I SA/Sz 21/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 12 listopada 2024 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do marca 2020 r. p o s t a n a w i a odrzucić skargę. L. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (dalej: "skarżąca"), pismem z 19 grudnia 2024 r., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z 12 listopada 2024 r., nr 3201-IOV2.4103.18.2024.25, w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do marca 2020 r. Zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału I Sądu z 20 stycznia 2025 r. wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie [...]zł – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia został doręczony pełnomocnikowi skarżącej 4 lutego 2025 r., co wynika ze znajdującego się w aktach sądowych urzędowego poświadczenia odbioru (zob. UPD – k. 36). W dniu 12 lutego 2024 r. (data wniesienia pisma za pośrednictwem ePUAP) skarżąca złożyła do Sądu wniosek o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od wpisu od skargi (zob. UPP – k. 5 akt sądowych w sprawie I SPP/Sz 13/25). Jak wynika z informacji udzielonej przez Oddział Finansowo-Budżetowy Sądu, wpis od skargi nie został uiszczony (zob. k. 49 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje. Skarga wnoszona do wojewódzkiego sądu administracyjnego podlega rozpatrzeniu pod względem merytorycznym jedynie w sytuacji, gdy spełnia niezbędne wymogi przewidziane przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.2024.935 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Zgodnie z brzmieniem art. 230 § 1 i § 2 p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym od skarg, pobiera się opłatę sądową w postaci wpisu stosunkowego lub stałego. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a, sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata, w tym opłata, o której mowa w art. 235a. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Jednakże, stosownie do brzmienia art. 220 § 3 p.p.s.a., skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Z przytoczonej regulacji wynika, że skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego wymaga uiszczenia stosownej opłaty. Jeśli strona skarżąca nie uiści wpisu wraz ze złożeniem skargi, to jest zobowiązana uczynić to na wezwanie przewodniczącego, w wyznaczonym przez niego terminie. W razie niewykonania wezwania przez stronę, sąd orzeka o odrzuceniu skargi. Z akt rozpoznawanej sprawy wynika jednoznacznie, że odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 4 lutego 2025 r. Siedmiodniowy termin do wykonania wezwania upłynął zatem 11 lutego 2025 r. (wtorek). We wskazanym terminie wpis od skargi nie został uiszczony. Skarżąca złożyła wprawdzie wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie z kosztów sądowych, jednakże nastąpiło to w dniu 12 lutego 2025 r., tj. po upływie terminu przewidzianego na uiszczenie wpisu. Wniosek ten nie mógł zatem wywołać skutku w postaci przerwania biegu terminu do uiszczenia wpisu od skargi (zob. postanowienie NSA z 27 stycznia 2025 r., III FZ 11/25 – to orzeczenie i następne dostępne w CBOSA). Wniosek o przyznanie prawa pomocy jest bowiem skuteczny od momentu jego wniesienia i nie obejmuje zwolnienia od kosztów, do uiszczenia których strona obowiązana jest przed jego złożeniem (zob. np. postanowienie NSA z 23 czerwca 2004 r., FZ 125/04). Nawet więc gdyby wniosek taki został uwzględniony, to orzeczenie sądu (referendarza sądowego) nie skutkuje wyłączeniem obowiązku uiszczenia opłat sądowych, należnych przed złożeniem wniosku. Spóźniony wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych jest zatem bezskuteczny (zob. H. Knysiak-Sudyka [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, red. T. Woś, Warszawa 2016, art. 220). W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., Sąd odrzucił skargę.