I SA/Sz 1516/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędziowie Sędzia WSA Alicja Polańska, Sędzia WSA Elżbieta Woźniak (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Anna Furtak-Biernat, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 marca 2015 r. sprawy ze skargi S. Spółki Akcyjnej z siedzibą w Sz. poprzednio: S. Spółki z ograniczona odpowiedzialnością SKA z siedzibą w Sz. na interpretację indywidualną Burmistrza M. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego oddala skargę. W interpretacji indywidulanej z dnia 3 września 2014 roku, Burmistrz [...] działając na podstawie art. 14e w związku z art. 14o § 2 , ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. - Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), dalej "o.p." postanowił dokonać zmiany pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydanej wskutek milczącej akceptacji wniosku podatnika [...] z dnia 12 lutego 2014 r. oraz podtrzymał swoje stanowisko uznające za nieprawidłowe stanowisko wnioskodawcy. W opisie stanu faktycznego zawartym we wniosku z dnia 12 lutego 2014 r. wnioskująca podała, iż spółka jest współwłaścicielem nieruchomości zabudowanej budynkiem pensjonatowo - usługowym, który zgodnie z wypisem z rejestru gruntów oznaczony jest jako niemieszkalny. Po oddaniu budynku do użytkowania podatnik dokonał zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania 19 lokali w przedmiotowym budynku wskazując, iż mają one charakter mieszkalny. Udział procentowy lokali mieszkalnych w całości budynku wynosi 30 %. Zdaniem podatnika - jeżeli spółka jest w posiadaniu decyzji o przeznaczeniu lokali na mieszkalne, jest uprawniona do rozliczania podatku od nieruchomości według faktycznego użytkowania lokali, a nie według określonej funkcji budynku, w którym lokale te się znajdują a zatem spółka ma prawo do stosowania do wskazanych lokali stawki odpowiedniej dla lokali mieszkalnych. Organ interpretacyjny uznał stanowisko podatnika za nieprawidłowe. Organ wskazał na treść przepisów regulujących podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 z późn. zm.) dalej "u.p.o.l.". Dalej organ odwołał się do treści art. 194 § 1 i 3 o.p. statuującego domniemanie zgodności z prawdą dokumentów urzędowych i stwierdził, że organy podatkowe nie są kompetentne do określania rodzaju budynków. Nie mają one dostatecznej wiedzy technicznej, aby samodzielnie określić, że dany budynek jest budynkiem mieszkalnym, a nawet gdyby taką wiedzę miały, to nie są organem uprawnionym do dokonywania takiej klasyfikacji. Problem ten został dostrzeżony przez ustawodawcę, o czym świadczy przede wszystkim art. 21 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne, w którym stwierdzono m.in., że podstawą wymiaru podatków powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Następnie organ przywołał treść § 65 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków o wyjaśnił, że jeżeli dany budynek figuruje w ewidencji budynków, łatwo można ustalić, jaki to jest rodzaj budynku, a nawet więcej, organ podatkowy nie może w takim przypadku klasyfikować samodzielnie budynku, tylko w razie wątpliwości powinien zasięgnąć stosownej informacji w organie prowadzącym ewidencję. Przywołując art. 24 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne, organ wskazał, że informacje o gruntach i budynkach zawarte w operatach ewidencyjnych (mapy) są jawne i mogą być nieodpłatnie udzielane zainteresowanym. Uzyskanie takiej informacji jest konieczną przesłanką ustalenia w postępowaniu podatkowym niezbędnych danych do prawidłowego opodatkowania budynku. Dopiero wówczas, gdy w ewidencji nie ma informacji dotyczących danego budynku organ podatkowy powinien dotrzeć do dokumentacji budowlanej danego budynku w której znajduje się, dokonane przez uprawniony organ, precyzyjne określenie rodzaju budynku. Dokumentacja budowlana jest w takim przypadku właściwa do określenia rodzaju budynku na potrzeby opodatkowania, co wynika pośrednio z jego definicji zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. odwołującej się do przepisów prawa budowlanego. Organ wskazał, że w sytuacji, gdy została wydana na podstawie przepisów prawa budowlanego decyzja, z której wynika przeznaczenie budynku, to organ podatkowy nie ma podstaw do kwestionowania określenia rodzaju budynku zawartego w tego typu decyzji, co potwierdza brzmienie art. 194 o.p. W ocenie organu w takiej