I SA/Sz 18/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alicja Polańska, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Protokolant Lidia Maląg, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 marca 2012 r. sprawy ze skargi E. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu egzekucyjnego nr[...] . Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, iż Prezydent Miasta S. występując w przedmiotowej sprawie w roli wierzyciela, po uprzednim doręczeniu upomnienia nr [...] z dnia [...] roku, wystawił wobec E. K. tytuł wykonawczy nr [...] z dnia [...] r. obejmujący należności z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacony postój w strefie płatnego parkowania pojazdu marki [...] w kwocie [...] zł, w okresie od dnia 30 października 2006 r. do dnia 13 grudnia 2007 r. oraz koszty upomnienia w kwocie [..] Jako podstawę prawną egzekwowanej należności wierzyciel wskazał ustawę z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. Nr 71, z 2000 r., poz. 838 ze zm.), uchwały Rady Miasta S.: nr XIII/269/03 z dnia 1 grudnia 2003 r. oraz nr XXIX/576/04 z dnia 22 listopada 2004 r. Odpis tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem o zajęciu prawa majątkowego został doręczony zobowiązanej w dniu 23 grudnia 2010 r. Pismem z dnia 5 stycznia 2011 r., uzupełnionym pismem z dnia 23 stycznia 2011 r., E. K. wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Zobowiązana jednocześnie zgłosiła zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego wskazując, że uiszcza opłaty za postój w strefie płatnego parkowania oraz że nigdy nie znalazła informacji za wycieraczką samochodu o opłacie dodatkowej czy jakiekolwiek innej. W ocenie zobowiązanej, istnienie obowiązku nie zostało udokumentowane. Postanowieniem z dnia 17 stycznia 2011 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w G., przywrócił zobowiązanej termin do wniesienia zarzutów. Postanowieniem z dnia [...] r. nr[...] , wydanym na podstawie art. 34 § 1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. Nr 229, z 2005 r., poz. 1954 ze zm. dalej u.e.g.z.) Prezydent Miasta S., działając jako wierzyciel zajął stanowisko w sprawie zgłoszonego zarzutu nieistnienia obowiązku, poprzez nieuwzględnienie racji zobowiązanej. Wierzyciel wskazał, iż zobowiązana wnosząc zarzut na podstawie art. 33 pkt 1 u.e.g.z. powinna okazać dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał, albo w prawdzie powstał, ale wygasł z powodu wykonania lub innych przyczyn. Zobowiązana natomiast we wniesionym piśmie nie przedstawiła takich okoliczności. Wierzyciel stwierdził, że fakt obecności pojazdu marki [...] należącego do skarżącej, został zarejestrowany w strefie płatnego parkowania przez wykonujących swe obowiązki inspektorów, poprzez umieszczenie za szybą samochodu zawiadomień. Zdaniem wierzyciela, wkładane za wycieraczkę pojazdu zawiadomienie nie jest mandatem karnym, dokumentuje ono jedynie fakt nieuiszczenia opłaty, a zarazem informuje korzystającego z miejsca w strefie płatnego parkowania o powstałym z mocy prawa obowiązku dokonania opłaty dodatkowej, lecz nie nakłada tego obowiązku. Żaden przepis prawa nie nakazuje doręczenia zawiadomienia "za potwierdzeniem odbioru". Wierzyciel dodał również, iż trudno przyjąć, uwzględniając zasady wiedzy i doświadczenia życiowego oraz logicznego rozumowania, że w okresie od 30 października 2006 r. do 13 grudnia 2007 r. różni inspektorzy SPP wypisali 16 zawiadomień o nieopłaconym postoju, wpisując w nich markę i numer rejestracyjny samochodu zobowiązanej, mimo że nie widzieli takiego pojazdu na terenie strefy lub widzieli w nim ważny bilet opłacający postój. Kopie zawiadomień są drukami ścisłego zarachowania i mogą być udostępnione do wglądu w siedzibie Biura Strefy Płatnego Parkowania. Nadto Wierzyciel wskazał, że obowiązek wniesienia opłaty dodatkowej za nieopłacony postój w strefie płatnego parkowania wynika z mocy samego prawa. Z art. 13 ust. 1 i art. 13 f ustawy o drogach publicznych wynika, że obowiązek uiszczenia wynikłych z tych przepisów opłat, powinien być realizowany