I SA/Sz 216/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alicja Polańska, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Protokolant Lidia Maląg, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18 stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2009r. oraz kwoty do zapłaty za miesiące od stycznia do grudnia 2009 r. oddala skargę Decyzją z dnia [...] r. znak: [...] Dyrektor Izby Skarbowej w S. uchylił w części decyzję z dnia [...] r. znak: [...] Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. dotyczącą określenia J. W., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą Firma Usługowo-Handlowa "J." nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy od kwietnia do grudnia 2009 r., i określił ją w kwotach odpowiednio za kwiecień [...] zł, za maj – zł, za czerwiec - [...] zł, za lipiec - [...] zł, za sierpień - [...] zł, za wrzesień - [...] zł, za październik - [...] zł, za listopad - [...] zł, za grudzień - [...] zł, w pozostałym zakresie, tj. dotyczącym kwoty podatku do zapłaty utrzymując w mocy rozstrzygnięcie. Z uzasadnienia decyzji wynika, że w toku podjętych czynności organ kontroli skarbowej stwierdził, że podatnik w 2009 r. wykonywał działalność gospodarczą tylko na terenie S., dzierżawiąc plac przy ul. [...] ., w którym to miejscu prowadził punkt zbiórki złomu a na podstawie zgromadzonych dowodów stwierdził, że faktury VAT dokumentujące sprzedaż przez podatnika złomu nie odpowiadają stanowi rzeczywistemu do wykazanego w mniejszej ilości zakupionego złomu, a ponadto, że nabycie przez podatnika paliwa do samochodów w określonej ilości, nie miało związku z działalnością podlegająca opodatkowaniu (skup-sprzedaż złomu, usługi transportowe), na skutek czego podatnik nie nabył prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wykazany w zakwestionowanych fakturach VAT. Organ kontroli skarbowej ustalił bowiem, że podatnik wykazał jako zakupiony w 2009 r. według zawartych umów kupna - sprzedaży złom w ilości [...] ton ([...] ton wykazana w remanencie początkowym według stanu na dzień 1 stycznia 2009 r. + [...] ton zakupów złomu według umów sprzedaży), zakupił w ilości nie większej niż [...] ton ([...] ton wykazane w remanencie początkowym + [...] ton zakupionego od osób fizycznych złomu według umów sprzedaży). Organ ten dostrzegł, że w przeciwieństwie do dowodów dokumentujących sprzedaż, podatnik dokonywał zakupu złomu bez wyszczególnienia rodzaju złomu, w sposób uniemożliwiający ich rozliczenie według poszczególnych asortymentów, stany magazynowe według remanentów sporządzonych na dzień 1 stycznia 2009 r. i 31 grudnia 2009 r. wskazywały jedynie ogólną, wagową ilość złomu, zaś w przypadku sprzedaży na fakturach VAT określano asortyment sprzedanego złomu, jego wagę oraz odpowiednie kody złomu. Ponieważ w toku postępowania prowadzonego przez organ kontroli skarbowej przesłuchano w charakterze świadków [...] osób, a kolejne [...] osoby składające pisemne wyjaśnienia w większości wyjaśniali, że nie podpisywali umów kupna-sprzedaży ich dotyczących lub że podpisy na umowach nie są ich, nie dokonywali sprzedaży złomu podatnikowi (w stosunku do jednego z nich ustalono, że zmarł przed zawarciem przedstawionych przez podatnika umów) lub że sprzedawali złom w ilości mniejszej niż wynikało to z okazanych przez podatnika umów kupna - sprzedaży, a także odpowiednio albo w ogóle nie otrzymali wynagrodzenia za transakcje wykazane na umowach, albo wynagrodzenie to było nieadekwatne do ilości i rodzaju dostarczonego towaru, podatnik nie wskazał i nie stwierdzono innych źródeł zakupu złomu niż te, które były wykazane przez stronę, organ ten przyjął, że transakcje zakupu nie odpowiadają ilościowo dokument. sprzedaży złomu przez podatnikom takim firmom jak "T." sp. z o.o. – [...] faktur , "Z. M." sp. z o.o. – [...] faktur, E. P. B. - 1 faktura, "J." J. F. - 1 faktura. W konsekwencji, w oparciu o art. 