I SA/Sz 1360/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska,, Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Beata Radomska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 marca 2016 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 9 października 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. oraz odsetek za zwłokę od niezapłaconej w ustawowym terminie zaliczki w tym podatku za marzec 2011 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w S. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w D. z dnia [...] r. określającą M. R. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 rok w wysokości [...] zł oraz odsetki za zwłokę w kwocie [...] zł od niezapłaconej w ustawowym terminie zaliczki na podatek dochodowy należnej za marzec 2011 r. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny sprawy. M. R. prowadził w 2011 r. działalność gospodarczą pod nazwą: R.M. P.P.U.H. [...]. Zakres działalności obejmował usługi mechaniki pojazdowej oraz handel. W zakresie podatku dochodowego za 2011 r. Podatnik rozliczał się na zasadach ogólnych, z obowiązkiem prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów. W badanym okresie Podatnik był zarejestrowanym i czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. W dniu 06.04.2012r. złożył zeznanie podatkowe PIT-36 za 2011 r. W dniach 22.11.20.13r. - 11.12.2013r. przeprowadzono kontrolę podatkową w zakresie sprawdzenia prawidłowości wywiązywania się Podatnika z obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego za okres od dnia 01.01.2011r. do dnia 31.12.2012r. Pracownicy Urzędu Skarbowego w D., podczas weryfikacji dokumentów źródłowych stwierdzili, że Podatnik sprzedał w dniu [...]r. samochód marki [...] . o poj. [...] cm3, rok prod. [...], nr rej. [...], stanowiący środek trwały przedsiębiorstwa P.P.U.H. [...] R.M. Sprzedaż została udokumentowana fakturą VAT z dnia [...]., wystawioną na nabywcę: S. P. L. E. R., D. Wartość netto sprzedaży samochodu wyniosła [...]zł, podatek VAT wg stawki 23% - [...] zł, wartość, brutto – [...] zł. Nabywca zapłacił za niego gotówką. Na fakturze znajduje się adnotacja o treści: "pojazd uszkodzony". W toku kontroli wezwano Podatnika do zwiększenia wskazanej wartości lub wskazania przyczyn uzasadniających podanie ceny znacznie odbiegającej od ceny rynkowej na dzień jego sprzedaży. Podatnik wyjaśnił w dniu [...] r., że przedmiotowy pojazd nabył w dniu [...] r. za kwotę [...] zł netto ([...] zł brutto) jako pojazd uszkodzony. Podczas próby naprawy auta podatnik stwierdził, że ze względu na zakres uszkodzeń silnika oraz z uwagi na problemy z nabyciem w Polsce poszczególnych elementów niezbędnych do naprawy auta - lepszym rozwiązaniem wydawał się zakup kompletnego używanego silnika. Jednakże ze względu na znaczny koszt zakupu części, zrezygnował z naprawy auta i sprzedał je "z rozłożonym silnikiem, nie ukrywając wad i uszkodzeń przed kupującym". Nabywcą przedmiotowego auta była jego matka – E. R. Następnie w zastrzeżeniach i wyjaśnieniach do protokołu z kontroli podatkowej zakwestionował stwierdzenia dotyczące zaniżenia wartości sprzedaży samochodu i przedłożył opinię rzeczoznawcy techniki samochodowej ruchu drogowego mgr inż. D. F., zawartą w Ocenie technicznej nr [...] z dnia 09.01.2014r. (wykonanej na zlecenie Podatnika z dnia 08.01.2014r.). Podatnik ponownie stwierdził, że samochód [...] sprzedała zgodnie z jego aktualną wartością. Postanowieniem z dnia [...] r. (doręczonym w dniu 7 kwietnia 2014 r.) organ pierwszej instancji wszczął wobec Podatnika postępowanie podatkowe w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 rok. W toku postępowania przeprowadzono dowód z opinii biegłego powołanego przez organ. Biegły skarbowy po dokonaniu oględzin pojazdu, przedłożył organowi wycenę, w której oszacował wartość przedmiotowego samochodu, na dzień jego zbycia, tj. [...] r., na kwotę [...] zł brutto. Nadto organ podatkowy zgromadził dokumenty, m.in. kopie polis ubezpieczeniowych OC i AC (lub innych) pojazdu, dokumentację Stacji Kontroli Pojazdów dotyczącą samochodu [...], przesłuchania świadków: G. Ś. i P. Ś., wyjaśnienia świadka W.D. oraz M. R., wydruki wartości samochodów z bazy danych INFO-EXPERT, wydruk kalkulatora OC z firmy AXA DIRECT, ofert sprzedaży samochodów. Na podstawie zgromadzonych dowodów organ podatkowy uznał, że sprzedaż samochodu marki [...], o pojemności [...] cm3, rok prod. [...], dokonana przez Podatnika w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, odbyła się znacznie poniżej ceny rynkowej. Sprzedaż nastąpiła także w warunkach transakcji powiązanych rodzinnie, gdyż nabywcą wskazanego auta za cenę netto [...] zł była matka podatnika – E. R. W ocenie organu I instancji zgromadzone akta sprawy podważały twierdzenia Podatnika, że zbył przedmiotowy pojazd jako uszkodzony w stopniu uzasadniającym zastosowanie znacznie obniżonej ceny. Organ ten zwrócił uwagę, że pojazd został wprowadzony jako składnik majątku prowadzonej przez M.R. działalności gospodarczej do ewidencji środków trwałych, co oznacza, że w tej dacie auto było kompletne i zdatne do użytkowania, a więc sprawne technicznie. Przez cały okres jego posiadania (tj. od dnia [...] r. do dnia [...]r.) Podatnik dokonywał odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej, co oznacza, że był on użytkowany zgodnie z jego przeznaczeniem. Podatnik zarejestrował pojazd w Starostwie Powiatowym w D. w dniu [...]r., co również potwierdza, że pojazd nie był uszkodzony. Następnie w dniu 20.07.2010r. w Podstawowej Stacji Kontroli Pojazdów w D. przeprowadzono badanie techniczne omawianego auta, które potwierdziło, że auto spełnia wymagania techniczne. Podatnik w dniu 19.07.2010 r. ubezpieczył pojazd a we wniosku o zawarcie polisy ubezpieczenia wskazano, że cyt. "Pojazd nabyty jako używany. Aktualny stan dobry". W polisie ubezpieczenia wskazano sumę ubezpieczenia pojazdu w kwocie [...] zł. Mając powyższe na uwadze, Naczelnik Urzędu Skarbowego w D., stosownie do treści cytowanego wyżej art. 19 u.p.d.o.f., określił M. R. wartość przychodu ze sprzedaży pojazdu marki [...] nr rej. [...] w wysokości [...] zł netto ([...]zł brutto, w tym podatek VAT [...]zł). Następnie organ ten dokonał obliczeń wysokości należnych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych od wartości ustalonych za poszczególne miesiące 2011r. kwot przychodu (z uwzględnieniem wartości rynkowej auta [...] w kwocie – [...] zł), kosztów uzyskania przychodów (uznając wartość odpisów amortyzacyjnych za cały badany 2011r.) i dochodu. Organ ustalił, że wyłącznie w miesiącu marcu 2011r. wystąpiła należna zaliczka na podatek dochodowy od osób fizycznych w kwocie [...] zł z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. W konsekwencji Naczelnik Urzędu Skarbowego w D. decyzją z dnia [...]r. znak [...] określił M.R. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 rok w wysokości [...] zł oraz odsetki za zwłokę w kwocie [...] zł od niezapłaconej w ustawowym terminie zaliczki na podatek dochodowy należnej za miesiąc marzec 2011 r. W odwołaniu od decyzji Podatnik zarzucił naruszenie: - art. 121 § 1 O.p., przez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organu podatkowego. Strona zarzuca rozstrzyganie wszelkich wątpliwości na jej niekorzyść, - art. 122 O.p., przez jego niewłaściwe zastosowanie skutkujące pogwałceniem zasady prawy obiektywnej, w szczególności przez uznanie za element stanu faktycznego okoliczności, które w świetle przepisów o postępowaniu stanowią wyłącznie domniemanie, nieznajdujące oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym, - art. 191 w związku z art. 122 O.p., przez jego niewłaściwe zastosowanie i dokonanie zabronionej, dowolnej oceny dowodów oraz wybiórcze rozpatrzenie dowodów, co doprowadziło do wadliwych ustaleń stanu faktycznego, - art. 14 ust. 2 pkt 1, art. 22g ust. 1 pkt 1, ust. 3, art. 23 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f., przez błędne zastosowane i przyjęcie, że zakupiony pojazd prawidłowo został ujęty w ewidencji środków trwałych, - art. 19 u.p.d.o.f., przez błędną wykładnię i jego zastosowanie do przychodów uzyskiwanych z działalności gospodarczej. Podatnik złożył w odwołaniu wniosek o uchylenie decyzji organu I instancji w całości oraz orzeczenie co do istoty sprawy, z uwagi na fakt, iż w ocenie strony nie zachodzi konieczność uzupełnienia materiału dowodowego w znacznej części. W uzasadnieniu odwołania Podatnik zarzucił naruszenie zasady zaufania przez nieuwzględnienie złożonych przez niego dowodów i zeznań, nieodniesienie się do istotnych faktów, niewyczerpujące uzasadnienie negatywnej oceny argumentów podatnika, co w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego. Podatnik zakwestionował ustalenia organu o umieszczeniu na portalu internetowym ogłoszenia o sprzedaży samochodu [...] i wyjaśnił, iż nie jest autorem wskazanego ogłoszenia, w tym okresie nie był już właścicielem auta, a tym samym nie mógł go oferować do sprzedaży oraz że wbrew twierdzeniu organu zdjęcie zamieszczone w ogłoszeniu nie zawiera logo jego firmy. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 122 w związku z art. 191 O.p., pełnomocnik stwierdził, że organ podatkowy I instancji w zaskarżonej decyzji zaprezentował szereg nieprawdziwych twierdzeń opartych na domniemaniach. W ocenie odwołującego punktem wyjścia i oceny stanu faktycznego powinna być wycena dokonana przez rzeczoznawcę techniki samochodowej ruchu drogowego D. F. Podniósł, że wskazana opinia została sporządzona w oparciu o dokumentację fotograficzną oraz na podstawie informacji pochodzących od podatnika, uwzględniających uszkodzenia samochodu. Wartość rynkowa omawianego pojazdu wg biegłego wyniosła [...] zł brutto, a pomniejszona o koszt naprawy silnika stanowiła kwotę [...] zł. Podatnik wskazał, że organ pierwszoinstancyjny winien dopuścić powyższy dokument jako dowód w sprawie. Podatnik wyjaśnił, że zlecił prowadzenie ksiąg podatkowych biuru rachunkowemu, które wzięło na siebie odpowiedzialność za ich rzetelność. Wyjaśnił, iż dopiero w trakcie kontroli został ujawniony fakt, że samochód został zaliczony do majątku działalności, co stanowi w jego ocenie ewidentny błąd księgowego. Podkreślił, że samochód nabył w celu dalszej odsprzedaży z zyskiem. Odnosząc się do zaświadczeń wydanych przez stacje kontroli pojazdów, podkreślił, że pojazd [...] został wyprodukowany w S., gdzie obowiązują inne normy niż w Europie. Wyjaśnił, że pojazd ten nie posiada homologacji na rynek europejski, a więc nie powinien otrzymać pozytywnego badania technicznego. Dodał, że procedury diagnostyczne na przeglądzie ustawowym nie były w stanie wskazać konkretnych uszkodzeń silnika, które można było ujawnić dopiero po rozłożeniu silnika. W ocenie Podatnika organ błędnie wywnioskował, że naprawa samochodu była prowadzona w latach 2011-2013. Zarzucił organowi stronniczość przy ocenie przedstawianych dowodów, w tym przedstawiających wykorzystane w naprawie ww. pojazdu części zamienne. Podatnik w oparciu o wyjaśnienia E.R. (matki podatnika) ponownie podkreślił, że samochód był niesprawny i w takim stanie został przez niego nabyty, a następnie naprawiany. Zarzucił, że organ podatkowy I instancji w zaskarżonym rozstrzygnięciu nie odniósł się do kolejnego dowodu jakim jest protokół z przeprowadzonych czynności sprawdzających wobec spółki "[...]" , od której Podatnik nabył przedmiotowy samochód. Podatnik zwrócił uwagę, że wskazana firma zakupiła samochód [...] jako towar handlowy, a jego wartość wynosiła na koniec 2009r. – [...]zł, co oznacza, jego zdaniem, że cena sprzedaży bez jakiegokolwiek zysku odpowiada realiom panującym na rynku w obrocie danymi towarami. Wskazując dalej, że zamiarem podatnika było nabycie tego samochodu jako towaru handlowego w celu jego dalszej odsprzedaży, podniósł, że zaliczenie go do środków trwałych prowadzonej działalności gospodarczej stanowiło nieumyślne działanie. Zdaniem Podatnika, przedmiotową transakcję należy rozpatrywać wyłącznie w kontekście art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f., natomiast przepis art. 19 u.p.d.o.f. nie znajduje zastosowania w sprawie. W ocenie Podatnika rzeczywista wartość transakcji [...]zł nie została przez organ I instancji zakwestionowana, wobec czego należy przyjąć, że faktura odzwierciedlała faktyczną cenę uzyskaną z tej transakcji. Zdaniem odwołującego nie można zaaprobować ustalonej przez organ I instancji wartości rynkowej w wysokości [...] zł, gdyż stanowi ona jedynie wartość przyjętą przez ubezpieczyciela jako suma ubezpieczenia. W ocenie Podatnika wycena pojazdu w takiej sytuacji nie ma nic wspólnego z jego wartością rynkową, gdyż określa tylko górną granicę odpowiedzialności instytucji ubezpieczającej. Na poparcie swej argumentacji strona powołała wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 15 września 2010 r. sygn. akt I SA/BK 130/10. Podatnik zakwestionował przyjęcie dla dokonania porównania wartości samochodu, między innymi cen wynikających z ogłoszeń internetowych, które - w jego ocenie - zawierają abstrakcyjne wartości aut, kalkulator OC firmy AXA DIRECT oraz średnie wartości bazowe z danych INFO - EXPERT, dotyczące innych modeli samochodów, z których każdy cechuje się innym poziomem mocy i pojemnością silnika. Powołując się na przepis art. 19 ust. 3 u.p.d.o.f., podatnik stwierdził, że wartość rynkową należy obliczyć na podstawie cen rynkowych porównywalnych towarów. Pełnomocnik sprzeciwił się także wykorzystaniu w przedmiotowym postępowaniu w charakterze dowodu - opinii wydanej przez powołanego przez organ podatkowy biegłego A.S. Stwierdził, że nie uwzględnia ona całego materiału dowodowego, zarzucił, że zasugerowano biegłemu wartość samochodu oraz że została ona przeprowadzona wskazaną przez organ metodą porównawczą i nie odnosi się do rzeczy tego samego typu i rodzaju, bazuje na portalach społecznościowych. Zarzucił, że biegły nie dokonał badań i pomiaru czynników wpływających na wartość samochodu uznając, że silnik jest kompletny, a nadto nie wskazał jakie elementy wchodzą w skład silnika. Dodatkowo podniósł, że dane w zakresie przebiegu pojazdu całkowicie dyskwalifikują opinię wydaną przez biegłego, gdyż rzeczywisty przebieg - odczytany przez biegłego na dzień [...]r. - wyniósł [...] mile, natomiast jak wynika z opinii D. F. z dnia [...]r. zapis przebiegu wynosił [...] mile. Powyższa rozbieżność - w ocenie strony - ma istotne znaczenie dla ustalenia wartości samochodu, gdyż przebieg pojazdu stanowi jeden z trzech elementów cenotwórczych auta. Dyrektor Izby Skarbowej w S. po rozpoznaniu sprawy na skutek wniesionego odwołania, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Wyjaśnił w uzasadnieniu, że zgodnie z przepisem art. 22a ust 1 pkt 2 u.p.d.o.f., amortyzacji podlegają, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania maszyny, urządzenia i środki transportu - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, zwane środkami trwałymi. Odnosząc się do powyższego, organ odwoławczy wyjaśnił, że analiza materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że omawiany pojazd został zaewidencjonowany jako środek trwały, od którego dokonywano odpisów amortyzacyjnych. Uznał, że pojazd spełniał warunki wskazane w ww. regulacji. W dniu sprzedaży omawianego pojazdu zaksięgowano w koszty prowadzonej działalności niezamortyzowaną wartość początkową tego środka trwałego. Tym samym cała prowadzona w omawianej kwestii dokumentacja księgowa stanowi o bezsprzecznym zaliczeniu pojazdu marki [...] do środków trwałych prowadzonej przez M.R. działalności gospodarczej. Organ ten wskazał też, odnosząc się do kwestii związanych z prowadzeniem księgowości przez biuro rachunkowe, że to Podatnik jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą ponosi pełną odpowiedzialność podatkową za nieprawidłowości stwierdzone w toku kontroli podatkowej. Strona swoich racji w tym zakresie może dochodzić na drodze postępowania sądowego z powództwa cywilnego. Organ stwierdził, że wskazanego przez podatnika "zamiaru" z jakim dokonał nabycia przedmiotowego auta nie sposób uznać za dowód w postępowaniu, gdyż przeciwstawiają się temu rzeczywiste dokumenty dotyczące prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej w postaci prowadzonej ewidencji środków trwałych oraz podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Odnosząc się do okoliczności nieewidencjonowania kosztów związanych z bieżącą eksploatacją samochodu, która zdaniem Podatnika potwierdza, że pojazd ten nie mógł być użytkowany, organ wyjaśnił, że w działalności gospodarczej zapisy dotyczące ponoszonych przez podatnika pozostałych kosztów, stanowią jego prawo a nie obowiązek i nie przesądza to o faktycznym przeznaczeniu posiadanego przez podatnika pojazdu. W ocenie organu odwoławczego prawidłowo organ I instancji uznał, iż samochód [...] stanowił środek trwały prowadzonej przez Podatnika działalności gospodarczej i oceniał dokonaną w dniu [...] r. transakcję w kontekście sprzedaży majątku trwałego prowadzonej działalności gospodarczej. W ocenie organu odwoławczego strona nie okazała żadnych wiarygodnych dowodów na poparcie podniesionego "zamiaru" przeznaczenia nabytego "w celach handlowych" samochodu do dalszej odsprzedaży. Wobec powyższego, Naczelnik Urzędu Skarbowego w D. uprawniony był, na mocy przepisów art. 19 w związku z art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f., do podwyższenia (dla celów podatkowych) wartości sprzedanego przez podatnika środka trwałego w postaci pojazdu [...]. Dodatkowo organ odwoławczy zwrócił uwagę, że Podatnik po zakupie przedmiotowego samochodu, w trakcie jego rejestracji, wystąpił z wnioskiem o nadanie indywidualnych, tablic rejestracyjnych "[...]". Zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego nie sposób uznać jako racjonalne działanie podatnika, który dokonuje zakupu auta w celach dalszej jego odsprzedaży i nadaje mu specjalne, indywidualne oznakowanie, które znacznie podwyższa koszt zakupu i rejestracji pojazdu. W ocenie organu odwoławczego, powyższe przemawia dodatkowo za tym, że samochód ten został zakupiony dla celów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Odnosząc się do zakwestionowanego przez Podatnika zaliczenia w poczet dowodów umieszczonego w dniu [...]r. na portalu internetowym EXOTIC CARS, ogłoszenia dotyczącego sprzedaży auta [...]za kwotę [...] zł, organ wyjaśnił, że organ I instancji nie ustalił, czy Podatnik osobiście umieścił wskazane ogłoszenie na portalu internetowym. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że informacje ogłoszenia zawierają logo firmy Podatnika oraz jego prawidłowe dane kontaktowe, pomimo, że w okresie gdy zostało umieszczone ogłoszenie Podatnik nie był właścicielem pojazdu. W tym okresie właścicielem pojazdu była E. R. - matka podatnika, która wyjaśniła, z czym podatnik nie polemizuje, że po zakupie przez nią samochodu, stał on w celach naprawczych, w warsztacie M. R. W ocenie organu odwoławczego, trudno również dać wiarę, iż informację o sprzedaży umieściła osoba trzecia, niezwiązana z podatnikiem, tym bardziej, że w ogłoszeniu wskazano wszystkie dane kontaktowe firmy [...] należącej do Podatnika. Organ zwrócił uwagę, że, pojazd [...] został przedstawiony w ww. ogłoszeniu w listopadzie 2011r. w stanie dobrym, jako samochód sprawny technicznie. Jedno ze zdjęć przedstawia wskazany samochód z zamontowanym silnikiem. Organ odwoławczy uznał, że włączenie przez organ I instancji w poczet materiału dowodowego ogłoszenia oferującego do sprzedaży pojazd marki [...] o nr rej. [...], za kwotę [...] zł, nie narusza przepisów prawa. Ustosunkowując się dalej do zarzutu niedopuszczenia za dowód przedstawionej przez stronę opinii biegłego D. F., organ odwoławczy stwierdził, że ww. opinia podatnika została włączona w poczet materiału dowodowego, który został oceniony przez organ I instancji. Organ odwoławczy stwierdził dalej, że dokument ten nie mógł stanowić wiarygodnego dowodu świadczącego o stanie rzeczywistym samochodu i jego wartości w dniu zbycia w stanie uszkodzonym, gdyż powołany przez podatnika rzeczoznawca – D. F. wydaną w dniu [...]