I SA/Sz 1330/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wojciechowska,, Sędzia WSA Elżbieta Woźniak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 marca 2016 r. sprawy ze skargi K. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 21 września 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości nieprzekazanej organowi egzekucyjnemu kwoty zajętej wierzytelności w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] postanowieniem z dnia 21.09.2015 r., Dyrektor Izby Skarbowej w [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w [...] z dnia 26.06.2015 r., , którym określono wysokość kwoty zajętej wierzytelności w łącznej wysokości [...] zł nieprzekazanej organowi egzekucyjnemu w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym do majątku zobowiązanej [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...]. Ww. zaskarżone postanowienie wydano na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2013 r., poz. 267 ze zm.) -– zwanej dalej "K.p.a.", oraz w oparciu o art. 71a § 9 w związku z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r., poz. 1619, ze zm.) – zwanej dalej "u.p.e.a.", a zostało wydane w następującym stanie faktycznym sprawy. W toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego w stosunku do zobowiązanej [...] Sp. z o.o., zawiadomieniami: Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w [...] dokonał zajęcia wierzytelności u [...] Sp. z o.o. (dłużnik zajętej wierzytelności) z tytułu udzielonych pożyczek przez [...] Sp. z o.o. (zobowiązany). Ww. zawiadomienia o zajęciu doręczono [...] Sp. z o.o. kolejno w dniach: 26.04.2011 r., 11.05.2011 r., 03.06.2011 r., 29.06.2011 r., 08.08.2011 r. W związku z tym, że dłużnik zajętej wierzytelności ([...]) nie złożył oświadczenia, o którym mowa w art. 89 § 3 pkt 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny 09.01.2013 r. pismami o znaku: ponaglił [...] Spółka z o.o., pouczając równocześnie o odpowiedzialności porządkowej wynikającej z art. 168e u.p.e.a. Jednocześnie działając na podstawie art. 89 § 1 u.p.e.a. pismem z 09.01.2013 r., , zawiadomiono dłużnika zajętej wierzytelności ([...]) i zobowiązanego ([...]) o kolejnym zajęciu praw majątkowych stanowiących wierzytelność [...] Sp. z o.o. W związku z brakiem realizacji zajęcia przez dłużnika zajętej wierzytelności, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w [...] podjął decyzję o przeprowadzeniu kontroli w zakresie prawidłowości realizacji zastosowanego środka egzekucyjnego, działając na podstawie art. 71a § 1 u.p.e.a. oraz upoważnienie do kontroli nr [...] z dnia 25.07.2013 r. W dniu 25.07.2013 r. w siedzibie Spółki nie zastano osoby odpowiedzialnej za udostępnienie dokumentów. Obecny [...] zobowiązał się do dostarczenia dokumentacji w dniu 26.07.2013 r. W wyniku tych czynności, dłużnik zajętej wierzytelności pismem z 26.07.2013 r. złożył oświadczenie, w którym wskazał, że: "(...) [...] Spółka z o.o. posiada zobowiązania wobec [...] spółki z o.o. w łącznej wysokości [...] zł, które obecnie nie są wymagalne (...) zobowiązanie w wysokości [...] zł wynika z umowy zakupu wierzytelności i jest wymagalne na 31.12.2013 r., natomiast zobowiązanie wynikające z umowy pożyczki w kwocie [...] zł wymagalne jest na dzień 31.12.2013 r." W toku kontroli stwierdzono m.in., że: Na koncie rozrachunkowym [...]za okres 01.06.2011 r. do 30.06.2013 r. brak jest zapisów dotyczących [...] Sp. z o.o. (załącznik 10 do protokołu). Według zestawienia sald kont [...] za okres (załącznik 11): - 01.06 do 30.06.2011 r. wykazano saldo udzielonej pożyczki przez [...] spółka z o.o. na rzecz [...] Sp. z o.o. w wysokości [...] zł, - od 01.01 do 31.12.2012 r. wykazano saldo udzielonej pożyczki przez [...] spółka z o.o. na rzecz [...] Sp. z o.o. w wysokości [...] zł, - 01.01 do 30.06.2013 r. wykazano saldo udzielonej pożyczki przez [...] spółka z o.o. na rzecz [...] Sp. z o.o. w wysokości [...] zł, oraz wykazano pożyczkę udzieloną przez [...] Sp. z o.o. dla [...] w kwocie [...] zł. Z przedstawionego do kontroli oświadczenia o dokonanych kompensatach sald udzielonych pożyczek z dnia 31.12.2011 r. ustalono, że po wzajemnych kompensatach pozostaje zadłużenie z tytułu zaciągniętej pożyczki wobec [...] kwota [...]. Według oświadczenia z dnia 31.12.2012 r. kwota zaległości wzrosła do [...] zł Według zestawienia salda na koncie 249 "inne rozrachunki" w okresie od 01.06.2011 r. do 31.12.2012 r. stwierdzono brak zapisów dot. [...] Sp. z o.o. W okresie 01-30.06.2013 r. wykazano saldo na rzecz [...] w kwocie [...] zł. (załącznik 13). Powyższe saldo wynikało z załączonej umowy z dnia 04.04.2013 r. dotyczącej przelewu wierzytelności [...] Sp. z o.o. na rzecz [...] Sp. z o.o. należnych od [...] ustalającą termin spłaty zadłużenia na dzień 31.12.2013 r. (załącznik 15). W toku kontroli przedstawiono umowę pożyczki z dnia 12.02.2010 r. udzielonej przez [...] Sp. z o.o. pożyczkobiorcy [...] Sp. z o.o. na kwotę do [...] zł wraz z aneksem z dnia 10.02.2011 r. zmieniającym wysokość udzielonej pożyczki do kwoty [...]zł, określającym termin spłaty zadłużenia do 31.12.2014 r. Kopię protokołu kontroli z 05.08.2013 r. doręczono dłużnikowi zajętej wierzytelności ([...]), który nie złożył innych wyjaśnień ani zastrzeżeń do ustaleń zawartych w protokole w terminie 14 dni od doręczenia protokołu. Następnie organ egzekucyjny podejmował czynności zmierzające do zawiadomienia [...] Spółki z o.o. o tym, że wszczyna z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie nieprzekazania kwot wynikających z zajęć egzekucyjnych a także możliwości wypowiedzenia się do zgromadzonego materiału dowodowego. W tym zakresie wystosował kolejne zawiadomienia z dnia 07.08.2014 r., 25.02.2015 r., 25.03.2015 r. Postanowieniem z dnia 26.06.2015 r., , Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w [...] określił dla dłużnika [...] Sp. z o.o. wysokość nieprzekazanej kwoty w łącznej wysokości [...] zł z tytułu zajęcia wierzytelności w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym do majątku zobowiązanej [...] Spółki z o.o. Pismem z dnia 21.07.2015 r. [...] Sp. z o.o. zaskarżyła ww. postanowienie Spółka, wnosząc o jego uchylenie i umorzenie postępowania, zarzucając mu: - brak prawidłowego zawiadomienia o wszczęciu postępowania, brak umożliwienia stronie brania czynnego udziału w postępowaniu, brak umożliwienia zaznajomienia się z aktami przed wydaniem rozstrzygnięcia, - błędne przyjęcie przez organ, że skarżąca posiada jakiekolwiek zobowiązania wobec [...] sp. z o.o. Do zażalenia załączono oświadczenie [...] Sp. z o.o. z dnia 21.07.2015 r. i [...] Sp. z o.o. z dnia 20.07.2015 r. W toku postępowania zażaleniowego [...] Sp. z o.o., w związku z otrzymanym zawiadomieniem z dnia 21.08.2015 r. o możliwości wypowiedzenia się do zebranych dowodów i materiałów, skierowała do Dyrektora Izby Skarbowej w [...] pismo z dnia 14.09.2015 r. podnosząc, że zgromadzony materiał jest niekompletny i organ nie podjął czynności do zgromadzenia takowego, chociażby przez zwrócenie się do spółek o nadesłanie stosownych dokumentów dokumentujących twierdzenia stron co do terminu płatności zajętej wierzytelności z tytułu pożyczki, co ma wpływ na jej przedawnienie. Wskazała dalej, że organ nie zgromadził kompletnej dokumentacji dotyczącej umowy pożyczki, bowiem w aktach sprawy brak jest wszystkich aneksów zawartych do tej umowy, a w szczególności aneksu z dnia 28.04.2011 r., z którego treści wynika, że termin spłaty pożyczki określono ostatecznie na dzień 31.12.2011 r. Kopię aneksu Spółka [...] złożyła jako załącznik (załączyła ponownie dokumenty załączone do zażalenia) i wniosła o przeprowadzenie z niego dowodu na okoliczność terminu wymagalności roszczenia oraz jego przedawnienia. Wniosła ponadto, o zwrócenie się do [...] Sp. z.o.o. o udzielenie informacji na temat zawartej umowy pożyczki i aneksów oraz salda księgowego dotyczącego tej pożyczki. Dyrektor Izby Skarbowej w [...], w wyniku analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, postanowieniem z dnia 21.09.2015 r. utrzymał w mocy ww. postanowienie organu I instancji stwierdzając przy tym, że zgodnie z art. 89 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności pieniężnej innej, niż określona w art. 72-85, przez przesłanie do dłużnika zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego i jednocześnie wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności. Zajęcie wierzytelności jest dokonane z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu. Zajęcie wierzytelności z tytułu dostaw, robót i usług dotyczy również wierzytelności, które nie istniały w chwili zajęcia, a powstaną po dokonaniu zajęcia z tytułu tych dostaw, robót i usług (§ 2 u.p.e.a.). Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia złożył oświadczenie dotyczące tego czy: a) uznaje zajętą wierzytelność zobowiązanego, b) przekaże organowi egzekucyjnemu z zajętej wierzytelności kwoty na pokrycie należności lub z jakiego powodu odmawia tego przekazania, i c) w jakim sądzie lub przed jakim organem toczy się albo toczyła się sprawa o zajętą wierzytelność (§ 3 pkt 1 u.p.e.a.). W myśl definicji zawartej w art. 1a pkt 3 u.p.e.a., ilekroć w ustawie jest mowa o "dłużniku zajętej wierzytelności" - rozumie się przez to dłużnika zobowiązanego, jak również bank, pracodawcę, podmiot prowadzący działalność maklerską, trasata oraz inne podmioty realizujące, na wezwanie organu egzekucyjnego, zajęcie wierzytelności lub innego prawa majątkowego zobowiązanego. Wskazano przy tym, że kolejnymi zawiadomieniami z dnia 20.04.2011 r., 06.05.2011 r., 30.05.2011 r., 29.06.2011 r. oraz z 03.08.2011 r. dokonano skutecznie zajęcia wierzytelności u [...] Sp. z.o.o., przysługującej [...] Sp. z o.o. , a zajęta wierzytelność dotyczyła należności z tytułu udzielonej pożyczki. Jak wskazał organ odwoławczy, skuteczność dokonanych zajęć nie jest przedmiotem sporu w niniejszej sprawie - doręczenie zajęć nastąpiło bowiem odpowiednio w dniach: 26.04.2011 r., 11.05.2011 r., 03.06.2011 r., 29.06.2011 r. 08.08.2011 r. Następnie organ odwoławczy wskazał, że w myśl art. 91 u.p.e.a., jeżeli dłużnik zajętej wierzytelności uchyla się od przekazania zajętej kwoty organowi egzekucyjnemu, mimo że wierzytelność została przez niego uznana i jest wymagalna, stosuje się odpowiednio przepisy art. 7Ib. Przepis art. 71 b wprowadza uprawnienie przysługujące organowi egzekucyjnemu do ściągnięcia zajętej sumy od dłużnika w trybie egzekucji