sytuacji jest on zwolniony od ustalania we własnym zakresie, z jakiego rodzaju budynkiem mamy do czynienia w przypadku, gdy podatnik kwestionuje prawidłowość klasyfikacji wynikającej z decyzji uprawnionego organu. Powołując się na wyrok WSA w Poznaniu z dnia 26 października 2007 r., I SA/Po 948/07, LEX nr 399017, organ wskazał, że nie można na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych posługiwać się definicją budynku mieszkalnego, zgodnie z którą jest nim każdy budynek wykorzystywany na cele mieszkalne. Informacje o rodzaju budynku można uzyskać z zasobu geodezyjno-kartograficznego, dokumentacji budowlanej albo w końcu - od biegłego. Zdaniem organu podatkowego z uwagi na powyższe - organ podatkowy - w pierwszej kolejności - związany jest danymi z ewidencji i nie jest uprawniony do dokonania wymiaru podatku w sposób sprzeczny z informacjami wynikającymi z tych danych. Tym samym za nieprawidłowe należy uznać stanowisko podatnik, wg którego organ zobowiązany jest do przeprowadzenia dowodu przeciwko danym z ewidencji w oparciu o dokumentację budowlaną. Z powyższych względów organ uznał za zasadne wydać przedmiotową interpretację indywidualną, gdyż wobec niewydania przez organ interpretacji w terminie trzymiesięcznym od złożenia wniosku przez Spółkę weszła w życie milcząca interpretacja indywidualna stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawczyni (art. 14o § 1 o.p.). Jako podstawę procesową możliwości zmiany milczącej interpretacji organ wskazał art. 14j § 3 o.p. w zw. z art. 14e o.p. Zauważył także, że przepis art. 14e w związku z art. 14o § 2 o.p. określa sposób, w jaki tzw. milcząca interpretacja może być wyeliminowana z obiegu prawnego. Odwołując się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego organ wskazał, że nieprawidłowość interpretacji uzasadniająca jej zmianę wystąpi wówczas, gdy przyjęte w niej wyjaśnienie przepisów prawa podatkowego nie znajduje dostatecznego uzasadnienia we wnioskach wypływających z poprawnej wykładni tego prawa. We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skardze na powyższą zmianę interpretacji indywidualnej skarżąca zaskarżyła ją w całości zarzucając naruszenie art. 14e § 1 o.p. poprzez dokonanie zmiany przez Burmistrza [...] własnej interpretacji indywidualnej z dnia 16 czerwca 2014 r., którą wydano i doręczono stronie skarżącej po upływie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku o wydanie interpretacji. Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydanej w indywidualnej sprawie w całości oraz o zasądzenie od Burmistrza [...] na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że w dniu 3 września 2014 r. Burmistrz [...] dokonał zmiany interpretacji indywidulnej, która została wydana w zawiązku z zaistnieniem przesłanki wynikającej z art. 14o § 1 o.p., mianowicie z uwagi na nie wydanie przez Burmistrza [...] interpretacji indywidualnej w ustawowym trzymiesięcznym terminie. W ocenie skarżącej powyższe działanie, z uwagi na treść art. 14e § 1 o.p. jest niedopuszczalne, gdyż Burmistrz [...] nie jest organem uprawnionym do dokonywania zmian interpretacji indywidualnych (nawet tych "milczących"). Natomiast w kwestii merytorycznej spółka wskazała, że przepisy Prawa budowlanego określają procedurę, jaką należy przeprowadzić przy zmianie sposobu użytkowania. Zmiana taka może się dokonać wyłącznie na wniosek osoby zainteresowanej, co w niniejszej sprawie miało miejsce. Wniosek o zmianę sposobu użytkowania przez spółkę dziewiętnastu lokali został przez Starostę Kamieńskiego przyjęty. Starosta nie wniósł sprzeciwu, zatem po 30 dniach od dnia wniesienia zgłoszenia spółka mogła przystąpić do zmiany sposobu korzystania z tych lokali — lokale otrzymały status mieszkalnych. Odnośnie definicji lokalu mieszkalnego spółka wskazała także na treść przepisów ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 80 poz., 903 ze zm.) oraz odwołała się do objaśnień wstępnych klasyfikacji środków trwałych (rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2010 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) - Dz. U. Nr 242 poz. 1622), oraz do Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz. U. Nr 112, poz. 1316 oraz z 2002 r. Nr 18, poz. 170) i Polskiej Klasyfikacji Wyrobowi Usług (PKWiU) wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. Nr 207, poz. 1293, z 2008 r. Nr 220, poz. 1435 oraz z 2009 r. Nr 33, poz. 256 i Nr 