I SA/Sz 1454/13

Dnia 16 grudnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA – Joanna Wojciechowska po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S O o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie z dnia 13 lutego 2003 r. o sygn. akt I SA/Sz 1216/2001, oddalającego skargę S O na decyzję Izby Skarbowej w Szczecinie Ośrodka Zamiejscowego w Koszalinie z dnia 12 kwietnia 2001 r., nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. od przychodu nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach p o s t a n a w i a odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego. S O, reprezentowany przez adwokata, w dniu 27 listopada 2013 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie z dnia 13 lutego 2003 r. o sygn. akt I SA/Sz 1216/2001, oddalającego skargę S O na decyzję Izby Skarbowej w Szczecinie Ośrodka Zamiejscowego w Koszalinie z dnia 12 kwietnia 2001 r., nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. od przychodu nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach – w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2013 r. o sygn. akt SK 18/09. Jako podstawę swojego żądania Skarżący wskazał m.in. przepis art. 270, art. 272 § 1 oraz art. 275 i art. 276 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej "P.p.s.a.". W uzasadnieniu Skarżący podniósł, że Trybunał Konstytucyjny ww. wyrokiem z dnia 18 lipca 2013 r. uznał za niezgodny z Konstytucją przepis art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, stanowiący postawę podjęcia zaskarżonej decyzji Izby Skarbowej w Szczecinie Ośrodka Zamiejscowego w Koszalinie oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Jak stanowi art. 270 P.p.s.a., w przypadkach przewidzianych w dziale VII tejże ustawy, można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Zgodnie z art. 280 § 1 P.p.s.a., sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Stosownie do postanowień art. 272 § 1 P.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. Jak wynika z art. 272 § 2 P.p.s.a., skargę o wznowienie postępowania opartą na ww. podstawie wnosi się w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (...). Jednakże z mocy z art. 278 P.p.s.a., po upływie lat pięciu od uprawomocnienia się orzeczenia nie można żądać wznowienia, z wyjątkiem przypadku, gdy strona była pozbawiona możności działania lub nie była należycie reprezentowana. Z powołanych wyżej regulacji wynika, że trzymiesięczny termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego, wynikający z art. 272 § 2 P.p.s.a. określa czasową dopuszczalność żądania wznowienia postępowania, opierającego się na podstawie określonej w art. 272 § 1 P.p.s.a. Natomiast art. 278 P.p.s.a. określa czas, w którym – przy zachowaniu terminu z art. 272 § 1 P.p.s.a. – w ogóle dopuszczalne jest żądanie wznowienia postępowania opartego na treści art. 272 § 1 p.p.s.a. W doktrynie podnosi się, że termin określony w art. 278 P.p.s.a. jest terminem materialnym i nie podlega przywróceniu. Biegnie on niezależnie od terminów wniesienia skargi o wznowienie postępowania przewidzianych w art. 272 § 2 i art. 277. Skarga o wznowienie postępowania wniesiona z zachowaniem terminów określonych w art. 272 § 2 i § 3 lub art. 277, ale po upływie terminu przewidzianego w art. 278 P.p.s.a., będzie podlegała odrzuceniu na posiedzeniu niejawnym, bez konieczności badania merytorycznej zasadności wskazanych w niej podstaw. Termin przewidziany w art. 278 nie obowiązuje jedynie wówczas, gdy podstawą wznowienia postępowania jest pozbawienie strony możności działania lub brak należytej reprezentacji (vide: A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2011, s. 799). Jak wynika z akt sprawy o sygn. I SA/Sz 1216/2001, wyrok oddalający skargę S O na decyzję Izby Skarbowej w Szczecinie Ośrodka Zamiejscowego w Koszalinie z dnia 12 kwietnia 2001 r., w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. od przychodu nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach, jest prawomocny od 13 lutego 2003 r. (stosownie do postanowień art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym – Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm.). Pięcioletni termin na wniesienie skargi o wznowienie postępowania sądowego zakończonego ww. orzeczeniem upłynął zatem w dniu 13 lutego 2008 r. Skarga wniesiona po tej dacie, oparta na wszelkich innych podstawach wznowienia, z wyjątkiem podstawy pozbawienia możności działania i braku należytej reprezentacji, jako wniesiona po upływie terminu przewidzianego w art. 278 P.p.s.a. jest niedopuszczalna. Z uwagi na powyższe, skarga o wznowienie postępowania w kontrolowanej sprawie, jako wniesiona z naruszeniem art. 278 P.p.s.a., podlega odrzuceniu bez konieczności rozpatrywania merytorycznej zasadności wskazanej w niej podstawy. Wobec tego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 280 § 1 P.p.s.a., orzekł jak sentencji postanowienia.