację przedstawioną w uzasadnieniu skargi wniesionej do Sądu I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw i podlega oddaleniu, bowiem zawarte w niej zarzuty okazały się niezasadne, a w sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania, które Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod rozwagę z urzędu (art. 183 § 1 i 2 P.p.s.a.). W pierwszej kolejności, mając na uwadze zarzuty skargi kasacyjnej, jak i ich uzasadnienie, należy zauważyć i wyjaśnić, że przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest postanowienie oddalające skargę złożoną w trybie art. 54 § 1 ustawy, na czynność zabezpieczającą polegającą na zajęciu zabezpieczającym rachunku bankowego. Spór w rozpatrywanej sprawie w istocie sprowadza się do charakteru przedmiotowego środka prawnego i zakresu, w jakim poruszać się powinien organ egzekucyjny w badaniu skargi złożonej w trybie 54 § 1 u.p.e.a. Rozpatrzenie zarzutów skargi kasacyjnej poprzedzić należy uwagami dotyczącymi istoty przywołanej instytucji postępowania egzekucyjnego. Przede wszystkim podnieść należy, że nie budzi wątpliwości komentatorów oraz judykatury, iż skarga na czynności egzekucyjne służy wyłącznie na czynności o charakterze wykonawczym i tylko takie, które nie mogą być zaskarżone innym środkiem prawnym przewidzianym w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (zarzuty, zażalenie, wyłączenie spod egzekucji). Nie jest natomiast środkiem, którym można zwalczać czynności procesowe organu rozstrzygające o uprawnieniach i obowiązkach uczestników postępowania. W takim bowiem przypadku stronie służy środek w postaci zarzutów o jakich mowa w art. 33 u.p.e.a. Naczelny Sąd Administracyjny w szeregu dotychczasowych orzeczeń wypowiadał się jasno, iż określony w art. 54 § 1 ustawy środek ochrony prawnej zobowiązanego, jakim jest skarga na czynności egzekucyjne, stanowi samoistną instytucję postępowania egzekucyjnego. Ma charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego. Skarga w tym trybie przysługuje na dokonanie przez organ egzekucyjny czynności natury wykonawczej, czy czynności faktyczne podejmowane już w toku prowadzonej egzekucji przez organ egzekucyjny lub przez egzekutora, a także na wydawane w toku egzekucji akty, na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia, jak np. zażalenie, czy zarzuty. Kontroli w tym trybie mogą podlegać wyłącznie czynności egzekucyjne, którymi są zgodnie z definicją legalną z art. 1a pkt 2 ustawy wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Pojęcie czynności egzekucyjnych obejmuje zarówno czynności o charakterze prawnym, podejmowane wyłącznie przez organ egzekucyjny lub organ rekwizycyjny, jak i czynności o charakterze faktycznym, dokonywane przez egzekutora lub poborcę skarbowego. W postępowaniu skargowym z art. 54 § 1 ustawy dopuszcza się zatem badanie jedynie tych czynności, które przynależą organowi egzekucyjnemu, a nie są objęte zakresem innego środka prawnego, w tym zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej, zaś sam proces badania obejmuje wyłącznie zgodność z prawem i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. W ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 ustawy, kognicja organów nadzoru jest ograniczona, zgodnie ze wskazanym przepisem, wyłącznie do dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych (por. wyroki NSA: z dnia 2 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FSK 778/13; z dnia 18 sierpnia 2015 r., sygn. akt II FSK 1688/13; z dnia 24 października 2014 r., sygn. akt II GSK 1377/13 – dostępne, jak i pozostałe przywołane w uzasadnieniu, w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się jedynie do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Nie jest natomiast możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego, w tym zarzutów na podstawie art. 33 ustawy (por. Przybysz P.M., Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Wolters Kluwer 2015 r., wyd. VII, komentarz do art. 54). Reasumując podnieść należy, na co słusznie zwrócił uwagę Sąd I instancji, że przedmiotem skargi mogą być tylko zarzuty formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości postępowania prowadzonego przez organ egzekucyjny oraz ewentualnego naruszenia przepisów regulujących sposób i formę dokonania czynności egzekucyjnych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący we wszczętym skargą postępowaniu zmierza do zakwestionowania zasadności samego zajęcia zabezpieczającego rachunku bankowego i zastosowania środka wobec nieprawidłowego podmiotu, co mógł czynić chociażby na zasadach opisanych w przepisie art. 33 ustawy. Zasadnie tym samym Sąd I instancji ocenił dokonane przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjne jako zgodne z przepisami prawa i prawidłowo dokonane. Jak wynika z akt administracyjnych, organ egzekucyjny działając zgodnie z art. 164 w związku z art. 80 ustawy przesłał bankowi zawiadomienie o zajęciu wierzytelności pieniężnej zawierające informację o wysokości kwoty podlegającej zabezpieczeniu. Nadto, organ egzekucyjny wysłał zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego także do zobowiązanego. Przedmiotowe zawiadomienie zostało zredagowane na prawidłowym druku wynikającym z rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zawiadomienie to zostało skarżącemu skutecznie doręczone, czynność ta nie zawiera żadnych wad formalnych. Przedstawione okoliczności faktyczne zweryfikowane przez Sąd I instancji uzasadniały ocenę co do zasadności oddalenia skargi strony skarżącej na czynności egzekucyjne, których formalnoprawne elementy znajdują oparcie w obowiązujących przepisach prawa. Z powyższych względów jako niezasadne należy ocenić zarzuty podniesione w ramach skargi kasacyjnej. Autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie przepisów prawa proceduralnego mające istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, w szczególności przepisu art. 145 § 1 pkt. 1) lit. c) oraz art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 138 §1 pkt 2 K.p.a. i art. 1 a pkt. 2 w zw. z art. 54 u.p.e.a. Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż formułując zarzut naruszenia przepisów postępowania autor skargi kasacyjnej winien mieć na uwadze, iż nie każde naruszenie przepisów postępowania może stanowić podstawę kasacyjną, ale tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy przed Sądem I instancji. Przez "wpływ" należy zaś rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu środka prawnego a wydanym w sprawie orzeczeniem sądu administracyjnego pierwszej instancji. W niniejszej sprawie takiego związku przyczynowego autor skargi nie wykazał. W istocie skarżący kasacyjnie powielił argumentację skargi złożonej do Sądu I instancji, nie przedstawił żadnego uzasadnienia, które wskazywałoby, iż Sąd I instancji dopuścił się błędu w procesie dochodzenia do rozstrzygnięcia. Na wstępie bowiem, skarżący kasacyjnie zarzuca naruszenie art. 145 § 1 pkt. 1) lit. c) oraz art. 151 P.p.s.a., które to przepisy określają sposób rozstrzygnięcia, a co istotne ich zakresy wzajemnie się wykluczają. Przepis art. 145 § 1 pkt. 1) lit. c) sąd I instancji stosuje bowiem, gdy uwzględnia skargę, natomiast art. 151 P.p.s.a., gdy skargę oddala. W niniejszej sprawie Sąd I instancji oddalił skargę, co zatem oczywistym nie mógł dopuścić się naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt. 1) lit. c), którego nie stosował. Nadto skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie przytoczonych norm w powiązaniu z przepisem art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., co wydaje się niezrozumiałe w sytuacji, gdy przepis ten nie stanowił podstawy prawnej kontrolowanego wyroku Sądu I instancji. Autor skargi kasacyjnej zarzucając naruszenie powyższych przepisów postępowania powołuje również zapis art. 1a pkt 2 w zw. z art. 54 u.p.e.a., niemniej jednak godzi się dostrzec, iż Sąd I instancji nie zakwestionował dopuszczalności skargi na czynności egzekucyjne ani ich kwalifikacji, a jedynie w ślad za ugruntowanym, a przedstawionym wcześniej stanowiskiem judykatury i doktryny, zasadnie wywiódł, iż tego rodzaju skarga służy zaskarżaniu czynności o charakterze wyłącznie technicznym i wykonawczym. W jej ramach dopuszczalne jest zatem podnoszenie takich zarzutów, które odnoszą się do formalnoprawnych elementów czynności egzekucyjnych, a nie - jak stara się uczynić to skarżący - materialnoprawnych. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niezasługującą na uwzględnienie i stosując art. 184 p.p.s.a., oraz będąc związany zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej poprzez treść art. 183 § 1 p.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu.