I SA/Sz 1468/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska, Sędzia WSA (del.) Patrycja Joanna Suwaj, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Furtak-Biernat, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 maja 2015 r. sprawy ze skargi I.K.-F., B. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 rok 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. W dniu 15 lutego 2003 r. I K- F i B. F. zawarli akt notarialny z przedstawicielem Przedsiębiorstwa [...] "C" spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S dotyczący ustanowienia odrębnej własności lokali i sprzedaży. Przedmiotem jego były: - lokal użytkowy, typu apartamentowego, spełniający wymagania samodzielnego lokalu o nr [...] położony w M przy ul. P , składający się z jednego pokoju z aneksem kuchennym, łazienki oraz przedpokoju o pow. użytkowej [...] m2 wraz udziałem w częściach wspólnych budynku oraz gruntu; - dwupoziomowy lokal użytkowy, typu apartamentowego, spełniający wymagania samodzielnego lokalu o nr [...], położony w M przy ul. P o pow. użytkowej [...] m2 wraz udziałem w częściach wspólnych budynku oraz gruntu. W dniu 3 sierpnia 2005 r. I K- F i B F złożyli do Burmistrza M informację w sprawie podatku od nieruchomości IN-1, gdzie wskazali adres zamieszkania M ul. P oraz powierzchnię gruntów – grunty pozostałe –[...] m2 i powierzchnię budynków- budynki mieszklane- [...] m2. Dane te potwierdzał wypis z rejestru gruntów z dnia 4 sierpnia 2005 r. (k.17). W dniu 2 stycznia 2003 r. Burmistrz M wydał wobec podatników postanowienie o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości od 2013 r. i nadal (k.24). W dniu 16 stycznia 2013 r. organ podatkowy wydał wobec podatników postanowienie, w którym wyznaczył im siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego (k.25). Organ podatkowy, pismem z dnia 4 lutego 2013 r. zwrócił się do Starosty K o przesłanie zawiadomienia o dokonanych zmianach i wpisach w danych w ewidencji lokali i działki nr [...], położonych w M przy ul. P oraz kopii dokumentów uzasadniających wpisy do bazy danych (k. 27). Geodeta Powiatowy, działając z upoważnienia Starosty pismem z dnia 19 lutego 2013 r. podał, że organ nie jest w posiadaniu dokumentów potwierdzających zmianę funkcji lokali z mieszkalnych na użytkowe. Zmiana funkcji tych lokali nastąpiła w wyniku sprostowania błędu powstałego przy ujawnianiu sprzedaży lokali- omyłkowo wpisano funkcje lokali jako mieszkalne, gdy prawidłowo powinny to być lokale użytkowe. Burmistrz M wydał w dniu 6 lutego 2013 r. na podstawie art. 2, art. 3, art. 4, art. 5 i art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm.), dalej "u.p.o.l.", art. 21 § 1 pkt 2 i § 5 oraz art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), dalej "o.p.", uchwały Rady Miejskiej w M nr XXIX/260/12 z dnia 25 września 2012 r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Województwa zachodniopomorskiego z dnia 12 października 2012 r., poz. 2113), decyzję nr 723, w której ustalił B F podatek od nieruchomości za rok 2013 w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu decyzji, organ podatkowy wskazał, że wysokość ww. podatku ustalono na podstawie złożonej informacji oraz danych z ewidencji gruntów, stosując stawki ustalone w ww. uchwale Rady Miejskiej w M. Organ podatkowy zawarł w tabeli następujące dane dotyczące nieruchomości: - rodzaj budynki pozostałe wg. podstawy [...] m2 x stawka -7,66 zł –podatek w wysokości [...] zł oraz - rodzaj grunty pozostałe wg. podstawy [...] m2 x stawka-0,45zł- podatek w wysokości [...] zł. Organ podatkowy podał, że ww. nieruchomości pozostają we współwłasności małżeńskiej I K-F i B F. Decyzja ta została doręczona na adres B F w M ul. P w trybie zastępczym. W dniu 6 marca 2013 r. na adres internetowy pracownika organu podatkowego wpłynął mejl od B F w imieniu swoim i żony z prośbą o przesyłanie korespondencji