I SA/Sz 143/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka,, Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Protokolant Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2011r. sprawy ze skargi K.K. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2009 r. oddala skargę Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa dla Powiatu K. i Miasta S. z siedzibą w G. z dnia [...] nr [...] przyznającą K.K. płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego na 2009 r. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż w dniu 18 maja 2009 r. do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa dla Powiatu G. wpłynął wniosek K.K. o przyznanie płatności na 2009 r. W treści wniosku do przyznania płatności zadeklarowano działki rolne o łącznej powierzchni 55,03 ha. Wraz z wnioskiem złożono 7 załączników graficznych. Pismem z dnia 29 września 2009 r. organ I instancji zawiadomił wnioskodawcę o wielkości powierzchni referencyjnej zadeklarowanej we wniosku działki ewidencyjnej [...] ustalonej w oparciu o system geograficznej informacji. W dniu 14 stycznia 2010 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w N. wysłał do producenta wezwanie do złożenia wyjaśnień, w którym wskazał ustalone w sprawie nieprawidłowości, w tym dotyczące deklaracji działki rolnej na działce ewidencyjnej nr [...]. W odpowiedzi na to wezwanie pełnomocnik strony złożyła oświadczenie, w którym podtrzymała deklarację z wniosku oraz dodatkowo wyjaśniła - odnośnie sadu leszczynowego położonego na działce 41 - iż wykonany we wcześniejszym czasie pomiar powierzchni (19,00ha) był mniejszy od powierzchni deklarowanej tej uprawy o 0,70ha z powodu nieuwzględnienia w mierzonej powierzchni sadzonek znajdujących się poza ogrodzeniem. Odnośnie deklaracji łąki trwałej położonej na działce [...], ze złożonych wyjaśnień wynika, iż jest ona położona na podmokłym terenie, na którym wykonanie zabiegu koszenia możliwe jest jedynie do przeprowadzenia w sposób ręczny. W dniach pomiędzy 27-28 maja i 1 czerwca 2010 r., w gospodarstwie wnioskodawcy przeprowadzono kontrolę na miejscu. Zasadniczym celem powyższej kontroli była weryfikacja prawidłowości wypełnienia wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych oraz płatności z tytułu gospodarowania na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania ONW. W wyniku kontroli ustalono, iż na działce nr [...] obsada na powierzchni stwierdzonej wynosi 141 sztuk/ha w związku z czym nie spełnia minimalnej obsady 200 sztuk/ha. Odnosząc się do wyników kontroli wnioskodawca wskazał, iż na obszarze całej działki posadzonych zostało 6700 sztuk sadzonek leszczyny. Nieuwzględnienie znacznej części sadzonek z powodu ustalenia, iż zostały one ścięte bez widocznych oznak odrostu utraconych części, strona uznała za krzywdzące, deklarując dodatkowo wolę uzupełnienia brakującej obsady. Decyzją z dnia [...] nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w G., jako organ właściwy (z powodu zmiany danych adresowych producenta) przyznał wnioskodawcy Jednolitą Płatność Obszarową w kwocie [...] oraz odmówił przyznania Uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych nakładając dodatkowo sankcję w wysokości [...], zgodnie z art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania wzajemnej współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. UE L 141 z 30.04.2004, str. 18, ze zm.), w którym stwierdza się, iż wówczas gdy różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną do płatności a powierzchnią stwierdzoną przekracza 50%, płatność zostaje odmówiona, a na rolnika nakłada się sankcje w wysokości przypadającej na różnice pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż przyznania Uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych odmówił z powodu ustalonych podczas kontroli gospodarstwa nieprawidłowości na działce rolnej E1 z zadeklarowaną grupą upraw UPO, na której nie stwierdzono minimalnej obsady drzew leszczyny, która w dniu kontroli wynosiła 141 sztuk/ha powierzchni, a zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, tj. rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2009 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2009 