I SA/Sz 1114/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka,, Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi T. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 15 września 2016 r. nr [...] w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej oddala skargę. Dyrektor Izby Skarbowej w B. działając w imieniu Ministra Finansów, zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia [...] r. nr [...] odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wniosku [...] spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. (dalej: "Wnioskodawczyni", "Skarżąca") z dnia [...] r. (data wpływu 13 czerwca 2016 r.) o wydanie interpretacji indywidualnej. Wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczył podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy w przypadku objęcia przez Wnioskodawczynię udziałów w Spółce w zamian za wkład niepieniężny w postaci nieruchomości, o wartości rynkowej przekraczającej wartość nominalną obejmowanych udziałów w Spółce, jedynym przychodem z tego tytułu będzie wartość nominalna objętych udziałów, w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 851 ze zm. dalej: "u.p.d.o.p."), także wówczas, gdy ich wartość nominalna będzie niższa niż wartość rynkowa aportu. W złożonym wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe. W ramach majątku Wnioskodawczyni wchodzi nieruchomość. Wnioskodawczyni rozważa wniesienie nieruchomości do spółki z ograniczoną odpowiedzialnością - podlegającej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce (dalej: spółka) - w formie wkładu niepieniężnego (dalej: aport). Wartość aportu zostanie określona w wartości rynkowej wynikającej z wyceny przeprowadzonej przez uprawnionego rzeczoznawcę. W zamian za wniesiony aport Wnioskodawczyni otrzyma udziały w spółce o wartości nominalnej niższej niż wartość rynkowa aportu. W konsekwencji, przy objęciu udziałów w podwyższonym kapitale zakładowym spółki wystąpi nadwyżka wartości aportu nad wartością nominalną obejmowanych udziałów w Spółce (agio), która to nadwyżka zostanie przekazana na kapitał zapasowy/ rezerwowy spółki (tym samym suma kwot przekazanych na kapitał zakładowy oraz na kapitał zapasowy / rezerwowy będzie równa wartości przedmiotu aportu). Powyższe oznacza, że cena emisyjna udziałów w spółce (cena nominalna, powiększona o powstałe agio) będzie odpowiadać wartości rynkowej aportu wynikającej z wyceny przeprowadzonej przez niezależnego rzeczoznawcę. Celem takiego wniesienia będzie zasilenie kapitałowe spółki. W przypadku posiadania odpowiedniego kapitału zapasowego/rezerwowego spółka posiadać będzie bardziej elastyczne możliwości finansowania działalności z funduszów własnych, niż w przypadku braku takiego kapitału. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: Czy w przypadku objęcia przez Wnioskodawczynię udziałów w spółce w zamian za wkład niepieniężny w postaci nieruchomości, o wartości rynkowej przekraczającej wartość nominalną obejmowanych udziałów w spółce, jedynym przychodem z tego tytułu będzie wartość nominalna objętych udziałów, w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.p., także wówczas, gdy ich wartość nominalna będzie niższa niż wartość rynkowa aportu? Zdaniem Wnioskodawczyni, w przypadku objęcia przez Wnioskodawczynię udziałów w spółce w zamian za wkład niepieniężny w postaci nieruchomości, o wartości rynkowej przekraczającej wartość nominalna obejmowanych udziałów w spółce, jedynym przychodem, jaki Wnioskodawczyni będzie zobowiązana rozpoznać dla celów podatkowych, będzie wartość nominalna objętych udziałów w Spółce w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.p., także wówczas, gdy ich wartość nominalna będzie niższa niż wartość rynkowa aportu. Jednocześnie, organy podatkowe nie będą miały prawa do określenia przychodu Wnioskodawcy w innej niż wskazana powyżej wysokości. W uzasadnieniu swego stanowiska Wnioskodawczyni wskazała, m.in., że "w przedstawionym powyżej zdarzeniu przyszłym nie będzie podstaw merytorycznych do określenia przez organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej przychodu w innej wysokości niż wartość nominalna objętych udziałów w zamian za aport nieruchomości. Przede wszystkim byłoby to sprzeczne z literalnym brzmieniem art. 12 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.p., który