dotyczącej ich mieszkania przy ul. P na wskazany adres w N (k.29). W dniu 18 marca 2013 r. B F złożył odwołanie od powyższej decyzji, nadając je w polskim urzędzie pocztowym. Zdaniem podatnika, ww. decyzja nie była prawidłowa, gdyż w ich posiadaniu jest lokal mieszkalny nr [...] o pow. [...] m2, za który podatek winien wynosić [...] zł. Z wydruku z rejestru gruntów z dnia 21 marca 2013 r. dotyczącego podatników wynikało, że działka ew. [...] w M przy ul. P i a, gdzie posadowiony jest budynek posiada oznaczenie Bi o pow. [...] ha, zaś lokal apartament nr [...] o pow. [...] m2 i lokal apartament nr [...] o pow. [...] m2, oba lokale oznaczone są jako użytkowe (k.30). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie wydało w dniu 19 sierpnia 2013 r. decyzję, po rozpoznaniu odwołania podatników, w którym utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W dniu 7 maja 20 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, po rozpoznaniu skargi podatników na ww. decyzję organu odwoławczego, wydał wyrok o sygn. akt I SA/Sz 1195/13, w którym uchylił zaskarżoną decyzję. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy nie poddał kontroli prawidłowości doręczenia w trybie art. 150 o.p. postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego oraz wypowiedzenie się o zebranym materiale dowodowym i nie ustalił czy w postępowaniu podatkowym nie doszło do pozbawienia strony udziału w sprawie. Organ odwoławczy, pismem z dnia 8 sierpnia 20 r. zwrócił się do organu podatkowego o uzupełnienie akt przez nadesłanie oryginałów dowodów doręczenia decyzji z dnia 6 lutego 2013 r., postanowienia z dnia 2 stycznia 2013 r. o wszczęciu postępowania podatkowego oraz z dnia 16 stycznia 2013 r. w sprawie wypowiedzenia się o zebranym materiale dowodowym. Organ podatkowy nadesłał ww. dokumenty i wskazał, że z analizy kopert wynikało, że każde pismo było dwukrotnie awizowane i doręczone w trybie zastępczym. B F, po zapoznaniu się z aktami sprawy w dniu 29 września 2013r., wysłał do organu odwoławczego fax, w którym stwierdził, że posiadany przez nich lokal jest mieszkalny. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie wydało w dniu 10 października 20 r. decyzję, po rozpoznaniu odwołania I K-F i B F, w którym utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny i wskazał, że postanowienie o wszczęciu postępowania jak i postanowienie o wyznaczeniu siedmiodniowego terminu do zapoznania się z materiałem dowodowym oraz decyzja w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2013 r. zostały prawidłowo uznane za skutecznie doręczone na podstawie art. 8, art. 9 i art. 150 o.p. Ww. pisma były wysyłane na adres w M ul. P i dwukrotnie awizowane w związku z czym nie nastąpiło naruszenie praw podatników. Dopiero w dniu 6 marca 2013 r. podatnik poinformował organ podatkowy o adresie w N. Organ odwoławczy podał, że podatnicy są właścicielami nieruchomości, sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako lokale użytkowe. Organ odwoławczy przytoczył treść art. 21 ust.1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287 ze zm.) i wskazał na związanie organu podatkowego w zakresie wymiaru podatków danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków. Dane te mają status dokumentu urzędowego, zaś podatnik może składać wnioski o zmianę tych danych do właściwego starosty. Podatnicy złożyli skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Zdaniem podatników, dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków są niezgodne ze stanem rzeczywistym. Podali, że w dniu 25 listopada 2013 r. zwrócili się do Starosty K o wszczęcie procedury zmiany danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, na co otrzymali odpowiedź Geodety Powiatowego z dnia 2 grudnia 2013 r., że na podstawie dokumentacji budowlanej i aktu notarialnego przedmiotem sprzedaży były lokale użytkowe w budynku wypoczynkowym. Kopia tego pisma wraz z zaświadczeniem Starosty K z dnia 17 października 2002 r, wydanego dla firmy "C" została dołączona do skargi. Zdaniem skarżących, Starosta K nie ustosunkował się do ich wniosku i nie przyznano im możliwości odwołania. Według skarżących, wydana decyzja jest dla nich krzywdząca, gdyż posiadają oni lokal mieszkalny. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Sąd wskazał, co następuje: Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdym, kto ma w tym interes prawny. Zdaniem Sądu, skarżący byli uprawnieni do wniesienia skargi, gdyż przedmiotem opodatkowania były lokale, będące ich własnością i objęte wspólnością małżeńską. Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości. Jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 5 (art. 3 ust. 4 u.p.o.l.). Jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku (art. 3 ust. 5 u.p.o.l.). Powyższe oznacza, że podatnikami podatku od nieruchomości w niniejszej sprawie byli I K-F i B F. Decyzja podatkowa winna być skierowana do obojga małżonków, ustalająca im właściwy podatek oraz im doręczona. Powyższe dotyczy również innych orzeczeń wydawanych przez organ podatkowy w sprawie. Organ odwoławczy, wypełniając zalecenia Sądu zawarte w wyroku z dnia 7 maja 20 r., o sygn. akt I SA/Sz 1195/13, ustalił, że decyzja organu pierwszej instancji z dnia 6 lutego 2013 r. jak i postanowienia z dnia 2 stycznia 2013r. i 16 stycznia 2013r. zostały doręczone w trybie zastępczym na podstawie art. 150 o.p. w związku z czym nie doszło do naruszenia praw podatników. Zgodnie z art. 165 § 1 o.p., postępowanie podatkowe wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Wszczęcie postępowania z urzędu następuje w formie postanowienia (§ 2). Datą wszczęcia postępowania z urzędu jest dzień doręczenia stronie postanowienia o wszczęciu postępowania (§ 4). Wszczęcie postępowania podatkowego jest czynnością o doniosłych skutkach prawnych zarówno formalnych, jak i materialnych. W momencie wszczęcia postępowania podatkowego następuje zawiązanie stosunku prawnoprocesowego pomiędzy organem podatkowym a stroną postępowania. Dopiero po wszczęciu postępowania pojawiają się wszelkie uprawnienia i obowiązki przewidziane w dziale IV o.p., które odnoszą się zarówno do organu podatkowego, jak i do stron oraz innych uczestników postępowania. Postanowienie organu podatkowego o wszczęciu postępowania podatkowego z dnia 2 stycznia 2013 r. zawierało oznaczenie nazwisk małżonków F, lecz zostało doręczone na adres B F w M. W aktach brak jest informacji, że ww. postanowienie doręczone zostało I K-F. Wskazać należy również, że zapis w ww. postanowieniu o wszczęciu postępowania w sprawie "ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości od 2013 r. i nadal", należy odczytać jako wszczęcie postępowania podatkowego za rok 2013, gdyż wszczęcie postępowania podatkowego nie może nastąpić "na przyszłość". Ponadto z kopii ww. zwrotnego zawiadomienia odbioru (tylko jedna strona) nie wynika, czy i gdzie pozostawiono zawiadomienie o możliwości odbioru tego pisma. Organ odwoławczy rozważania w tym zakresie powinien zawrzeć w swojej decyzji. Stosownie do art. 200 § 1 o.p., przed wydaniem decyzji organ podatkowy wyznacza stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Przepis ten zawiera konkretyzację normy ujętej w art. 123 o.p. i stanowi procesową gwarancję realizacji uprawnień strony postępowania podatkowego w zakresie jej pełnego udziału w tym postępowaniu. Postanowienie organu podatkowego z dnia 16 stycznia 2013 r. o wyznaczeniu siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego zawierało oznaczenie nazwisk małżonków F i zostało doręczone na adres obojga małżonków w M. Z kopii ww. zwrotnego zawiadomienia odbioru (tylko jedna strona) nie wynika, czy i gdzie pozostawiono zawiadomienie o możliwości odbioru tego pisma. Organ odwoławczy rozważania w tym zakresie powinien zawrzeć w swojej decyzji. Decyzja organu podatkowego z dnia 6 lutego 2013 r. nr [...], znajdująca się w aktach na k. 31a, zawierała oznaczenie nazwisk małżonków F, lecz z jej sentencji wynikało, że organ podatkowy ustalił ww. podatek jedynie B F i na jego adres w M ją doręczył w trybie zastępczym. W aktach brak jest informacji czy organ podatkowy wydał decyzję, ustalającą podatek od nieruchomości za 2013 r. w stosunku do I K-F oraz czy została ona jej doręczona, a także czy prawidłowe jest wydanie decyzji podatkowej w przypadku, gdyby podatniczce nie doręczono postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego. Zdaniem Sądu, decyzja obejmująca nieruchomość będącą we współwłasności obojga małżonków F powinna być do nich adresowana, ustalająca im ww. podatek oraz im doręczona. Możliwe jest aby organ podatkowy wydał dwie decyzje, osobno dla każdego z małżonków, które powinien im doręczyć. Prawa i obowiązki obojga małżonków w stosunku do wspólnej nieruchomości są równe, zaś odpowiedzialność solidarna. Z uwagi na powyższe, Sąd uznał, że decyzja wydana przez organ podatkowy wobec B F stanowiła decyzję organu pierwszej instancji w niniejszej sprawie. Zdaniem organu odwoławczego, ww. decyzja została doręczona w trybie zastępczym (pierwsze awizo 11 luty 2013 r., drugie awizo 19 luty 2013 r.). Z kopii ww. zwrotnego zawiadomienia odbioru (tylko jedna strona) nie wynika, czy i gdzie pozostawiono zawiadomienie o możliwości odbioru tego pisma. Organ odwoławczy rozważania w tym zakresie powinien zawrzeć w swojej decyzji. Z treści potwierdzenia odbioru, które powraca do nadawcy, czyli do organu podatkowego, winny wyraźnie wynikać następujące okoliczności: przesłanki zastosowania doręczenia w trybie art. 150 o.p., czyli przyczyny niemożności doręczenia w trybie art. 8 § 1 o.p. lub art. 9 o.p., fakt zawiadomienia adresata o przesyłce, fakt powtórnego zawiadomienia po upływie 7 dni od daty złożenia pisma w placówce pocztowej (w urzędzie gminy), informacja, iż zawiadomienia o przesyłce zostały każdorazowo umieszczone w miejscach wskazanych w art. 150 § 2 o.p. Dla uznania, że decyzja została skutecznie doręczona w trybie art. 150 o.p. konieczne jest wykazanie przez organ administracji, że placówka pocztowa zawiadomiła adresata w sposób niebudzący wątpliwości o nadejściu pisma i miejscu, gdzie może je odebrać (wyrok NSA z dnia 31 czerwca 2006 r., I FSK 565/05, LEX nr 187585). Ustalenie kwestii prawidłowości doręczenia ww. decyzji i postanowień ma istotne znaczenie dla rozpoznania sprawy i wpływu ewentualnych uchybień w tym zakresie na praw podatników, o czym pisał Sąd w wyroku z dnia 7 maja 20 r. Od tej decyzji organu pierwszej instancji, odwołanie złożył B F. Organ odwoławczy winien więc ustalić, czy odwołanie od ww. decyzji zostało złożone w terminie. Zgodnie z art. 223 § 1 o.p., odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję. Odwołanie wnosi się w terminie dni od dnia doręczenia decyzji stronie. W przypadku, gdyby organ odwoławczy uznał, że decyzja organu pierwszej instancji została B F doręczona w trybie zastępczym prawidłowo, nastąpiłoby to na podstawie art. 150 § 2 o.p., tj. w dniu 25 lutego 2013 r. i termin do złożenia odwołania upłynąłby w dniu 11 marca 2013 r. Tym samym odwołanie złożone przez podatnika w dniu 18 marca 2013 r. byłoby złożone po terminie i organ odwoławczy powinien postąpić zgodnie z art. 228 o.p. W przypadku, gdyby organ odwoławczy uznał, że odwołanie podatnika winno podlegać rozpoznaniu powinien wskazać powody, dlaczego tak uważa, np. mogłyby to nastąpić z powodu nieprawidłowości w doręczeniu decyzji organu pierwszej instancji lub przywrócenia stronie terminu do złożenia odwołania, czy też doręczenia decyzji skarżącemu w innym terminie np. na wskazany adres poczty internetowe. Wyjaśnienia wymaga też kwestia czy B F złożył odwołanie w swoim imieniu, czy też również w imieniu żony, a jeżeli