r., Nr 40, poz. 326), winna wynosić co najmniej 200 sztuk/ha gruntów rolnych. W odwołaniu od tej decyzji strona nie zgodziła się z przyjętym przez organ wydający decyzję rozstrzygnięciem w zakresie odmowy przyznania płatności UPO. Argumentując swoje odwołanie, strona wskazała na okoliczności, które skutkowały wypadnięciem części sadzonek, jednak nie w tak wysokim stopniu jak zostało to ustalone podczas kontroli na miejscu. Dodatkowo strona podniosła, iż w powierzchni zmierzonej działki uwzględniono część gruntu, na którym nie znajdowały się żadne sadzonki leszczyny, co w dalszym toku kontroli spowodowało faktyczne przeliczenie stwierdzonych sadzonek na większy obszar działki niż faktycznie zajęty przez uprawę. Po rozpatrzeniu odwołania organ odwoławczy wymienioną na wstępie decyzją utrzymał w mocy zaskarżona decyzję organu I instancji, uznając, iż organ pierwszej instancji prowadził postępowanie w sposób prawidłowy i zgodny z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy podniósł, iż powierzchnia zadeklarowana przez producenta we wniosku o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego wynosiła 55,03ha dla Jednolitej płatności obszarowe] - JPO i 29,20ha dla Uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych (UPO), natomiast powierzchnia stwierdzona w wyniku przeprowadzonej kontroli na miejscu wynosiła 55,03ha dla JPO. W odniesieniu do działek rolnych deklarowanych do płatności UPO (po całkowitym wykluczeniu działki El o pow. 19,70ha) powierzchnia stwierdzona wynosiła 9,50ha. Wyliczona zgodnie z wzorem procentowa różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną w wyniku prowadzonego postępowania dla Uzupełniającej Płatności Obszarowej wyniosła 207,37%. Z uwagi na to, zgodnie z art. 51 ust. 1 w/w rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004, w związku z art. 16 ust. 1, 4 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich ( Dz. Urz. UE L 368, z 23.12.2006, str. 74 ze zm.), w którym stwierdza się, iż wówczas gdy różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną do płatności a powierzchnią stwierdzoną przekracza 50%, płatność zostaje odmówiona, a na rolnika nakłada się sankcje w wysokości przypadającej na różnicę pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną, odmówiono wnioskodawcy przyznania płatności uzupełniającej do zadeklarowanych obszarów i nałożono sankcję w wysokości [...]. Organ wskazał, iż kontrola na miejscu przeprowadzona w dniach pomiędzy 27-28 maja i 1 czerwca 2010 r. w gospodarstwie wnioskodawcy, podczas której ustalono, iż w odniesieniu do jednej z zadeklarowanych działek rolnych - działki E1 z uprawą leszczyny o powierzchni 19,70ha, minimalna wymagana obsada w ilości 200 sztuk/ha nie została zachowana, odbyła się zgodnie z wymogami określonymi w rozporządzeniu Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania wzajemnej współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. UE L 141 z 30.04.2004, str. 18, ze zm.). Powierzchnia działki E1 - 19,70ha, na którą składa się obszar zajęty pod uprawę leszczyny oraz dwa tereny bez występujących drzewek - zgodnie z art. 30 przywołanego rozporządzenia, określona została za pomocą wszelkich środków spełniających minimalną jakość pomiaru przynajmniej równoważną wymaganej przez obowiązujące na poziomie Wspólnoty normy techniczne. Tolerancja pomiaru dla działki E1 została dodatkowo określona przy uwzględnieniu 1,25 - metrowej strefy buforowej okalającej obwód działki rolnej, przy czym jej maksymalna wartość w odniesieniu do każdej działki rolnej nie może przekroczyć bezwzględnej wartości 1,00ha. W przepisie tym przewidziano również możliwość uwzględnienia całkowitej powierzchni działki rolnej pod warunkiem, iż jest ona w pełni użytkowana zgodnie z normami w danym Państwie Członkowskim lub regionie. Organ wyjaśnił, iż w kontroli zgłoszonych we wniosku gruntów wykorzystano urządzenia pomiarowe typu GPS, przy pomocy których inspektorzy terenowi określili wszelkie konieczne dane odnośnie powierzchni działki, w tym: powierzchnię zmierzoną działki, jej obwód czy szerokość strefy buforowej mające wpływ na przyjętą tolerancję pomiaru. Powyższe oznacza, iż ostatecznie stwierdzona