I SA/Sz 1169/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Anna Sokołowska po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 14 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 4 sierpnia 2014 r. znak [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący J. S. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie. Uzasadniając swoje żądanie, wskazał, że w razie wykonania decyzji poniósłby wielką szkodę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270 ze zm.), zwaną dalej: "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. A zatem, przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. U podstaw tej regulacji legła potrzeba zagwarantowania funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Z tego też względu, przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania, zostały w sposób wyczerpujący określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., a mianowicie: po przekazaniu sądowi skargi, sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powołanego przepisu wynika, iż wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonego przez niego aktu lub czynności organu administracji, spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Według sądu skarżący zwracając się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie uzasadnił w wyczerpujący sposób swojego wniosku. Skarżący nie podał we wniosku szczegółowych okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. We wniosku podał wprawdzie, że z powodu wykonania zaskarżonej decyzji poniósłby wielką szkodę, jednakże w ocenie sądu, bez szczegółowego wskazania jaką szkodę dla skarżącego spowoduje wykonanie zaskarżonej decyzji, nie pozwala stwierdzić czy wystąpiły przesłanki uzasadniające przyznanie ochrony tymczasowej. W postanowieniu z dnia 19 marca 2012 r., I FZ 3/12, (LEX nr 1122859) Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdził, że łączna kwota ciążących na stronie zobowiązań podatkowych nie świadczy sama w sobie o tym, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący nie podał także żadnych informacji odnośnie wielkości posiadanego majątku, uzyskiwanych dochodów, ani ponoszonych wydatków, co umożliwiłoby sądowi odniesienie się do jego stanowiska wskazanego we wniosku. Ponadto, powołując się na swoją sytuację majątkową, nie wyjaśnił w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje negatywne zmiany w jego sytuacji finansowej. Należy podkreślić, że to skarżący jest zobligowany do wykazania ww. przesłanek, nie może tego obowiązku przerzucać na Sąd. Zdaniem sądu, uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności), świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione. Podobne stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 19 kwietnia 2012 r. (II FSK 404/12 (LEX nr 1137654) w którym stwierdził, że w sytuacji, gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty konkretnej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem podatnika, koniecznym jest wykazanie konkretnych przesłanek wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. W tej sytuacji, Sąd uznając, że skarżący nie wykazał przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, na podstawie przepisów art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił orzec jak w sentencji postanowienia.