I SA/Sz 1146/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym Przewodnicząca Sędzia WSA – Ewa Wojtysiak po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 13 sierpnia 2015 r. Nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego p o s t a n a w i a: odmówić skarżącemu wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej w przedmiocie podatku akcyzowego skarżący [...] zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji, tj. decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 15 maja 2015 r. Nr [...] . Wniosek ten nie został jednak uzasadniony w żaden sposób. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek strony skarżącej wstrzymać wykonanie w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wyjaśnienia w tym miejscu wymaga, że sąd administracyjny rozpatrując skargę na decyzję w przedmiocie podatku akcyzowego może w ramach art. 61 § 3 P.p.s.a. objąć stronę skarżącą ochroną tymczasową w zakresie wykonywania decyzji wydanej w pierwszej instancji. Z art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że Sąd może wstrzymać wykonanie danego aktu administracyjnego, uzależniając to od zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności w drodze egzekucji administracyjnej albo w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Owe niebezpieczeństwo zaistnienia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków musi wynikać z racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu w czasie zawisłości skargi w danej sprawie sądowoadministracyjnej. Tym samym, aby nastąpiła ocena Sądu, zainicjowana złożonym wnioskiem o wstrzymanie, strona powinna uzasadnić ten wniosek powołując się na określone okoliczności faktyczne, ewentualnie winna uprawdopodobnić możliwość ich wystąpienia, działając we własnym interesie. Należy wskazać, że przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. został tak skonstruowany, iż ciężar wykazania, że okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie decyzji jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na stronie skarżącej spoczywa zatem obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2013 r., sygn. akt II FZ 683/13, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie we wniosku zawartym w skardze brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia wykazującego istnienie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji. Jak natomiast podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny - brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, CBOSA). W tym stanie rzeczy, stwierdzić należy, że skoro strona skarżąca nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, to nie można przyjąć twierdzenia, że wykonanie decyzji spowodowałoby taką szkodę, a co więcej znaczną szkodę. Strona nie podniosła również argumentów przemawiających za tym, że wykonanie decyzji mogłoby rodzić niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wobec powyższego, mając na uwadze podniesione okoliczności, Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.