I SA/Sz 213/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Jaździński (spr.), , , po rozpatrzeniu w dniu 19 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. S. o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [..] r. znak: [...] w przedmiocie opłaty targowej za okres od 14 czerwca do 10 lipca 2009 r. p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący – K. S. – wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie opłaty targowej za okres od 14 czerwca do 10 lipca 2009 r. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu podał, że prowadzi działalność o charakterze dorywczym, sezonowym, i że wykonanie przez niego zobowiązania określonego zaskarżoną decyzją w kwocie [...] zł, nie jest możliwe. Skarżący podał, że nie posiada oszczędności, gdyż zgromadzone wcześniej środki finansowe przeznaczył na opłacenie wpisu od niniejszej skargi oraz wpisu sądowego od skargi wniesionej z jego powództwa przeciwko Gminie Miasto K. o zwrot nienależnie pobranego czynszu dzierżawnego za 2008 r. (sprawa o sygnaturze akt I C 301/9). Dodatkowo wskazał, że nie posiada zdolności kredytowej uniemożliwiającej pozyskanie środków finansowych na zapłatę zobowiązania podatkowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie ustalił, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Przeciwnie, powołując się na powyższe okoliczności, strona musi je uprawdopodobnić (por. postanowienie NSA z 26 stycznia 2010 r., II GZ 8/10 - dostępne na stronie internetowej NSA). Wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie został on wystarczająco uzasadniony z punktu widzenia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 powołanej ustawy. W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że prowadzi sezonową działalność gospodarczą, która jak należy przypuszczać, stanowi jego źródło utrzymania. Skarżący nie podał jednak jakie kwoty przychodów uzyskuje, twierdzeń swoich nie zobrazował dokumentami źródłowymi (brak ich również w aktach administracyjnych), ani też nie wykazał jakie ponosi wydatki na utrzymanie. Oprócz informacji o braku oszczędności ze względu na to, że zostały wydatkowane na wpisy sądowe, oraz ogólnikowej informacji o braku zdolności kredytowej, skarżący nie zawarł żadnych konkretnych wyliczeń, z których jednoznacznie wynikałoby, że faktycznie może dojść do zachwiania podstaw jego egzystencji. Skarżący nie wskazał również, na czym konkretnie miałyby polegać ewentualnie wyrządzona mu szkoda czy trudne do odwrócenia skutki. Sąd nie ma natomiast obowiązku wyręczania skarżącego w zakresie wykazywania, że owe negatywne konsekwencje mogą nastąpić. Końcowo zauważyć należy, iż każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość finansową. Nie jest to jednak sytuacja, która sama w sobie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W związku z powyższym, wobec braku podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.