I SA/Sz 196/13

Dnia 12 marca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA – Anna Sokołowska po rozpatrzeniu w dniu 12 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. K. i J. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Ich skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za [...] r. p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. B. K. i J. K., reprezentowani przez doradcę podatkowego, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na wyżej opisaną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, którą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] r., nr [...], określającą podatnikom zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za [...] r. w kwocie [...] zł. Wraz ze skargą skarżący złożyli do Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na niebezpieczeństwo wyznaczenia znacznej i nieodwracalnej szkody. Skarżący wskazali, że uzyskują dochody wyłącznie ze świadczenia emerytalnego w wysokości po [...] złotych miesięcznie. Egzekwowanie od nich zobowiązania podatkowego określonego ww. decyzją pozbawi ich zatem środków, które w całości służą zaspokojeniu wyłącznie niezbędnych potrzeb życiowych. Ponadto skarżący wskazali na wysokie prawdopodobieństwo uchylenia zaskarżonej decyzji, z uwagi na rażące uchybienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powołanego powyżej przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a., oraz że to strona skarżąca powinna wykazać, że wykonanie danego aktu pociągnie za sobą ww. skutki. Na Sądzie spoczywa natomiast obowiązek dokonania wszechstronnej i rzetelnej oceny okoliczności wskazanych we wniosku, w aspekcie wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Przy czym przyjmuje się, że przesłanki te zachodzą wówczas, gdy istnieje ryzyko, że wykonanie zaskarżonego aktu - w przypadku stwierdzenia w toku sądowej kontroli, iż narusza on obowiązujący stan prawny - spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego, bądź powrót do stanu poprzedniego będzie wymagał znacznego nakładu sił i środków. Zaistnienie tych przesłanek nie może być przedmiotem domniemań sądu (vide: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Po 1100/08, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd nie jest również zobowiązany ustalać ww. okoliczności we własnym zakresie, gdyż w istocie sprowadzałoby się to do uzupełniania za skarżącego uzasadnienia wniosku (vide: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2012 r., sygn. akt I OSK 1522/12, Lex nr 1225721 oraz z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt I FZ 5/12, Lex nr 113637). Po analizie wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdził, że brak jest postaw do jego uwzględnienia, gdyż nie wykazali oni istnienia okoliczności uzasadniających obawę wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadniając wniosek, skarżący podnieśli, że uzyskują niewielkie dochody (po [...] złotych miesięcznie) z tytułu świadczenia emerytalnego, które przeznaczają wyłącznie na niezbędne potrzeby życiowe. Wykonanie zaskarżonej decyzji pozbawi ich zaś tych środków i pociągnie za sobą (cyt.) "niebezpieczeństwo wyznaczenia znacznej i nieodwracalnej szkody". W ocenie Sądu, uzasadnienie wniosku skarżących jest zbyt ogólnikowe, a wskazane przez nich okoliczności - niepoparte ani wyczerpującą argumentacją, ani dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej skarżących - nie dają podstaw do przyjęcia, że w sprawie wystąpiły przesłanki wymienione w art. 61 § 3 P.p.s.a. W tym miejscu podnieść należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to zatem sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach). Ponadto wskazania wymaga, że prowadzenie egzekucji administracyjnej następuje zgodnie z zasadami "poszanowania minimum egzystencji" zobowiązanego i to przy zastosowaniu środków jak najmniej dla niego uciążliwych. W uzasadnieniu swojego wniosku skarżący powołali się również na wysokie prawdopodobieństwo uchylenia zaskarżonej decyzji, jako wydanej z rażącymi uchybieniami. Wobec tego wyjaśnić należy, że, rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, Sąd nie dokonuje oceny zaskarżonego aktu, gdyż przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 33/04, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach). Natomiast oparcie rozstrzygnięcia w zakresie ochrony tymczasowej na niezgodności decyzji z prawem niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej. W tym stanie sprawy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd postanowił jak na wstępie.