I SA/Sz 1282/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Maczewski po rozpatrzeniu w dniu 19 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 26 sierpnia 2014 r. znak: [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca do grudnia 2010 roku p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. T. D. reprezentowany przez adwokata, wraz ze skargą na wyżej opisaną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w S. z dnia 26 maja 2014 r. znak [...] określającą w podatku od towarów i usług za: - czerwiec 2010 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w wysokości [..] zł, w tym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika w wysokości [...] zł oraz do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...] zł, - lipiec 2010 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w wysokości [...] zł, w tym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...] zł, - sierpień 2010 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w wysokości [...] zł, w tym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika w wysokości [...] zł oraz do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...] zł, - wrzesień 2010 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w wysokości [....] zł, w tym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika w wysokości [...] zł oraz do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...] zł, - październik 2010 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w wysokości [...] zł, w tym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika w wysokości [...] zł oraz przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...] zł, - listopad 2010 r. zobowiązanie podatkowe w wysokości [...] zł, - grudzień 2010 r. zobowiązanie podatkowe w wysokości [...] zł, złożył do sądu wniosek o wstrzymanie jej wykonania na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012.270 ze zm., zwanej dalej w skrócie: "p.p.s.a."). W uzasadnieniu wniosku Skarżący wskazał, że z uwagi na wysokość zobowiązania podatkowego określonego tą decyzją, konieczność jego zapłaty spowodowałaby po stronie Skarżącego znaczną szkodę lub niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków z koniecznością likwidacji przez Skarżącego lub co najmniej znacznego ograniczenia prowadzonej działalności gospodarczej, co wiązać by się musiało ze skutkami w postaci tak utraty źródła utrzymania dla samego podatnika jak i ograniczenia zatrudnienia, a zatem wpływałoby także na sytuację osób trzecich – pracowników T. D. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z przepisem art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. (postanowienie NSA z 15 maja 2014 r. sygn. akt II FZ 468/14, LEX nr 1467648). Jak wynika z treści przytoczonego wyżej przepisu prawa, ustawodawca przewidział możliwość zastosowania instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jedynie w sytuacji, gdy wykonanie decyzji może wywołać wyjątkowo dolegliwe skutki dla Skarżącego. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, Skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest należność pieniężna, a więc z natury rzeczy świadczenie odwracalne, którego zwrot (wraz z odsetkami) może być skutkiem ewentualnego uwzględnienia skargi. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne. Twierdzenia zaś wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (postanowienie NSA z dnia 26.05.2014r., sygn. akt I FSK 731/14, J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis 2006, s. 188). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej spraw, stwierdzić należy, że Skarżący nie wykazał, aby zaistniały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku nie powołał okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek przemawiających za zastosowaniem w rozpoznawanej sprawie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji. Żądanie wstrzymania wykonania decyzji bez wskazania konkretnych okoliczności i dowodów na potwierdzenie istnienia przesłanek uzasadniających takie żądanie, należy uznać, wskutek dokonanej wyżej wykładni, za niewystarczające. Podkreślić należy, że w uzasadnieniu wniosku skarżący ograniczył się jedynie do gołosłownych stwierdzeń, wskazując ogólnikowo na okoliczności, które mogą nastąpić po zapłacie określonej zaskarżoną decyzją należności, tj: ograniczenie prowadzonej działalności gospodarczej, likwidacja prowadzonej działalności, utrata źródła utrzymania dla podatnika, ograniczenie zatrudnienia. Skarżący nie uprawdopodobnił tych okoliczności jakimikolwiek dokumentami, a jego rzeczą jest wskazanie zasadności wniosku. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że strona skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonego postanowienia mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, i dlatego, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji.