I SA/Sz 1339/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska,, Sędzia WSA Elżbieta Woźniak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 2 marca 2016 r. sprawy ze skargi P. Spółka Akcyjna z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 października 2015 r. nr [...] w przedmiocie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2009 r. oddala skargę. 1. P. K. P. S. A. z siedzibą w W. (zwana dalej: "Spółką", "Skarżącą") złożyła do Prezydenta Miasta S. S. wniosek z dnia 22 grudnia 2014 r. o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2009-2014 wraz z korektami deklaracji na podatek od nieruchomości za ww. lata. Skarżąca złożyła ww. wniosek ze względu na: – błędne opodatkowanie w latach 2009 - 2014 rampy, zlokalizowanej na terenie S. S., w obrębie [...] , na działce o numerze geodezyjnym [...] , przy ul. C. posiadającej numer inwentarzowy [...] , jako budowli związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, podczas gdy obiekt ten nie powinien podlegać podatkowi od nieruchomości ze względu na stan techniczny, uniemożliwiający jego wykorzystanie, – nieprawidłowe opodatkowanie w latach 2009 - 2014 dwóch obiektów zlokalizowanych przy ul. C., tj. o nr inwentarzowym [...] (zwanego dalej: wiatą przy ul. C.) oraz przy ul. B. [...] o numerze inwentarzowym [...] (zwanego dalej: wiatą przy ul. B.) gdyż są to wiaty, które nie stanowią budynków w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 - zwanej dalej: "u.p.o.l.") i powinny być opodatkowane z zastosowaniem stawek właściwych dla budowli związanych z działalnością gospodarczą. 2. W wyniku oględzin przeprowadzonych w toku postępowania podatkowego, Organ I instancji ustalił, że: – ww. rampa był to obiekt budowlany o konstrukcji betonowej w znacznej części zdewastowany, popękany. Ciągnące wzdłuż rampy tory kolejowe były porośnięte trawą; – wiata przy ul. C. był to obiekt o konstrukcji stalowej, słupowo-kratowej. Słupy osadzone w fundamentach betonowych, trwale związane z gruntem. Obudowa ścian i dachu z blachy ocynkowanej trapezowej; – wiata przy ul. B. [...] był to obiekt o konstrukcji drewnianej, ażurowej, słupowej, elementy nośne dachu drewniane. Podporą dla dachu była ściana budynku sąsiadującego z obiektem oględzin. Obudowę ściany frontowej i jednej ściany bocznej stanowiło obicie z blachy. Słupy nie były trwale związane z gruntem, oparte były na prefabrykowanych elementach betonowych. Organ podkreślił, że powyższe ustalenia znalazły potwierdzenie w załączonej do protokołu dokumentacji fotograficznej. Organ I instancji wskazał, że z uwagi na występujące wątpliwości co do terminu zakończenia użytkowania rampy, niedające się jednoznacznie ustalić na podstawie zebranego materiału dowodowego, Organ postanowił rozstrzygnąć je na korzyść Skarżącej i uznać za zasadne wyłączenie z opodatkowania podatkiem od nieruchomości w roku 2009 obiektu budowlanego – rampy jako budowli związanej z prowadzoną działalnością gospodarczą. Odnosząc się do kwestii zaliczenia wiat zlokalizowanych przy ul. C. oraz przy ul. B. [...] do kategorii budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, Organ I instancji wskazał, że w przypadku obiektu przy ul. B. podzielił stanowisko Spółki, uznając, że obiekt ten nie jest budynkiem w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Nie posiadał bowiem ścian ze wszystkich stron i nie był związany trwale z gruntem. Wyliczając wysokość nadpłaty, Organ I instancji stwierdził, że w części dotyczącej rampy, iż nadpłata za rok 2009 wyniosła [...] zł, natomiast w części dotyczącej wiaty przy ul. B. [...] nadpłata za rok 2009 wyniosła [...] zł. Jednocześnie Organ wskazał, że nie było podstaw do stwierdzenia nadpłaty za rok 2009 w części dotyczącej kwoty [...] zł, tj. dotyczącej wiaty przy ul. C. 3. Skarżąca nie zgodziła się z rozstrzygnięciem Organu I instancji i we wniesionym odwołaniu zarzuciła naruszenie: – przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 1 pkt 2 i 3 w związku z definicjami budynku i budowli z art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. w związku z art. 72 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 roku, poz. 749, ze zm.), zwanej dalej: "o.p." poprzez niezasadne uznanie wiaty przy ulicy C. za budynek i w rezultacie odmowę stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości; – przepisów prawa procesowego, tj. art. 187 § 1 i art. 191 o.p. poprzez przeprowadzenie błędnej analizy stanu faktycznego, dowolnej oceny zebranego materiału dowodowego i w konsekwencji przyjęcie nieprawidłowych wniosków. 4. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (zwane dalej: "Organem II instancji") decyzją z dnia [...] r. znak [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Organu I instancji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, Organ II instancji w pierwszej kolejności wskazał, że ze względu na to, iż w sprawie zobowiązanie podatkowe uległo przedawnieniu, lecz wniosek o stwierdzenie nadpłaty został złożony w terminie, należało rozpoznać kwestię istnienia nadpłaty. Korekta deklaracji złożona przez Skarżącą za 2009 r. nie mogła być zakwestionowana w trybie postępowania podatkowego wszczętego na podstawie art. 21 § 3 o.p., które kończy się wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania, z powodu przedawnienia zobowiązania w dniu jej wpływu do Organu podatkowego. Z racji braku możliwości prowadzenia postępowania w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania, kwestia prawidłowości korekty deklaracji została rozpoznana w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty. Następnie Organ II instancji zauważył, że w postępowaniu wszczętym na wniosek Spółki, Organ I instancji poza wyjaśniającymi pismami Skarżącej, uzyskał od niej kopię książki obiektu magazynowego dotyczącej wiaty magazynowej przy ul. C., założonej w dniu 16 kwietnia 2004 r., przeprowadził w dniu 30 marca 2015 r. oględziny i załączył do akt dane z ewidencji gruntów. Na podstawie zebranego materiału dowodowego Organ I instancji ustalił, że rampa przy ul. C. jako całość użytkowo-techniczna stanowi budowlę, która ze względu na zły stan techniczny nie powinna podlegać opodatkowaniu. W konsekwencji tego organ uwzględnił wniosek Spółki o stwierdzenie nadpłaty podatku naliczanego przez Spółkę od rampy. Organ uwzględnił także wniosek Spółki w części dotyczącej podatku naliczonego od wiaty przy ul. B., gdyż nie posiadała wszystkich ścian i nie była trwale związana z gruntem. Odmówił jednak stwierdzenia nadpłaty za wiatę przy ul. C., ponieważ uznał ją za budynek. Kolegium wskazało, że w ewidencji gruntów i budynków zostały uwidocznione budynki na działce nr [...] obręb [...] , co pozwoliło na przyjęcie domniemania, że wiata stanowiła budynek. Podczas oględzin ustalono, że wiata stanowiła obiekt o konstrukcji stalowej, słupowo-kratowej, ze słupami osadzonymi w fundamentach betonowych, które były trwale związane z gruntem, a obudowa ścian i dachu była z blachy trapezowej. W książce obiektu budowlanego wiaty magazynowej przy ul. C. w danych technicznych zapisano, że stanowi ona budynek jednokondygnacyjny, niepodpiwniczony, o stalowej konstrukcji ścian, osłonach ścian blachą trapezową, stalowej konstrukcji dachu, instalacji elektrycznej. Ponadto w wynikach kontroli elementów konstrukcyjnych budynku zapisano, że fundamenty były stanu dobrego. Powołując się na brzmienie art. 47 § 2 i § 3 Kc oraz orzecznictwo sądowe, Organ II instancji wskazał, że konstrukcja przedmiotowej wiaty - jej ściany z blachy połączone poprzez słupy w fundamencie z gruntem powoduje, że stanowi ona całość, która spełnia warunki uznania jej za budynek (protokół z oględzin, książka obiektu). Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, Organ II instancji stwierdził, że o budowlanym charakterze przegród przesądza ich powiązanie z budynkiem. Przegroda może być wykonana z jakiegokolwiek materiału. Wobec powyższego Organ II instancji uznał, że zasadnie Organ I instancji uwzględnił wniosek Spółki o stwierdzenie nadpłaty w części odnoszącej się do rampy i wiaty przy ul. B. oraz nie uwzględnił wniosku w części odnoszącej się do wiaty przy ul. C. 5. Skarżąca nie zgodziła się z rozstrzygnięciem Organu II instancji i jego decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) przepisów prawa procesowego, tj. art. 187 § 1 i art. 191 o.p. poprzez przeprowadzenie błędnej analizy stanu faktycznego, dowolnej oceny zebranego materiału dowodowego i w konsekwencji przyjęcie nieprawidłowych wniosków; 2) przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 1 pkt 2 i 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. w związku z art. 72 § 1 o.p. poprzez niezasadne uznanie wiaty przy ul. C. za budynek i w rezultacie odmowę stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości. W związku z powyższym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. 