I SA/Sz 1218/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Bolesław Stachura, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 lutego 2016 r. sprawy ze skargi C. W. i M. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 25 sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych oddala skargę. Postanowieniem z [...] r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w S. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] r., nr [...], odmawiające M. W. i C. W. wszczęcia postępowania podatkowego w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych w wysokości [...] zł pobranego przez płatnika z tytułu umowy sprzedaży nieruchomości zawartej aktem notarialnym z dnia [...]r. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że [...] r. w Kancelarii Notarialnej w G. została zawarta, między Nadleśniczym Nadleśnictwa G. a M. W. i C. W., umowa sprzedaży (Rep. [...]) nieruchomości położonej w G., składającej się z działki gruntu nr [...] o powierzchni [...] m2 zabudowanej budynkiem mieszkalnym położonym w G. przy ul. [...] oraz dwoma budynkami gospodarczymi. Wartość zbywanej nieruchomości została ustalona na kwotę [...] zł, w tym na [...] zł wyceniono grunt. Cena sprzedaży, po uwzględnieniu obniżek przysługujących nabywcy, zgodnie z art. 40 a ust. 4 ustawy o lasach, określona została na kwotę [...] zł. W akcie notarialnym zastrzeżono, że w razie zbycia lokalu mieszkalnego przed upływem [...] lat, licząc od dnia nabycia, nabywca jest zobowiązany do zwrotu kwoty równej udzielonej bonifikacie po jej waloryzacji. Notariusz, na podstawie art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych obliczył, pobrał i odprowadził na rachunek właściwego organu podatkowego podatek w kwocie [...] zł od podstawy opodatkowania w kwocie [...] zł. W dniu 27 maja 2015 r., wpłynął do organu podatkowego wniosek M.W. i C.W. o zwrot nienależnie pobranego podatku od czynności cywilnoprawnych w kwocie [...] zł z tytułu nabycia ww. nieruchomości. W uzasadnieniu wniosku Strona wskazała, że umowa sprzedaży została zawarta na podstawie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami i ustawy o lasach, w związku z czym czynność ta jest wyłączona z opodatkowania podatkiem o czynności cywilnoprawnych. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G., postanowieniem z dnia [...]r., odmówił wszczęcia postępowania podatkowego w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych pobranego przez płatnika z tytułu umowy sprzedaży zawartej aktem notarialnym z dnia [...] r. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ wskazał, że termin do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych upłynął w dniu 31 grudnia 2012 r. Podatnicy złożyli wniosek w dniu 27 maja 2015 r., a zatem utracili prawo do ubiegania się o stwierdzenie i zwrot nadpłaty podatku pobranego 8 sierpnia 2007 r. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, M. W. i C. W., pismem z dnia 23 czerwca 2015 r., złożyli zażalenie wnosząc o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia powstania nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych w wysokości [...] zł i jej zwrot. Postanowieniu organu pierwszej instancji zarzucono naruszenie: - art. 79 § 2 i art. 70 § 1 w związku z art. 59 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez błędne przyjęcie, że art. 79 § 2 i art. 70 § 1 tej ustawy znajdują zastosowanie w sprawie, podczas gdy zobowiązanie strony w całości wygasło wskutek pobrania podatku przez płatnika, a w konsekwencji termin przedawnienia zobowiązania podatkowego nie mógł upłynąć; - art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędne przyjęcie, że przepis ten ma zastosowanie w sprawie, podczas gdy żądanie zostało wniesione przez osoby będące stronami oraz nie wystąpiła inna przyczyna, ze względu na którą postępowanie nie mogłoby być wszczęte. Po rozpoznaniu zażalenia, Dyrektor Izby Skarbowej w S., wymienionym na wstępie postanowieniem, utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Powołując treść art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy wskazał, że wskazana w tej regulacji przesłanka "jakiekolwiek inne przyczyny" została sformułowana w sposób otwarty i należy przez nią rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią o niemożności wszczęcia postępowania. Dyspozycja tego przepisu winna znaleźć zatem zastosowanie w przypadku, gdy wszczęciu postępowania stoi na przeszkodzie przepis prawa bądź poszczególne przepisy, których interpretacja uniemożliwia prowadzenie postępowania i rozpatrzenie treści żądania w sposób merytoryczny. W rozpoznawanej sprawie, jak następnie wskazał organ odwoławczy, wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych został złożony po upływie przedawnienia zobowiązania podatkowego (art. 79 Ordynacji podatkowej). Termin ten jest terminem materialnoprawnym, który nie może być ani odroczony, ani też przedłużony. Po jego upływie, wniosek o stwierdzenie nadpłaty nie wszczyna postępowania - adekwatnie do dyspozycji przepisu art. 165a Ordynacji podatkowej. W rozpoznawanej sprawie, jak wskazał dalej Dyrektor Izby Skarbowej w S., zawarcie umowy sprzedaży nieruchomości położonej w G. nastąpiło w dniu [...] r., zaś wniosek o stwierdzenie i zwrot nadpłaty podatku od czynności cywilnoprawnych został złożony przez podatników w dniu 27 maja 2015 r., zatem po upływie terminu wskazanego w art. 79 § 2 Ordynacji podatkowej. Podatnicy jako okoliczność powodującą brak upływu przedawnienia wskazali pobranie podatku od czynności cywilnoprawnych przez płatnika przed upływem terminu jego przedawnienia, które nastąpiło z dniem 31 grudnia 2012 r. Odnosząc się do tego argumentu, organ odwoławczy wskazał, że zapłata zobowiązania podatkowego nie jest ustawową przesłanką skutkującą zawieszeniem lub przerwaniem biegu terminu przedawnienia. Zapłata obok przedawnienia, zgodnie z art. 59 § 1 Ordynacji podatkowej, stanowi sposób wygaśnięcia zobowiązania podatkowego, ale w rozpoznawanej sprawie kwestia ta nie ma znaczenia. Organ podatkowy pierwszej instancji odmówił bowiem wszczęcia postępowania w sprawie o stwierdzenie nadpłaty nie z powodu wygaśnięcia zobowiązania podatkowego, ale z uwagi na fakt, że wniosek został złożony po upływie terminu. Wskazując na powyższe, organ odwoławczy odwołał się do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 grudnia 2012 r., sygn. akt I FPS 1/12 oraz zwrócił uwagę na funkcję gwarancyjną instytucji przedawnienia. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał następnie, że wniosek M. W. i C.W. z dnia 26 maja 2015 r. o stwierdzenie nadpłaty i zwrot podatku od czynności cywilnoprawnych w kwocie [...] zł został złożony 27 czerwca 2015 r., a zatem po upływie terminu przedawnienia zobowiązania w podatku od czynności cywilnoprawnych, który upłynął z dniem 31 grudnia 2012 r., albowiem termin płatności podatku miał miejsce w 2007 r. Organ odwoławczy podzielił zatem stanowisko organu pierwszej instancji, że wniosek złożony w dniu 27 maja 2015 r. nie mógł wywołać zamierzonych przez Podatników skutków, skoro wygasło prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Końcowo organ odwoławczy wskazał, że przytoczonego przez Podatników orzecznictwa nie można przenieść na grunt niniejszej sprawy, bowiem dotyczy ono innych stanów faktycznych i prawnych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, M. W. i C.W. wnieśli o uchylenie w całości postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r. oraz postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono: 1. naruszenie prawa procesowego, tj. art. 217 § 2 w zw. z art. 210 § 4 i art. 219 Ordynacji podatkowej poprzez brak odniesienia w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia do argumentów podnoszonych przez Skarżących w zakresie dotyczącym nienależytego zastosowania przez organ pierwszej instancji art. 79 § 2 Ordynacji podatkowej, a w konsekwencji nienależyte uzasadnienie prawne zaskarżonego postanowienia, 2. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, t.j. art. 79 § 2 w zw. z art. 70 § 1 i art. 59 §1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez błędne przyjęcie, że art. 79 § 2 Ordynacji podatkowej ma zastosowania, podczas gdy w sprawie nie wystąpiło określone w nim zdarzenie, t.j. nie doszło do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, gdyż zobowiązanie podatkowe Skarżących wygasło, a wraz z nim przestał istnieć przedmiot instytucji przedawnienia, nie biegł termin przedawnienia i nie mógł on upłynąć, a zatem nie mógł także wygasnąć termin do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty. W uzasadnieniu skargi Skarżący podnieśli, że organ drugiej instancji nie poczynił we wskazanym zakresie jakichkolwiek własnych rozważań zmierzających do wyjaśnienia przesłanek zastosowania art. 79 § 2 Ordynacji podatkowej, powielając przy tym wyłącznie ocenę prawną wyrażoną w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G.z dnia 4 września 2014 r., sygn. akt I SA/Go 349/14. Zdaniem Skarżących, błędne jest stanowisko organów podatkowych, że w sprawie wystąpiła jakakolwiek inna przyczyna, ze względu na którą postępowanie nie mogło być wszczęte, czyli okoliczność uzasadniająca zastosowanie art. 165a §1 Ordynacji podatkowej. Jednakże to nie błędna wykładnia art. 79 § 2 w zw. z art. 70 § 1 i art. 59 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej leżała u podstaw nieprawidłowego zastosowania ww. przepisów w niniejszej sprawie, a błędne przyjęcie, że w sprawie nastąpiło zdarzenie, od którego ustawodawca uzależnił wygaśnięcie prawa do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Skarżący podnieśli, że zgodnie z art. 59 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe Strony w całości wygasło w skutek pobrania podatku przez płatnika. Oznacza to, że po pobraniu podatku przez płatnika termin przedawnienia ich zobowiązania podatkowego (które wygasło) już nie biegł, a w konsekwencji nie mógł upłynąć. W ocenie Skarżących, brak jest w Ordynacji podatkowej jakichkolwiek przesłanek do limitowania (w czasie) uprawnienia do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty w stosunku do nadpłaty powstałej w wyniku pobrania podatku przez płatnika. Powyższemu stanowisku nie przeczy uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 grudnia 2012 r., sygn. akt I FPS 1/12, aprobująca przede wszystkim stanowisko wyrażone przez skład siedmioosobowy Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 28 czerwca 2010 r., w sprawie o sygn. akt I FPS 5/09, w której ostatecznie potwierdzono, że nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania podatkowego i orzekanie o wysokości zobowiązania podatkowego, które wygasło przez zapłatę. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w S. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej "P.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Kontrola sądowoadministracyjna przeprowadzona w oparciu o powyższe kryteria nie wykazała, by zaskarżony akt naruszał prawo i zasługiwał na uchylenie. Przedmiotem skargi jest postanowienie odmawiające wszczęcia postępowania podatkowego w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych w wysokości [...] zł pobranego przez płatnika z tytułu umowy sprzedaży nieruchomości zawartej aktem notarialnym z dnia [...] r. Na wstępie wskazać należy, że instytucja odmowy wszczęcia postępowania podatkowego, uregulowana w art. 165a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej (Dz.U. z 2015 r., poz.613 ze zm.), przewiduje dwie podstawy odmowy. Pierwsza z nich określona jest precyzyjnie i dotyczy sytuacji, gdy żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną. Przesłanka ta w niniejszej sprawie nie zachodzi. Druga podstawa do odmowy wszczęcia postępowania została określona nieostrym sformułowaniem o wystąpieniu jakiejkolwiek innej przyczyny uniemożliwiającej to wszczęcie. Użyty w omawianym przepisie zwrot "nie może być wszczęte" należy odnieść przede wszystkim do sytuacji, gdy wszczęciu postępowania podatkowego stoi na przeszkodzie przepis prawa bądź poszczególne przepisy, których interpretacja uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenie treści żądania w sposób merytoryczny. Innymi słowy chodzi o przypadki, gdy wszczęciu