I SA/Sz 1191/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Wojciechowska po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w sprawie podatku od towarów i usług do zapłaty za okresy: styczeń, od marca do lipca oraz od września do grudnia 2007 r. p o s t a n a w i a: I. oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy; II. odrzucić skargę. Dyrektor Izby Skarbowej w S. wydał w dniu [...] decyzję nr [...] w której odmówił K.G. stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] nr [...] określającej w podatku od towarów i usług kwoty podatku do zapłaty wynikające z art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) za okresy: styczeń, od marca do lipca oraz od września do grudnia 2007 r. Decyzja ta zawierała pouczenie o możliwości złożenia odwołania do Dyrektora Izby Skarbowej w S. w terminie 14 dni od dnia doręczenia tej decyzji na podstawie art. 233 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.), dalej "o.p.". Skarżący wniósł skargę do WSA w Szczecinie na przedmiotowa decyzję w dniu 30 listopada 2016 r. (data nadania skargi w urzędzie pocztowym w Szczecinie). W skardze skarżący zawarł wniosek o zwolnienie go z kosztów sadowych w całości i ustanowienie mu pełnomocnika z urzędu w osobie doradcy podatkowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Stosownie do treści art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W niniejszej sprawie od przedmiotowej decyzji z dnia [...] służyło stronie odwołanie na podstawie art. 223 § 1 o.p. do Dyrektora Izby Skarbowej w S. Pouczenie o sposobie i terminie złożenia odwołania zawarte było w przedmiotowej decyzji. Skarżący nie złożył odwołania od przedmiotowej decyzji, lecz wniósł na powyższą decyzję skargę do WSA w Szczecinie. Tym samym skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia jakie mu służyły w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a. Skarżący złożył skargę przedwcześnie, gdyż służyłaby ona jemu dopiero od decyzji wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w S. po rozpoznaniu odwołania od decyzji z dnia [...]. W tym stanie rzeczy, skargę jako niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzucił. Odnośnie wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. zwolnienia z kosztów sądowych oraz przyznania pełnomocnika z urzędu, Sąd na podstawie art. 247 p.p.s.a. oddalił ten wniosek z uwagi na oczywistą bezzasadność skargi. Skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że skarga nie może zostać uwzględniona. W ocenie Sądu, skarga złożona przez stronę była oczywiście bezzasadna, gdyż została złożona bez wyczerpania toku instancji (por. postanowienie NSA z dnia 5 marca 2014 r., I OZ 146/14 dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).