I SA/Sz 184/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA – Joanna Wojciechowska po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M K o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 10 grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji M K reprezentowany przez doradcę podatkowego, pismem z dnia 9 stycznia 2014 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 10 grudnia 2013 r. nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. Pismem z dnia 19 lutego 2014 r. skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że organ podatkowy dokonał całkowicie dowolnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i rozstrzygnął wszelkie powstałe wątpliwości na jego niekorzyść, co skutkowało błędnym ustaleniem przez organy podatkowe obu instancji podstawy opodatkowania w drodze oszacowania. Zdaniem skarżącego, określone zaskarżoną decyzją zobowiązanie w kwocie [...] zł, przekracza jego możliwości finansowe. W chwili obecnej, skarżący nie posiada środków finansowych na zapłatę powyższego zobowiązania, a złożenie niniejszego wniosku ma na celu uchronienie go przed sytuacją, w której jego podstawowe interesy majątkowe zostaną poważnie zagrożone w skutek przymusowego wyegzekwowania określonej w decyzji kwoty, zanim zdoła udowodnić swoją rację w postępowaniu sądowym. Skarżący wskazał, iż z uwagi na nieprawidłowe zastosowanie oszacowania podstawy opodatkowania oraz naruszenie przepisów podatkowych zarówno przez Dyrektora Urzędu Kontrolki Skarbowej w Szczecinie jak i przez Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie, istnieje duże prawdopodobieństwo zmiany rozstrzygnięcia na korzyść skarżącego, w związku z czym skarżący wnosi o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu dokonania rozstrzygnięcia przez Sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej zwana: "p.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z konstrukcji powyższego przepisu przede wszystkim wyłaniają się dwie podstawowe dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy zasady. Po pierwsze, postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji jest postępowaniem prowadzonym na wniosek skarżącego, a więc sąd nie jest uprawniony do działania z urzędu, a jedynie w zakresie, na jaki wskazuje skarżący w treści tego wniosku. Nie jest dopuszczalna zatem, samodzielna konkretyzacja rzeczywistej woli autora wniosku przez sąd. Po drugie, stosownie do treści przytoczonych powyżej przepisów, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku, okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności), świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przy rozpoznawaniu wniosku w przedmiocie wstrzymania należy również wziąć pod uwagę rozważania zwarte w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2014 r., sygn. akt I FZ 515/13, w którym wskazano, że w interesie strony leży możliwie najbardziej wyczerpujące wykazanie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nie stoi jednakże powyższe na przeszkodzie uwzględnieniu przez Sąd rozpoznający wniosek o ww. przedmiocie informacji wynikających z akt sprawy (pośrednio wywieść można taki zakres oceny z art. 61 § 4 p.p.s.a.), w szczególności, gdy były one już przedmiotem analizy Sądu podczas rozpoznawania wniosku o przyznanie prawa pomocy. Odnosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy podnieść należy, że rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Jak wynika z akt sprawy, we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący nie zawarł żadnych twierdzeń odnoszących się wprost do ww. wniosku. Skarżący nie powołał się także na żadne konkretne fakty i zdarzenia, które świadczyłyby o tym, że wstrzymanie wykonania wskazanej decyzji byłoby zasadne. Wskazał jedynie, że określone zaskarżoną decyzją zobowiązanie w kwocie [...] zł przekracza jego możliwości finansowe. Tego zaś skarżący nie wykazał, bowiem jego argumentacja jest ogólnikowa. Powyższe nie wynika również z akt sprawy. Wskazać również należy, że w przedmiotowej sprawie skarżący nie wnosił o przyznanie prawa pomocy w zawiązku z czym nie można było ocenić sytuacji finansowej skarżącego na podstawie wykazanych we wniosku o przyznanie prawa pomocy przesłanek. Sąd zauważa, że zarzuty dotyczące wadliwości zaskarżonej decyzji nie stanowią uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Niezgodność decyzji z prawem, która będzie przedmiotem oceny Sądu w toku rozprawy i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowią dwie różne kwestie. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, niweczyłoby z kolei kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej. W tej sytuacji, wobec niewykazania przez stronę skarżącą, by zachodziły okoliczności wymienione w powołanym wyżej przepisie - na podstawie przepisu art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. - orzeczono jak w sentencji.