I SA/Sz 1403/15

Dnia 14 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA – Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.O. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Z. P.-T. M. O. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji M.O. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Z.P.-T. M.O., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...]. w przedmiocie podatku akcyzowego. W treści skargi zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania przez Sąd w całości decyzji, z racji spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadniając wniosek pełnomocnik Strony wskazał, że ostateczna decyzja mimo wydania jej z licznymi naruszeniami prawa wymusi wszczęcie egzekucji przez organ podatkowy. Nieznaczne zaś zasoby pieniężne Strony przeznaczone są na prowadzenie bieżącej działalności gospodarczej. Ewentualne zajęcie rachunków bankowych Strony, będzie równoznaczne z wstrzymaniem całej działalności gospodarczej i uniemożliwi dochodzenie swoich praw w wielu dziedzinach życia gospodarczego i może doprowadzić do upadłości przedsiębiorstwa. W przypadku uchylenia zapadłych decyzji po wyegzekwowaniu objętej nią należności, odwracalność tych skutków będzie dla Strony praktycznie niemożliwa. Z uwagi na wszczęcie egzekucji skarbowej, zaległości w podatkach, bank kredytujący do tej pory działalność gospodarczą Strony wypowie jej umowę kredytową. W celu posiadania zdolności kredytowej wymagane są dokumenty świadczące o niezaleganiu w podatkach i innych należnościach publicznoprawnych. W celu pozyskania kredytowania niedopuszczalne jest także prowadzenie egzekucji przez organa skarbowe. Brak możliwości pozyskania kredytowania, uniemożliwi dalszą działalność gospodarczą podatnikowi i narazi go na znaczne straty finansowe. Dochodzenie naprawienia tych szkód w polskim systemie prawa jest bardzo czasochłonne, dlatego niewątpliwie skutki jakie mogą powstać przy niewstrzymaniu wykonalności tej decyzji będą dla Strony bardzo trudne do odwrócenia o ile w ogóle możliwe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zw. dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z przepisem art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wynika z przytoczonej powyżej regulacji prawnej, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez Stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Nie wystarczający jest sam wywód Strony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Sąd bowiem nie jest zobowiązany ustalać tych okoliczności we własnym zakresie, gdyż w istocie sprowadzałby się do uzupełniania za Stronę skarżącą uzasadnienia wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, niepubl.). W postanowieniu z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie Strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Wnioskodawca powinien poprzeć swoje twierdzenia stosownymi materiałami, dokumentami źródłowymi, dotyczącymi w szczególności jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04, niepubl.), a tego Skarżący w rozpatrywanej sprawie nie uczynił. Z uwagi na brak danych nie sposób określić czy ewentualna szkoda, spowodowana wykonaniem decyzji tylko z uwagi na wysokość zobowiązania podatkowego byłaby znaczna oraz czy istnieje zagrożenie powstania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jest zatem odniesienia przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. do konkretnej sytuacji gospodarczej, majątkowej i rodzinnej Skarżącego, a świadczącej o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania danego aktu jest uzasadnione. Końcowo Sąd zauważa także, że podnoszona przez Skarżącego okoliczność, że zaskarżona decyzja została wydana z licznymi naruszeniami prawa, nie może być brana przez Sąd pod uwagę przy orzekaniu w zakresie środka ochrony tymczasowej, jaki przewiduje art. 61 § 3 p.p.s.a. Na tym etapie postępowania sąd administracyjny nie ocenia bowiem merytorycznych zarzutów zawartych w skardze, gdyż niweczyłoby to sądową kontrolę legalności aktu administracyjnego, jakim jest zaskarżona w sprawie decyzja. Mając powyższe na uwadze, ze względu na fakt, że Skarżący nie wykazał istnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, orzeczono jak w sentencji na podstawie wyżej powołanych przepisów.