jednoznacznie wskazuje, że przychód podatkowy w takim przypadku stanowi wartość nominalna udziałów określona w umowie spółki/uchwale aportowej." Organ interpretacyjny stwierdził, że jego merytoryczne rozpatrzenie poprzez wydanie interpretacji było niemożliwe i postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] odmówił wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie na podstawie art. 165a § 1, w związku z art. 14h oraz art. 14b § 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r. poz. 613 ze zm., dalej: "O.p."). Organ zwrócił uwagę, że istotą prowadzonego postępowania jest interpretacja przepisów prawa podatkowego regulujących prawa i obowiązki podatników, nie zaś interpretacja przedstawionych okoliczności danej sprawy, czy też co wynika wprost z treści art. 4b § 2a O.p., interpretacja przepisów regulujących prawa i obowiązki organów podatkowych. Poruszone we wniosku zagadnienie skutkuje koniecznością interpretacji art. 14 u.p.d.o.p., który to przepis reguluje prawa i obowiązki organów podatkowych w zakresie dotyczącym możliwości i zasad ustalania właściwych wartości transakcji dokonywanych pomiędzy podmiotami. Ponadto wskazał, że interpretacja okoliczności faktycznych danej sprawy, tj. ustalenie prawidłowości przyjętej do przychodu wysokości ceny danej transakcji jest domeną postępowań dowodowych, tj. postępowania podatkowego, oraz kontrolnego, w konsekwencji kwestia ta nie może być przedmiotem interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Reasumując stwierdził, że w jego ocenie, złożony wniosek o wydanie interpretacji w ww. zakresie nie dotyczy interpretacji przepisów prawa podatkowego, które mogą podlegać ocenie w ramach przedmiotowego postępowania, gdyż prowadziłoby to do naruszenia kompetencji właściwych organów podatkowych w zakresie prowadzenia postępowań dowodowych oraz odpowiedniego stosowania przepisów regulujących ich prawa i obowiązki. W zażaleniu na to postanowienie Wnioskodawczyni, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, tzn. merytoryczne rozpoznanie wniosku, zarzuciła naruszenie: - art. 165a § 1 w związku z art. 14b § 2a O.p. poprzez błędne uznanie, że wniosek dotyczy przepisów prawa podatkowego regulujących właściwość oraz uprawnienia i obowiązki organów podatkowych oraz organów kontroli skarbowej, - art. 217 § 2 w zw. z art. 14h O.p. poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego w postanowieniu, - art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych; Wnioskodawczyni przywołała kilka interpretacji organu wydane przez organ w analogicznych do wniosku sprawach, w których również poruszono kwestie wynikające z art. 14 u.p.d.o.p., a które zostały merytorycznie rozpoznane przez właściwe do tego organy. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ przywołał treść przepisów regulujących instytucję interpretacji indywidualnych (art. 14b § 2, art. 14b § 3, 14 c § 1 – 2 O.p.) i wskazał, że postępowanie w sprawie wydawania interpretacji indywidualnych, z uwagi na przedmiot i charakter wydawanych w jego toku rozstrzygnięć, jest postępowaniem szczególnym, do którego nie mają bezpośredniego zastosowania inne (poza wskazanym w ustawie) przepisy O.p., w szczególności nie jest postępowaniem dowodowym, które może być prowadzone w toku kontroli podatkowej czy postępowania podatkowego lub czynności sprawdzających. Co istotne, organ wydający interpretację indywidualną nie może zbadać w sensie merytorycznym sprawy podatkowej wynikającej z przytoczonego we wniosku zdarzenia, lecz jedynie pozytywnie lub negatywnie ocenić, z przytoczeniem przepisów prawa podatkowego, czy stanowisko wnioskodawcy zawarte we wniosku, a odnoszące się do unormowań przepisów prawa podatkowego, jest prawidłowe i znajduje oparcie w okolicznościach przedstawionego zdarzenia. Organ wydający interpretację przepisów prawa podatkowego nie może bowiem prowadzić postępowania ani podejmować rozstrzygnięć zastrzeżonych dla innego trybu orzekania, w tym w postępowaniu kontrolnym czy podatkowym prowadzonym w oparciu o konkretną dokumentację. Powołując się dalej na przepis art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p. oraz orzecznictwo sądów administracyjnych, wyjaśnił, że jedną z przesłanek odmowy wszczęcia postępowania są "jakiekolwiek inne niż brak statusu zainteresowanego przyczyny braku możliwości wszczęcia postępowania" i pod tym pojęciem mieszczą się - inne niż brak statusu zainteresowanego - okoliczności uniemożliwiające wydanie prawidłowej, w tym zawierającej niezbędne elementy przewidziane przez ustawodawcę dla tego rodzaju rozstrzygnięcia i spełniającej funkcje przypisane tej instytucji, tj. interpretacji indywidualnej. W szczególności taka przeszkoda dla wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej istnieje w sytuacji, gdy: 1) przedmiotem wniosku jest interpretacja przepisów innych niż przepisy prawa podatkowego; 2) przedmiotem wniosku jest interpretacja przepisów prawa podatkowego w sprawach pozostających poza zakresem przedmiotowym upoważnienia organu wydającego w imieniu Ministra Finansów interpretacje indywidualne; 3) wniosek dotyczy zagadnienia, unormowanego przepisami prawa podatkowego, którego rozwiązania nie może dostarczyć interpretacja indywidualna, gdyż wydanie interpretacji indywidualnej wymagałoby w istocie poddania ocenie (zinterpretowania) stanu faktycznego, a nie przepisu prawa podatkowego. Przedstawiając następnie treść wniosku, w tym sformułowane w nim pytanie, organ zwrócił uwagę, że Wnioskodawczyni wskazała jako przepisy prawa podatkowego mające stanowić przedmiot interpretacji indywidualnej przepisy u.p.d.o.p., w szczególności art. 12 ust. 1 pkt 7 oraz art. 14 ust. 1 – 3 oraz kwestię, czy w okolicznościach przedstawionego zdarzenia przyszłego organy podatkowe były uprawnione do ustalenia tego przychodu w innej wysokości niż wskazała Wnioskodawczyni. W ocenie organu, udzielenie odpowiedzi na ww. pytanie niewątpliwie stanowiłoby naruszenie postanowień art. 14b § 2a O.p., gdyż prowadziłoby to do naruszenia kompetencji właściwych organów podatkowych w zakresie prowadzenia postępowania dowodowego oraz odpowiedniego stosowania przepisów regulujących ich prawa i obowiązki. Powyższa kwestia nie dotyczyła interpretacji przepisów prawa podatkowego, które mogą podlegać ocenie w ramach wydawania interpretacji indywidualnych na podstawie art. 14b § 1 O.p.. W związku z powyższym wydane postanowienie nie naruszało przepisów prawa zawartych w art. 14b § 2a, art. 165a § 1, art. 120, art. 217 § 2 O.p. Organ wskazał nadto, że uregulowania prawne zawarte w ww. art. 14b § 2a O.p. obowiązują od 1 stycznia 2016 r., i zostały wprowadzone na podstawie ustawy z dnia 10 września 2015 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 1649), a więc za bezzasadny i bezpodstawny uznał zarzut dotyczący naruszenia art. 121 § 1 w związku z art. 14h O.p. poprzez wskazanie, że w analogicznych sprawach organy podatkowe wydawały interpretacje indywidualne, co potwierdzają interpretacje indywidualne wskazane we wniosku. Wskazany przez Wnioskodawczynię w zażaleniu wyrok sądu oraz dwie interpretacje indywidualne dotyczą oceny stanowisk wnioskodawców zaprezentowanych przed wprowadzeniem ww. art. 14b § 2a O.p., a ponadto interpretacje organów podatkowych oraz wyroki sądów dotyczyły tylko konkretnych, indywidualnych spraw podatników, w określonym stanie faktycznym i tylko w tych sprawach są wiążące. Zwrócił uwagę, że organy podatkowe, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami innych organów podatkowych, nie mają możliwości zastosowania ich wprost, z tego powodu, iż nie stanowią materialnego prawa podatkowego i nie mają mocy powszechnie obowiązującej. Organ wskazał, że w świetle przepisów O.p., uprawnienia organów podatkowych nie mogą być przedmiotem interpretacji. Okoliczność, że przepis prawa interpretowany jest na potrzeby przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego zasady tej nie zmienia i w związku w tym organ interpretacyjny był zobligowany do odmowy wszczęcia postępowania. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skardze na opisane wyżej postanowienie, Skarżąca zaskarżyła je w całości, wnosząc o jego uchylenie. Skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 165a § 1 w związku z art. 14b § 2a O.p. poprzez błędne uznanie, że wniosek dotyczy przepisów prawa podatkowego regulujących właściwość oraz uprawnienia i obowiązki organów podatkowych oraz organów kontroli skarbowej, skarżąca zwróciła uwagę, że przedmiotem wniosku było pytanie o obowiązek podatnika wynikający z art. 12 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.p. (a przepis ten nakazuje odpowiednio stosować art. 14 u.p.d.o.p.), jej zdaniem niesłuszne jest stanowisko organu, zgodnie z którym wydanie interpretacji indywidualnej w niniejszej sprawie naruszałoby art. 14b § 2a O.p.; przepisy podlegające ocenie w sprawie dotyczą praw i obowiązków podatników, zatem wniosek powinien zostać merytorycznie rozpatrzony; - art. 217 § 2 w zw. z art. 14h O.p. poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego w postanowieniu; - art. 120 w zw. z art. 14 h O.p. poprzez brak działania na podstawie przepisów prawa; - art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych, na skutek odmowy wydania interpretacji podatkowej w sprawie o analogicznym stanie faktycznym względem spraw, w których były już wydawane przez organ w przeszłości interpretacje podatkowe. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna, zaskarżone bowiem postanowienie znajduje oparcie w przepisach prawa. Wojewódzki sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - zwana dalej w skrócie p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli zgodności z prawem w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym jest postanowienie w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w zakresie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Na podstawie art. 14b § 1 O.p. minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Zgodnie z art. 14b § 2 O.p. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Przedmiotem wniosku o interpretację indywidualną nie mogą być przepisy prawa podatkowego regulujące właściwość oraz uprawnienia i obowiązki organów podatkowych oraz organów kontroli skarbowej (art. 14b § 2a O.p.). Składający wniosek obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego (art. 14b § 3 O.p.). Stosownie do brzmienia art. 14c § 1 O.p. interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. Na mocy art. 14h O.p. w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135, art. 140, art. 143, art. 165 § 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2 i 4, art. 170, art. 171, art. 208, art. 213 w zakresie uzupełnienia lub sprostowania co do skargi do sądu administracyjnego, art. 214, art. 215 § 1 i 3 oraz przepisy rozdziałów 3a, 5, 6, 7, 10, 14, 16 i 23 działu IV. Zatem w sprawach interpretacji indywidualnych znajduje zastosowanie art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p., na mocy którego wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej został wniesiony przez osobę niebędącą zainteresowanym lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie w sprawie wydania interpretacji nie może być wszczęte, organ wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Zasadniczą kwestią było rozstrzygnięcie, czy wniosek Skarżącej o udzielenie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie mógł skutecznie wszcząć postępowanie interpretacyjne, czy też uprawnione było stwierdzenie, że wniosek wykracza poza obowiązki organu określone w art. 14b § 1 O.p. i zasadnym było wydanie postanowienia odmawiającego wszczęcia postępowania na podstawie art. 165a § 1 w związku z art. 14b § 2a O.p. Na wstępie rozważań przypomnieć należy, że przedmiotem pytania było czy w przypadku objęcia przez Skarżącą udziałów w spółce w zamian za wkład niepieniężny w postaci nieruchomości, o wartości rynkowej przekraczającej wartość nominalną obejmowanych udziałów w spółce, jedynym przychodem z tego tytułu będzie wartość nominalna objętych udziałów, w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.p., także wówczas, gdy ich wartość nominalna będzie niższa niż wartość rynkowa aportu? Organy podatkowe, mając na uwadze sformułowane ww. pytania, odmawiając wszczęcia postępowania, zainicjowanego wnioskiem Skarżącej z dnia 13 czerwca 2016 r. o udzielenie pisemnej interpretacji w przedmiocie stosowania przepisów u.p.d.o.p., wskazały, że istotą prowadzonego postępowania jest interpretacja przepisów prawa podatkowego regulujących prawa i obowiązki podatników, nie zaś interpretacja przedstawionych okoliczności danej sprawy, czy też co wynika wprost z treści art. 14b § 2a O.p., interpretacja przepisów regulujących prawa i obowiązki organów podatkowych. W ocenie organu, poruszone we wniosku