I SA/Sz 1259/14

Dnia 4 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA – Jolanta Kwiecińska po rozpatrzeniu w dniu 4 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Syndyka Masy Upadłości "R." Spółki z o.o. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą [...] o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 24 lipca 2015 r., sygn. akt I SA/Sz 1259/14 w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 11 sierpnia 2014 r. [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej płatnika i określenia należności w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu pobranych i niewpłaconych zaliczek za marzec i kwiecień 2013 r. postanawia: przywrócić termin do uzupełnienia braków formalnych zażalenia. Postanowieniem z dnia 24 lipca 2015 r. o sygn. akt I SA/Sz 1259/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił Syndykowi Masy Upadłości "R." Spółki z o.o. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą (zwanemu dalej: "Syndykiem") przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Odpis tego postanowienia z uzasadnieniem doręczono Syndykowi w dniu 6 sierpnia 2015 r. W dniu 13 sierpnia 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wpłynęło, opatrzone datą 11 sierpnia 2015 r., zażalenie Syndyka na opisane na wstępie postanowienie. Zażalenie to zostało sporządzone na jednej karcie, na której zamieszczono: datę sporządzenia; sygnatury akt sprawy nadane przez Syndyka (znak:[...]) oraz przez Sąd (sygn. akt I SA/Sz 1259/14); adresata zażalenia; wskazanie, jakiej sprawy dotyczy; oznaczenie pisma; żądanie uchylenia zaskarżonego postanowienia. Ostatnim zapisem umieszczonym w treści pisma (na wysokości ¾ kartki) było słowo "Uzasadnienie". Z uwagi na powyższe, zarządzeniem z dnia 18 sierpnia 2015 r., wezwano Syndyka do uzupełnienia braków formalnych zażalenia, poprzez podpisanie zażalenia lub złożenie 2 odpisów podpisanego zażalenia oraz uzasadnienie zażalenia – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Wezwanie to doręczono Syndykowi w dniu 26 sierpnia 2015 r. Sąd w wezwaniu błędnie podał datę zażalenia z dnia 13 sierpnia 2015 r. (zażalenie jest opatrzone datą 11 sierpnia 2015 r.). W dniu 2 września 2015 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) Syndyk zwrócił się do Sądu o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 18 sierpnia 2015 r. Pismem z 4 września 2015 r., dręczonym 18 września 2015 r., Sąd poinformował, że wezwanie Sądu z dnia 18 sierpnia 2015 r. do usunięcia braków formalnych dotyczy zażalenia z dnia 11 sierpnia 2015 r. znak:[...] (data wpływu do WSA: 13 sierpnia 2015 r.) na postanowienie Sądu z dnia 24 lipca 2015 r. W dniu 25 września 2015 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) Syndyk złożył wniosek o przywrócenie uchybionego terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia z dnia 11 sierpnia 2015 r., dokonując jednocześnie uzupełnienia wskazanych braków. W uzasadnieniu wniosku, przywołując ww. pismo z dnia 4 września 2015 r., wskazał, że nie ponosi winy za to, że skierowane do niego wezwanie Sądu z dnia 18 sierpnia 2015 r. było nieprecyzyjne. Postanowieniem z dnia 28 października 2015 r., sygn. akt I SA/Sz 1259/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił Syndykowi przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia. Po rozpoznaniu zażalenia na powyższe postanowienie Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 22 marca 2016 r., sygn. akt II FZ 113/16 uchylił je i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sad Administracyjny w Szczecinie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu należało uznać za zasadny. Stosownie do art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej P.p.s.a.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Natomiast w myśl art. 86 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócić termin. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4). Stosownie do treści przywołanych powyżej przepisów, przywrócenie terminu może więc nastąpić jedynie wówczas, gdy spełnione zostały łącznie trzy przesłanki: 1) wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi, 2) zainteresowany uprawdopodobnił, że uchybił terminowi bez swojej winy, 3) dopełniona została czynność, dla której określony był termin. Brak choćby jednej z tych przesłanek uniemożliwia przywrócenie terminu. Rozpatrując w pierwszej kolejności spełnienie, wynikającego z art. 87 § 1 P.p.s.a., wymogu złożenia wniosku o przywrócenie terminu w terminie siedmiodniowym, od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu wskazać należy, iż wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia został złożony wraz z zażaleniem w dniu 25 września 2015 r., tj. w ciągu 7 dni od dnia doręczenia informacji z Sądu, precyzującej, jakiego zażalenia wezwanie do uzupełnienia braków dotyczyło (doręczenie w dniu 18 września 2015 r., k. 125). W tej sytuacji złożony w dniu 25 września 2015 r. wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia z dnia 11 sierpnia 2015 r. należało uznać za dokonany w ustawowym terminie określonym w ww. przepisie. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania wniosku należy dokonać oceny przesłanki braku winy w uchybieniu terminu, która pozwoli na ustalenie, czy niedochowanie terminu zostało spowodowane przez przeszkodę w sposób rzeczywisty uniemożliwiającą dokonanie czynności procesowej w przewidzianym dla niej terminie. Sąd podkreśla, iż wydanym w przedmiotowej sprawie postanowieniu z dnia 22 marca 2016 r. o sygn. akt II FZ 113/16 Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu zażalenia Syndyka na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 28 października 2015 r. o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych ww. zażalenia, stwierdził że: "Skarżący uprawdopodobnił okoliczność, wskazującą na brak jego winy w uchybieniu terminu. Przede wszystkim podkreślić należy, że Sąd omyłkowo wskazał złą datę zażalenia w wezwaniu do uzupełnienia jego braków. Skarżący w terminie siedmiu dni ustosunkował się do wezwania, składając wniosek o rozstrzygniecie wątpliwości co do treści zarządzenia. Po otrzymaniu wyjaśnienia, w terminie siedmiu dni (a zatem zachowaniem terminu od ustania przyczyny uchybienia terminu) złożył wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności oraz uzupełnił wymagane braki zażalenia. Należy zatem stwierdzić, że skarżący dochował należytej staranności w swoim działaniu. Skarżący nie może ponosić negatywnych konsekwencji błędnego wskazania daty w piśmie przez Sąd". Mając na uwadze powyższą ocenę Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażoną w przedmiotowej sprawie w ww. postanowieniu z dnia 22 marca 2016 r., Sąd związany ww. oceną przyjął, że Syndyk uprawdopodobnił okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia z dnia 11 sierpnia 2015 r. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Szczecinie z dnia 24 lipca 2015 r. poprzez wskazanie, że w treści wezwania Sądu omyłkowo wskazana została zła data zażalenia (13 sierpnia 2015 r. zamiast 11 sierpnia 2015 r.) a fakt opatrzenia wezwania danymi autora pisma (tj. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie) oraz sygn. akt sprawy, nie był wystarczający do ustalenia przez skarżącego zakresu ww. wezwania. Mając powyższe na względzie Sąd uznał wniosek o przywrócenie terminu za uzasadniony i w oparciu o treść powołanego wyżej przepisu art. 86 § 1 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.