administracyjnej. Podjęcie takiej egzekucji musi zostać poprzedzone wydaniem postanowienia określającego wysokość nieprzekazanej kwoty. W sytuacji, gdy w sprawie dłużnik zaniechał obowiązku złożenia oświadczenia bądź treść oświadczenia budzi wątpliwości organu, przepis art. 71a przewiduje uprawnienie organu do przeprowadzenia kontroli. W niniejszej sprawie organ egzekucyjny skorzystał z tego uprawnienia (upoważnienie do kontroli z dnia 15.07.2013 r.). Z kolei złożenie przez dłużnika oświadczenia z dnia 26.07.2015 r. było następstwem podjęcia czynności kontrolnych. Sporna w niniejszej sprawie stała się kwestia dotycząca tego, czy organ dokonał prawidłowego zawiadomienia o wszczęciu postępowania dotyczącego określenia dłużnikowi zajętej wierzytelności wysokości nieprzekazanej kwoty. Kwestia ta – jak dalej wyjaśnio – stała się przedmiotem skarg z 25.03.2015 r., składanych oddzielnie przez [...] Sp. z o.o., jej pełnomocnika, a także [...] Sp. z o.o., a następnie przedmiotem zażalenia z dnia 21.07.2015 r. Ponadto, na etapie zażalenia zakwestionowano wymagalność zajętej wierzytelności z uwagi na jej przedawnienie. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] odnosząc się do pierwszej spornej kwestii podkreślił, że istotą uprawnienia strony w postępowaniu administracyjnym jest jej prawo do uczestniczenia w każdej fazie postępowania, jak również prawo do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, na co słusznie wskazał również organ egzekucyjny. Obowiązkiem organu egzekucyjnego jest stworzenie stronie warunków do swobodnego wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów. Nie można jednak zmusić strony do wypowiedzenia się w tej kwestii, bowiem jest to uprawnienie, skorzystanie z którego pozostawia się uznaniu strony. Następnie organ odwoławczy wskazał, że co istotne z punktu widzenia niniejszej sprawy, jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 26 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1458/08, postanowienie wydawane na podstawie art. 71a § 9 u.p.e.a. stanowi konsekwencję dokonanego uprzednio przez organ egzekucyjny zajęcia wierzytelności zobowiązanego u jej dłużnika i stwierdzenia, że dłużnik zajętej wierzytelności bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętej wierzytelności organowi egzekucyjnemu. Zatem, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w [...], zawiadomienie dłużnika zajętej wierzytelności o wszczęciu postępowania, w którym staje się on stroną, realizuje się z chwilą skutecznego doręczenia zawiadomienia o zajęciu. Jak dalej wskazano, ponieważ czynności kontrolnych należy dokonywać w obecności dłużnika zajętej wierzytelności lub osoby odpowiedzialnej za realizację zajęcia i z czynności kontrolnych należy sporządzić protokół, którego kopię należy doręczyć podmiotowi kontrolowanemu, to czynności te ze swej istoty wyrażają dalsze prowadzenie postępowania związanego z brakiem realizacji zajęcia. W trakcie kontroli bowiem – jak dalej wskazał organ odwoławczy - dłużnik zajętej wierzytelności jest czynnym uczestnikiem przedkładającym dokumentację dla stwierdzenia istnienia i wymagalności wierzytelności objętej zajęciem, a ponadto dłużnik ma uprawnienie złożyć do protokołu kontroli zastrzeżenia w terminie 14 dni od jego doręczenia. Kolejno wymienione działania i uprawnienia - a jak wynika z akt sprawy miały miejsce w odniesieniu do [...] Sp. z o.o. - stanowią dowód tego, że Spółka została zawiadomiona o postępowaniu w sprawie określenia wysokości nieprzekazanej kwoty i miała zapewniony czynny w nim udział, w tym przez uprawnienie zgłaszania dowodów, uwag, zastrzeżeń, o czym było pouczenie w protokole z kontroli. Jakkolwiek w niniejszej sprawie czynności te były rozciągnięte w czasie, ta jednak okoliczność nie może czynić uzasadnionym zarzutu braku prawidłowego zawiadomienia o wszczęciu postępowania i uniemożliwienia stronie brania czynnego udziału w postępowaniu. Nie ma również podstaw do stwierdzenia, że nie zapewniono Stronie możliwości zaznajomienia się z aktami przed wydaniem zaskarżonego postanowienia w czerwcu 2015 r. Materiał zgromadzony w aktach sprawy jednoznacznie wskazuje, że organ egzekucyjny podejmował w tym celu szereg działań i choć nie wszystkie - zdaniem organu odwoławczego - były uzasadnione (np. doręczanie zawiadomień o wszczęciu postępowania, czy dalej wydanie postanowienia o umorzeniu postępowania), to wszystkie one dawały stronie wiedzę o tym, że postępowanie jest w toku. Tym samym skorzystanie z uprawnienia wglądu do akt sprawy, wypowiedzenia się do zebranych dowodów zależało od dobrej woli strony. Wskazano przy tym, że dnia 16.04.2014 r. pełnomocnik Spółki, [...]skorzystała z możliwości zapoznania się w [...] Urzędzie Skarbowym w [...] z aktami sprawy (kserokopii - oryginały znajdowały się w Izbie Skarbowej w [...]). Z czynności tej sporządzono protokół, który po odczytaniu i podpisaniu doręczono pełnomocnikowi, a także wysłano na adres [...] Sp. z o.o. w [...]