postępowania, a w konsekwencji rozpoznaniu sprawy, sprzeciwiają się przepisy prawa procesowego lub materialnego i przeszkody te istnieją już w dacie złożenia wniosku przez stronę (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 marca 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 2207/06, wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego we Wrocławiu z 17 stycznia 2012 r., sygn. akt I SA/Wr 517/11 - wyroki dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie, jak pozostałe orzeczenia przywołane w sprawie). Wśród przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania mieści się także przedawnienie zobowiązania podatkowego. Stosownie do art. 79 § 2 Ordynacji podatkowej, prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty oraz wniosku o zwrot nadpłaty wygasa po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, chyba że ustawy podatkowe przewidują inny tryb zwrotu podatku. Powołany przepis wskazuje na termin do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Wygasa on po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego określonego w art. 70 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Z uwagi na możliwość zawieszenia i wystąpienia przerwy biegu terminu przedawnienia zobowiązania, termin do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty musi być ustalany dla poszczególnych zobowiązań w sposób bardzo precyzyjny. Jest to termin materialnoprawny i nie może być on ani przedłużony ani odroczony stosownie do treści art. 48 § 1 i art. 50 ww. ustawy. Po upływie ww. terminu, wniosek o stwierdzenie nadpłaty nie wszczyna postępowania podatkowego, zgodnie z art. 165 a Ordynacji podatkowej. Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy należy przypomnieć, że spór w sprawie sprowadza się do domagania się przez Stronę skarżącą zwrotu nienależnie pobranego podatku od czynności cywilnoprawnych w kwocie [...] zł z tytułu nabycia nieruchomości na mocy umowy, zawartej w formie aktu notarialnego, w dniu [...] r. Swoje żądanie Skarżący uzasadniają faktem, że umowa sprzedaży została zawarta na podstawie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami i ustawy o lasach, wobec czego czynność ta jest wyłączona z opodatkowania podatkiem o czynności cywilnoprawnych. Zdaniem Skarżących, organy w sposób nieuprawniony odmówiły im wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych albowiem w sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego, skoro zobowiązanie to wygasło wskutek pobrania podatku przez płatnika. W ocenie Skarżących, w niniejszej sprawie nie ma więc zastosowania przepis art. 79 § 2 Ordynacji podatkowej w zakresie terminu do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty podatku. Przeciwnego zdania są organy podatkowe, które wobec upływu terminu przedawnienia, odmówiły wszczęcia postępowania w sprawie zwrotu podatku od czynności cywilnoprawnych. Sąd podziela stanowisko organów podatkowych, że wniosek o stwierdzenie nadpłaty został złożony po terminie, w którym Skarżący mogli się skutecznie domagać stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych. Obowiązek podatkowy w niniejszej sprawie powstał w 2007 r. W dniu [...]r., notariusz (płatnik) obliczył, pobrał i odprowadził na rachunek właściwego organu podatkowego, podatek w kwocie [...]zł od zawartej umowy sprzedaży. Skutkiem powyższego nastąpiło wygaśnięcie zobowiązania podatkowego (art. 59 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej). Skarżący, jako okoliczność powodującą brak upływu przedawnienia wskazują pobranie podatku przez płatnika przed upływem terminu jego przedawnienia, które nastąpiło z dniem 31 grudnia 2012 r. Jednakże, fakt zapłaty podatku nie wpływa automatycznie na zawieszenie, przerwanie czy przedłużenie, jak to usiłuje dowodzić Strona skarżąca, terminu przedawnienia. Przypomnieć bowiem należy, że przedawnienie pełni funkcję gwarancyjną. Na skutek upływu czasu następuje stabilizacja sytuacji prawnej podatnika. Nabywa on pewność, że jego stosunek zobowiązaniowy w sferze publicznoprawnej nie ulegnie już zmianie. Z drugiej strony, organy administracji publicznej, które w okresie biegu terminu przedawnienia nie podjęły stosownych działań prawnych, pozbawione są możliwości ingerencji w prawa i obowiązki podatnika. Następuje więc po obu stronach, nieistniejącego już zobowiązania podatkowego, stan pewności w zakresie wzajemnych zobowiązań i uprawnień (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2010 r., sygn. akt I FPS 5/09). Szczególny charakter przedawnienia powoduje, że wszelkie przesłanki zawieszenia, czy przerwania biegu terminu przedawnienia muszą być przewidziane w ustawie – Ordynacji podatkowej, jak to ma miejsce w art. 70 § 2 – 8 Ordynacji podatkowej czy art. 70 a tej ustawy. Natomiast instytucja przedłużenia nie ma w ogóle zastosowania do terminu przedawnienia stosownie do treści art. 50 Ordynacji podatkowej. Za bezzasadny uznać zatem należy zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, t.j.: art. 79 § 2 w zw. z art. 70 § 1 i art. 59 §1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Podniesione w skardze zarzuty w tym zakresie sprowadzają się w istocie do odmiennej interpretacji wskazanych przepisów i gołosłownej polemiki z ustaleniami organów podatkowych. Nie ma racji Strona skarżąca uważając, że nie doszło do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, gdyż zobowiązanie podatkowe wygasło (przestało istnieć) przez zapłatę. Skoro art. 79 § 2 Ordynacji podatkowej przewiduje wyraźnie wygaśnięcie prawa do stwierdzenia nadpłaty z chwilą upływu terminu przedawnienia to nie ma znaczenia dla sprawy, podnoszona przez Stronę skarżącą argumentacja, dotycząca wygaśnięcia zobowiązania podatkowego na skutek zapłaty. Elementem konstytutywnym nadpłaty jest zapłata podatku. A zatem, zastosowanie rozumowania Strony skarżącej czyniłoby przepis art. 79 § 2 Ordynacji podatkowej bezprzedmiotowym, co nie tylko przeczy zasadzie racjonalnego prawodawcy lecz doprowadza do chybionej konkluzji, że każdy wniosek o stwierdzenie nadpłaty mógłby być składany bezterminowo. Skoro zatem, zobowiązanie w podatku od czynności cywilnoprawnych powstaje z mocy prawa, to ma do niego zastosowanie art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej stanowiący, że zobowiązanie przedawnia się z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W przedmiotowej sprawie termin płatności przedmiotowego zobowiązania przypadał na 2007 r., nie zaistniały inne przesłanki zawieszające czy przerywające bieg przedawnienia, a zatem należy uznać, że uległo ono przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2012 r. Z tym też dniem wygasło prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Prawidłowym było zatem rozstrzygnięcie organów podatkowych w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania na podstawie art. 165 a § 1 Ordynacji podatkowej. Przechodząc do pozostałych zarzutów skargi, t.j. naruszenia art. 217 § 2, art. 210 § 4 i art. 219 Ordynacji podatkowej stwierdzić należy, że nie są one trafne. W ocenie Sądu, sposób uzasadnienia postanowienia nie budzi zastrzeżeń, bowiem wynika z niego podstawa faktyczna i prawna rozstrzygnięcia. Uzasadnienie aktu ma na celu wykazanie prawidłowości procesu myślowego, który doprowadził do ustalenia treści rozstrzygnięcia. Motywy postanowienia winny odzwierciedlać rację decyzyjną i wyjaśnić tok rozumowań prowadzących do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego do rzeczywistej sytuacji faktycznej. Powinny być one tak ujęte, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy. W ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie spełnia powyższe kryteria. Organ w uzasadnieniu przedstawił ustalony stan faktyczny oraz wyjaśnił przesłanki, którymi kierował się odmawiając wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych. Sąd uznał zatem, że w rozpatrywanej sprawie stanowisko organów podatkowych jest prawidłowe, a postępowanie prowadzone było zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Mając na uwadze powyższe okoliczności, skargę jako nieuzasadnioną - na podstawie przepisu art. 151 P.p.s.a.- należało oddalić.