niezwłocznie po wystąpieniu stanu faktycznego (zaparkowanie w strefie płatnego parkowania, nieuiszczenie opłaty parkingowej), z wystąpieniem którego powstaje obowiązek uiszczenia danej opłaty. W konsekwencji należy uznać, że termin (w rozumieniu art. 15 § 1 u.e.g.z.) do wykonania przez zobowiązaną obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej, upłynął najpóźniej w dniu stwierdzenia przez pełniących swoje obowiązki inspektorów obecności samochodu na obszarze strefy płatnego parkowania bez dowodu uiszczenia opłaty parkingowej. Odnośnie informacji zobowiązanej iż "... od kilku lat płacę w S. parking (abonament miesięczny)...", wierzyciel stwierdził, iż zobowiązana na pojazd marki [...] nie posiadała i nie posiada wykupionych abonamentów parkingowych. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, pismem z dnia 18 lutego 2011 r., E. K. wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, w którym powtórzyła argumentację podniesioną w zarzutach w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Skarżąca sprecyzowała, że opłaca abonament miesięczny na parkingu strzeżonym. Do zażalenia załączyła oświadczenie P. O. z dnia 20 lutego 2011 r. , w którym potwierdził on, iż zobowiązana od października 2006 r. opłaca abonament miesięczny na parkingu strzeżonym przy ul.[...] , upoważniający do parkowania ww. pojazdem na tym parkingu od piątku do wtorku każdego miesiąca. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., uzasadniając swoje stanowisko podjęte w sprawie wskazało, iż zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. W aktach sprawy znajduje się 16 zawiadomień o nieopłaconym postoju pojazdu marki[...] , przy różnych ulicach w centrum S., wystawione przez różnych inspektorów. Dla wykazania powstania obowiązku zapłaty opłaty dodatkowej, który powstaje z mocy prawa, zawiadomienia o nieopłaconym postoju w strefie płatnego parkowania, znajdujące się w aktach sprawy, są wystarczającym środkiem dowodowym. W zawiadomieniu wpisuje się konkretne dane, dotyczące ulicy postoju, godziny sporządzenia zawiadomienia, nr rejestracyjnego i marki pojazdu, datę (dzień, miesiąc, rok) oraz numer służbowy inspektora i jego podpis. Dane te nie są obszerne ani szczegółowe, nie pozostawiają również sfery dowolności na ich interpretację. Z zawiadomień tych wynika, że pojazd należący do zobowiązanej każdorazowo był zaparkowany bez biletu. Nie jest to zatem sytuacja niejasna mogąca tworzyć spory np. co do sposobu zakreślenia biletu, upływu jego ważności bądź umieszczenia biletu w miejscu bądź sposób, który nie pozwalały na odczytanie jego treści. Organ odwoławczy wskazał dalej, iż jak pokazało funkcjonowanie strefy płatnego parkowania nie tylko w S., rozmiar lekceważenia tego obowiązku prawnego przez korzystających z dróg objętych strefą okazał się tak powszechny, że z przyczyn praktycznych, umieszczenie zawiadomień za wycieraczką szyby pojazdu okazało się na etapie postępowania egzekucyjnego okolicznością powszechnie kwestionowaną przez zobowiązanych. Do powszechnie znanych praktyk należało postępowanie kierowców, którzy w początkowym zwłaszcza okresie funkcjonowania strefy zawiadomienia te wyrzucali. W tej sytuacji, aczkolwiek nie wynika to z wymogu prawnego, inspektorzy SPP obecnie fotografują pojazdy zaparkowane w strefie bez uiszczenia opłaty, co niewątpliwie pomniejsza skłonność zobowiązanych do wnoszenia zarzutów przeciwko tytułom wykonawczym. Wcale to jednak nie oznacza, że w przypadkach wystawienia tytułów wykonawczych udokumentowanych w odniesieniu do nieopłaconego parkowania, wyłącznie zawiadomieniem sporządzanym na odpowiednim formularzu, zarzut nieistnienia obowiązku jest zasadny. Na potwierdzenie swojego stanowiska organ wskazał na wyrok Sądu sygn. akt II SA/Sz 73/10. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., okolicznością nie mająca znaczenia w niniejszej sprawie jest przedstawione przy zażaleniu oświadczenie potwierdzające wykupywanie przez zobowiązaną abonamentów uprawniających ją do korzystania z parkingu strzeżonego od wtorku do piątku każdego miesiąca przy ul. Wyzwolenia w S.. Oświadczenie to w żaden sposób nie dowodzi, że pojazd zobowiązanej nie był zaparkowany w strefie płatnego parkowania w dniach i czasie wskazanych w upomnieniu nr [...] z dnia [...] W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, E. K. wskazała, iż wskazane postanowienie o wydanie tytułu wykonawczego przez Prezydenta Miasta S., narusza przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a mianowicie art. 18 i art. 23 § 1 i 3 i wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, iż nigdy nie znalazła informacji za wycieraczką samochodu o dodatkowej opłacie, czy jakiejkolwiek innej opłacie, ponadto istnienie obowiązku opłaty za postój w strefie płatnego parkowanie nie zostało w żaden sposób udokumentowane -dowodem w postaci zdjęcia samochodu skarżącej z nie uiszczoną opłatą za parkowanie. Skarżąca podniosła dalej, że w okresie od 30 października 2006 roku do 13 grudnia 2007 roku, na pewno nie parkowała w strefie płatnego parkowania w miejscach wskazanych przez inspektorów straży płatnego parkowania oraz, że brak jest dowodów w postaci dokumentacji fotograficznej, z której wynikałoby, że parkowała swój samochód w strefie płatnego parkowania bez uiszczenia opłaty. W związku z tym, zdaniem skarżącej, brak jest podstaw do obciążenia jej opłatą dodatkową za nieopłacony postój w strefie płatnego parkowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie wskazując, że sformułowany w skardze zarzut naruszenia przepisów art. 18 i art. 23 § 1 i 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji me koresponduje z jej uzasadnieniem. Skarżąca nie wskazała, na czym to naruszenie miałoby polegać, w związku z powyższym Kolegium nie mogło się doń ustosunkować merytorycznie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ) sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c tej ustawy.) Kontrolując legalność zaskarżonego postanowienia, Sąd nie stwierdził ww. naruszeń prawa. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm., zwanej dalej u.p.e.a.) - zobowiązany może wnieść zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, przy czym podstawą zarzutu mogą być wyłącznie okoliczności (przesłanki) wymienione w tym przepisie w punktach 1 – 10. Stosownie do tego przepisu, podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27. Zarzuty mogą być wniesione do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od otrzymania tytułu wykonawczego, o czym poucza się zobowiązanego w treści tytułu wykonawczego (art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.), co oznacza, że nie mogą być one składane przed tym terminem lub uzupełniane po tym terminie, np. w zażaleniu na postanowienie organu egzekucyjnego lub w skardze do sądu, bowiem to organ egzekucyjny musi je rozpoznać, po uzyskaniu stanowiska wierzyciela, jeżeli organ egzekucyjny nie jest równocześnie wierzycielem, tak jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Zgodnie natomiast z przepisem art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie 33 pkt 1-7, 9 i 10 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu wiążąca. Jak wynika z okoliczności rozpoznawanej sprawy, postępowanie egzekucyjne zostało zainicjowane z urzędu wystawieniem przez wierzyciela - Prezydenta Miasta S. (niebędącego jednocześnie organem egzekucyjnym) tytułu wykonawczego obejmującego należności z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacony postój w SPP, pojazdu marki [...] w okresie od 30 października 2006 r. do 13 grudnia 2007 r. W sprawie organem egzekucyjnym jest Naczelnik Urzędu Skarbowego w G., zatem powstała konieczność przewidziana w art. 34 § 1 u.p.e.a. zwrócenia się do wierzyciela o uprzednie zajęcie stanowiska w przedmiocie zgłoszonego zarzutu tj: nieistnienie obowiązku. Stanowisko takie zostało ugruntowane w orzecznictwie sądowym (por.: uchwała NSA z 25 czerwca 2007 r., sygn. akt I FPS 4/06, publ. w ONSAiWSA 2007/5/112; wyrok NSA z 21 lipca 2009 r., sygn. akt II FSK 400/08, publ. LEX nr 549015), prawidłowo więc organ egzekucyjny wystąpił do wierzyciela o uzyskania jego stanowiska w przedmiocie wniesionego przez zobowiązaną zarzutu. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem skargi jest wydane w postępowaniu egzekucyjnym ostateczne postanowienie w przedmiocie stanowiska wierzyciela odmawiające uwzględnienia zarzutu skarżącej, wobec czego - w związku z charakterem obowiązku jaki wskazany został w wystawionym przez wierzyciela tytule wykonawczym, tj. obowiązku poniesienia opłat dodatkowych z tytułu nieopłaconego postoju w SPP (Strefie Płatnego Parkowania) - wskazać należy, iż obowiązek poniesienia takich opłat określony został w przepisach ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838, ze zm.). Zgodnie z przepisem art. 13 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Strefę taką ustala rada gminy (rada miasta) - art. 13b ust. 3 ustawy. Opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się, jak to określa art. 13b ust. 1 ustawy, za parkowanie pojazdów samochodowych w SPP, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Ustawodawca w art. 13b ust. 2 ustawy wskazał też cel ustalania SPP, stanowiąc, że SPP ustala się na obszarach charakteryzujących się znacznym deficytem miejsc postojowych, jeżeli uzasadniają to potrzeby organizacji ruchu, w celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych lub realizacji lokalnej polityki transportowej, w szczególności w celu ograniczenia dostępności tego obszaru dla pojazdów samochodowych lub wprowadzenia preferencji dla komunikacji zbiorowej. Ustalając SPP, rada gminy (miasta) ustala też wysokość stawek ww. opłaty oraz określa sposób ich pobierania (art. 13b ust. 4 pkt 1 i 3). Za nieuiszczenie takiej opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w SPP, pobiera się opłatę dodatkową, której wysokość oraz sposób jej pobierania również określa rada gminy (art. 13f ust. 1 i 2). Opłaty te, a więc zarówno opłatę za parkowanie w SPP, jak i opłatę dodatkową za nieuiszczenie takiej opłaty, pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku - zarządca drogi (art. 13b ust. 7 i art. 13f ust. 3), którym w przypadku dróg publicznych (ulic) położonych w granicach miasta na prawach powiatu, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta (art. 19 ust. 5), jak ma to miejsce w przypadku miasta S.. Jak wynika z przytoczonych wyżej przepisów, obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w SPP jest obowiązkiem wynikającym z mocy samego prawa, tj. z ww. przepisów ustawy o drogach publicznych i wydanej z jej upoważnienia uchwały rady miasta, stanowiącej - na podstawie art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - akt prawa miejscowego, obowiązujący każdego, na obszarze działania organu, który je ustanowił. Obowiązek taki winien być wykonany niezwłocznie po wystąpieniu określonego stanu faktycznego (zaparkowania w SPP, a w odniesieniu do opłaty dodatkowej - nieuiszczenia opłaty parkingowej), z wystąpieniem którego ustawa wiąże ten obowiązek. Dla realizacji obowiązku poniesienia opłaty parkingowej nie jest zatem konieczna jego konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego, np. decyzji. Ze względu na jej funkcjonalne związanie z opłatą za parkowanie w SPP, również w przypadku powstania obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej, wydanie takiego indywidualnego aktu administracyjnego nie jest wymagane. Co więcej, ustawodawca nie upoważnił organów administracji do wydawania takich aktów. Również przepisy ustawy stwierdzające, iż opłaty te są "pobierane", a nie np. wymierzane, ustalane, określane przez organ administracji, dodatkowo potwierdza zasadność tego wniosku. Sporządzane przez inspektorów SPP (działających z upoważnienia zarządcy drogi) zawiadomienia o nieopłaconym postoju w SPP - jak to w rozpatrywanej sprawie miało miejsce w 16 przypadkach w ww. okresie, którego oryginał umieszczany jest za wycieraczką pojazdu - stanowi zatem dokument (dowód) potwierdzający nieuiszczenie opłaty, a zarazem stanowi ono dla korzystającego z drogi dodatkową i wystarczającą informację o (powstałym z mocy prawa) obowiązku uiszczenia