. Wyrazem czynnego udziału Strony w postępowaniu były również składane skargi z 25.03.2015 r. Wspomniano także, że w związku z dokonaniem kolejnego zajęcia zawiadomieniem z dnia 29.10.2014 r., dotyczącym umowy przelewu wierzytelności z dnia 04.04.2013 r., organ równolegle podejmował działania wobec [...] Sp. z o.o., w tym kontrolę w dniu 09.03.2015 r., wezwania z 20.03.2015 r., co dodatkowo czyni argumenty Spółki o braku możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału niezasadnymi. Podnosząc w zażaleniu zarzut błędnego przyjęcia przez organ, że skarżąca posiada jakiekolwiek zobowiązania wobec [...] Sp. z o.o., w opinii Skarżącego organ egzekucyjny błędnie przyjął, że [...] Sp. z o.o. posiada jakiekolwiek zobowiązania wobec [...] Sp. z o. o., które mogłyby podlegać zajęciu. (...) Wskazana przez organ wierzytelność (...) nie istnieje, bowiem została objęta zgłoszonym przez skarżącą zarzutem przedawnienia. Brak jest zatem podstawy (...) do wydania skarżonego postanowienia. Zdaniem wnoszącej zażalenie, przedawnienie to możliwość uchylenia się od zaspokojenia roszczenia po upływie określonego prawem terminu i z tego uprawnienia wobec zobowiązanej spółki [...] skorzystała i od zapłaty skutecznie się uchyliła. Oświadczenie z dnia 26.07.2013 r. obarczone jest błędem, co do faktu (...) w zakresie wskazania terminu wymagalności (...) spowodowane błędną informacją z księgowości spółki. (...) termin wymagalności wskazany w powyższym oświadczeniu jest nieprawidłowy i niezgodny z dokumentacją. Dyrektor Izby Skarbowej w [...], odnosząc się do zarzutów Strony, że organ egzekucyjny błędnie przyjął, że [...] Sp. z o.o. posiada jakiekolwiek zobowiązania wobec [...] Sp. z o. o., które mogłyby podlegać zajęciu oraz, że wskazana przez organ wierzytelność nie istnieje, bowiem została objęta zgłoszonym przez skarżącą zarzutem przedawnienia, a tym samym brak jest podstawy do wydania skarżonego postanowienia, po zapoznaniu się z treścią wszystkich dokumentów zgromadzonych w toku postępowania, w tym aneksem z dnia 28.04.2011 r. uznał za zasadne określenie dla [...] Sp. z o.o. wysokości nieprzekazanej kwoty w wysokości [...] zł stwierdzając, że nie upłynął termin jej wymagalności. Jednocześnie organ odwoławczy nie znalazł uzasadnienia do przeprowadzania dalszego postępowania dowodowego na okoliczność zawartej umowy pożyczki oraz aneksów, w tym przez zwrócenie się do [...] Sp. z o.o., gdyż – jak wskazał organ odwoławczy - postępowanie takie służyłoby przewlekaniu załatwienia sprawy, dotyczy bowiem faktu stwierdzonego innymi dowodami. Organ odwoławczy wskazał przy tym, że o materialnej mocy dowodowej dokumentu, jakim jest oświadczenie, decyduje jego treść, ale i okoliczności obiektywne. Dalej organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutem przedawnienia roszczenia oraz, że organ nie podjął czynności do uzyskania kompletnego materiału dowodowego. Zdaniem organu odwoławczego, w niniejszej sprawie mamy do czynienia z sytuacją taką, że organ egzekucyjny dążąc do realizacji obowiązku dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy zdecydował o przeprowadzeniu kontroli u dłużnika zajętej wierzytelności, tj. [...] Sp. z o.o. Czynności kontrolne miały miejsce w 2013 r., tj. w okresie 25.07.-05.08.2013 r. Co istotne dla niniejszej sprawy, czynności kontrolne służyły właśnie zgromadzeniu dokumentów potwierdzających prawidłowość realizacji zajęcia wierzytelności dokonanego przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w [...] w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym wobec [...] Sp. z o.o., co zostało odnotowane w treści protokołu z kontroli. Jak wywiedziono wcześniej [...] Sp. z o.o. uczestniczyła w tych czynnościach, wyrazem czego było złożenie oświadczenie z dnia 26.07.2013 r., przedstawienie w toku kontroli szeregu dokumentów. Ponadto, Spółka zapoznała się z treścią protokołu kontroli i potwierdziła jego odbiór. Co istotne, w związku z dokonanym zajęciem i czynnościami kontrolnymi, jako termin wymagalności wierzytelności z tytułu umowy pożyczki Spółka w oświadczeniu z dnia 26.07.2013 r. podała datę "31.12.2014 r.". Ten sam termin wymagalności wynikał z aneksu do umowy pożyczki sporządzonego w dniu 10.02.2011 r., przedłożonego w trakcie kontroli. W oparciu o powyższe został on odnotowany do protokołu kontroli z 05.08.2013 r., w którym zapisano na stronie trzeciej: "ponadto przedstawiono umowę pożyczki z dnia 12.02.2010 r. udzielonej przez [...] Sp. z o. o. pożyczkobiorcy [...] spółka z o.o. na kwotę [...] zł wraz z aneksem z dnia 10.02.2011 r. zmieniającym wysokość udzielonej pożyczki do kwoty [...] zł, określającym, termin spłaty zadłużenia do 31.12.2014 r.". Jak wskazał organ odwoławczy, do cytowanego zapisu, ani do całego protokołu, [...] Spółka z o.o. nie wniosła zastrzeżeń. Kolejnym dokumentem, który zdaniem tutejszego organu jest dowodem, że dzień "31.12.2014 r." był terminem wymagalności zajętych wierzytelności, jest znajdujące się w aktach sprawy pismo [...] z 14.08.2014 r. (k. 108-109). Z treści przedmiotowego pisma na stronie 2 wynika, że potwierdzono istnienie wierzytelności z tytułu pożyczki w dacie zajęcia a także termin jej wymagalności na dzień 31.12.2014 r. Organ odwoławczy przy tym wskazał, że w § 5 umowy pożyczki z dnia 10.02.2010 r. zapisano, że: "wszelkie zmiany umowy wymagają formy pisemnej pod rygorem nieważności". Co istotne – jak dalej wskazał organ odwoławczy - Spółka kwestionując w zażaleniu z dnia 21.07.2015 r. termin wymagalności, w dalszym ciągu nie tylko nie przedstawiła, ale nawet nie powołała się na kolejny aneks do zawartej umowy pożyczki. W kontekście wykazanych i następujących kolejno po sobie okoliczności, organ odwoławczy odmówił wiarygodności i mocy dowodowej aneksowi do umowy pożyczki wskazującego jako datę sporządzenia dzień 28.04.2011 r. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w [...], wobec składanych na wcześniejszym etapie dowodów przeciwnych, nie może ten aneks z dnia 28.04.2011 r. stanowić dowodu potwierdzającego obecną wersję Spółki dotyczącą terminu wymagalności zajętej wierzytelności z tytułu umowy pożyczki. W kontekście powyższego, odnosząc się do podniesionego w zażaleniu zarzutu przedawnienia zajętej wierzytelności, organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 118 Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2014 r., poz. 121 ze zm.) - zwanego dalej "K.c.", jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi lat dziesięć, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - trzy lata. W myśl art. 119 K.c., terminy przedawnienia nie mogą być skracane ani przedłużane przez czynność prawną. Z kolei z art. 120 § 1 K.c. zdanie pierwsze wynika, że bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Sumując, Dyrektor Izby Skarbowej w [...] uznał, że wobec zgromadzonych w aktach sprawy dowodów potwierdzających, że dzień 31.12.2014 r. jest terminem wymagalności, brak jest podstaw do uznania, iż zajęta skutecznie w postępowaniu egzekucyjnym należność z tytułu udzielonej pożyczki uległa przedawnieniu. Zdaniem organu odwoławczego, dokumentacja zgromadzona w niniejszej sprawie potwierdza bezpodstawne uchylanie się od przekazania zajętej wierzytelności organowi egzekucyjnemu w kwocie określonej w zaskarżonym postanowieniu, a także jej wymagalność. W skardze wywiedzionej na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] [...] Sp. z o.o. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia 21.09.2015 r. oraz o zwrot kosztów postępowania według norm przypisanych, w tym zwrot kosztów zastępstwa adwokackiego, zarzucając zaskarżonemu postanowieniu: 1. naruszenie art. 122 Ordynacji podatkowej przez niewyjaśnienie okoliczności sprawy mających istotny wpływ na jej wynik przez nieuwzględnienie w rozstrzygnięciu faktu braku wymagalności egzekwowanej wierzytelności ze względu na jej przedawnienie, a także bezpodstawne pominięcie i nieprzeprowadzenie dowodu wskazanego przez skarżącą z informacji od spółki [...] Sp. z o.o. , co miało wpływ w ocenie skarżącej na wynik postępowania i wydane rozstrzygnięcie; 2. naruszenie art. 71b w związku z art. 91 u.p.e.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie i w ich wyniku uznanie, iż skarżąca jest dłużnikiem zajętej wierzytelności i bezpodstawnie, czyli bez podstawy prawnej uchyla się od przekazywania zajętej wierzytelności organowi egzekucyjnemu, podczas gdy skarżąca nie jest dłużnikiem dłużnika [...] Sp. z o.o. i nie jest zobowiązana do zapłaty na rzecz tej spółki kwot z tytułu wskazanego przez organ, co wyłącza możliwość przyjęcia, iż pozostaje ona dłużnikiem zajętej wierzytelności, bowiem wierzytelność ta wygasła i nie istnieje; 3. naruszenie art. 117 § 1 w związku z art. 118 w związku z art. 120 § 1 K.c. przez bezpodstawne przyjęcie, że nie doszło do przedawnienia spornej należności pomimo upływu trzyletniego terminu od dnia wymagalności roszczenia zgodnie z treścią zawartej umowy wraz z aneksami oraz na podstawie złożonych oświadczeń; 4. naruszenie art. 355 1 K.c. przez nieuprawnione przyjęcie, że strony, tj. [...] Sp. z o.o. oraz skarżąca spółka [...] Sp. z o.o. nie dokonały zmiany umowy w zakresie terminu spłaty, pomimo tego, że na mocy tego przepisu mogły one ułożyć stosunek prawny według swego uznania, a zawarcie aneksu zmieniającego termin zapłaty należności, a tym samym i termin wymagalności, nastąpiło w dacie poprzedzającej wszczęcie jakichkolwiek czynności przez organ, a zatem było dozwolone i prawnie skuteczne i nie naruszało żadnych przepisów prawa i nie może być kwestionowane przez organy nie będące stroną tych czynności; 5. naruszenie art. 71a § 9 u.p.e.a. przez niewłaściwe zastosowanie do wierzytelności, co do której dłużnik jest uprawniony (wobec przedawnienia) do uchylenia się od przekazania zajętej wierzytelności dłużnikowi organu, a tym samym i organowi. W uzasadnieniu zarzutów skargi Skarżąca wskazała, że Dyrektor Izby Skarbowej w [...] błędnie ustalił, iż wierzytelność, będąca przedmiotem zajęcia, a powstała między dłużnikiem organu [...] Sp. z o.o. w [...] a skarżącą istnieje i może być egzekwowana. Zdaniem Skarżącej, organ pominął stawiany zarzut przedawnienia, który wiąże organ w postępowaniu administracyjnym, i co do którego organ, wbrew przepisom prawa materialnego, tj. kodeksu cywilnego nie może samodzielnie i dowolnie ustalać i stwierdzać, czy termin wymagalności wynikający z umownych ustaleń stron, potwierdzonych na piśmie i dołączonych do akt postępowania, upłynął, czy też nie. Jak dalej wskazała Skarżąca, zasada swobody kontraktowej wynikająca z przepisów kodeksu cywilnego pozwala stronom czynności - umowy na swobodne i dowolne kształtowanie treści zobowiązania, w tym również w zakresie terminów