193 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) dalej O.p., przyjęto, że skoro zakwestionowane faktury VAT dotyczące sprzedaży złomu zostały ujęte w księgach podatkowych prowadzonych przez podatnika dla potrzeb podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2009 r., to rejestry te w tej części są nierzetelne. Jednocześnie uznano, że podatek wykazany w ww. fakturach VAT stanowi podatek do zapłaty, o którym mowa w art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.). Ponadto organ kontroli skarbowej ustalił, że podatnik dysponował w 2009 r. 12 samochodami, z czego 2 były przedmiotem leasingu oraz wózkiem widłowym Rak i od sierpnia 2009 r. wózkiem widłowym Still, i że przy wykazanym zakupie paliwa udokumentowanego fakturami VAT w łącznej ilości [...] litrów o wartości netto [...] zł i podatku VAT w wysokości [...] zł, łączna wartość świadczonych przez niego usług transportowych w tym okresie wyniosła [...] zł netto, [...] zł VAT. Z przedłożonych do kontroli faktur VAT wynikało, że nabycia paliwa dokonano zarówno na terenie województwa Z. , jak i poza tym województwem, tj. w P., J. (okolice R.), G., Ż. koło G. i L. . Analizując zużycie paliwa na potrzeby prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej stwierdzono, że w remanentach sporządzonych na dzień 1 stycznia 2009 r. i 31 grudnia 2009 r. nie wykazano paliwa; podatnik w 2009 r. zatrudniał na podstawie umowy o pracę w wymiarze 8 godzin dwóch pracowników: M. L. i A. Z. , przy czym pan A.. Z. nie posiadał prawa jazdy, natomiast samochodami jeździły dwie osoby, podatnik i M. L.; w przypadku zakupu przez podatnika złomu koszty jego transportu ponosili dostawcy (podmioty sprzedające złom dostarczały go własnym transportem), a w przypadku sprzedaży złomu przez podatnika podmioty kupujące od niego ten złom również odbierały go własnym transportem; w dokumentach podatnika nie ma dowodów zgłoszeń kradzieży paliwa, brak też dowodów, że paliwo było wykorzystywane w 2010 r., a samochody były użytkowane przez członków rodziny podatnika; zużycie paliwa podatnik określił dla samochodów w ilości 30 litrów PB/Gaz dla samochodów, dla wózka Rak - 100 litrów miesięcznie, dla wózka widłowego Still w ilości do 1.000 litrów oleju napędowego miesięcznie, zaś zużycie paliwa do usług transportowych około 3.000 litrów. Na tej podstawie organ kontroli skarbowej porównując ceny zakupionego oleju napędowego według faktur zakupu paliwa poza województwem z., jak i w S., zużycie paliwa z uwzględnieniem danych podanych przez podatnika oraz maksymalnych raportów spalania paliwa w tzw. "jeździe miejskiej" podanych na ogólnodostępnych stronach internetowych w odniesieniu do pojazdów, które wykorzystywane były w prowadzonej przez podatnika w działalności gospodarczej, a także ilości złomu jaka dysponował w 2009 r. podatnik, przyjął, że rzeczywiste zużycie paliwa przez podatnika w związku z prowadzoną działalnością (handel złomem i usługi transportowe) odnosi się do zużycia paliwa zakupionego wyłącznie na terenie S. i województwa Z. . Stąd w oparciu o art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług organ kontroli skarbowej przyjął, że skoro nabycia paliwa dokonane poza województwem z. nie miały związku z działalnością podlegającą opodatkowaniu, to tym samym podatnik nie nabył prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wykazany w zakwestionowanych fakturach VAT dokumentujących te nabycia. W konsekwencji w decyzji z dnia 24 października 2011 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w S. określił podatnikowi w podatku od towarów i usług za: * styczeń 2009 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w kwocie [...] zł oraz kwotę podatku do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy w wysokości [...] zł, * luty 2009 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w kwocie [...] zł oraz kwotę podatku