222, poz. 1753), wskazując, że według PKOB budynki dzielą się na mieszkalne i niemieszkalne. Budynki mieszkalne są to obiekty budowlane, których co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej jest wykorzystywana do celów mieszkalnych. W przypadkach, gdy mniej niż połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana jest na cele mieszkalne, budynek taki klasyfikowany jest jako niemieszkalny, zgodnie z jego przeznaczeniem. Dalej skarżąca odwołała się do art. 5 ust. 1 pkt 2, art. 1a ust. 1 pkt 3 oraz art. 2 u.p.o.l. i wywiodła, że część budynku może być odrębną nieruchomością, a stawki określane są od budynków lub ich części — części w postaci lokali mieszkalnych. Następnie odwołując się do poglądów literatury przedmiotu i doktryny skarżąca wskazała, że za kryterium decydujące o zakwalifikowaniu danej nieruchomości do kategorii budynków mieszkalnych uznaje się faktyczne przeznaczenie danego budynku i jego wykorzystanie na cele mieszkalne. Zdaniem skarżącej zatem ustawodawca preferencją objął budownictwo mieszkaniowe, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają nie tylko budynki, ale również ich części w postaci lokali stanowiących odrębne nieruchomości, z kolei za lokal należy uznać, zgodnie z przepisami Prawa budowlanego, wyodrębnioną część budynku wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, wyodrębnienie to powinno być na tyle widoczne, aby mogło stanowić przedmiot obrotu prawnego. Lokale stanowiące odrębne nieruchomości, jako części składowe budynków, stanowią odrębną podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości i mogą nimi być zarówno lokale mieszkalne jak i lokale użytkowe. Zatem skoro spółka jest w posiadaniu decyzji o przeznaczeniu lokali na cele mieszkalne, to jest uprawniona do rozliczania podatku od nieruchomości według faktycznego użytkowania lokali, a nie według określonej funkcji budynku, w której te lokale się znajdują. Burmistrz [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Według zaś art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Na podstawie art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Orzekając w niniejszej sprawie Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie o stan faktyczny wynikający z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, przyjęty również przez organ podatkowy w zaskarżonej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Powyższe wiąże się z tym, że w przypadku wydawania interpretacji organ podatkowy nie przeprowadza postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności i stanowiska prawnego podanych we wniosku. W konsekwencji kontrola interpretacji indywidualnych, czy zmiany takich interpretacji przez sąd administracyjny zasadniczo sprowadza się do oceny, czy podstawą udzielonej interpretacji podatkowej był stan faktyczny przedstawiony przez podatnika we wniosku o wydanie interpretacji, czy organ prawidłowo zinterpretował przepisy prawa, mające zastosowanie do okoliczności wskazanych we wniosku oraz czy wyczerpująco uzasadnił ocenę stanowiska wnioskodawcy, zwłaszcza negatywną. Realizując powyższe kompetencje, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ poddana kontroli zmieniająca interpretacja indywidualna nie narusza przepisów prawa. Skarżąca w rozpoznawanej sprawie zarzuciła organowi interpretacyjnemu dokonanie zmiany interpretacji indywidualnej bez przysługującego mu uprawnienia w tym zakresie, w ponadto zdaniem skarżącej interpretacja, która weszła w życie na skutek niewydania przez organ interpretacji w terminie nie jest nieprawidłowa, gdyż uwzględnia regulacje ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, z których wynika możliwość opodatkowania części budynku inną preferencyjną stawką stosowaną dla mieszkalnej części budynku. Rozważania należy zacząć od zarzutu naruszenia prawa procesowego dotyczącego braku podstawy prawnej dla wydania przez Burmistrza [...] zaskarżonej zmiany interpretacji jako najdalej idącego. Przepisy dotyczące wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego zawarte zostały w rozdziale 1a działu pierwszego ordynacji podatkowej, który nosi tytuł: "Interpretacje przepisów prawa podatkowego". Tryb wydawania interpretacji indywidualnych został uregulowany w art. 14b o.p., który w § 1 stanowi, że Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Instytucja prawna zmiany interpretacji została uregulowana w art. 14e § 1 