wymagalności i zapłaty, uprawniając strony również do nieograniczonej czasem i zakresem zmiany postanowień umownych. Natomiast podjęte umownie postanowienia wiążą strony, ale także wiążą podmioty i organy trzecie, które nie mogą dowolnie interpretować, na własne potrzeby, ani treści umowy, ani też uznawać zawarte aneksy za wiążące lub nie. Według Skarżącej, materiał dowodowy przedstawiony w sprawie jest oczywisty i nie budzi wątpliwości. Nie jest dowodem przemawiającym na poparcie tezy organu pismo adwokat [...]z dnia 14.08.2014 r., albowiem pismem tym pełnomocnik polemizowała z zupełnie inną wierzytelnością, co do której organ bezzasadnie prowadził postępowanie, wskazując jedynie na treść dotychczasowej korespondencji i oświadczeń jako dowodzącej bezzasadności żądań organu, nie dokonując w żadnym miejscu jakiejkolwiek interpretacji czy oceny czy też rzekomego potwierdzenia oświadczeń dotyczących wierzytelności będącej przedmiotem tego postępowania. Cytowanie treści innego dokumentu i powoływanie się na treść innego dokumentu nie czyni tego potwierdzeniem - i takowego potwierdzenia w tym piśmie brak. Takie podejście organu stanowi nieuprawnioną manipulację i przeczy zasadom prawidłowego i rzetelnego prowadzenia postępowania. Wskazano przy tym, że Skarżąca nie przeczy istnieniu aneksu z dnia 10.02.2011 r. zmieniającego treść umowy w zakresie terminu zapłaty. Aneks taki rzeczywiście został zawarty i obowiązywał do dnia dokonania kolejnych ustaleń między stronami i zawarcia kolejnego aneksu zmieniającego termin zapłaty. Skoro organ uznaje aneks z dnia 10.02.2011 r. za dozwolony i prawidłowy, to nie może podważać prawidłowości i skuteczności kolejnego, zawartego w takiej samej formie przewidzianej w umowie, między tymi samymi stronami, w tym samym zakresie zmiany terminu płatności, aneksu. Zdaniem Skarżącej, organ zaniechał przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego w postaci wskazywanej przez Skarżącą, domagającą się uzyskania przez organ informacji - oświadczenia - potwierdzenia istnienia aneksu i potwierdzenia rzeczywistej daty wymagalności wierzytelności od dłużnika organu, czyli spółki [...] Sp. z o.o. Stwierdzenie organu, że nie znalazł uzasadnienia dla podjęcia dalszych czynności dowodowych zgodnych z wnioskiem dowodowym Skarżącej, gdyż dotyczyłyby one faktu stwierdzonego innymi dowodami, jest według Skarżącej nieprawidłowe i rażąco narusza prawo - te inne dowody złożone przez Skarżącą dowodziły nieprawidłowości ustaleń organu, a zaniechanie przeprowadzenia wnioskowanego dowodu zdaniem Skarżącej świadczy o tym, że organ nie chciał zgromadzić dowodów przeciwnych wobec z góry założonej przez organ tezy. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 art. 2 kontrola, o której wyżej mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonym postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Natomiast zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - dalej zwanej "P.p.s.a.", uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości lub w części następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie, przeprowadzone w tym trybie badanie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia wykazało, że skarga jest nieuzasadniona, brak bowiem podstaw do skutecznego zarzucenia organom podatkowym obu instancji, że przy rozstrzyganiu sprawy naruszyły obowiązujące przepisy prawa materialnego lub procesowego w stopniu wymagającym ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w [...] z dnia 26.06.2015 r., którym określono wysokość kwoty zajętej wierzytelności w łącznej wysokości [...] zł nieprzekazanej organowi egzekucyjnemu w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym do majątku zobowiązanej [...] Sp. z o.o. Rozpoznając niniejszą sprawę, w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów skargi co do naruszenia przepisów ustawy – Ordynacja podatkowa (tj. art. 122), które nie mają zastosowania w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, stosownie do art. 18 u.p.e.a. W myśl bowiem art. 18 u.p.e.a., jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W tej sytuacji trudno odszukiwać za Skarżącą naruszonych norm postępowania według ustawy – K.p.a., skoro skarżąca jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Wobec tego, za bezpodstawny należało uznać zarzut Skarżącej co do naruszenia przepisu art. 122 Ordynacji podatkowej. Jednakże w istocie zarzuty skargi na powyższe rozstrzygnięcie sprowadzają się do zarzucenia organom, że błędnie ustaliły, iż zajęta w toku egzekucji wierzytelność Skarżącej [...] Sp. z o.o. przysługująca od [...] Sp. z o.o. z tytułu udzielonych pożyczek, nieprzekazana organowi egzekucyjnemu w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym do majątku zobowiązanej [...] Sp. z o.o., istnieje i może być egzekwowana. Zdaniem Skarżącej, wierzytelność ta uległa przedawnieniu, a swoją argumentację na poparcie tej tezy Skarżąca oparła na aneksie z dnia 28.04.2011 r. do umowy pożyczki z dnia 12.02.2010 r., zawartej pomiędzy [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] a [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], który to aneks wskazuje jako termin wymagalności pożyczki na dzień 31.12.2011 