I SA/Sz 112/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska Sędziowie Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz (spr.) Sędzia WSA Marzena Kowalewska Protokolant Karolina Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi "F" w H. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego o d d a l a skargę Decyzją z [...] Naczelnik Urzędu Celnego na podstawie art. 21 § 3, art. 207 i 13 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), art. 2 ust. 2 , art. 5 ust. 1 pkt 3 , art. 6 ust. 7, art. 11 ust. 4, art. 11c, art. 15 ust. 4 , art. 18 ust. 1, 34 ust. 1, art. 35 ust. 1 pkt 2, art. 36 ust. 2, art. 37 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 pkt 1 ustawy z 8 stycznia o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( Dz. U. Nr 11 poz. 50 ze zm.), § 1 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z 15 grudnia 1999 r. w sprawie podatku akcyzowe go( Dz. U. Nr 105 poz. 1197 ze zm.), art. 11 Załącznika Nr I do Konwencji o Wspólnej Procedurze Tranzytowej sporządzonej w Interlaken 20 maja 1987 r. określił kwotę podatku od towarów i usług i kwotę podatku akcyzowego w stosunku do głównego zobowiązanego "F" w kwocie [...] zł. W związku z odwołaniem "F" od tej decyzji Dyrektor Izby Celnej decyzją z [...] na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. Nr 137 poz. 926 ze zm.), art. 2 ust. 2, art. 5 ust.1 pkt 3, art. 6 ust. 7, art. 15 ust. 4, art. 18 ust. 1 ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( Dz. U. Nr 11 poz. 50 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ ten wskazał, że z akt sprawy wynika, iż 16 maja 2000 r. powstał z mocy prawa dług celny w związku z usunięciem spod dozoru celnego samochodu osobowego marki [...] objętego procedura tranzytu wg noty tranzytowej T2 nr [...]. Powyższe zostało stwierdzone decyzją z [...] wydaną przez Dyrektora Urzędu Celnego nr [...]. Za dłużników celnych uznano zgodnie z art. 211 kodeksu celnego firmę "F" oraz A. K. Organ ten wskazał na art. 2 ust. 2 ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług zgodnie, z którym opodatkowaniu podlega miedzy innymi import towarów. Podatnikami są w tym przypadku ze względu na treść art. 5 ust. 1 pkt 3 tej ustawy osoby, na których ciąży obowiązek uiszczenia cła. Krąg dłużników został określony ostateczną decyzją Dyrektora Urzędu Celnego. Osobą zobowiązaną do uiszczenia należności podatkowych jest więc zdaniem organu odwoławczego niewątpliwie firma "F". Odnosząc się do zarzutu zawartego w odwołaniu, że nieprawidłowo odwołująca została uznana za dłużnika podatku od towarów i usług organ odwoławczy wskazał dodatkowo na art. 11 ust. 1 Załącznika do Konwencji o Wspólnej Procedurze Tranzytowej z 20 maja 1987 r. ratyfikowaną przez Polskę i ogłoszoną w Dz. U. z 1988 r. Nr 46 poz. 290 określający obowiązki głównego zobowiązanego . Odnośnie zarzutu strony co do tego, że decyzja w zakresie wymiaru cła była obarczona wadami, a wobec tego nie jest uprawnione wydanie na jej podstawie decyzji w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku VAT organ odwoławczy stwierdził, że w postępowaniu podatkowym organ podatkowy nie jest uprawniony do weryfikowania prawidłowości postępowania celnego zakończonego decyzją ostateczną. Jest natomiast związany zakresem tego orzeczenia dopóki pozostaje ono w obrocie prawnym. Co do zarzutu strony , iż po przystąpieniu pełnomocnika do sprawy organ powinien ponownie wyznaczyć termin do zapoznania się z materiałem dowodowym organ odwoławczy stwierdził, że dopiero z momentem ustanowienia pełnomocnika strona uzyskała uprawnienie do występowania przed organem podatkowym za jego pośrednictwem. W sytuacji, gdy w sprawie nie pojawiły się żadne nowe dowody organ nie miał obowiązku po raz kolejny wyznaczania terminu wynikającego z art. 200 ustawy Ordynacja podatkowa tylko z tego powodu, że strona wyznaczyła pełnomocnika. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na wskazaną wyżej decyzję "F" wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi skarżąca zarzuciła wydanie decyzji wskazanych wyżej na podstawie niezgodnego z prawem rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego w zakresie należności celnych. Zdaniem skarżącej słusznie zauważono w uzasadnieniu skarżonych decyzji, iż w przedmiotowych sprawach nie może mieć zastosowania zmienione z dniem 1 lipca 2001 r. brzmienie Konwencji o Wspólnej Procedurze Tranzytowej w zakresie rozszerzenia kręgu dłużników. Ten sam organ administracji państwowej rozstrzygający zagadnienie wstępne, jakim jest kwota należności celnych, zastosował do tego samego zdarzenia różne regulacje prawne. W zakresie cła określił uznał za dłużników solidarnych wszystkich uczestników zdarzenia, zaś w zakresie zobowiązania w podatku VAT uregulował tę kwestię odmiennie. Skoro decyzje w zakresie wymiaru cła naruszają obowiązujący porządek prawny i winny być uchylone, to tym bardziej zdaniem skarżącej wydane na ich podstawie decyzje w zakresie zobowiązania w podatku VAT nie powinny pozostawać w obrocie prawnym. Wg skarżącej decyzja w zakresie wymiaru cła nie spełnia wymogów określonych w art. 210 ustawy Ordynacja podatkowa, nie zawiera bowiem uzasadnienia faktycznego i prawnego, organ nie wskazał dlaczego ustalił wartość celną wg metody określonej w art.23 § 9 kodeksu celnego. Ponadto doszło do dwukrotnego określenia zobowiązania podatkowego, gdyż organ celny obliczył kwotę zobowiązania podatkowego w decyzji z 20 października 2000 r. i wezwał stronę do zapłaty wymierzonych kwot . W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie art. 11c ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11 poz. 50 ze zm.) jeżeli organ celny nie pobrał podatku lub pobrał podatek w kwocie niższej od należnej właściwy dla podatnika organ podatkowy wydaje decyzję ustalającą podatek w prawidłowej wysokości. W decyzji z 20 października 2000 r. określającej dług celny w związku z nie zakończeniem procedury tranzytu nie określono wysokości należnego od importu podatku od towarów i usług i podatku akcyzowego, co sugeruje skarżąca , a jedynie dokonano obliczenia tych podatków . Skarżąca nie powoływała się na to i nie wykazywała, że podatki te sama obliczyła i zapłaciła. Były więc podstawy do wydania w oparciu o wskazany wyżej przepis decyzji określającej należny w tej sytuacji podatek VAT i podatek akcyzowy .Wbrew bowiem zarzutom skargi samo obliczenie podatków ma w tym przypadku jedynie charakter informacyjny. Jest więc czynnością techniczną i wiąże się z rejestracją długu celnego określoną w art. 227 i n ustawy z 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny ( Dz. U. z 2001 Nr75 poz. 802 ze zm.). Organ celny stosownie do art. 11 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym jest bowiem zobowiązany do obliczenia kwoty podatków jeżeli wykazano je nieprawidłowo, a więc także w sytuacji , gdy tych podatków podatnik nie wykazał. Opodatkowaniu podatkiem VAT podlega jak słusznie uznały organy stosownie do ar. 2 ust.2 tej ustawy import towarów. Przez import towarów ustawa ta rozumie przywóz towarów na polski obszar celny ( vide art. 4 pkt 3). W przypadku importu towarów podatnikami stosownie do treści art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy osoby prawne, jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne na których ciąży obowiązek uiszczenia cła. Obowiązek w imporcie wyrobów akcyzowych określonych w załączniku 6 do ustawy spoczywa w myśl art. 34 ust. 1 i 35 ust. 1 pkt 2 ustawy spoczywa na importerze wyrobów akcyzowych. Krąg osób , na których ciąży obowiązek uiszczenia cła w związku z nie zakończeniem procedury tranzytu określony został w decyzji organu celnego z 19 września 2001 r. W sprawie tej skarżąca nie kwestionowała tego, że decyzja ta jest decyzją ostateczną. W decyzji tej skarżąca została uznana za jednego z dłużników celnych . Skoro decyzja ostateczna określająca dłużników celnych pozostaje w obrocie prawnym , to uznanie przez organ podatkowy, iż podatnikiem podatku od importu jest skarżąca nie narusza prawa. Powoływanie się w skardze przez skarżącą na to, że krąg dłużników zobowiązanych do uiszczenia należności celnych został określony w decyzji celnej za szeroko dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji nie ma większego znaczenia., szczególnie w sytuacji, gdy skarżąca nie odnosi to do własnej osoby, lecz do pozostałych osób określonych w decyzji celnej. W skardze bowiem skarżąca zgadza się z interpretacją organów podatkowych, co do braku obowiązywania nie opublikowanych zmian do Konwencji o Wspólnej Procedurze Tranzytowej i przyjęciem, że obowiązek uiszczenia cła ciąży na głównym zobowiązanym. Pomijając prawidłowość tej oceny, która nie ma większego znaczenia w tej sprawie, stwierdzić należy, jak słusznie zauważył organ odwoławczy ,że skarżąca jest w przedmiotowej sprawie podatnikiem podatku od towarów i usług i podatku akcyzowego skoro została zaliczona w decyzji ostatecznej do kręgu dłużników celnych. To, że organ podatkowy pominął w tej decyzji pozostałą osobę określoną w decyzji celnej, pozostaje bez wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji, tym bardziej, że wobec drugiego dłużnika celnego wydana została również decyzja określająca wysokość zobowiązania w tych podatkach, jednak do momentu wydania decyzji w tej sprawie przez organ pierwszej instancji jak wynika z akt podatkowych należność ta nie została uregulowana ( vide k 32 akt podatkowych) Niezależnie od tego wskazać należy, iż w przypadku, gdy jest kilku dłużników wierzyciel stosownie do treści art. 91 ustawy Ordynacja podatkowa w związku z art. 366 § 1 kodeksu cywilnego może żądać całości lub części świadczenia od wszystkich dłużników łącznie , od kilku z nich lub od każdego z osobna . Wybór więc w tym przypadku należy do wierzyciela. Słusznie również organ odwoławczy uznał, że nie doszło do naruszenia art. 200 ustawy Ordynacja podatkowa. Stronie stworzono bowiem możliwość zapoznania się przed wydaniem decyzji z materiałem dowodowym. Fakt ustanowienia pełnomocnika przez stronę po prawidłowym zawiadomieniu jej przez organ o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym w sytuacji, gdy organ ten nie przeprowadza dodatkowych dowodów nie powoduje obowiązku powtórnego zawiadomienia przez organ tym razem pełnomocnika o możliwości przewidzianej w art. 200 ustawy Ordynacja podatkowa. Zaskarżona decyzja nie narusza więc prawa, a wobec tego skargę jako niezasadną należało na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) oddalić .