o.p., stosownie do którego, Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, z urzędu, zmienić wydaną interpretację ogólną lub indywidualną, jeżeli stwierdzi jej nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Jednak Minister Finansów nie jest jedynym organem uprawnionym do wydawania interpretacji indywidualnych, bowiem zgodnie z art. 14j § 1 o.p. stosownie do swojej właściwości interpretacje indywidualne wydaje wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta lub marszałek województwa. W § 3 tego artykułu ustawodawca wskazał, że w zakresie nieuregulowanym w § 1 i 2 stosuje się odpowiednio przepisy niniejszego rozdziału (art. 14j § 2 o.p. dotyczy opłaty za wydanie interpretacji, która stanowi dochód budżetu jednostki samorządu terytorialnego). Tym samym przy wydawaniu interpretacji indywidualnych przez organy samorządu terytorialnego znajdzie także zastosowanie przepis art. 14e o.p. dotyczący zmiany interpretacji. Stanowisko takie jest zgodne z poglądem prezentowanym w literaturze przedmiotu, por. Ordynacja podatkowa, Komentarz, S. Babiarz, B. Dauter, B Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, LexisNexis, Warszawa 2013, teza 2 do art. 14j, gdzie jako przykład przepisu znajdującego zastosowanie przy wydawaniu interpretacji przez organy wymienione w art. 14j § 1 wskazano przepis art. 14e. Przypomnieć także należy, że przedmiotowa zmiana interpretacji została wydana wobec wejścia w życie tzw. milczącej interpretacji przepisów prawa podatkowego potwierdzającej stanowisko spółki, wobec niewydania interpretacji indywidualnej w trzymiesięcznym terminie o jakim mowa w art. 14d o.p. Skutek ten uregulowany został w art. 14o § 1 o.p., który stanowi, że w razie niewydania interpretacji indywidualnej w terminie określonym w art. 14d uznaje się, że w dniu następującym po dniu, w którym upłynął termin wydania interpretacji, została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie. Przepis ten w § 2 stanowi, że przepisy art. 14e i art. 14i § 2 stosuje się odpowiednio, a zatem wprost wskazuje na możliwość wydania zmiany interpretacji przez organ interpretacyjny w sytuacji, gdy weszła w życie tzw. milcząca interpretacja. Wobec powyższego za niezasadny należało uznać zarzut braku uprawnienia do wydania przez Burmistrza [...] zmiany interpretacji indywidualnej. Przechodząc do rozważań dotyczących kwestii merytorycznych wskazać należy, że przepis art. 14e § 1 o.p. zawiera jedną tylko przesłankę merytoryczną umożliwiającą wydanie interpretacji zmieniającej – nieprawidłowość interpretacji. Nieprawidłowość ta wystąpi wówczas, gdy przyjęte w niej wyjaśnienie przepisów prawa podatkowego nie znajduje dostatecznego uzasadnienia we wnioskach wypływających z poprawnej wykładni tego prawa (por. Ordynacja podatkowa, Komentarz, S. Babiarz, B. Dauter, B Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, LexisNexis, Warszawa 2013, teza 4 do art. 14e). W ocenie sądu słusznie organ interpretacyjny uznał, że stanowisko wnioskodawcy zawarte we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nie jest prawidłowe, to znaczy nie zostało oparte na wnioskach wypływających z poprawnej wykładni przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Stosownie do treści art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budynki lub ich części. Rację zatem ma skarżąca twierdząc, że przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości może być część budynku. Dla porządku wskazać także należy, że skarżąca będąca spółką akcyjną, jako osoba prawna i właściciel nieruchomości znajdującej się w jej posiadaniu samoistnym, jest podatnikiem podatku od nieruchomości. Zgodnie bowiem z treścią art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych. Spór dotyczy stawki opodatkowania podatkiem od nieruchomości budynku pensjonatowo – usługowego, zatem odwołać się należy do definicji legalnych zawartych w 1a u.p.o.l., który w ust. 1 pkt 1 zawiera definicję budynku, określając go jako obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Natomiast w kwestii oceny czy budynek jest budynkiem mieszkalnym, czy innym niemieszkalnym, słusznie organ wskazał, że organy podatkowe nie są uprawnione do dokonywania klasyfikacji budynków i odwołał się do treści art. 21 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne, wskazującego, że podstawą wymiaru podatków powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków oraz do § 65 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, który wśród rodzajów budynków wymienia między innymi budynki mieszkalne i inne niemieszkalne. Wskazać w tym miejscu należy, że jak wynika za załączonego przez stronę wypisu z kartoteki budynków budynek, którego dotyczy wniosek został określony: "pozostałe budynki niemieszkalne". Podkreślić należy, że pomiędzy stronami nie ma sporu odnośnie klasyfikacji budynku będącego przedmiotem zapytania. Skarżąca jedynie uważa, że skoro w budynku sklasyfikowanym jako niemieszkalny zostały wyodrębnione lokale mieszkalne, to fakt ten powinien zostać uwzględniony przy określaniu stawki podatku od nieruchomości w ten sposób, że proporcjonalnie od powierzchni lokali mieszkalnych spółka powinna płacić podatek według stawki jak od budynków mieszkalnych. W tym miejscu wskazać należy na treść art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Stosownie do art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. działalność gospodarcza - działalność, o której mowa w przepisach Prawa działalności gospodarczej, czyli w art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013 r., poz. 672 ze zm.), zgodnie z którym działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Niewątpliwie skarżąca jako spółka akcyjna, podmiot prawa handlowego prowadzi działalność gospodarczą w rozumieniu powyższego przepisu. Okoliczność ta nie jest przedmiotem sporu. Przepis art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przewiduje dwa wyjątki od zasady związania gruntów, budowli i budynków z prowadzeniem działalności gospodarczej będących w posiadaniu podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Pierwszy z nich dotyczy budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, wyjątek ten w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi, skoro budynek, którego dotyczy wniosek nie jest budynkiem mieszkalnym. Drugi wyjątek nie znajduje zastosowania w rozpoznawanej sprawie, gdyż dotyczy gruntów pod jeziorami i zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych. Skarżąca nie powoływała się także na brak możliwości prowadzenia działalności gospodarczej w przedmiotowym budynku ze względów technicznych. Zatem budynki będące w posiadaniu skarżącej to budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, tym samym odnośnie stawki podatku od nieruchomości zastosowanie znajdzie art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b u.p.o.l. stosownie do którego rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej – 23,03 zł od 1 m2 (w chwili wydawania zmiany interpeatcji) powierzchni użytkowej. Skoro budynek, którego dotyczy wniosek w całości znajduje się w posiadaniu podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, to zasadnym jest zastosowanie stawki dla budynków związanych z prowadzeniem działalności do powierzchni całego budynku. "Sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że budynek, budowla lub grunt jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Oznacza to, że nawet budynki niewykorzystywane przez przedsiębiorcę w danym momencie lub też wykorzystywane na inną działalność niż gospodarcza, z wyjątkiem budynków mieszkalnych, należy uznać za związane z działalnością gospodarczą"; zob. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 30 maja 2006 r., I SA/Bk 95/06. Podkreślenia wymaga także, że w rozpoznawanej sprawy mamy do czynienia z podatnikiem będącym osobą prawną, który jest właścicielem nieruchomości, zatem pomimo tego, że w budynku posadowionym na nieruchomości niebędącym budynkiem mieszkalnym zostały wyodrębnione lokale mieszkalne, podatnik nie ma możliwości zaspokajania w tym budynku potrzeb mieszkaniowych z przyczyn oczywistych, w konsekwencji nie ma możliwości skorzystania z preferencji podatkowej, może jednak prowadzić działalność gospodarczą polegającą na wynajmie lokali mieszkalnych. Zauważyć także należy, że przywoływane przez spółkę w skardze orzecznictwo oraz poglądy literatury nie dotyczą stanu fatycznego występującego w rozpoznawanej sprawie, gdyż dotyczy sytuacji, gdy budynek został sklasyfikowany jako mieszkalny a znajdują się w nim lokale użytkowe. W rozpoznawanej sprawie natomiast mamy do czynienia sytuacją odwrotną, budynek jest sklasyfikowany jako niemieszkalny, a znajdują się w nim lokale mieszkalne, jednocześnie cały budynek znajduje się w posiadaniu podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną.