I SA/Sz 1371/14

Dnia 12 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA – Kazimierz Maczewski po rozpatrzeniu w dniu 12 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. J. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jego skargi na decyzję Dyrektora Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji z dnia 9 września 2014 r. nr [..] w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowej na 2013 rok oraz zwrotu nienależnie pobranych płatności w ramach programu rolnośrodowiskowego za lata 2011 i 2012 p o s t a n a w i a oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. B. J., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na wyżej opisaną decyzję Dyrektora Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji, którą utrzymano w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa dla Powiatu S. z siedzibą w S. z dnia 18 marca 2014 r., nr [...] , którą odmówiono Skarżącemu przyznania płatności rolnośrodowiskowej na 2013 r. oraz ustalono kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu pomocy finansowej w ramach programów rolnośrodowiskowych w łącznej wysokości [...] zł. Następnie, pismem z dnia 21 stycznia 2015 r., Skarżący zwrócił się do Sądu (cyt.) "o powstrzymanie egzekucji administracyjnej do czasu zakończenia procesu sądowego toczącego się w sprawie ustalenia kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności z tytułu przedsięwzięć rolnośrodowiskowych". Wniosek ten nie został przez Skarżącego uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Na wstępie należy stwierdzić, że wniosek Skarżącego z dnia 21 stycznia 2015 r. Sąd potraktował jako wniosek złożony w trybie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a.". Stosownie do brzmienia art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów niemających zastosowania w niniejszej sprawie. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Powyższy przepis nie dotyczy możliwości wstrzymania postępowania egzekucyjnego, a zaskarżonego do sądu aktu podlegającego wykonaniu. W konsekwencji oczywistym jest, że pozytywne rozstrzygnięcie przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji prowadziłoby do wstrzymania postępowania egzekucyjnego, o ile takie zostało już wszczęte i nie jest zakończone. Warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest wykazanie przez Skarżącego, że wykonanie tego aktu spowoduje niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Natomiast brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, niepubl.). Sąd zaś nie jest zobowiązany ustalać ww. okoliczności we własnym zakresie, gdyż w istocie sprowadzałby się do uzupełniania za stronę skarżącą uzasadnienia wniosku (vide: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lipca 2012 r., sygn. akt I OSK 1522/12, Lex nr 1225721 oraz z 22 marca 2012 r., sygn. akt I FZ 5/12, Lex nr 113637). Zgłoszony w rozpoznawanej sprawie wniosek nie został przez Skarżącego w żaden sposób uzasadniony, co oznacza, że Skarżący nie uprawdopodobnił, iż wystąpiły przesłanki do przyznania mu ochrony tymczasowej przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.