powierzchnia działki uwzględniała tolerancję pomiaru dla zmierzonych w kontroli obszarów, a organ nie odnalazł przesłanek do podważenia wyników tego pomiaru. Na poparcie swojego stanowiska organ przywołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 13 września 2007r. (sygn. akt II SA/Sz 379/07), w którym stwierdzono, że urządzenia stosowane w pomiarach realizowanych na potrzeby ARiMR zapewniają dokładność pomiaru nie przekraczającą 3%, co koresponduje z dopuszczalną przez przepisy wspólnotowe rozbieżnością danych o powierzchni wskazywanych przez producenta rolnego i organ. Jak podkreślił organ w realizacji kontroli terenowej brał udział zespół wyspecjalizowanych inspektorów terenowych, którzy zostali przeszkoleni i wyposażeni w wysokiej jakości sprzęt pomiarowy. Specjalistyczne oprogramowanie było zintegrowane z urządzeniami pomiarowymi, przystosowanymi do pracy w trudnych warunkach terenowych, które z dużą dokładnością określają powierzchnię działek rolnych, która w niniejszej sprawie pomierzona została zgodnie z załącznikiem graficznym wypełnionym przez Wnioskodawcę. Nadto, na wskazanej w raporcie z kontroli powierzchni działki E1 - 19,70ha ze stwierdzoną grupą upraw JPO leszczyna, której przypisano kod nieprawidłowości DR7 oznaczający, że "Stwierdzona uprawa należy w całości do innej grupy upraw, niż deklarowana", dla której ustalono łączną, istniejącą w dniu kontroli obsadę sadzonek leszczyny na poziomie 2776 sztuk, obsada na 1 ha powierzchni gruntu wyniosła 141 sztuk. Zgodnie z § 3 przywołanego rozporządzenia z dnia 9 marca 2009 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą (Dz. U. z 2009r., Nr 40, poz. 326), płatność uzupełniająca do powierzchni upraw orzechów przysługuje, w przypadku gdy liczba drzew orzechowych lub sadzonek tych drzew na hektar gruntów rolnych objętych wnioskiem o przyznanie tej płatności jest nie mniejsza niż 200 w przypadku leszczyny. Organ wskazał, iż odnośnie obszaru działki E1 - 19,70ha, uwzględnionego przez inspektorów terenowych, w sytuacji gdy sadzonki znajdowały się na obszarze mniejszym niż deklarowany, strona podniosła zarzut w odwołaniu od decyzji, argumentując, iż w przypadku, gdy ustalony obszar uprawy był mniejszy od deklaracji z wniosku, istniejąca na działce obsada winna zostać obliczona na podstawie tego mniejszego areału, a nie jak zostało to wykonane - w przeliczeniu na obszar 19,70ha. Organ zarzut ten uznał za chybiony, gdyż jak wynika z przywołanego przepisu § 3 rozporządzenia w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą, określona minimalna obsada sadzonek drzew obliczana jest na hektar gruntów rolnych objętych wnioskiem o przyznanie tej płatności, tj. obszar działki zgłoszony do płatności UPO, a nie ustalony w trakcie kontroli przeprowadzanych przez ARiMR, co w analizowanej sprawie spowodowało obliczenie istniejącej obsady leszczyny na obszar deklarowany do płatności UPO - 19,70ha. Organ odwoławczy zwrócił także uwagę na szczegółowo udokumentowane ustalenia inspekcji terenowej przeprowadzonej w gospodarstwie wnioskodawcy. Poza szczegółowo wyrysowanym szkicem pomiaru działki stanowiącym załącznik do raportu oraz licznymi fotografiami kontrolowanego obszaru, na stronie 3 tego dokumentu, w uwagach do wyników kontroli działki E, wskazano, iż wszystkie, występujące w 93 rzędach sadzonki, w łącznej ilości 2776 sztuk, zostały podczas kontroli policzone, a ich zdecydowana większość była uszkodzona kosiarką. Dodatkowo, w notatce służbowej inspektorów terenowych sporządzonej w dniu 6 sierpnia 2010 r. w odpowiedzi na zastrzeżenia wnioskodawcy do wyników kontroli, zwrócono uwagę na skrajnie nieprawidłowy sposób wykonania zabiegu koszenia, będący przyczyną znacznego uszkodzenia założonej uprawy. W notatce wyjaśniono również, iż z uwagi na obiekcje pełnomocnika wnioskodawcy co do ustalenia obszarów, na których nie występowała uprawa leszczyny, ponownie w jego obecności przeprowadzono wizję tych terenów, podczas której strona nie wskazała żadnych, dodatkowych sadzonek nieuwzględnionych w stwierdzonej, łącznej ilości drzewek na działce E. Podsumowując powyższe rozważania, organ II instancji stwierdził, iż w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, postępowanie przeprowadzone w II instancji w sprawie odwołania wnioskodawcy doprowadziło do rozstrzygnięć tożsamych z zapisami decyzji organu I instancji i brak było przesłanek zarówno merytorycznych jak i prawnych do uchylenia decyzji I-instancyjnej. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w części obejmującej odmowę przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grup upraw podstawowych i nałożenie sankcji w wysokości [...] za 2009 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 75 § 1 i art. 77 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w kwestionowanej części bez przeprowadzenia w prawidłowy sposób postępowania dowodowego oraz brak pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy poprzez nieuwzględnienie znanego organowi I instancji z urzędu raportu z kontroli przeprowadzonej na miejscu w listopadzie 2010 r. Uzasadniając skargę wskazano, iż w sprawie nie uwzględniono raportu kontroli z kontroli przeprowadzonej w listopadzie 2010 r., o którym organ odwoławczy wydając zaskarżona decyzję w dniu [...] powinien był mieć wiedzę. Według skarżącego raport ten potwierdził, że na działce ewidencyjnej nr [...] (E1) spełnione są wymogi minimalnej obsady uprawy leszczyny w ilości 200 sztuk/h drzewek 3-4 letnich. W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stoswnie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie – jak w niniejszym wypadku – w sprawach skarg na decyzje organów administracji publicznej (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej – w skrócie – "p.p.s.a."), w tym także na decyzje organów administracji rolnej. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego skontrolowanej decyzji, ale tylko w razie stwierdzenia, co najmniej jednego z naruszeń prawa wymienionych w art. 145 § 1 p.p.s.a. Z drugiej jednak strony, jeżeli weryfikowana decyzja jest zgodna z prawem, skargę należy oddalić, na podstawie art. 151 tej samej ustawy. Biorąc pod uwagę przytoczone zasady oceny dokonywanej przez sądy administracyjne, należy stwierdzić, iż skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Wbrew odmiennemu zapatrywaniu skarżącego, trzeba zdecydowanie podzielić stanowisko organu drugiej instancji, zgodnie z którym zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz jego końcowa ocena w pełni uzasadniały przyznanie wnioskowanych płatności na rok 2009 w odniesieniu do jednolitej płatności obszarowej, oraz odmowę przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych oraz nałożenie sankcji. W szczególności, organy prawidłowo oparły swoje rozstrzygnięcia o ustalenia dokonane w czasie kontroli na miejscu przeprowadzonej w dniach 27 maja i 28 maja oraz 01 czerwca 2010 roku dotyczącej roku 2009 (w gospodarstwie wnioskodawcy),. W ocenie składu orzekającego, wyników tej kontroli nie może skutecznie podważyć żaden z zarzutów sformułowanych w skardze. Zarzuty skargi, koncentrowały się na błędnych zdaniem strony ustaleniach kontroli która odbyła się w dniach 27-28 maja 2010r. oraz 1 czerwca 2010 r. i nie uwzględnieniu raportu z kontroli przeprowadzonej na miejscu w listopadzie 2010 r. co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 75 § 1 i art. 77 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd orzekający w niniejszej sprawie uznał za bezzasadne zarzuty skarżącego, dotyczące naruszenia art. 75 § 1 Kpa poprzez nieuwzględnienie raportu z kontroli przeprowadzonej w listopadzie 2010r. Stosownie do treści art. 75 § 1 jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Sprawą w niniejszym postępowaniu jest przyznanie płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego na rok 2009. Protokół z kontroli z listopada 2010 r. dotyczył płatności na rok 2010 nie mógł stanowić podstawy ustaleń na rok 2009. Z protokołu kontroli przeprowadzonej w dniach 27 maja i 28 maja oraz 01 czerwca 2010 roku dotyczącej roku 2009 wynika, iż kontrola na miejscu ustaliła nieprawidłowości polegające na obsadzie poniżej wymaganego minimum obsadą drzew leszczyny. Natomiast stan faktyczny który został ustalony kilka miesięcy później nie mógł mieć wpływu na ustalenie płatności za rok 2009. Jak słusznie zauważa organ, Strona miała możliwość