do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy w wysokości [...] zł, * marzec 2009 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w kwocie [...] zł oraz kwotę podatku do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy w wysokości [...] zł, * kwiecień 2009 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w kwocie [...] zł oraz kwotę podatku do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy w wysokości [...] zł, * maj 2009 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w kwocie [...] zł oraz kwotę podatku do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy w wysokości [...] zł, * czerwiec 2009 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w kwocie [...] zł oraz kwotę podatku do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy w wysokości [...] zł, * lipiec 2009 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w kwocie [...] zł oraz kwotę podatku do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy w wysokości [...] zł, sierpień 2009 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w kwocie [...] zł oraz kwotę podatku do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy w wysokości [...] zł, * wrzesień 2009 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w kwocie [...] zł oraz kwotę podatku do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy w wysokości [...] zł, * październik 2009 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w kwocie [...] zł oraz kwotę podatku do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy w wysokości [...] zł, listopad 2009 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w kwocie [...] zł oraz kwotę podatku do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy w wysokości [...] zł, - grudzień 2009 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w kwocie [...] zł oraz kwotę podatku do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy w wysokości [...] zł. W odwołaniu od ww. decyzji podatnik zarzucił naruszenie: art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez nieprawidłowe określenie zakresu, w jakim towary i usługi w 2009 r. były wykorzystywane do wykonania czynności opodatkowanych, art. 108 ust. 1 ww. ustawy poprzez jego zastosowanie do niesłusznie nieuznanych przez organ kontroli skarbowej faktur sprzedaży, art. 120, art. 121 § 1, a w szczególności art. 122, art. 125 § 1, art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 188 O.p. w związku z art. 31 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (tekst jednolity Dz. U. z 2011 r. nr 41, poz. 214) poprzez naruszenie procedur, nieprawidłową ocenę dowodów, a także poprzez ignorowanie dowodów przedstawianych przez stronę w pismach, a także art. 139 O.p., postępowanie kontrolne i kontrolę podatkową prowadzono w sposób przewlekły. Podatnik nie zgodził się z uznaniem zeznań zbieraczy i innych sprzedawców złomu za wiarygodne i z odmówieniem tego waloru przedstawionym przez podatnika umowom oraz fakturom VAT, uznając, że doszło w ten sposób do nierównego traktowania stron. Wyjaśnił, że dane wykazywane na sporządzonych przez jego firmę umowach kupna - sprzedaży złomu dokonywano w oparciu o ustne informacje podawane przez sprzedających złom, stąd w umowach mogły znaleźć się dane nieżyjącego A. C.. , co jednak nie powoduje, że transakcje udokumentowane tymi umowami nie miały miejsca. Ponadto podatnik uznał, że zamieszczenie na okazanych kontrolującym umowach kupna - sprzedaży złomu adresów sprzedających nie było konieczne, powołując się w tej mierze na § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. nr 152 poz. 1475 ze zm.), uznając je za dowód wewnętrzny, który nie wymaga podania adresu sprzedającego. Z tej przyczyny wniósł o wycofanie tychże umów jako dowodów, przedkładając w to miejsce dowody wewnętrzne sporządzone w trakcie trwania kontroli skarbowej, które spełniają wymogi ww. rozporządzenia. Ponieważ wniosek w tej sprawie nie