. opinię zawierającą określenie wartości rynkowej pojazdu w stanie nieuszkodzonym i uszkodzonym opracował wyłącznie na podstawie informacji ustnych udzielonych przez M. R. oraz przedstawionej przez niego dokumentacji fotograficznej. Rzeczoznawca nie dokonał fizycznych oględzin przedmiotu badania - pojazdu marki [...]. Organ odwoławczy zwrócił dalej uwagę, że istotą rozważań w sprawie jest ustalenie, czy pojazd [...] w dniu jego zbycia przez M. R., tj. [...] r. był sprawny, czy - jak podnosi podatnik - uszkodzony w stopniu uzasadniającym znaczne obniżenie jego wartości i określenie ceny w wysokości [...] zł netto ([...]zł brutto). Organ wskazał, że Podatnik na potwierdzenie powoływanego przez siebie faktu uszkodzenia silnika, przedstawił dowody w postaci opinii biegłego D. F., zdjęcia obrazujące rozbiórkę silnika i wymianę części, faktury na zakup części samochodowych, wyjaśnienia i zeznania świadków wskazujące na stan samochodu. Podatnik wyjaśnił, że przedłożone przez niego fotografie dokumentują stan pojazdu i rozłożony silnik z czasu kiedy był jego właścicielem, jak również po jego sprzedaży; wskazał, że silnik zaczął rozbierać po kilku dniach, po czym sprostował, że został on rozebrany po przeprowadzonym przeglądzie technicznym. W swoich wyjaśnieniach podawał, że samochód został sprzedany z rozmontowanym silnikiem. Dyrektor Izby Skarbowej w S., na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, nie dał wiary wyjaśnieniom podatnika, że samochód na dzień [...]r. był niesprawny - z wymontowanym uszkodzonym silnikiem, który to fakt spowodował znaczne obniżenie ceny jego sprzedaży. Powyższe stanowisko przyjął na podstawie analizy wskazanych niżej dokumentów: - 08.05.2008r. - zaświadczenie wydane przez Stację Kontroli Pojazdów w P. [...] - adnotacja: samochód spełnia wymagania techniczne (k. 205 akt I instancji), - 22.08.2009r. - zaświadczenie wydane przez Stację Kontroli Pojazdów w P. [...] - adnotacja: samochód spełniał wymagania techniczne (k. 203, 204 akt I instancji), - 09.07.2010r. - zakup samochodu przez pana M. R., sprzedający "[...]" s.c, faktura [...] wartość transakcji [...]zł netto, [...] zł brutto (k. 9 akt I instancji), - 19.07.2010r. - zawarcie polisy przez M. R. w [...] SA, seria [...] nr [...] (OC, AC) suma ubezpieczenia [...]zł, wartość katalogowa [...]zł, oględziny z dnia 19.07.2010 r. - stan auta: aktualny stan dobry (k. 263-264 akt I instancji), - 20.07.2010r. - zaświadczenie wydane przez Stację Kontroli Pojazdów w D. [...] - adnotacja: samochód spełnia wymagania techniczne (k. 195 akt I instancji), - 10.03.2011r. - sprzedaż samochodu, kupujący S. P. L. E.R., faktura [...], wartość transakcji – [...]zł netto, [...]zł brutto - 12.04.2011r. - zawarcie polisy [...] SA przez E.R., seria [...] nr [...] wartość ubezpieczenia [...]zł, wartość katalogowa [...], oględziny z dnia 12.04.2011r. - stan auta: aktualny stan dobry - 01.07.2011r. zaświadczenie wydane przez Stację Kontroli Pojazdów w G. [...] - adnotacja: samochód spełnia wymagania techniczne, - 19.08.2011r. zawarcie polisy [...] SA przez E. R., seria [...] nr [...] E. R. Zdaniem organu, nie sposób w oparciu o powyższe dać wiarę argumentacji Podatnika, który konsekwentnie podnosi, że zakupił samochód ze znacznie uszkodzonym silnikiem. Organ wskazał, że pierwsze badanie techniczne zostało przeprowadzone niespełna po dwóch tygodniach od daty zakupu przez M. R. przedmiotowego samochodu, według zeznań strony z dnia 3.04.2015r. samochód przeszedł badania techniczne "cudem", a w złożonym odwołaniu wskazał, że dokonane badanie było niewiarygodne, niemiarodajne i nierzetelne. Organ odwoławczy wyjaśnił, że badania techniczne pojazdów wykonywane są przez uprawnionych diagnostów, posiadających kwalifikacje potwierdzone stosownym egzaminem. Są to osoby pełniące funkcje publiczne, wykonujące zawód zaufania publicznego. Organ nie znalazł podstaw do domniemania poświadczenia nieprawdy przez diagnostów dokonujących czynności badania przedmiotowego auta [...]. Podatnik nie złożył przed stosownymi organami zawiadomienia o fakcie poświadczenia nieprawdy w dokumentach, które dopuściły jego pojazd do ruchu, gdyż jak stwierdził "było to dla niego korzystne". Organ zauważył, że badania techniczne były przeprowadzane w niezależnych od siebie stacjach diagnostycznych, w znacznych odstępach czasu i w różnych miejscowościach. Podatnik na poparcie swoich twierdzeń powołuje także wyjaśnienia i zeznania P.Ś., od którego w dniu [...]r. kupił ten samochód. Odnosząc się do tej kwestii, organ stwierdził, że wprawdzie w oświadczeniu wystawionym przez firmę "[...]" wskazano, że w samochodzie [...] uszkodzony był silnik, jednakże nie wskazano w nim wagi tego uszkodzenia. Natomiast w złożonych zeznaniach P.Ś. reprezentujący tą firmę potwierdził uszkodzenie silnika, zaznaczając jednocześnie, że M. R. odjechał "na własnych kołach". Organ podkreślił, że samochód będący przedmiotem postępowania przechodził pozytywne badania techniczne przed jego zakupem przez podatnika - 08.05.2008 r. i 22.08.2009 r., dlatego w ocenie organu wyjaśnienia P. Ś. nie potwierdzają jednoznacznie, że zakupiony przez niego silnik był uszkodzony w stopniu wymuszającym jego generalny remont, a nawet wymianę. Dobry stan samochodu po zakupie został potwierdzony także w dokumencie polisy ubezpieczeniowej zawartej w dniu [...] r. z [...] SA. Ustosunkowując się do zarzutu zaniechania przez organ I instancji odniesienia się do wartości pojazdu wynikającej z dokumentów księgowych firmy "[...]" ([...]zł) oraz ceny ustalonej przy transakcji zakupu przez Podatnika przedmiotowego samochodu ([...]zł) Dyrektor Izby Skarbowej w S., wyjaśnił, że organ I instancji nie miał podstaw do kwestionowania tych kwot, gdyż w przedmiotowym postępowaniu podstawą opodatkowania jest nie tyle wartość wskazana w umowie (fakturze) wiążącej strony, co cena rynkowa przedmiotu transakcji, w tym przypadku pojazdu [...]