dokonania uzupełnienia sadzonek. Dlatego też protokół z kontroli przeprowadzonej w listopadzie był podstawą do przyznania płatności na rok 2010. Ponowna weryfikacja w terenie deklarowanej uprawy sadu leszczynowego do płatności, nie podważa wyników kontroli w trakcie której stwierdzono nieprawidłowości. Raport z kontroli przeprowadzonej w listopadzie nie może być podstawą przyznania płatności w sprawie wniosku za 2009 rok, gdyż ustalenia te nie odzwierciedlają stanu i powierzchni uprawy jaka kontrolowana była na przełomie maja i czerwca 2010 roku dotycząca wniosku na rok 2009. Wskazać w tym miejscu należy, iż ideą kontroli na miejscu jest skuteczna weryfikacja prawidłowości oświadczeń producentów rolnych składanych we wnioskach o przyznanie płatności, w czasie gwarantującym uzyskanie najbardziej rzetelnych informacji na temat wypełniania obowiązkowych działań agrotechnicznych wynikających z chęci uzyskania konkretnej płatności. W przypadku uprawy drzew leszczyny na zadeklarowanej działce E 1, zgłoszonej przez Pana K.K. do płatności uzupełniającej, skarżcy obowiązany był do utrzymywania minimalnej obsady drzew w ilości 200 sztuk/ha. Obsada ta winna znajdować się na deklarowanym gruncie w dniu kontroli, a ewentualne ubytki sadzonek powstałe na skutek różnych okoliczności winny zostać zgłoszone Kierownikowi Biura Powiatowego ARiMR i uzupełnione najpóźniej do dnia 15 maja 2010 roku.( § 2 ust.1 rozporządzenia rady ministrów z dnia 16 lutego 2010 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich Dz.U z 2010 nr 31 poz. 158 ). Dzięki takim działaniom skarżący uniknąłby negatywnych konsekwencji . Tymczasem jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji skarżący pomimo posiadania wiedzy o wypadnięciu części drzewek do dnia 15 maja 2010r. nie poczynił żadnych działań zmierzających do uzupełnienia brakujących drzewek. Sposób oraz udokumentowanie kontroli przeprowadzonej w 27- 28 maja 2010r. nie budzi zastrzeżeń Sądu. W aktach znajdują się nie tylko szkice pomiaru działki oraz liczne fotografie natomiast w uwagach do wyniku kontroli wskazano iż wszystkie występujące w 93 rzędach sadzonki w liczbie 2776 sztuk zostały policzone a ich zdecydowana większość była uszkodzona kosiarką. Warto podkreślić, iż w aktach znajduje się notatka inspektorów terenowych dnia 6 sierpnia 2010r. sporządzona w związku z zastrzeżeniami pełnomocnika skarżącego – Pani H.K. z której wynika, iż ponownie z jej udziałem przeprowadzono wizję na miejscu upraw leszczyny. Jednak nie wskazała ona żadnych dodatkowych sadzonek nieuwzględnionych w protokole kontroli. Za gołosłowne, bo nie poparte żadnymi materialnymi dowodami uznał Sąd zarzuty dotyczące nie policzenia znacznej ilości sadzonek rosnących między rzędami. Jest oczywiste, a okoliczność ta jest podkreślana w dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że szczególne znaczenie trzeba przypisywać wynikom kontroli na miejscu najbardziej zbliżonym czasowo do okresu, na który przyznawane są konkretne płatności. Z tego też powodu organy administracji rolnej słusznie oparły swoje rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie na wynikach kontroli z maja 2010r. Ustalenia kontroli przeprowadzonych w listopadzie 2010, dla potrzeb wniosków dotyczących pomocy za rok 2010, mogą bowiem odbiegać od ustaleń kontroli wcześniejszej, choćby ze względu na nieuchronne zmiany faktyczne w sposobie zagospodarowania poszczególnych działek w różnych latach. Konkludując, w ocenie Sądu organy działały w niniejszej sprawie zgodnie z zasadą praworządności i na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Dopełniły powinności tak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego, jak i prawidłowej jego oceny, nie naruszając w tym względzie podstawowej zasady postępowania dowodowego, tj. zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 80 k.p.a. Ocena zebranych w sprawie dowodów znalazła swój wyraz w uzasadnieniu skarżonej decyzji i zdaniem Sądu jest ona prawidłowa. W tych warunkach Sąd nie dopatrzył się uchybień prawa mogących skutkować uchyleniem decyzji. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie, art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.