I SA/Sz 194/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Sędzia WSA – Kazimierz Maczewski po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Przedsiębiorstwa "G" Spółki z o.o. z siedzibą w S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług za listopad 2004 r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 16 lutego 2010 r. Przedsiębiorstwo "Gl" Spółka z o.o. z siedzibą w S., reprezentowana przez radcę prawnego J. St. R.o, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług za listopad 2004 r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. W skardze zawarto również wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji do czasu jej ostatecznego prawomocnego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wynika z przytoczonej powyżej regulacji prawnej, wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji organu podatkowego ma zabezpieczać stronę, która legalność tej decyzji skarży do sądu administracyjnego, przed wskazanymi w ustawie skutkami, tj. przed niebezpieczeństwem wyrządzenia poważnej szkody lub przed ich nieodwracalnością. Skutki te mają znaczenie potencjalne, których należy spodziewać na podstawie racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu lub czynności w czasie zawisłości sprawy przed sądem administracyjnym. Z przytoczonego przepisu wynika, iż sąd jest związany zamkniętym katalogiem dwóch przesłanek wskazanych powyżej, i tylko w razie ich wystąpienia istnieje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Orzecznictwo sądów administracyjnych w sposób jednoznaczny wskazuje, iż warunkiem wydania przez sąd postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę w swoim wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04 niepubl.). Nadto argumentacja wniosku o wstrzymanie musi w sposób przekonujący wskazywać na konkretne relacje między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem przynajmniej jednego z dwóch zagrożeń wskazanych w art. 61 § 3 ustawy (por. postanowienie NSA z dnia 21 grudnia 2006 r., sygn. akt I FZ 525/06, niepubl.) W przedmiotowej sprawie pełnomocnik skarżącej Spółki nie uzasadnił w żaden sposób swojego wniosku. Nie wskazano bowiem, czy w niniejszym przypadku zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i z jakich wobec tego powodów konieczne jest wstrzymanie wykonania wskazanej decyzji. Tego typu redakcja pisma uniemożliwia merytoryczną kontrolę i stwierdzenie przez Sąd czy spełniona jest dyspozycja art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zatem nie jest możliwym przychylenie się do wniosku pełnomocnika skarżącej i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazać przy tym należy, że zasadą jest wykonywanie ostatecznych decyzji administracyjnych, a możliwość wstrzymania ich wykonania istnieje tylko w wyjątkowych okolicznościach, których istnienia pełnomocnik skarżącej Spółki w żaden sposób nie wykazał. Wobec powyższego koniecznym było orzeczenie jak na wstępie.