opłaty. Ani przepisy ustawy o drogach publicznych, ani postanowienia uchwał Rady Miasta S. nie ustanawiają obowiązku doręczania takich zawiadomień "za potwierdzeniem odbioru", nie można też uznać, by taki sposób dodatkowego informowania korzystającego ze SPP naruszał prawa gwarantowane w Konstytucji, tym bardziej, iż dokument ten nie nakłada na korzystającego z takiego miejsca jakichkolwiek obowiązków, a jedynie dodatkowo informuje o nieopłaconym postoju. Obowiązek poniesienia opłaty powstał bowiem z mocy prawa w momencie postawienia pojazdu w SPP. Nie można także zgodzić się z zarzutem skargi, że wierzyciel nie wykazał Skarżącej, że jej samochód był zaparkowany w strefie płatnego parkowania bez biletu. Stwierdzić bowiem należy, że zawarte w aktach sprawy kopie 16 zawiadomień z okresu od 30 października 2006 r. do 13 grudnia 2007 r., wystawionych przez uprawnionych do tego inspektorów SPP, opatrzone numerem służbowym i podpisem, w których wpisano markę i numer rejestracyjny samochodu zobowiązanej, pozwalają na stwierdzenie, iż żądana należność wierzyciela istnieje, a zatem zasadne było sporządzenie upomnienia, a następnie wszczęcie postępowania egzekucyjnego wobec Skarżącej. Posiadając takie dowody organ I instancji (wierzyciel) mógł bowiem uznać (dokonując tzw. swobodnej oceny dowodów, zgodnie z art. 80 k.p.a.), uwzględniając zasady wiedzy i doświadczenia życiowego oraz zasady logicznego rozumowania, że dowody te w sposób wystarczający dokumentują fakty nieuiszczenia opłat parkingowych w miejscach i czasie wskazanym w zawiadomieniach. Wobec tego zasadne było żądanie zapłaty kwoty [...] zł z tytułu 16 opłat dodatkowych, których obowiązek uiszczenia powstał z mocy prawa w datach i miejscach wskazanych w upomnieniu doręczonemu Skarżącej. W związku z powyższym nie można uznać za przekonujące twierdzeń Skarżącej, iż nie parkowała swego pojazdu na terenie SPP. Oznaczałoby to, iż wszystkie przedmiotowe zawiadomienia nie odzwierciedlają stanu rzeczywistego, czyli są dokumentami fałszywymi – brak jednak logicznych podstaw do takiego stwierdzenia, tym bardziej, iż Skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła takich faktów. Sporządzanie obecnie dokumentacji fotograficznej przez inspektorów SPP, nie wynika z wymogu prawnego. Sąd podziela stanowisko organu, iż przedłożone oświadczenie P. O. z dnia 20 lutego 2011 r. potwierdzające wykupowanie przez skarżącą abonamentów uprawniających ją do korzystania z parkingu strzeżonego od wtorku do piątku każdego miesiąca przy ul. [...] w S., nie dowodzi, że pojazd skarżącej nie był zaparkowany w strefie płatnego parkowania w dniach i w czasie wskazanych w upomnieniu z dnia 30 kwietnia 2008 r. Będąca przedmiotem egzekucji kwota pieniężna [...] zł (wraz z kosztami upomnienia) stanowi więc konsekwencję stwierdzenia przez powołanych do tego inspektorów SPP braku uiszczenia w 16 przypadkach opłaty za parkowanie należącego do Skarżącej samochodu marki [...] w strefie płatnego parkowania w S. Niesporne jest, że wierzyciel (Prezydent Miasta S.) wzywał Skarżącą do uiszczenia ww. kwoty, doręczając jej upomnienie w dniu 5 maja 2008 r., a wobec niedokonania zapłaty, wystawił w dniu 11 grudnia 2008 r. tytuł wykonawczy i skutecznie go doręczył Skarżącej w dniu 23 grudnia 2010 r., inicjując tym samym postępowanie egzekucyjne. Sąd podziela więc stanowisko wierzyciela co do braku podstaw do uznawania stanowiska Skarżącej wyrażonego w treści zarzutu zgłoszonego w postępowaniu egzekucyjnym - tj. co do nieistnienia egzekwowanego obowiązku. Nie sposób natomiast odnieść się do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a mianowicie art.18 i art.23 § 1 i 3, a to wobec braku w tejże skardze, jakiejkolwiek argumentacji w tym zakresie, w szczególności braku jakiejkolwiek konkretyzacji tego zarzutu. Nie znajdując, w tych warunkach, podstaw do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie nie odpowiada przepisom prawa, stosownie do przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) orzec należało o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej.