I SA/Sz 1289/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Maczewski po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. K. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2014 p o s t a n a w i a: oddalić wniosek. Skarżący P.K., wniósł do Sądu skargę na decyzję [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji z dnia [...] r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa dla powiatu k. i miasta K. z siedzibą w K. z dnia [...] r. nr [...] odmawiającą przyznania Skarżącemu płatności rolnośrodowiskowej na rok 2014. Wraz ze skargą na ww. decyzję Skarżący złożył jednocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z powodu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący przedstawił we wniosku sytuacją finansową swojej rodziny i wyjaśnił w uzasadnieniu wniosku, że ARiMR może domagać się na podstawie zaskarżonej decyzji zwrotu dopłat rolnośrodowiskowych za lata 2011-2013, wydając stosowną decyzję, a w konsekwencji egzekucji kwoty ok. [...] zł; skutki takiego działania mogą być trudne do odwrócenia, a późniejszy zwrot tej kwoty może nie przywrócić stanu sprzed egzekucji. Wskazał dalej, że egzekucja dopłat rolnośrodowiskowych pozbawi Skarżącego płynności finansowej i uniemożliwi pokrywanie bieżących, niezbędnych wydatków związanych z prowadzoną działalnością i utrzymaniem rodziny. Taka sytuacja może w konsekwencji doprowadzić do konieczności zaprzestania prowadzenia działalności w postaci bieżącej działalności gospodarczej i rolnej, co będzie stanowiło trudny do odwrócenia skutek. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie zaś do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.(...) Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zgodnie natomiast z art. 61 §5 p.p.s.a. postanowienie, w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. W celu zajęcia merytorycznego stanowiska wobec żądania strony skarżącej koniecznym jest odwołanie się do treści cytowanego wyżej przepisu, zgodnie z którym, po przekazaniu skargi sądowi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Istotne jest, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wykonania wymagają. Nie można natomiast mówić o wykonaniu decyzji, jeżeli nie ma ona przedmiotu wykonania (węzła praw i obowiązków, który mógłby podlegać wykonaniu). Instytucja unormowana w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. dotyczy tylko takich sytuacji, gdy akt organu administracyjnego nakłada na stronę określone obowiązki i kiedy wykonanie rozstrzygnięcia organu może spowodować wystąpienie po stronie skarżącego znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 lipca 2008 r., II OZ 714/08, LEX nr 493646). Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki. W rozpatrywanej sprawie wniosek Skarżącego dotyczył wstrzymania wykonania decyzji organu odmawiającej przyznania płatności rolnośrodowiskowych. Jest to rodzaj aktu prawnego nie noszącego znamion wykonalności. Innymi słowy, decyzja odmawiająca przyznania płatności nie nadaje się i nie wymaga wykonania w postępowaniu egzekucyjnym, a zatem brak jest podstaw do wstrzymania jej wykonania na podstawie art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Skarżący przedstawił argumentację, która nie może być uwzględniona w sprawie, również z tego powodu, że odnosi się do wstrzymania wykonania ewentualnych decyzji orzekających zwrot nienależnie pobranych płatności za lata 2011-2013. Dopiero w razie wydania takich decyzji skarżący uprawniony będzie do złożenia wniosku o wstrzymanie ich wykonania, w razie ich zaskarżenia do Sądu. Należy też wyjaśnić, że ewentualne uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonanie decyzji odmawiającej przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na 2014 rok nigdy nie mogłoby wywołać skutku w postaci braku czy wstrzymania uprawnienia właściwego organu do wydania w stosunku do Skarżącego decyzji ustalających zwrot nienależnie pobranych płatności rolnośrodowiskowej za lata 2011-2013, a tego w istocie domagał się Skarżący, wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej w sprawie decyzji. Stwierdzić też należy, że ewentualne prowadzenie odrębnych postępowań administracyjnych w ww. sprawach nie stanowi "wykonania" decyzji w rozumieniu przywołanego wyżej przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. Wobec powyższego, mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, działając na podstawie powołanego wyżej art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.