I SA/Sz 125/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Sędzia WSA – Kazimierz Maczewski po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "V" Spółki z o.o. siedzibą w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za miesiące od stycznia do grudnia 2004 r. p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Pismem z dnia 15 stycznia 2010 r. skarżąca "V" Spółka z o.o. z siedzibą w B. – reprezentowana przez likwidatora Spółki M. P. - wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za miesiące od stycznia do grudnia 2004 r. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 22 lutego 2010 r. wezwano likwidatora skarżącej Spółki do usunięcia braków formalnych skargi - w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi - przez jej podpisanie lub nadesłanie odpisu podpisanej skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem oraz nadesłanie odpisu Krajowego Rejestru Sądowego aktualnego na dzień wniesienia skargi. W odpowiedzi na wezwanie likwidator Spółki pismem z dnia 8 marca 2010 r. poinformował, iż na dzień 8 marca 2010 r. jego osoba nie jest ujawniona w KRS jako reprezentant Spółki jednakże właściwy wniosek został złożony do Sądu Rejonowego Wydział Krajowego Rejestru Sądowego w Olsztynie. Wraz z wnioskiem zostały złożone oryginały uchwał powołujących go na to stanowisko i w związku z tym nie jest w stanie ich przedłożyć. Jednocześnie likwidator wniósł o zwrócenie się do Sądu Rejonowego w Olsztynie o nadesłanie znajdującej się w aktach rejestrowych uchwały powołującej na stanowisko likwidatora. Do pisma dołączył dwa odpisy podpisanej przez siebie skargi wraz z odpisem pełnym KRS aktualnym na dzień 8 marca 2010 r., z którego wynika, iż likwidatorem Spółki jest M K. Zarządzeniem z dnia 10 marca 2010 r. wezwano skarżącą Spółkę do nadesłania odpisu wniosku o wpis M. P. do KRS jako likwidatora Spółki wraz załącznikami złożonego do Sądu Rejonowego Wydział Krajowego Rejestru Sądowego w Olsztynie w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Z uwagi na błędne pouczenie zawarte w piśmie wzywającym do wykonania zarządzenia, wskazującym wskutek oczywistej omyłki pisarskiej termin 70 dni do wykonania zobowiązania, w dniu 15 kwietnia 2010 r. ponownie wezwano skarżącą Spółkę o nadesłanie odpisu ww. wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie doręczono w dniu 20 kwietnia 2010 r. Pomimo upływu zakreślonego terminu zobowiązanie nie zostało wykonane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 28 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.), osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Stosownie zaś do przepisu art. 29 p.p.s.a., przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa jest w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Z powyższej regulacji wynika, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym osoba prawna, a taką jest skarżąca Spółka, dokonuje czynności poprzez swoje organy albo osoby uprawnione do działania, będące zobowiązane z mocy ustawy do przedstawienia stosownego dokumentu, z którego wynikałoby ich umocowanie, przy pierwszej czynności w postępowaniu. Przepis nakazuje, aby wykazanie umocowania w każdej zawisłej przed sądem sprawie miało formę dokumentu złożonego lub okazanego sądowi przy pierwszej czynności w postępowaniu. Z reguły powinien być to dokument urzędowy (np. odpis z właściwego rejestru sądowego) lub prywatny (statut, umowa spółki, uchwała wspólników) - por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, str. 219. Przepis art. 29 p.p.s.a nie precyzuje, jaki dokument powinien przedłożyć podmiot wymieniony w art. 28 p.p.s.a., by wykazać swoje umocowanie. W praktyce w odniesieniu do spółki z ograniczoną odpowiedzialnością dokumentem, z którego wynika organ uprawniony do reprezentowania spółki oraz sposób jej reprezentacji jest odpis z Krajowego Rejestru Sądowego (z rejestru przedsiębiorców), aktualny na dzień złożenia skargi. Wykazywanie umocowania innymi dokumentami urzędowymi lub prywatnymi obliguje Sąd do badania autentyczności dokumentu i prawidłowości oraz aktualności zawartych w nim danych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2007 r., sygn. akt II FSK 615/06, LEX 340187). W razie nie wykazania umocowania do działania w imieniu spółki przy pierwszej czynności w postępowaniu, przewodniczący wydziału wzywa stronę skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi, na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a., w terminie 7 dni. Niewykonanie w tym terminie wezwania, skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W przypadku likwidacji spółki od momentu otwarcia likwidacji uprawnionymi do reprezentowania spółki stają się jej likwidatorzy. Zgodnie z art. 276 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94 poz. 1037 ze zm. – dalej k.s.h.) likwidatorami są członkowie zarządu, chyba że umowa spółki lub uchwała wspólników stanowi inaczej. Uzyskanie statusu likwidatora wiąże się jednak zawsze z wpisem do rejestru. Jeżeli więc otwarto likwidację, podjęcie czynności przez likwidatorów możliwe jest dopiero po ich ustanowieniu. Wpis likwidatorów do rejestru choć obowiązkowy, ma znaczenie deklaratoryjne. Poza ww. sytuacją likwidatorów można ustanowić także w inny sposób wynikający z umowy spółki lub uchwały wspólników, może nim być na przykład ustanowienie uchwałą wspólników. Ogólna kompetencja likwidatorów jest analogiczna jak zarządu: prowadzenie spraw i reprezentacja spółki w likwidacji (por. Kidyba Andrzej, komentarz LEX/el. 2010, Komentarz bieżący do art. 1-300 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych). Zgodnie bowiem z art. 283 § 1 k.s.h. w granicach swoich kompetencji, określonych w art. 282 § 1 (t.j. zakończenie interesów bieżących spółki, ściągnięcie wierzytelności, wypełnienie zobowiązań i upłynnienie majątku spółki - tzw. czynności likwidacyjne) likwidatorzy mają prawo prowadzenia spraw oraz reprezentowania spółki. W przedmiotowej sprawie z odpisu KRS złożonego na wezwanie Sądu wynika, że osobą uprawnioną do reprezentowania skarżącej Spółki w likwidacji jest likwidator M. K. Jednakże z oświadczenia M. P. wynika, iż został on powołany na stanowisko likwidatora uchwałą wspólników. Pomimo wezwania likwidatora do wykazania tego faktu poprzez nadesłanie odpisu złożonego do Sądu Rejonowego Wydział KRS w Olsztynie wniosku o wpis do rejestru przedsiębiorców jego osoby jako likwidatora, wraz z załącznikami (tj. m.in. uchwałą ustanawiającą go likwidatorem Spółki), zobowiązanie to nie zostało wykonane. Zdaniem Sądu oświadczenie M. P. nie wyczerpuje dyspozycji przepisu art. 29 p.p.s.a. Przepis ten stanowi o obowiązku wykazania umocowania w każdym postępowaniu sądowoadministracyjnym, wywołanym konkretną skargą, a zatem konieczne jest dowiedzenie tegoż umocowania w poszczególnych procesach poprzez przedstawienie odpowiedniego dokumentu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 2009 r., sygn. akt I FSK 1171/09, publikowane w internetowej bazie orzeczeń NSA http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca nie wywiązała się z nałożonego na nią obowiązku usunięcia braków formalnych skargi, albowiem w wyznaczonym przez Sąd terminie, który upływał w dniu 27 kwietnia 2010 r., nie przedłożyła żądanego odpisu wniosku do Krajowego Rejestru Sądowego o dokonanie wpisu M. P. jako likwidatora Spółki. Złożenie przez likwidatora Spółki M. P. oświadczenia o powołaniu go na stanowisko likwidatora w sytuacji, gdy według KRS likwidatorem jest inna osoba, nie pozwala uznać, że w ten sposób strona skarżąca uzupełniła brak formalny skargi, polegający na nieprzedstawieniu umocowania do działania w imieniu Spółki, w tym m.in. do sporządzenia i wniesienia skargi. Wobec powyższego stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, postanowiono jak w sentencji. Na marginesie wyjaśnić nadto należy, iż pomimo zawarcia w skardze wniosku o przyznanie skarżącej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu sądowego od skargi, Sąd nie wzywał strony do uzupełnienia braku formalnego wniosku m.in. poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPPr bowiem zgodnie z art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi m.in. w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. Zaistniała w niniejszej sprawie niedopuszczalność skargi jest jej oczywistą bezzasadnością w rozumieniu powołanego przepisu art. 247 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 czerwca 2004 r., sygn. akt OZ 140/04 LEX nr 220389, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 sierpnia 2009 r., sygn. akt V SAB/Wa 17/09).