I SA/Sz 152/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.) Sędzia WSA Kazimierz Maczewski Protokolant Karolina Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2007 r. sprawy ze skargi "F" z siedzibą w H. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług i podatku akcyzowego oddala skargę Naczelnik Urzędu Celnego w Szczecinie decyzją z dnia [...] nr [...] na podstawie art. 21 § 3, art. 207 i 13 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (DzU Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 2 ust. 2, art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 6 ust. 7, art. 11 ust. 4, art. 11c, art. 15 ust. 4, art. 18 ust. 1, art. 34 ust. 1, art. 35 ust. 1 pkt 2, art. 36 ust. 2, art. 37 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (DzU Nr 11, poz. 50 ze zm.), § 1 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z 15 grudnia 1999 roku w sprawie podatku akcyzowego (DzU Nr 105, poz. 1197 ze zm.), oraz poz. 27 załącznika nr 3 "Tabela stawek podatku akcyzowego dla niektórych importowanych towarów" do wyżej wymienionego rozporządzenia, art. 11 Załącznika Nr 1 do Konwencji o Wspólnej Procedurze Tranzytowej sporządzonej w Interlaken z dnia 20 maja 1987 roku (DzU z 1998 roku, Nr 46, poz. 290), określił kwotę podatku od towarów i usług oraz kwotę podatku akcyzowego w stosunku do głównego zobowiązanego "F" w kwocie [...] zł. W związku z odwołaniem "F" od decyzji organu pierwszej instancji, Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137 poz. 926 ze zm.), art. 2 ust. 2, art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 6 ust. 7, art. 15 ust. 4, art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ ten wskazał, że z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] powstał z mocy prawa dług celny w związku z usunięciem spod dozoru celnego samochodu osobowego marki [...] , objętego procedurą tranzytu wg noty tranzytowej T2 nr [...] z dnia [...] Powyższe zostało stwierdzone decyzją z [...] wydaną przez Dyrektora Urzędu Celnego nr [...]. Za dłużników celnych uznano zgodnie z art. 211 kodeksu celnego firmę "F". Z. D. i D. M. Organ ten wskazał na art. 2 ust. 2 ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług zgodnie, z którym opodatkowaniu podlega między innymi import towarów. Podatnikami są w tym przypadku ze względu na treść art. 5 ust. 1 pkt 3 tej ustawy osoby, na których ciąży obowiązek uiszczenia cła. Krąg dłużników został określony ostateczną decyzją Dyrektora Urzędu Celnego. Osobą zobowiązaną do uiszczenia należności podatkowych jest zdaniem organu odwoławczego niewątpliwie firma "F". Odnosząc się do zarzutu zawartego w odwołaniu, że w tej samej sprawie zostały wydane dwie decyzję rozstrzygające to samo zagadnienie (Strona wskazała, iż pierwszą decyzję wydał Naczelnik Urzędu Skarbowego skierował do Z. D., a drugą w niniejszej sprawie), organ wyjaśnił, iż organ podatkowy był właściwy miejscowo i rzeczowo dla określenia zobowiązania z tytułu importu towarów w dniu wydania decyzji, natomiast w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 27 czerwca 2003 roku o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 137, poz. 1302) w dniu 1 września 2003 roku zmieniła się właściwość miejscowa i rzeczowa organów podatkowych, w związku z czym organem właściwym dla określenia zobowiązania w podatku VAT i podatku akcyzowym stał się organ celny. Mając powyższe na uwadze organ uznał, iż zarzut strony dotyczący ponownego orzekania w tej samej sprawie jest nieuzasadniony. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na wskazaną wyżej decyzję "F" wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi Strona zarzuciła, że skoro decyzje w zakresie wymiaru cła naruszają obowiązujący porządek prawny i powinny być uchylone, to tym bardziej, zdaniem skarżącej, wydane na ich podstawie decyzje w zakresie zobowiązania w podatku VAT i akcyzowym nie powinny pozostawać w obrocie prawnym. Wg skarżącej decyzja w zakresie wymiaru cła nie spełnia wymogów określonych w art. 210 ustawy Ordynacja podatkowa, nie zawiera bowiem uzasadnienia faktycznego dla zastosowania normy prawnej w zakresie określenia wartości celnej towaru na podstawie art. 29 Kodeksu celnego. Skarżąca podniosła również, iż zobowiązanie z tytułu podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego zostało określone już w zawiadomieniu z [...], w którym organ dokonał obliczenia kwoty podatku i wezwał Stronę do uiszczenia kwoty zobowiązania podatkowego, a zatem organ wydając decyzję, drugi raz rozstrzygnął w tej samej sprawie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Odnosząc się do zarzutu Strony odnośnie wadliwości decyzji celnej, organ wyjaśnił, iż postępowanie w zakresie określenia należnej kwoty podatku od towarów i usług jest postępowaniem odrębnym od postępowania celnego. Dyrektor Urzędu Celnego decyzją z [...] określił datę powstania długu celnego oraz kwotę należnego cła. Na tej podstawie Naczelnik Urzędu Celnego [...] wszczął postępowanie podatkowe, zakończone wydaniem decyzji ustalającej wysokość należnego podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego. Mając powyższe na uwadze organ stwierdził, iż w rozpoznawanej sprawie rozstrzygnięcie w postępowaniu celnym pozostaje w związku z postępowaniem podatkowym, gdyż podstawą opodatkowania podatkiem VAT w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło, a podatnikiem co do zasady jest dłużnik. Niemniej organ zaznaczył, iż organ ten nie jest uprawniony do weryfikowania prawidłowości postępowania celnego zakończonego decyzją ostateczną, natomiast jest związany zakresem tego orzeczenia, przez cały okres, w którym decyzja ta pozostanie w obrocie prawnym. Organ podatkowy odniósł się także do zarzutu strony dotyczącego tego, że organ ten dwa razy orzekał w tej samej sprawie, Dyrektor Izby Celnej wskazał, iż zgodnie z art. 207 §2 Ordynacji podatkowej decyzja rozstrzyga sprawę co do jej istoty albo w inny sposób kończy postępowanie. Natomiast zawiadomienie jest pismem o charakterze informacyjnym, nie posiada cech decyzji, nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Ponieważ nie uiszczono kwot podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, wskazanych w zawiadomieniu o powstaniu długu celnego, zgodnie z art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej organ podatkowy wydał decyzję, w której określił wysokość zobowiązania podatkowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie art. 11c ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( Dz.U. Nr 11 poz. 50 ze zm.) jeżeli organ celny nie pobrał podatku lub pobrał podatek w kwocie niższej od należnej, właściwy dla podatnika organ podatkowy wydaje decyzję ustalającą podatek w prawidłowej wysokości. W decyzji z dnia [...] określającej dług celny w związku z nie zakończeniem procedury tranzytu, nie określono wysokości, należnego od importu, podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, w związku z tym były podstawy do wydania, w oparciu o wskazany wyżej przepis, decyzji określającej należny w tej sytuacji podatek VAT i podatek akcyzowy. Wbrew bowiem zarzutom skargi samo zawiadomienie z dnia [...], jak słusznie przyjął organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, ma jedynie charakter informacyjny. Jest więc czynnością techniczną i wiąże się z rejestracją długu celnego określoną w art. 227 i in ustawy z 9 stycznia 1997 roku Kodeks celny (Dz.U. z 2001 Nr 75, poz. 802 ze zm.). Organ celny, stosownie do art. 11 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, jest zobowiązany do obliczenia kwoty podatków jeżeli wykazano je nieprawidłowo, a więc także w sytuacji, gdy tych podatków podatnik nie wykazał. Opodatkowaniu podatkiem VAT podlega, jak słusznie uznały organy stosownie do art. 2 ust.2 tej ustawy, import towarów. Przez import towarów ustawa ta rozumie przywóz towarów na polski obszar celny (vide art. 4 pkt 3). W przypadku importu towarów podatnikami stosownie do treści art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy są osoby prawne, jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne na których ciąży obowiązek uiszczenia cła. Obowiązek w imporcie wyrobów akcyzowych, określonych w załączniku nr 6 do ustawy, spoczywa w myśl art. 34 ust. 1 i 35 ust. 1 pkt 2 ustawy na importerze wyrobów akcyzowych. Krąg osób, na których ciąży obowiązek uiszczenia cła w związku z nie zakończeniem procedury tranzytu określony został w decyzji organu celnego z [...] . W sprawie tej skarżąca nie kwestionowała tego, że decyzja ta jest decyzją ostateczną. W decyzji tej skarżąca została uznana za jednego z dłużników celnych. Skoro decyzja ostateczna określająca dłużników celnych pozostaje w obrocie prawnym, to uznanie przez organ podatkowy, iż podatnikiem podatku od importu jest skarżąca nie narusza prawa. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy, skarżąca jest w przedmiotowej sprawie podatnikiem podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego skoro została zaliczona w decyzji ostatecznej do kręgu dłużników celnych. Brak określenia przez organ podatkowy w sentencji decyzji, iż Spółka odpowiada za zobowiązania wspólnie z innymi osobami, nie przesądza o nielegalności decyzji. Ewentualne wykonanie zobowiązania przez któregokolwiek dłużnika i dalsze żądanie zapłaty przez Spółkę, może być przez zobowiązanego podniesione w drodze zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym. To, że organ podatkowy pominął inne osoby określone w decyzji celnej, pozostaje bez wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji, tym bardziej, że w przypadku, gdy jest kilku dłużników wierzyciel stosownie do treści art. 91 ustawy Ordynacja podatkowa w związku z art. 366 § 1 Kodeksu cywilnego może żądać całości lub części świadczenia od wszystkich dłużników łącznie, od kilku z nich lub od każdego z osobna. Wybór więc w tym przypadku należy do wierzyciela. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących decyzji w zakresie określenia długu celnego, to wskazać należy, że nie mogą być one przedmiotem oceny Sądu w tym postępowaniu, powinny one bowiem być zgłoszone w postępowaniu dotyczącym długu celnego. Zaskarżona decyzja nie narusza więc prawa, a wobec tego skargę jako niezasadną należało na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) oddalić .