r. Wskazać przy tym należy, że jak wynika ze skargi, nie jest kwestionowana określona zaskarżonym postanowieniem wysokość kwoty zajętej wierzytelności w łącznej wysokości 1 037 013,39 zł, a jedynie ustalenia organów co do istnienia zajętej w toku egzekucji administracyjnej wierzytelności, która według Skarżącej, uległa przedawnieniu. Organ nie zgodził się z twierdzeniem skarżącej, uznając, że ww. aneks z dnia 28.04.2011 r. jest niewiarygodny i nie ma mocy dowodowej w świetle zgromadzonej w sprawie dokumentacji oraz, że dzień 31.12.2014 r. jest terminem wymagalności zajętej skutecznie w postępowaniu egzekucyjnym należności z tytułu udzielonej pożyczki, w związku z czym, stosownie do art. art. 118 119 i 120 § 1 K.c. - brak podstaw do uznania, że uległa przedawnieniu. W tak zakreślonym sporze, zdaniem Sądu, rację należało przyznać organowi, a świadczy o tym zgromadzona w sprawie korespondująca ze sobą dokumentacja, a mianowicie: - po pierwsze – sporny aneks z dnia 28.04.2011 r. nie ma potwierdzenia w dokumentacji zgromadzonej w czasie kontroli przeprowadzonej u dłużnika zajętej wierzytelności, tj. [...] Sp. z o.o., w których to czynnościach uczestniczyła skarżąca [...] Sp. z o.o., przy czym kontrola ta miała właśnie na celu potwierdzenie prawidłowości realizacji zajęcia wierzytelności dokonanego przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w [...] w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym wobec zobowiązanej [...] Sp. z o.o., zaś na potwierdzenie prawidłowości dokonanego zajęcia sama skarżąca Spółka przedstawiła do kontroli dokumentację szczegółowo opisaną w treści protokołu kontroli z dnia 05.08.2013 r., a czego wyrazem było złożenie (załączonego do tegoż protokołu kontroli) przez skarżącą Spółkę [...] oświadczenia z dnia 26.07.2013 r., w którym m. in. wprost oświadczyła, że zobowiązanie wynikające z umowy pożyczki na kwotę [...] zł jest wymagalne na dzień 31.12.2014 r., a także złożenie innych (również załączonych do protokołu kontroli) dokumentów, w tym umowy pożyczki z dnia 12.02.2010 r. wraz z aneksem z dnia 10.02.2011 r., którym zmieniono wysokość pożyczki do kwoty [...] zł oraz określono termin jej spłaty "najpóźniej do 31.12.2014 r.". Do tak sporządzonego protokołu kontroli skarżąca Spółka [...] nie wniosła żadnych zastrzeżeń. - po drugie – kolejnym dokumentem podważającym skuteczność spornego aneksu co do faktycznego terminu wymagalności zajętej wierzytelności jest pismo adwokat [...]z dnia 14.08.2014 r. (k. 108-109 akt administracyjnych), w którym wskazano, że cytuję: "- z umowy pożyczki na kwotę [...] zł z tytułu pożyczki, z wymagalnością na dzień 31.12.2014 r., która to wierzytelność została wprawdzie zajęta (bo istniała w dacie zajęcia), ale co do której obowiązek zapłaty jeszcze nie nastąpił (brak wymagalności = brak obowiązku zapłaty)"; - po trzecie - sporny aneks został przedstawiony dopiero na etapie postępowania zażaleniowego w dniu 15.09.2015 r., tj. został załączony do pisma Skarżącej z dnia 14.09.2015 r. pt. "Wypowiedzenie się strony co do materiału dowodowego wraz z wnioskiem dowodowym", sporządzone – jak wynika z akt - w wykonaniu zawiadomienia organu odwoławczego z dnia 21.08.2015 r. w trybie art. 10 K.p.a. o możliwości wypowiedzenia się strony co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zgodzić się zatem należało z organem, że o materialnej mocy dowodowej dokumentu, decyduje nie tylko jego treść, ale i całość okoliczności obiektywnych, w tym towarzyszących jego okazaniu, co ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. W ocenie Sądu - w świetle przedstawionych wyżej dokumentów, w tym zgromadzonych w toku kontroli w celu zweryfikowania prawidłowości realizacji zajęcia wierzytelności dokonanego przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w [...] w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym wobec zobowiązanej [...] Sp. z o.o. - brak podstaw do przyjęcia, że sporny aneks z dnia 28.04.2011 r. wskazujący na termin wymagalności pożyczki na dzień 31.12.2011 r., skutecznie uwiarygadnia tezę skarżącej, że wierzytelność ta uległa przedawnieniu wobec upływu 3-letniego terminu przedawnienia, skoro skarżąca dopiero na etapie postępowania zażaleniowego przedstawiła ten aneks, a nie w czasie czynności kontrolnych co do prawidłowości realizacji zajętej wierzytelności, wiedząc, że właśnie te dokumenty okazane w czasie kontroli mają kluczowe znaczenie prawne dla ustalenia, czy wierzytelność w ogóle może być przedmiotem zajęcia, a zatem, czy istnieje, jest wymagalna lub, czy nie uległa przedawnieniu. Samo przedstawienie nowego aneksu z dnia 28.04.2011 r. (a więc dokumentu, który powstał na ponad 2 lata wcześniej od przeprowadzonej w okresie od 25.07.2013 r. do 05.08.2013 r. kontroli), bez poparcia go innymi wiarygodnymi dowodami istniejącymi w dacie przeprowadzanej kontroli jest niewystarczające dla wzruszenia stanowiska organu a poparcia tezy Skarżącej, przy czym ciężar dowodu leży zawsze po stronie, która z danego faktu wywodzi skutki korzystne dla siebie. W rozpoznawanej sprawie Skarżąca nie podważyła skutecznie ustaleń faktycznych organu i ich oceny, nie przedstawiła bowiem żadnych innych dokumentów potwierdzających prawdziwość jej