został przez organ I instancji załatwiony, podatnik uznał, że stanowi to naruszenie art. 180 § 1, art. 187 i art. 188O.p.. Podatnik poważył również ustalenia jakie zapadły w toku postępowania dowodowego, w którym zeznania składała jego żona, co narusza zasady uzyskiwania dowodów z zeznań świadków. Odnosząc się z kolei do ustaleń w zakresie podatku naliczonego związanego z zakupem paliwa, podatnik nie zgodził się z uznaniem, że jakoby zakupy paliwa dokonane poza województwem z. nie służyły prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Wyjaśnił, że zarówno on - jako właściciel, jak i jego pracownik mieli uprawnienia do prowadzenia 14 pojazdów znajdujących się w posiadaniu firmy. Członkowie rodziny podatnika również prowadzili te pojazdy. Nabycie paliwa poza województwem z. było natomiast ekonomicznie uzasadnione z uwagi na ceny paliwa, która to różnica pozwoliła na oszczędność od [...] tys. do [...] tys. zł. Podkreślił, że w 2009 r. nie skupowano złomu kolorowego, złom ten pochodził z odzysku ze sprzętu AGD, silników elektrycznych i innych przedmiotów, które były skupowane jako złom zwykły. Pozyskiwanie złomu kolorowego następowało przy zaangażowania zaufanych osób (tj. żony oraz innych członków jego rodziny zamieszkałych w okolicach P. , L. i S. S. ) w celu właściwego zabezpieczenia odzyskanych M.i. Członkowie rodziny przywożąc posegregowany złom do S., przy okazji dokonywali zakupów paliwa w okolicach ich miejsc zamieszkania, ponieważ ceny i warunki płatności były korzystniejsze niż w województwie z.. Omawiając możliwości przechowywania zakupionego paliwa, wyjaśnił, że brak dowodów zakupu i sprzedaży beczek oraz pojemników o pojemności 1.000 litrów, w których to paliwo było przechowywane, wynika z tego, iż sprawa dotyczy 2009 r. W późniejszym okresie zakup paliwa przez firmę został znacznie ograniczony, a ww. beczki i pojemniki zostały przeznaczone na złom lub utylizowane. Z kolei, jeżeli beczki i pojemniki były wykorzystywane w całym 2009 r., to oczywiste jest, że musiały być nabyte we wcześniejszym, nieobjętym kontrolą okresie. Podatnik dodatkowo wskazał na przewlekłość prowadzonego przez organ kontroli skarbowej postępowania kontrolnego, gdyż postępowanie kontrolne rozpoczęto na podstawie postanowienia o wszczęciu postępowania z dnia 18 października 2010 r. oraz upoważnienia do przeprowadzenia kontroli podatkowej z dnia 18 marca 2011 r. wydanych przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S., natomiast zaskarżona decyzja została wydana w dniu [...] r. i doręczona w dniu 26 października 2011 r. Oznacza to, że sprawę prowadzono około 1 roku. W tym czasie, z uwagi na potrzebę obsługi tego postępowania jego firma nie była wstanie prowadzić działalności gospodarczej i ją zakończyła. Wydając w dniu [...] r. zaskarżoną decyzję Dyrektor Izby Skarbowej W S. stwierdził, że stanowisko organu I instancji jest prawidłowe, wskazując na zasadnicze powody rozstrzygnięcia. W opinii Dyrektora Izby Skarbowej zebrany materiał dowodowy potwierdza, że podatnik nie dokonał zakupu złomu w ilościach wynikających z przedłożonych przez niego dokumentów (w tym w szczególności z umów kupna złomu od osób fizycznych), a więc nie dysponował towarem w ilościach przez niego wykazanych. Tym samym złom ten nie mógł być sprzedany w ilościach wskazanych w treści ww. [...] faktur VAT wystawionych przez "J.", przy czym organ ten podkreślił, że nie podano innych źródeł zakupu niż te, które wynikały z zebranych dokumentów. Polemizując z zarzutami podatnika, organ odwoławczy wskazał, że przeprowadzone czynności niezbicie wykazały, iż transakcje dotyczące zakupu złomu podatnik dokumentował umowami kupna sprzedaży, a nie dowodami wewnętrznymi. Przedstawione zaś dowody wewnętrzne, nie były podstawą zapisu w ewidencjach podatkowych, lecz taką podstawę stanowiły właśnie okazane umowy kupna -sprzedaży. Istotne jest przy tym, że z dowodów tych (przedstawionych przez podatnika dopiero wraz z pismem z dnia 28.07.2011 r. zawierającym uwagi i zastrzeżenia do protokołu badania ksiąg F.U.H. "J." za 2009 r.) nie wynika, od kogo złom został zakupiony, co w praktyce uniemożliwia dokonanie weryfikacji źródeł zakupów złomu. W efekcie, zdaniem organu odwoławczego, nie postąpiono wbrew normie art. 180 § 1O.p., a wypełniono wymogi art. 181 O.p. W piśmie z dnia 8.08.2011 r., będącym odpowiedzią na zastrzeżenia do protokołu badania ksiąg, organ pierwszej instancji odniósł się do ww. dowodów wewnętrznych poprzez m.in. wskazanie, że "kserokopie tych dowodów zostały przedstawione przez stronę dopiero po sporządzeniu i doręczeniu jej protokołu badania ksiąg. W efekcie wprost wypowiedziano się, że ww. dowody nie miały odzwierciedlenia w okazanych w trakcie kontroli skarbowej rejestrach VAT. Organ odwoławczy podkreślił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że to podatnik sam wybrał sposób i formę dokumentowania zakupu złomu. W rezultacie organ odwoławczy uznał, że dowody wewnętrzne przedstawione przez podatnika dopiero w późniejszym okresie postępowania prowadzonego przez organ pierwszej instancji (niezawierające żadnych konkretnych danych co do osób dokonujących dostaw) ocenił jako dowody niepodważające dokonanych ustaleń przez organ I instancji. Wskazał, że podatnik każdorazowo był powiA.. iany o terminie przesłuchania świadków i w trakcie dokonywanych w tym zakresie czynności mogła wyjaśniać różnice między złożonymi w tej kwestii zeznaniami a danymi wynikającymi z okazywanych dokumentów. Z prawa tego nie skorzystał. Odnosząc się do zarzutu wyjaśnień złożonych w toku postępowania przez A. B. żonę T. B. - organ odwoławczy wyjaśnił, że składała ona oświadczenie w imieniu męża, gdyż jak podała jest chory i leczy się od dłuższego czasu (ponad rok). Pismo to, jako złożone w odpowiedzi na wystosowane do T B. wezwanie, zgodnie z ww. art. 181 O.p., zostało przyjęte i ocenione, tak jak pozostałe dowody. W kwestii złożonych w toku postępowania oświadczeń przez osoby, które na rzecz podatnika miały dokonać sprzedaży złomu, organ odwoławczy nie zgodził się z twierdzeniem o bezkrytycznym przyjęciu przez organ kontroli skarbowej dowodów z wyjaśnień osób sprzedających złom w 2009 r., wskazując na podjęte działania. Ustosunkowując się następnie do kwestii związanych z dokonanym przez podatnika zakupem paliwa, w świetle poczynionych ustaleń przez organ pierwszej instancji, organ odwoławczy nie przychylił się do argumentów podatnika, że wyjazdy po paliwo poza województwo z. i koszty z tym związane miały uzasadnienie. Organ ten dodał, że podatnik sam wskazywał, iż magazynowane na terenie punktu zbiórki złomu paliwo było kradzione, co podważa ekonomiczny sens takiego działania, gdyż odniesione korzyści w postaci niższej ceny paliwa były niwelowane poprzez jego straty. Ponadto przywiezienie tak dużych ilości paliwa do S. wymagało poniesienia odpowiednich nakładów. Istotnym jest natomiast to, że podatnik nie posiadał żadnych dowodów, które dokumentowałyby wykonywanie działalności poza terenem województwa Z. . W rezultacie organ odwoławczy przyjął, że skoro podatnik mógł dysponować złomem zakupionym od osób fizycznych w ilości nie większej niż [...] tony, a nie - jak wykazano w umowach w ilości [...] ton – to tym samym zużycie paliwa nie mogło być tak wysokie, jak to podała strona, tym bardziej, że nie przedstawiono żadnych dowodów przewozu złomu poza teren S., nie wskazano osób i podmiotów, które miały dokonywać odzyskiwania złomu, jak też nie okazano dowodów, że firmy czy osoby, które według wyjaśnień strony miały odzyskiwać złom, posiadały zezwolenia na taką działalność, pomimo wielokrotnych wezwań wystosowanych w tej kwestii do podatnika. Nie potwierdzały również takiego zużycia świadczone usługi transportowe. Jako podstawę do uchylenia w części decyzji organu I instancji za okres kwiecień –grudzień 2009 r. w zakresie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należny, organ odwoławczy wskazał na błąd matematyczny jaki popełniono w rozliczeniu za kwiecień (winno być [...] zł, zamiast [...] zł - różnica [...] zł), skutkiem czego dokonał ponownego rozliczenia kwoty nadwyżki, określając ją w kwotach wskazanych w sentencji zaskarżonej decyzji. Organ ten dodał, że dostrzeżony błąd matematyczny, nie miał wpływu na prawidłowość określonych przez organ pierwszej instancji kwot podatku do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S., J. W. podniósł zarzuty analogiczne, jak w odwołaniu, tj. zarzut naruszenia: art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez nieprawidłowe określenie zakresu, w jakim towary i usługi w 2009 r. były wykorzystywane do wykonania czynności opodatkowanych, art. 108 ust. 1 ww. ustawy poprzez jego zastosowanie do niesłusznie nieuznanych przez organ kontroli skarbowej faktur sprzedaży, art. 120, art. 121 § 1, a w szczególności art. 122, art. 125 § 1, art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 188 O.p.w związku z art. 31 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (tekst jednolity Dz. U. z 2011 r. nr 41, poz. 214) poprzez naruszenie procedur, nieprawidłową ocenę dowodów, a także poprzez ignorowanie dowodów przedstawianych przez stronę w pismach. Skarżący nie zgodził się z uznaniem, że zakupy paliwa dokonane poza województwem z. nie służyły prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Uznał, że ustalenia te są hipotezą, która nie została w żaden sposób udowodniona i uprawdopodobniona. Ponowił zarzut, iż organ kontroli skarbowej dokonał nadmiernego uproszczenia we wnioskowaniu (tak jak przy ocenie dotyczącej zakupu i sprzedaży złomu), którego nie poparł żadnymi sensownymi wyliczeniami, rzeczowymi argumentami i empirycznymi wyliczeniami. Skarżący ponownie zwrócił uwagę na fakt, że nie skupowała złomu kolorowego, ale go sprzedawała z odzysku (ze sprzętu AGD, silników elektrycznych i innych przedmiotów, które były skupowane jako złom zwykły), a do pozyskania którego zaangażowane były zaufane osoby (tj. żony podatnika oraz innych członków jego rodziny zamieszkałych w okolicach P. , L. i S. S. ). Skarżący nie akceptuje ustaleń co do średnich zużyć paliwa na 100 km przyjętych na podstawie danych opublikowanych w internecie, ponieważ na stronach internetowych podano przeciętne spalanie odnoszące się do podobnych pojazdów znajdujących się w posiadaniu jego firmy, jednakże w decyzji nie uwzględniono, że na przeciętną wpływają wszystkie wartości realnie istniejące, które zależą od rocznika pojazdu, przebiegu, umiejętności kierowcy, prawidłowych przeglądów itp. W kwestii przechowywania gromadzonego paliwa Skarżący ponowił wywody dotyczące zakupu-sprzedaży beczek i plastikowych pojemników o pojemności 1.000 litrów, w których to paliwo było trzymane. Skarżący podważył dokonane ustalenia odnoszące się do wystawienia przez "J." faktur, o których mowa w art. 108 ustawy o podatku od towarów i usług. Stwierdził, że nie przeprowadzono w tej sprawie rzetelnego dowodu, ponieważ w pierwszej kolejności nie sprawdzono, czy transakcje sprzedaży złomu udokumentowane spornymi fakturami, co skutkowało jego zdaniem naruszeniem art. 122O.p.. Natomiast przyjęcie przedmiotowych faktur za niepotwierdząjące prawdziwych czynności, świadczy o tym, że "z góry" uznano za bardziej wiarygodne wyjaśnienia zbieraczy i innych sprzedawców złomu, ignorując zarazem inne, dużo pewniejsze dowody. Na tym tle akcentuje znaczenie takich dokumentów jak np. opinia biegłego i dowód z przesłuchania świadka i w związku z tym zauważa, że wiarygodność uzyskanych przez kontrolujących wyjaśnień jest bardzo niska. Dowodzi, że sprzedaż złomu udokumentowana zakwestionowanymi fakturami VAT faktycznie miała miejsce, gdyż przedmiotowe faktury są tego potwierdzeniem. Podatnik zwrócił uwagę na procedury stosowane przy skupie złomu. Mianowicie, gdy sprzedawca złomu pojawia się w skupie po raz pierwszy, to jego dane są wprowadzone do bazy danych i zostaje mu przypisany numer klienta, na który to numer wskazuje przy następnych dostawach. Możliwe są zatem przypadki, że klient podawał nie swój numer ewidencyjny, co nie zmienia faktu, że złom został zakupiony. W konsekwencji nie zgodził się z ustaleniami dokonanymi przez kontrolujących, podnosząc, że wyniki ich pracy nie odzwierciedlają rzeczywistości. Przyjął, że ponieważ sprawdzono wiarygodność zakupów złomu w wyniku uzyskiwania zeznań i oświadczeń od zbieraczy złomu, przy zaniechaniu dokonania na podstawie art. 274c O.p. czynności sprawdzających przeprowadzonych wobec kontrahentów kupujących złom od F.U.H. "J.", to te ustalenia nie mają żadnej wartości poznawczej uprawniającej do wyciągnięcia zaskarżonych wniosków. Na tym tle ponowił tezę, że zakwestionowanie należnego podatku od towarów i usług oraz określenie go jako podatku w trybie w art. 108 ust. 1 ustawy, służyło uprawdopodobnieniu dalszych ustaleń odnoszących się do dokonanych przez "J." zakupów paliwa. Używając tych samych - jak w odwołaniu - argumentów, odniósł się do kwestii: - danych wykazanych na umowach kupna-sprzedaży (w kontekście braku obowiązku zamieszczania adresu osoby dostarczającej złom do punktu skupu) i nieuznania tychże dowodów za dowody wewnętrzne, - nieuznania za dowód ww. umów zakupu złomu od osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej, ponieważ nie podlegają one przepisom ustawy o podatku od towarów i usług, przez co nie mogą być objęte kontrolą skarbową, która dotyczyła jedynie podatku od towarów i usług za 2009 r., - niezastosowania przepisu § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów w kontekście danych jakie powinny znaleźć się na dowodach wewnętrznych, - niezastąpienia umów kupna-sprzedaży przedstawionymi przez niego dowodami wewnętrznymi, które stanowią załącznik do jego pisma z dnia 28.07.2011 r. zawierającego uwagi i zastrzeżenia do protokołu badania ksiąg F. U. H. "J.", - bezzasadnego przyjęcia wyjaśnień żony zbieracza złomu, przez co naruszono wszelkie zasady uzyskiwania dowodów z zeznań świadków, - uznania za wiarygodne oświadczeń zbieraczy złomu - strona nadal poddaje je w wątpliwość m.in. ze względu na to, że osoby te nie należą do grona osób zaufania publicznego, rzadko kiedy dysponują fenomenalną pamięcią, nie przechowują pisemnych dowodów oraz nie rozliczają się z osiąganych przychodów z fiskusem, * nierównego traktowania stron postępowania poprzez bezkrytyczne przyjęcie, że wszyscy zbieracze złomu złożyli prawdziwe oświadczenia, * niepodjęcia przez organy podatkowe wszelkich niezbędnych kroków w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, * odrzucenia dowodów w postaci wystawionych przez skarżącego faktur VAT i prowadzonej przez niego i jego kontrahentów ewidencji VAT dotyczącej odpowiednio sprzedaży i zakupów. Skarżący powtórzył zarzuty dotyczące przewlekłości postępowania prowadzonego przez organ kontroli skarbowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w S. podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Jednocześnie ustosunkowując się do zarzutu przewlekłości postępowania, organ ten wskazał, że o każdym niezałatwieniu sprawy terminie skarżący był informowany i powiadomiony o nowym termin jej załatwienia (k. 251, 1610, 3504, 4243, 4249), i że w związku z tym, nie naruszono art. 139 i 140O.p. W piśmie procesowym z dnia 21 czerwca 2012 r. Skarżący odnosząc się do stanowiska organu zawartego w odpowiedzi na skargę podniósł zarzut art. 187 § 1 O.p. w zakresie ustaleń faktycznych, 274 c O.p. poprzez nie przeprowadzenie czynności sprawdzających u odbiorców złomu, brak weryfikacji wiarygodności świadków, przedkładając wezwanie na rozprawę w sprawie oskarżonego R., art. 199 a § 3 O.p. co do zakwestionowanych umów sprzedaży, powołanie się na ustawę o odpadach dopiero w odpowiedzi na skargę, art. 143 § 1 i 3 O.