złożył odwołanie w imieniu swojej żony to czy mógł to uczynić, skoro decyzja dotyczyła, co prawda, ich wspólnej nieruchomości, lecz ustalała podatek tylko jemu. W przypadku ustalenia, że organ podatkowy wydał decyzję również w stosunku do I K-F, ustalając jej podatek od nieruchomości za 2013 r., organ winien ustalić czy B F mógł złożyć odwołanie od decyzji dotyczącej swojej żony, po wcześniejszym rozstrzygnięciu kwestii związanych z wszczęciem postępowania, jego prowadzeniem i doręczeniem decyzji. Organ odwoławczy rozważania w tym zakresie powinien zawrzeć w swojej decyzji. Organ podatkowy zobowiązany jest do działania na podstawie przepisów prawa. Postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. W toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zdaniem Sądu, organ podatkowy naruszył art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 187 § 1 op. Ponadto w sprawie naruszono art. 127 op. Postępowanie podatkowe jest postępowaniem dwuinstancyjnym, co oznacza obowiązek rozpoznania sprawy co do jej istoty zarówno przez organ drugiej jak i pierwszej instancji. W niniejszej sprawie organ odwoławczy ustosunkował się jedynie do zarzutów odwołania. Wskazać należy, że zasada dwuinstancyjności została podniesiona do rangi reguły konstytucyjnej. W myśl bowiem art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy naruszył także art. 153 p.p.s.a. Wobec powyższego, organ odwoławczy zobowiązany jest ponownie rozpoznać sprawę i uwzględnić powyższe wskazania Sądu, jak i wskazania zawarte w wyroku z dnia 7 maja 20 r. Organ odwoławczy winien ustalić w stosunku do obojga podatników prawidłowość doręczenia ww. postanowień i decyzji organu pierwszej instancji i ocenić w przypadku stwierdzenia uchybień w tym zakresie ewentualny ich wpływ na prawa podatników. Po wyjaśnieniu kwestii związanych z doręczeniem decyzji organ winien rozważyć kwestię złożonego odwołania przez podatnika. Organ odwoławczy zobowiązany jest także ustalić czy organ podatkowy wydał decyzję, ustalającą podatek od nieruchomości za 2013 r. w stosunku do I K –F i rozważyć wyżej wskazane kwestie związane ze wszczęciem postępowania, jego prowadzeniem, doręczeniem decyzji oraz ze złożonym odwołaniem przez B F. W przypadku braku wydania decyzji wobec podatniczki za wskazany okres, organ odwoławczy winien rozważyć podjęcie określone czynności w trybie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2011 r., Nr 79, poz. 856 ze zm.). Ponadto skoro organ odwoławczy powołuje się na wypis z ewidencji gruntów i budynków jako na dokument urzędowy w świetle art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, taki wypis powinien być załączony do akt dotyczący przedmiotowych nieruchomości. W aktach sprawy znajdują się jedynie wydruki z rejestru gruntów, sporządzone przez pracownika organu podatkowego. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy powinien zwrócić się do Starosty K o przesłanie ww. wypisu wraz z zaznaczeniem dat zmian w tej ewidencji. Tym bardziej, że zmiana dotycząca funkcji przedmiotowych lokali nastąpiła, gdyż wynikało to z pisma organu z dnia 19 lutego 2013 r. (zmiana miała nastąpić w wyniku sprostowania błędu). Na marginesie wskazać należy, że organ odwoławczy, rozpoznając sprawę ponownie i realizując zasadę dwuinstancyjnego postępowania powinien w decyzji dokładnie określić przedmiot opodatkowania ze wskazaniem i wyjaśnieniem zastosowanej stawki podatku. Wobec uchylenia zaskarżonej decyzji z przyczyn formalnych, przedwczesne jest wypowiadanie się przez Sąd co do zarzutów merytorycznych skargi. Z uwagi na wyżej opisane nieprawidłowości, których wystąpienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 5 § 1 pkt 1 lit.c i art. 152 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Wobec braku wniosku skarżących o zasądzenie zwrotu poniesionych kosztów postępowania sądowego, Sąd nie wydał orzeczenia w tym zakresie.