. Przedmiotowe postępowanie jest prowadzone wobec M. R., tym samym organ I instancji nie był uprawniony i zobowiązany do dokonywania ustaleń w stosunku do innego podmiotu - właścicieli firmy "[...]". W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w S., na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, w tym w szczególności z zaświadczeń wydanych przez niezależne od siebie stacje kontroli pojazdów stanowiące, iż pojazd [...] spełnia wymagania techniczne, należy uznać, że potwierdziły one pełną sprawność tego pojazdu. Organ odwoławczy przywołał w uzasadnieniu decyzji twierdzenia Podatnika o dokonywanej naprawie silnika na przestrzeni kilku lat od kwietnia 2011 do 2013r., oraz o tym, że nie można było wyeliminować wszystkich usterek, a w konsekwencji nie udało się doprowadzić do jego pełnej sprawności. Ustosunkowując się do powyższego Dyrektor Izby Skarbowej w S. wskazał, że jak wynika z ogólnodostępnych informacji zamieszczonych na stronie internetowej: http://exoticcars.pl/testy/dodge-ram-srtl 0-vs-jeep-grand-cherokee-srt8/, dokonano testu porównania przedmiotowego pojazdu marki [...] o nr rej. [...] z pojazdem [...] o nr rej. [...]. Opis dokonanego testu został umieszczony na stronie internetowej portalu samochodów egzotycznych ExoticCars w [...] r., tj. w okresie gdy jego właścicielem była E. R. (matka podatnika). Jak wynika ze zgodnych wyjaśnień podatnika i jego matki, w tym okresie samochód stał w naprawie w warsztacie M.R. Z informacji zawartych w tym artykule można odczytać, że właścicielem obu tych pojazdów był "pan M.". Z opisu zamieszczonego przez autora artykułu wynika także, że "pan M." jest koneserem tego typu pojazdów, dość rzadkich na naszych drogach - co w przypadku [...] znajduje również potwierdzenie w ilości wyprodukowanych egzemplarzy, który podsumowuje ją słowami "zaledwie [...] szt". W treści artykułu znajdują się wrażenia jakie autor odniósł z przeprowadzanych prób drogowych. Są to wrażenia związane z mocą i przyspieszeniem, jakich nie da się odnieść testując samochód z (powołanym przez stronę) znacznie uszkodzonym silnikiem. Pojawia się też dodatkowa informacja o wprowadzonych modyfikacjach zwiększających moc silnika testowanego [...]. Na załączonych do artykułu fotografiach widać dynamikę jaka towarzyszy przy wykonywaniu zdjęć pojazdu znajdującego się w ruchu. Na podstawie powyższego organ odwoławczy stwierdził, że wyjaśnienia podatnika stoją w sprzeczności z opisem przeprowadzonego przez portal w 2012r. testu, jak i ze zdjęciami tam dołączonymi, na których przedstawiono samochód z zamontowanym silnikiem oraz w dobrym stanie technicznym. Zawarty w artykule opis wyklucza powoływaną przez M. R.i E. R. możliwość istnienia w tym okresie poważnej awarii pojazdu uniemożliwiającej jego eksploatację. Odnosząc się jeszcze do okazanej przez Podatnika dokumentacji fotograficznej przedstawiającej etapy rozbiórki i naprawy silnika, organ odwoławczy wskazał, że dowody te nie zawierają daty ich wykonania. W ocenie organu odwoławczego strona nie uprawdopodobniła, że obniżenie wartości sprzedanego samochodu znajduje uzasadnienie w znacznym uszkodzeniu silnika, a nawet jego wymianie. Z treści ww. artykułu można odczytać natomiast informacje o wprowadzonych modyfikacjach zwiększających moc silnika. W ocenie organu nie sposób także bezpośrednio powiązać wskazanych przez Podatnika części zamiennych na przedłożonych fakturach z lat 2011-2013 z generalną naprawą przedmiotowego samochodu [...]. Organ odwoławczy dodał też, że Starostwo Powiatowe w P. dokonało rejestracji przedmiotowego pojazdu, należy przyjąć, że wszelkie wymagania formalne w tym zakresie zostały spełnione. Organ nie posiada informacji o wszczęciu jakichkolwiek kroków mających na celu uchylenie ważności decyzji o zarejestrowaniu pojazdu. Wnoszony przez stronę argument świadczący o fakcie niespełniania odpowiednich warunków technicznych przez pojazd, mający mieć oparcie w zdarzeniu w trakcie którego funkcjonariusze Policji zabrali M.R. dowód rejestracyjny, może świadczyć tylko o tym, że w tym momencie funkcjonariusze uznali, że należy skierować pojazd do powtórnej kontroli. Również i w tym zakresie nie wszczęto postępowania mającego na celu wyjaśnienie, czy diagnosta wykonujący badanie techniczne poświadczył nieprawdę w zaświadczeniu z badania technicznego i dopuścił do ruchu pojazd niespełniający wymagań technicznych. Przeprowadzone w późniejszym czasie badanie techniczne zakończyło się wynikiem pozytywnym, który to wynik jako zgodny ze stanem faktycznym, strona podważa nie dając żadnych racjonalnych w tym zakresie dowodów. Tut. organ nie został poinformowany również o wszczęciu jakiegokolwiek postępowania przeciwko osobom wykonującym funkcje publiczne - jaką to funkcję spełniają diagności - mającego na celu unieważnienie wydanych w trakcie wykonywania czynności zaświadczeń. W konsekwencji powyższego, tut. organ uznaje wniesiony przez stronę argument braku homologacji dla samochodu [...], za niemający znaczenia dla oceny przedmiotowej kwestii. Biorąc powyższe pod uwagę, Dyrektor Izby Skarbowej w S. stwierdził, że samochód [...] o nr rej. [...], w dniu jego sprzedaży przez M. R., tj. [...]r. nie był uszkodzony w stopniu uzasadniającym obniżenie jego wartości rynkowej do kwoty [...] zł netto ([...]zł brutto). Odnosząc się do zarzutu dotyczącego przyjętej przez organ I instancji wartości rynkowej [...] w kwocie [...] zł brutto, tj. nieprawidłowego ustalenia przychodu ze sprzedaży pojazdu [...] na podstawie wartości wynikającej z dokumentu w postaci polisy ubezpieczeniowej [...] S.A organ odwoławczy wyjaśnił że organ podatkowy I instancji na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego uznał, że sprzedaż samochodu marki [...], o pojemności [...] rok prod. [...], dokonana przez M. R. w dniu [...] r. odbyła się znacznie poniżej ceny rynkowej. Zwrócił uwagę, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w D., dla porównania wartości sprzedanego przez podatnika samochodu, zgromadził dowody w postaci wydruków wartości samochodów z bazy danych INFO-EXPERT, wydruku kalkulatora OC z firmy ubezpieczeniowej [...], wartości wskazanych w polisach ubezpieczeń [...] S.A. oraz [...] ofert sprzedaży samochodów, jak też wartości wynikającej z oferty sprzedaży przedmiotowego samochodu. Za dowód uznano także wartości wskazane przez biegłych: D.F. (stan auta w stanie nieuszkodzonym) i A. S. Ustosunkowując się z kolei do wniesionych przez pełnomocnika uwag, co do sposobu i rzetelności wykonania wyceny przez powołanego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w D. biegłego A. S., organ odwoławczy wyjaśnił, że wartość wynikająca z tej opinii nie ma bezpośredniego wpływu na wysokość określonego stronie zobowiązania. Organ wyjaśnił, że powołany biegły, po dokonaniu w dniu 5 listopada 2014 r. rzeczywistych oględzin ww. pojazdu, udokumentowanych także