6. Organ II instancji w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 7. Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm. zwanej dalej: "p.p.s.a."), Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji. Oznacza to, że sądowa kontrola ostatecznej decyzji administracyjnej polega na badaniu jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Konsekwencją sprawowanej przez sąd funkcji kontrolnej w przypadku stwierdzenia w wyniku tej kontroli, że zaskarżona decyzja dotknięta jest istotnymi wadami prawnymi, sąd decyzję taką eliminuje z obrotu prawnego poprzez jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności - w zależności od rodzaju stwierdzonego uchybienia (art. 145 p.p.s.a.) i to w sytuacji gdy naruszenie prawa materialnego, miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie przepisów postępowania, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub mogło prowadzić do wznowienia postępowania. Z tak pojmowanym naruszeniem przepisów nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. 8. W rozpoznawanej sprawie spór dotyczy tego czy słusznie Organ podatkowy uznał, po przeprowadzeniu prawidłowego postępowania podatkowego, że wiata znajdująca się przy ulicy C. w S. S. stanowi budynek w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., a w związku z tym podlega opodatkowaniu wyższą stawką podatku. Zdaniem Skarżącej ww. wiata nie może być uznana za budynek w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, wobec czego powinna być opodatkowana niższą stawką przewidzianą dla budowli. W ocenie Skarżącej Organ przeprowadził błędna analizę zebranego materiału dowodowego i na tej podstawie ustalił nieprawidłowy stan faktyczny w sprawie. Skarżąca wskazała, że wiata przy ulicy C. w S. S. nie posiada fundamentów i nie była wydzielona z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych. 9. Na wstępie wskazać należy, że w celu prawidłowego opodatkowania podatkiem od nieruchomości obiektów budowlanych istotne jest ich prawidłowe zakwalifikowanie do kategorii: budynków lub budowli. W ustawie o podatkach i opłatach lokalnych ustawodawca wprowadził definicję legalną terminu budynek. Na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. użyte w ustawie określenie budynek oznacza obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r., nr 207, poz. 2016 ze zm.) przez obiekt budowlany należy rozumieć budynki wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowle stanowiące całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami oraz obiekty małej architektury. Z przytoczonej regulacji prawnej wynika, że dla uznania danego obiektu budowlanego za budynek, musi on być: – obiektem budowlanym, – trwale związany z gruntem, – wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, – oraz musi posiadać fundamenty i dach. W rozpoznawanej sprawie bezsporny jest fakt, że wiata przy ul. C. w S. S. jest obiektem budowlanym. Skarżąca nie kwestionuje również tego, że wiata jest trwale związana z gruntem, co oznacza, że nie można jej odłączyć od gruntu bez jej uszkodzenia. Spór koncentruje się wokół tego czy wiata została wydzielona z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz czy posiada fundamenty. Zauważyć należy, że ustawodawca ani w ustawie o podatku i opłatach lokalnych, ani w prawie budowlanym nie wyjaśnił co należy rozumieć pod pojęciem: "przegrody budowlane" czy "wydzielenie z przestrzeni". WSA w Poznaniu przeprowadzając w wyroku z dnia 15 grudnia 2010 r., sygn. akt III SA/Po 356/10 wykładnię językową przesłanki "wydzielenia z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych" wskazał, że przesłanka ta nie oznacza tylko takiej sytuacji, iż obiekt budowlany musi być zamknięty ze wszystkich stron i zabezpieczony przed wpływem czynników zewnętrznych. Wystarczy bowiem, aby istniejące przegrody zakreśliły granice obiektu. A zatem stwierdzić należy, że jeśli wiata posiada przegrody (ściany) uznać ją należy za budynek. Będzie ona wówczas podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budynek. Zgodnie z przytoczoną powyżej definicją, każdy budynek musi mieć fundamenty. W doktrynie wskazuje się, że każdy rodzaj tych fundamentów pod budynkiem dopuszczony przez prawo budowlane należy uznać za mieszczący się w przytoczonej definicji (por. L. Etel, Komentarz do art. 1a ustawy o podatku od nieruchomości, stan prawny na: 1 stycznia 2013 r., Lex). 10. W ocenie Sądu Organ podatkowy na podstawie zebranego materiału dowodowego, prawidłowo stwierdził, że wiatę przy ulicy C. należy uznać za budynek. Organ ustalając stan faktyczny, prawidłowo wziął pod uwagę informacje podane w ewidencji gruntów i budynków, uznając na ich podstawie, że wiata stanowi budynek. Stosownie bowiem do postanowień art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę wymiaru podatku od nieruchomości. W toku postępowania podatkowego Organ I instancji w dniu 30 marca 2015 r. przeprowadził również oględziny nieruchomości. W wyniku oględzin Organ ustalił, że wiata stanowi "obiekt o konstrukcji stalowej, słupowo-kratowej. Słupy są osadzone w fundamentach betonowych, trwale związane z gruntem. Obudowa ścian i dachu z blachy ocynkowanej trapezowej". Do protokołu oględzin zostały załączone zdjęcia przedstawiające m.in. ww. wiatę. Ustalenia te są zgodne również z danymi zapisanymi w Książce obiektu budowlanego, w IV. Danych technicznych charakteryzujących obiekt dotyczący wiaty magazynowej przy ul. C. – kserokopie stosownych kart ww. książki zostały włączone w poczet materiału dowodowego. Mianowicie wskazano, że wiata stanowi budynek jednokondygnacyjny, niepodpiwniczony, o stalowej konstrukcji ścian, osłony ścian stanowi blacha trapezowa, stalowej konstrukcji dachu, pokrycie dachu – blacha trapezowa. Ponadto w wynikach kontroli elementów konstrukcyjnych budynku z dnia 14 maja 2009 r. oraz z dnia 22 listopada 2013 r. zapisano, że fundamenty są w dobrym stanie ze względu na brak pęknięć lub uszkodzeń elementów stalowych konstrukcji ścian, co świadczy o braku osiadania ze względu na niestabilność podłoża (gruntu) lub uszkodzenia fundamentów. Stan ścian nośnych oraz konstrukcji dachu również oceniono na dobry, wskazując na fakty o tym świadczące. Oceniając zgromadzone dowody, Organ podatkowy wziął także pod uwagę przedłożoną dokumentację fotograficzną. Jak słusznie zauważył Organ II instancji w odpowiedzi na skargę, Skarżąca przedkładając Organowi kserokopię kart z książki obiektu budowlanego, załączoną do pisma z dnia 17 lutego 2015 r., przedłożyła również – jako załączniki – zdjęcia obu wiat. Co dowodzi, ze wydając rozstrzygnięcie, Organ zapoznał się z tymi dokumentami. Podkreślić należy, że w ocenie Sądu zarówno na podstawie zdjęć załączonych do protokołu oględzin jak i zdjęć przekazanych przez Skarżącą należy stwierdzić, że wiata spełnia wszystkie warunki wymienione w przytoczonej na wstępie definicji legalnej budynku z art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., bowiem wynika z nich, że jest trwale związana z gruntem, posiada ściany oraz fundament i dach. Zatem za bezpodstawny należy uznać zarzut, że Organ niezasadnie uznał wiatę za budynek, wskutek czego bezpodstawnie odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości. Wobec powyższego za nieuzasadnione należy uznać zarzuty naruszenia przez Organ II instancji przepisów procesowych, tj. art. 187 i art. 191 o.p. Nie budzi wątpliwości, że Organy podatkowe mają obowiązek zebrać pełny, wszechstronny materiał dowodowy, w sposób odpowiadający wymogom przepisów postępowania, m.in. zgodnie z art. 187 § 1 i z art. 191 o.p. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie Organ podjął wszelkie niezbędne kroki do zgromadzenia materiału dowodowego, który można uznać za kompletny. Kompletność materiału jest podstawowym warunkiem uznania, że w toku postępowania została zrealizowana przez Organ zasada prawdy obiektywnej. Organ przeprowadził ocenę wszystkich zgromadzonych dowodów, wypowiedział się co do każdego z nich, postępując zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 187 § 1 o.p. Zdaniem Sądu, Organy podatkowe zgromadziły wyczerpujący materiał dowodowy, który był kompletny i wystarczający do poczynienia prawidłowych ustaleń faktycznych, ponadto w przekonujący sposób odniosły się do zebranych dowodów. Zaskarżone rozstrzygnięcie wydane zostało na podstawie całego materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania podatkowego, w tym dokumentacji udostępnionej przez Skarżącą, przez co Organ nie naruszył przepisu art. 191 o.p. Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, wobec czego Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.