I SA/Sz 169/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Sędzia WSA – Ewa Wojtysiak po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. B. na postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich postanawia: odrzucić skargę. G. B. w dniu 4 lutego 2013 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) złożył bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...]. W dniu 6 lutego 2013 r. Wojewódzki Sad Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a."), przekazał przedmiotową skargę do Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w celu udzielenia odpowiedzi na skargę i nadesłania akt administracyjnych I i II instancji, o czym powiadomiono skarżącego. W odpowiedzi na skargę z dnia 11 lutego 2013 r. organ wniósł o jej oddalenie, a pismem z dnia 16 lutego 2013 r. przekazał do Sądu skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu na złożenie skargi na postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] r. Postanowieniem z dnia 7 marca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi, a Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na to postanowienie (postanowienie NSA z 11 czerwca 2013 r. , sygn. akt II GZ 265/13). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Przechodząc do oceny dopuszczalności przedmiotowej skargi należy wskazać, że stosownie do art. 53 § 1 p.p.s.a skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W niniejszej sprawie, jak wynika z akt administracyjnych sprawy, odpis zaskarżonego postanowienia został doręczony skarżącemu w dniu 4 stycznia 2013 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął zatem bezskutecznie w poniedziałek 4 lutego 2013 r. Z pieczęci zamieszczonej na kopercie, w której wniesiono skargę wynika, iż przedmiotowa skarga została nadana w urzędzie pocztowym w dniu 4 lutego 2013 r. Dzień ten nie może jednak zostać uznany za dzień wniesienia skargi, bowiem składając skargę skarżący zamiast do właściwego organu skierował ją bezpośrednio do Sądu. Należy mieć na uwadze, że od dnia 1 stycznia 2006 r. nie obowiązuje już szczególny przepis art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), zgodnie z którym termin do wniesienia skargi był także zachowany w wypadku złożenia skargi w wojewódzkim sądzie administracyjnym lub nadania jej w urzędzie pocztowym na adres sądu – w terminie określonym w art. 53 § 2 p.p.s.a. W obecnie obowiązującym stanie prawnym, stosownie do art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. Zgodnie natomiast z art. 83 § 3 p.p.s.a., oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. W niniejszej sprawie za datę wniesienia skargi należy zatem uznać datę nadania w urzędzie pocztowym przedmiotowej skargi do właściwego organu, tj. Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR , czyli dzień 6 lutego 2013 r. Jak wynika bowiem z akt sprawy Sąd w dniu 6 lutego 2013 r., na podstawie art. 54 § 1 P.p.s.a., przekazał przedmiotową skargę do organu, o czym poinformował również skarżącego (pismo z dnia [...] r., k. [...] akt sądowych). Mając zatem na uwadze, że termin do wniesienia skargi upływał bezskutecznie w dniu 4 lutego 2013 r., natomiast skarga została nadana dopiero w dniu 6 lutego 2013 r., należy ostatecznie uznać, iż została ona wniesiona z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 2 P.p.s.a. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a, należało orzec, jak w sentencji.