w formie zdjęć, przedłożył organowi podatkowemu wycenę, w której oszacował wartość samochodu na dzień [...] r. na kwotę [...] zł brutto. Organ zwrócił uwagę, że biegły dokonywał oględzin samochodu po upływie 3,5 roku od daty jego sprzedaży przez podatnika, w którym to okresie pojazd zmienił 3 właścicieli. W jego ocenie nie sposób na ten dzień ustalić, kto i jakich zmian dokonał w aucie w trakcie jego posiadania. Dlatego też organ uznał za zasadne oszacowanie wartości samochodu na podstawie notowań wartości rynkowych z uwzględnieniem stosownych korekt. Organ odwoławczy zaakceptował przyjętą przez organ I instancji metodologię ustalenia wartości rynkowej dla samochodu [...] na dzień [...] r. i stwierdził, że po odrzuceniu dwóch skrajnie niskich, jak i dwóch skrajnie wysokich wartości, cena przedmiotowego samochodu oscylowała w granicach od [...] zł do [....] zł, z czego tylko jedna pozycja opiewała na kwotę [...] zł, pozostałe przedstawiały wartość ponad [...] zł, a wszystkie cztery oferty sprzedaży pojazdów o podobnych parametrach do [...], zawierały cenę ponad [...] zł. Wobec powyższego, Dyrektor Izby Skarbowej w S. stwierdził, że wartością najbliższą realnej wartości rynkowej ww. pojazdu jest kwota [...] zł. W ocenie organu odwoławczego za jej przyjęciem przemawia fakt, że jest to wartość ustalona dla pojazdu będącego przedmiotem niniejszego postępowania, a więc najbardziej odpowiada jego cenie. Została ona określona po dokonaniu przez ubezpieczyciela ([...] S.A.) faktycznych oględzin auta w dniach 19.07.2010r. i 12.04.2011 r., tj. zarówno w okresie posiadania przedmiotowego samochodu przez stronę, jak i miesiąc po dokonaniu jego sprzedaży. Organ zwrócił uwagę, że zakłady ubezpieczeniowe korzystają z usług (katalogów) wyspecjalizowanych firm, które zajmują się tworzeniem baz danych dotyczących pojazdów znajdujących się na rynku. W katalogach tych, samochody przedstawione są z uwzględnieniem ich marki, modelu, roku produkcji, jak też rodzaju nadwozia, pojemności i mocy silnika. Ustalona przez [...] S.A., w oparciu o powyższe kryteria, dla samochodu [...] wartość, zastała zaakceptowana zarówno przez M.R., jak i przez kolejnego nabywcę auta – E. R. Uznając zatem wskazaną wyżej kwotę jako wartość rynkową przedmiotowego auta, organ I instancji przychylił się do wartości, która nie została zakwestionowana przez podatnika w momencie ubezpieczenia tego pojazdu. Organ wyjaśnił, że przedmiotowy samochód w momencie sprzedaży nie był uszkodzony w stopniu powołanym przez podatnika, a przyjęta przez organ I instancji wartość [...] zł, jest zbliżona do wartości oszacowanej przez biegłego D. F. w kwocie [...] zł, co oznacza iż jest ona uzasadniona. W ocenie organu odwoławczego Naczelnik Urzędu Skarbowego w D. w sposób prawidłowy, stosownie do treści art. 19 u.p.d.o.f, określił M.R. wartość przychodu ze sprzedaży pojazdu marki [...], nr rej. [...] w wysokości [...] zł netto ([...] zł brutto, w tym podatek VAT [...] zł). Organ odwoławczy wskazał końcowo, że w stosunku do wykazanej przez M. R. wartości kosztów uzyskania przychodów, organ I instancji stwierdził, że strona zaniżyła koszty z tytułu odpisów amortyzacyjnych od posiadanych środków trwałych o kwotę [...] zł, czego Podatnik nie kwestionował w sprawie. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skardze na opisaną wyżej decyzję, skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, złożył wniosek o uchylenie decyzji w całości w związku z naruszeniem zarówno przepisów prawa procesowego i materialnego. Zaskarżonej decyzji naruszył: - art. 121 § 1 O.p. w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (tj.: Dz.U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ze zm.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji prowadzenia postępowania podatkowego w sposób niebudzący zaufania do organu podatkowego - w szczególności poprzez rozstrzyganie wszelkich wątpliwości na niekorzyść podatnika jednocześnie na korzyść organu podatkowego oraz pogwałcenie zasady równości obywateli wobec państwa; - art. 122 w zw. z art. 187 O.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji pogwałcenie zasady prawdy obiektywnej - w szczególności poprzez uznanie za element stanu faktycznego okoliczności, które w świetle przepisów o postępowaniu stanowią wyłącznie domniemanie, nie znajdując oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym, - art. 191 w zw. z art. 122 O.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji dokonanie zabronionej dowolnej oceny dowodów, oraz wybiórcze rozpatrzenie wybranych dowodów z osobna a nie wszystkich dowodów we wzajemnej łączności, co doprowadziło do dokonania wadliwych ustaleń faktycznych, - art. 221 § 1 pkt 6 w zw. z § 4 O.p. poprzez brak rzetelnej i jasnej oceny dowodów oraz niewykazanie w uzasadnieniu faktycznym decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, oraz dowodów, którym dał wiarę lub odmówił wiarygodności, - art. 14 ust. 2 pkt 1, art. 22g ust. 1 pkt 1, ust. 3, art. 23 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f. poprzez błędne zastosowanie i przyjęcie, że zakupiony pojazd prawidłowo został ujęty ewidencji środków trwałych oraz uznanie odpisów amortyzacyjnych w ciężar kosztów uzyskania przychodów; - art. 19 u.p.d.o.f. poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji zastosowanie do przychodów uzyskiwanych ze źródła przychodów, jakim jest pozarolniczą działalność gospodarcza. Jednoczenie powołany w decyzji drugiej instancji art. 19 u.p.d.o.f. obligował ten organ do określenia wartości rynkowej z uwzględnieniem opinii biegłego, a nie w oderwaniu od realiów panujących na rynku w obrocie danymi dobrami. W uzasadnieniu skargi Skarżący podtrzymał zarzuty odwołania i zarzucił powołanie się przez organ odwoławczy na ogłoszenie, które ukazało się po siedmiu miesiącach od sprzedaży pojazdu na stronie serwisu ogłoszeniowego Exotic Cars. Skarżący zwrócił uwagę, że umieszczone tam zdjęcia nie są opatrzone datą wykonania, ogłoszenia nie muszą zawierać informacji zgodnych z rzeczywistością a jedynie stanowią reklamę samochodu. Skarżący naruszenia konstytucyjnej zasady równości upatruje w tym, że organ podatkowy w P. – właściwy dla firmy [...] s.c., która sprzedała skarżącemu samochód – nie dopatrzył się nieprawidłowości w zakresie ustalenia ceny transakcji (umowa z dnia 9 lipca 2010 r. na kwotę netto [...] netto, [...] zł brutto) pomimo że prowadził czynności sprawdzające wobec tej Spółki, jak również dokonał przesłuchania świadka – P.Ś. Skarżący podkreślił w skardze, że organ odwoławczy nie wziął pod uwagę faktu, że w 2010 r. nabył już niesprawny samochód, zeznania skarżącego i świadka P.Ś. są spójne i wyjaśniają, że pojazd był uszkodzony a kupujący o tym wiedział, lecz rozmiar uszkodzeń silnika okazał się być dużo większy niż zakładano. Zwrócił uwagę, że indywidualne tablice rejestracyjne, przypisane do pojazdu, a nie właściciela w związku z zamiarem sprzedaży samochodu miały nadać mu indywidulany charakter i zwiększyć jego atrakcyjność dla potencjalnego nabywcy. Skarżący przedstawił zarzuty wobec opinii wykonanej przez biegłego powołanego przez organ podatkowy; zarzucił zastosowaną przez organ metodologię ustalenia wartości rynkowej pojazdu z naruszeniem art. 19 ust. 3 i ust. 4 u.p.d.o.f.; w jego ocenie przyjęte przez organ reguły szacowania wartości rynkowej są "zupełnie niejasne i niezrozumiałe", pozbawione precyzji, dokładności i przejrzystości. Skarżący odniósł się krytycznie do pozostałych dowodów przyjętych przez organ, które stanowiły podstawę ustalenia wartości rynkowej pojazdu. Zarzucił odwoływanie się do ceny z ogłoszeń internetowych, wartości bazowych z danych INFO-EXPERT dotyczących modeli innych samochodów, z których każdy cechuje się innym poziomem mocy czy pojemnością silnika. Wskazując, że przedmiotowy samochód był dwukrotnie przedmiotem sprzedaży na polskim rynku, w ocenie Skarżącego, organ znał ceny transakcji odnoszących się do tego samego pojazdu. W ocenie Skarżącego, ustalenie wartości rynkowej w oparciu o polisę ubezpieczeniową stanowi naruszenie art. 19 ust. 3 u.p.d.o.f. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i § 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c P.p.s.a. Zdaniem Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można Dyrektorowi Izby Skarbowej w S. zarzucić naruszenia przepisów prawa materialnego, czy też procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy organy podatkowe prawidłowo określiły M. R. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011r., ze względu na dokonaną weryfikację wartości sprzedanego przez podatnika pojazdu marki [...]. Organy bowiem zakwestionowały ustaloną przez strony umowy wartość sprzedaży samochodu na kwotę [...] zł – [...] zł brutto- przyjmując, że wartość najbliższą realnej wartości rynkowej pojazdu jest kwota [...] zł brutto. W ocenie organu zgromadzony materiał dowodowy podważa twierdzenia Podatnika, że zbył On pojazd uszkodzony w stopniu uzasadniającym zastosowanie znacznie obniżonej ceny. Organ I instancji a za nim organ II instancji uznały, że istnieją podstawy do zastosowania art. 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i w konsekwencji określenie wartości przychodu ze sprzedaży pojazdu marki [...] w innej wysokości niż wykazana w umowie. Przed przystąpieniem do oceny przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego wyjaśnienia wymaga, iż zgodnie z unormowanymi zawartymi w dziale IV O.p., co do zasady to na organach ciąży obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, czemu towarzyszy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 122 i 187 O.p.). Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy jest zebranie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, a także ich prawidłowa ocena. Dowodem w sprawie podatkowej jest przy tym wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, o ile nie jest to sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 O.p.). Oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego organ dokonuje natomiast na podstawie doświadczenia życiowego, a o jej prawidłowości decyduje to, czy wyciągnięte przez organ wnioski mają logiczne uzasadnienie i mają pokrycie w zgromadzonych dowodach (art. 191 O.p.). Dokonując oceny zaskarżonej decyzji przez pryzmat przedstawionych uregulowań Sąd doszedł do przekonania, że organy podatkowe należycie przeprowadziły postępowanie podatkowe, nie uchybiając wskazanym wyżej przepisom prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W zakresie niezbędnym dla właściwego rozstrzygnięcia sprawy zebrały materiał dowodowy, który wnikliwie oceniły w kontekście trafnie przywołanego stanu prawnego, zaś wyciągniętym wnioskom nie sposób zarzucić dowolności, jako że odpowiadają one prawidłom logiki i doświadczeniu życiowemu. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela przedstawioną przez organ odwoławczy argumentację i słuszność zajętego w sprawie stanowiska. W ocenie Sądu rozpoznającego skargę podniesione w niej zarzuty naruszenia prawa materialnego i procesowego są jako pozbawione racji całkowicie chybione. Skarżący nie przytoczył żadnych dowodów które podważałyby ustalenia organów. A przytoczone argumenty stanowią jedynie polemikę z argumentacją organu. Akceptując w pełni ustalony stan faktyczny Sąd wskazuje, że stosownie do treści art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (w brzmieniu obowiązującym w 2011r.) "Przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby, związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej składników majątku będących środkami trwałymi (...) ujętych w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym także przychody z odpłatnego zbycia składników majątku wymienionych w lit. b (...); przy określaniu wysokości przychodów przepisy ust. 1 i art. 19 stosuje się odpowiednio". A zatem podstawa opodatkowania powinna być ustalana na podstawie cen (wartości) transakcyjnych, a w drodze tylko wyjątku, który jednoznacznie musi wynikać z ustawy podatkowej, na podstawie cen (wartości) rynkowych co wynika z treści art. 19 ust. 1 i 4 u.p.d.o.f. Nieznaczne odbiegnięcie ceny podanej w umowie od wartości rynkowej nie uzasadnia uruchomienia procedury ustalenia wartości rynkowej nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy. Dopiero znaczna różnica między ceną umowną a ceną rynkową i nieracjonalne argumenty stron uzasadniają zachowanie organu przewidziane w art. 19 ust. 1 i 4 u.p.d.o.f. Rzecz jednak w tym, że tę znaczną różnicę organ najpierw musi uprawdopodobnić by wezwać stronę umowy do zmiany umowy lub wskazania przyczyn uzasadniających podanie ceny znacznie odbiegającej od wartości rynkowej (art. 19 ust. 4 zd. pierwsze u.p.d.o.f.). Zatem w świetle art. 19 ust. 1 i 4 u.p.d.o.f. przyczyny uzasadniające podanie w umowie ceny znacznie odbiegającej od wartości rynkowej muszą być przez organ podatkowy ustalone przez wezwanie stron umowy do ich wskazania, a w razie ich wskazania - ocenione wraz z określeniem wartości rynkowej nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, z uwzględnieniem opinii biegłego lub biegłych. W kontekście przywołanej wyżej regulacji na podkreślenie