zagadnienie skutkuje koniecznością interpretacji art. 14 u.p.d.o.p., który to przepis reguluje prawa i obowiązki organów podatkowych w zakresie dotyczącym możliwości i zasad ustalania właściwych wartości transakcji dokonywanych pomiędzy podmiotami. Ponadto wskazał, że interpretacja okoliczności faktycznych danej sprawy, tj. ustalenie prawidłowości przyjętej do przychodu wysokości ceny danej transakcji jest domeną postępowań dowodowych, tj. postępowania podatkowego, oraz kontrolnego, w konsekwencji kwestia ta nie może być przedmiotem interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Należy w tym miejscu przywołać treść przepisu art. 12 ust. 1 pkt 7 oraz art. 14 ust. 1-3 u.p.d.o.p. w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania postanowienia. I tak, stosownie do art. 12 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.p., przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14 (podkreślenie Sądu), są w szczególności nominalna wartość udziałów (akcji) w spółce albo wartość wkładów w spółdzielni objętych w zamian za wkład niepieniężny w innej postaci niż przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część; przepisy art. 14 ust. 1-3 stosuje się odpowiednio. Z kolei przepis art. 14 ust. 1 u.p.d.o.p. stanowi, że przychodem z odpłatnego zbycia rzeczy lub praw majątkowych, z zastrzeżeniem ust. 4, jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie. Jeżeli jednak cena bez uzasadnionej przyczyny znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw, przychód ten określa organ podatkowy w wysokości wartości rynkowej. Wartość rynkową, o której mowa w ust. 1, rzeczy lub praw majątkowych określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca odpłatnego zbycia (ust. 2).Jeżeli wartość wyrażona w cenie określonej w umowie znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw, organ podatkowy wezwie strony umowy do zmiany tej wartości lub wskazania przyczyn uzasadniających podanie ceny znacznie odbiegającej od wartości rynkowej. W razie nieudzielenia odpowiedzi, niedokonania zmiany wartości lub niewskazania przyczyn, które uzasadniają podanie ceny znacznie odbiegającej od wartości rynkowej, organ podatkowy określi wartość z uwzględnieniem opinii biegłego lub biegłych. Jeżeli wartość określona w ten sposób odbiega co najmniej o 33% od wartości wyrażonej w cenie, koszty opinii biegłego lub biegłych ponosi zbywający (ust. 3). Uwzględniając stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku o udzielenie interpretacji i treść ww. przepisów, Sąd stwierdził, że prawidłowo organy odmówiły wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia interpretacji indywidulanej, powołując się na art. 14b § 2 O.p., wskazując iż rozstrzygnięcie to nie może dotyczyć przepisów regulujących uprawnienia i obowiązki organów podatkowych, a do tego musiałoby sprowadzić się stanowisko organu interpretacyjnego w sprawie. Powyższe stanowisko potwierdza pogląd przedstawiciela doktryny (J. Kondratowska (w:) Ordynacja podatkowa, Komentarz pod red. H. Dzwonkowskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2016, s. 139), który zwrócił uwagę na wątpliwą dotychczas w doktrynie i orzecznictwie możliwość wydania interpretacji indywidualnej w zakresie przepisów regulujących właściwość bądź uprawnienie i obowiązki organów podatkowych. Stanowisko przeważające w tej kwestii opowiadało się za koniecznością wprowadzenia do Ordynacji podatkowej przepisu, który doprecyzuje regulacje dotyczące interpretacji poprzez wskazane, że przedmiotem wniosku o interpretację indywidualną nie mogą być przepisy adresowane do organu podatkowego oraz organu kontroli skarbowej. Ustawodawca zdecydował się na usunięcie wątpliwości dotyczących możliwości wydawania interpretacji w kwestiach procesowych i 1 stycznia 2016 r. wprowadził do O.p. art. 14b § 2a, którego treść przywołano powyżej. Potwierdza to jednoznacznie utrwalone orzecznictwo sądowe, według którego przedmiotem interpretacji indywidualnej mogą być wyłącznie przepisy materialnego prawa podatkowego. Z powyższych względów Sąd uznał za bezzasadne podniesione zarzuty w sprawie, w tym zarzut naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych oraz zasady praworządności. Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako nieuzasadnioną.