twierdzeń. Natomiast nie ma znaczenia dla celów dowodowych co do istnienia wierzytelności podnoszona przez Skarżącą zasada swobody kontraktowej przewidziana przepisami ustawy - Kodeks cywilny. Istotne znaczenie w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy miała dokumentacja ustaleń faktycznych organu egzekucyjnego (Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w [...]) istniejąca w dacie przeprowadzonej w trybie art. 71a § 1 u.p.e.a. kontroli prawidłowości realizacji zastosowanego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności pieniężnej u dłużnika zobowiązanej [...] Sp. z o.o., tj. [...] Sp. z o.o. A z tej dokumentacji jednoznacznie wynika, że termin wymagalności zajętej wierzytelności upływał w dniu 31.12.2014 r. A zatem, by ustalić datę upływu terminu przedawnienia spornej wierzytelności należy odwołać się do przepisów ustawy – Kodeks cywilny. Zgodnie z art. 120 § 1 zdanie pierwsze K.c., bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. W myśl zaś art. 118 K.c., jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi lat dziesięć, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - trzy lata. Z kolei stosownie do art. 119 K.c., terminy przedawnienia nie mogą być skracane ani przedłużane przez czynność prawną. Tym samym, w kontekście wyżej przytoczonych przepisów K.c. oraz w świetle dokumentów zgromadzonych w niniejszej sprawie wykazujących w sposób nie budzący wątpliwości, że termin wymagalności zajętej wierzytelności upływał w dniu 31.12.2014 r., zgodzić się należało z organem, że brak jest podstaw do uznania, iż zajęta skutecznie w postępowaniu egzekucyjnym wierzytelność przysługująca skarżącej Spółce [...] od Spółki [...] z tytułu pożyczki udzielonej na mocy umowy pożyczki z dnia 10.02.2010 r., zmienionej aneksem z dnia 10.02.2011 r., uległa przedawnieniu, nawet gdyby uznać, że termin przedawnienia wynosił 3 lata (jak wskazuje Skarżąca), to z prostego obliczenia wynika, że termin przedawnienia upłynie dopiero z dniem 31.12.2017 r. Co do skuteczności zajęcia wierzytelności podkreślić należy, że nie budzą natomiast wątpliwości ani też sporu w sprawie, dokonane w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego w stosunku do zobowiązanej [...] Sp. z o.o., zawiadomienia: znak: [...] r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w [...] dokonał zajęcia wierzytelności u [...] Sp. z o.o. (dłużnik zajętej wierzytelności) z tytułu udzielonych pożyczek przez [...] Sp. z o.o. (zobowiązany), które – jak wynika z akt - doręczono skarżącej Spółce [...] kolejno w dniach: 26.04.2011 r., 11.05.2011 r., 03.06.2011 r., 29.06.2011 r., 08.08.2011 r. W myśl art. 89 § 2 zdanie pierwsze u.p.e.a., zajęcie wierzytelności jest dokonane z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu. Nie ulega więc wątpliwości, że skutecznie została zajęta wierzytelność zobowiązanej [...] Sp. z o.o. u jej dłużnika [...] Sp. z o.o. z tytułu pożyczki udzielonej na mocy umowy z dnia 12.02.2010 r., zmienionej aneksem z dnia 10.02.2011 r., gdyż istniała ona w datach zajęcia (w okresie od 20.04.2011 r. do 03.08.2011 r.), a termin jej płatności przypadał w dniu 31.12.2014 r., a zatem od dnia 01.01.2015 r. jest ona wymagalna. Nie jest również kwestionowane, że dłużnik zajętej wierzytelności, tj. skarżąca Spółka [...] nie złożyła w 7- dniowym terminie zakreślonym ustawą oświadczenia co do zajętej wierzytelności, do którego została jednocześnie wezwana ww. zawiadomieniami o zajęciach, i o którym mowa w art. 89 § 3 pkt 1 u.p.e.a., a wobec braku realizacji zajęcia przez dłużnika zajętej wierzytelności, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w [...] przeprowadził kontrolę w zakresie prawidłowości realizacji zastosowanego środka egzekucyjnego, działając na podstawie art. 71a § 1 u.p.e.a. oraz upoważnienia do kontroli nr [...] z dnia 25.07.2013 r., a następnie w oparciu o art. 71a § 9 u.p.e.a. oraz art. 91 w związku z art. 71b u.p.e.a. wydał postanowienie określające wysokość nieprzekazanej kwoty. Mając powyższe na uwadze, Sąd podzielił stanowisko organu podatkowego, zawarte w zaskarżonym postanowieniu, także co do niezasadności części działań organu egzekucyjnego (np. doręczanie zawiadomień o wszczęciu postępowania, czy też wydanie postanowienia o umorzeniu postępowania), przy czym należy wskazać – mimo, że okoliczności tej nie kwestionowała Skarżąca - że uchybienia te nie miały wpływu na wynik sprawy. W ocenie Sądu, zaskarżone rozstrzygnięcie opiera się na prawidłowo zastosowanych przepisach prawa materialnego i procesowego, a także odpowiada wymogom przewidzianym w art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. O.p., zawiera bowiem pełne uzasadnienie faktyczne i prawne, przy czym wbrew gołosłownym twierdzeniom skarżącej Spółki organ prawidłowo dokonał oceny ustaleń faktycznych, które znajdują w pełni potwierdzenie w spójnym i korespondującym ze sobą materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. W tym stanie sprawy Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie zaskarżone postanowienie nie narusza prawa materialnego ani procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, co uzasadniało oddalenie skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a.