zasługuje również i to, że organ po przeprowadzeniu wskazanej powyżej procedury określa cenę rynkową samodzielnie i jedynie uwzględnia opinię biegłego lub biegłych. Tak też się stało na gruncie niniejszej sprawy organ ustalił wartość rynkową pojazdu jedynie przy uwzględnieniu opinii biegłych. W ocenie Sądu na gruncie niemniejszej sprawy prawidłowo organy oceniły, że samochód [...] stanowił środek trwały w prowadzonej Skarżącego działalności gospodarczej. W ocenie Sądu dokonana w dniu 10.03.2011r. transakcja winna być rozpatrywana w kontekście sprzedaży majątku trwałego prowadzonej działalności gospodarczej. Prowadzona w omawianej kwestii dokumentacja księgowa bezspornie dowodzi że Skarżący świadomie zaliczył przedmiotowy pojazd do środków trwałych prowadzonej działalności gospodarczej, dokonywał odpisów amortyzacyjnych, dokonał ubezpieczenia samochodu. Konsekwentnie w dniu sprzedaży omawianego pojazdu zaksięgowano w koszty prowadzonej działalności niezamortyzowaną wartość początkową tego środka trwałego. Wobec powyższego, organy podatkowe uprawnione były, na mocy przepisów art. 19 w związku z art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, do podwyższenia (dla celów podatkowych) wartości sprzedanego przez podatnika środka trwałego w postaci przedmiotowego pojazdu ustalić przy zastosowaniu wskazanej powyżej regulacji. Skarżący poza gołosłownymi twierdzeniami nie przedstawił żadnego dowodu podważającego zebrany w tym zakresie materiał dowodowy. Podnoszona okoliczność, że wpisu samochodu do ewidencji środków trwałych, jak i dokonywanie comiesięcznych odpisów amortyzacyjnych dokonało biuro rachunkowe, które w tym okresie prowadziło jego księgowość nie zasługuje na uwzględnienie. Podatnik powierzając prowadzenie swoich spraw biuru rachunkowemu nie uwalnia się od odpowiedzialności za podjęte decyzje księgowo podatkowe i trudno uwierzyć, że . Również prawidłowo organ ocenił podnoszoną okoliczność że podatnik nie ewidencjonował kosztów używania samochodu. W ocenie Sądu to podatnik ponoszą dany wydatek wie czy jest on związany z prowadzoną działalnością gospodarczą czy też nie. A w szczególności wydatki na samochód wykorzystywany do prowadzonej działalności gospodarczej mogą mieć podwójny charakter to znaczy mogą być ponoszone w związku np. z wykorzystywaniem tego samochodu do celów prywatnych. W ocenie Sądu stanowisko organu, że samochód [...] w dniu jego sprzedaży przez Skarżącego na rzecz swojej matki, tj. 10.03.2011r. nie był uszkodzony w stopniu uzasadniającym obniżenie jego wartości rynkowej do kwoty [...] zł netto ([...]zł brutto) jest prawidłowe. Strona na podważenie tej oceny nie przedłożyła jakiegokolwiek dowodu a ocena materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie przez organy nie budzi wątpliwości. Strona podważając dowody w zakresie sprawności samochodu w tym badań technicznych wskazuje że badania te są niewiarygodne niemiarodajne i nierzetelne jednoczenie nie przedkłada jakiegokolwiek dowodu w tym zakresie. Odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi a wcześniej odwołania dotyczącego przyjętej przez organy wartości rynkowej [...] w kwocie [...] zł brutto Sąd uznaje że jest on bezzasadny. Organy szczegółowo uzasadniły w decyzji dlaczego przyjęły wskazaną warto za cenę rynkową pojazdu. Wskazały, że dokonując takiej oceny uznały za dowód wartość wynikającą z przedstawionej przez Skarżącego wyceny dokonanej przez biegłego D.F. Z tą różnicą, że wbrew oczekiwaniom strony, organ ten uznał wartość określoną przez biegłego dla samochodu w stanie nieuszkodzonym. Organy także dokonały oceny wykonanej wyceny przez powołanego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w D. biegłego A.S. Sąd jeszcze raz podkreśla ze z treści zacytowanego powyżej art.. 19 p.d.f. wynika że ustalenia ceny rynkowej dokonuje się z uwzględnianiem opinii biegłego a nie na jej podstawie. Wbrew argumentacji Strony, organy nie przyjęły za podstawę dokonanych ustaleń wartości wynikającej z polis ubezpieczeniowych [...] SA w kwocie [...] zł, choć wskazały jako dodatkowy argument na poprawność ustalenia wartości rynkowej. Zarówno organ podatkowy pierwszej, jak i drugiej instancji wyjaśnił stronie w sposób wyczerpujący zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwieniu sprawy. Trudno dopatrzeć się naruszenia tej zasady ogólnej przez organ w toku postępowania. Strona miała prawo do tego, aby polemizować z ustaleniami dokonanymi przez organ, w granicach przyznanych jej uprawnień procesowych, brak jednak podstaw, aby zarzucać organom podatkowym, że nie wyjaśniał w stronie w toku postępowania zasadności przesłanek, którymi kierował się przy rozstrzygnięciu sprawy (art. 124 O.p.). Organy podatkowe ustaliły stan faktyczny w przedmiotowej sprawie na podstawie analizy całego zebranego materiału dowodowego w sprawie. W ocenie Sądu ustalenia organów w zakresie wiarygodności poszczególnych dowodów są wiarygodne i spójne (art. 191 O.p.). W postępowaniu dowodowym organy podatkowe zgromadził wszechstronny materiał dowodowy, w postaci opinii biegłych, zeznań świadków oraz dokumentów źródłowych. Należy stwierdzić, że organ zebrał pełny materiał dowodowy, który wystarczył do tego aby poczynić stosowne ustalenia w zakresie stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie. Organy nie naruszyły również w postępowaniu zasad ogólnych prowadzenia postępowania dowodowego, tj. art. 187 O.p., oraz art. 180 i 181 O.p. Organ zebrał i zgromadził cały dostępny w sprawie materiał dowodowy, zarówno w postaci dokumentów, jak i osobowych źródeł dowodowych. W tym zakresie organ wykazał się wystarczająca aktywnością. W ocenie Sądu dokonującego kontroli zaskarżonej decyzji, jak również i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, organy nie naruszyły art. 210 § 4 O.p. Obie decyzje spełniają wymogi przewidziane dla uzasadnienia wydanych decyzji, unormowane w tym przepisie. W części faktycznej uzasadnienia obu decyzji wskazano w sposób wyraźny fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody, którym dał wiarę i wyczerpujące wskazanie przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Z kolei uzasadnienie prawne obu decyzji zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej obu decyzji wraz z wyczerpującym przytoczeniem przepisów prawa. W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do kwestionowania stanowiska organu odnośnie kwestii określenia zobowiązania podatkowego skarżącego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011r. Wobec powyższego, skargę, jako niezasadną oddalono na podstawie art. 151 P.p.s.a.