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. uznał, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, brak bowiem podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja narusza prawo materialne w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub przepisy postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.). W niniejszej sprawie Skarżący wystawił [...] faktur na sprzedaż złomu na rzecz "T." sp. o.o., Z. M." sp z o.o., J." J. F., E. P. B., zakupionego od wskazanych osób i podmiotów, które to osoby w części nie potwierdziły transakcji w ogóle lub w rozmiarach wskazanych w przedłożonych przez Skarżącego umowach. Spór pomiędzy podatnikiem a organem sprowadza się do tego czy fakt sprzedaży w ilościach i okolicznościach opisanych w zakwestionowanych fakturach jest wystarczający do uznania, że Skarżący nabył złom będący przedmiotem odsprzedaży. Wątpliwości i spór dotyczą zakupu złomu w ilościach następnie sprzedanych i od wskazanych przez Skarżącego osób. Bezsporne jest, że Skarżący jako źródło nabycia złomu następnie sprzedanego wskazał nabywców, którzy w trakcie postępowania nie potwierdzili w ogóle, bądź w ilościach wykazanych w umowach. Przesłuchano bowiem w charakterze świadków - [...] osób o przeprowadzeniu którego to przesłuchania każdorazowo była Strona zawiadamiana i z prawa udziału nie korzystała, a kolejne [...] osoby złożyły w sprawie sprzedaży pozyskanego przez siebie złomu firmie Skarżącego stosowne oświadczenia. Organ stwierdził również fakt wystawienia umów kupna - sprzedaży na zmarłego, fakt zamieszczania w umowach kupna-sprzedaży nieprawdziwych danych, np. błędnych numerów dowodów osobistych. Ponadto organy porównały w rozliczeniu dziennym z uwzględnieniem: ilości stanu początkowego złomu na dzień 1.01.2009 r., zakupów złomu od firm według faktur, zakupów złomu od osób fizycznych na podstawie umów kupna - sprzedaży skorygowanych o ilości złomu wynikające z zebranych wyjaśnień i zeznań osób fizycznych sprzedających złom do firmy Skarżącego oraz wykazanej na fakturach sprzedaży złomu. Obliczony w ten sposób stan złomu szczegółowo omówiony przez organ pokazuje, w którym momencie (dniu) wystąpił jego brak, przez co wystawione przez Skarżącego faktury VAT nie mają odzwierciedlenia w nabytym na podstawie przedstawionych umów kupna - sprzedaży złomie. Zdaniem Sądu analiza tych danych dowodzi, że J. W. ujął w rejestrach sprzedaży faktury VAT dokumentujące sprzedaż złomu, który to złom w ilości [...] ton nie mógł być zakupiony, od osób fizycznych, jak to wykazano w zakwestionowanych umowach kupna –sprzedaży mógł być zakupiony w ilości nie większej niż [...] ton. Przeprowadzone czynności przez organy wykazały, że transakcje dotyczące zakupu złomu, które podatnik dokumentował umowami kupna-sprzedaży i które przedłożył w toku prowadzonej kontroli podatkowej, i które stanowiły podstawę zapisów w urządzeniach rachunkowych (podatkowych w tym rejestry VAT) nie odzwierciedlają rzeczywistej operacji gospodarczej. Co istotne również Skarżący innego źródła nabycia złomu nie wskazał, mało tego w piśmie procesowym kierowanym do Sądu stawia założenie, że skoro Skarżący sprzedał – czego organ nie kwestionuje- to może oznaczać, że zakupił z innego źródła – ale źródła tego nie wskazuje. Organy zatem miały uzasadnione podstawy do przyjęcia, że Skarżący nie dysponował złomem (z uwagi na brak wykazanego źródła), który był przedmiotem dostawy w zakwestionowanych 213 fakturach. Dlatego też zarzut naruszenia art. 122 O.p. poprzez pominięcie udziału co najmniej 7 osób, które mogą potwierdzić dostawę złomu do firm "T." sp. zo.o., Z. M." sp z o.o., J." J. F., E. P. B., jest nieuzasadniony. Organ bowiem w trakcie czynności sprawdzających (art. 274 O.p.) u kontrahentów J. W. stwierdził zaewidencjonowanie faktur przez te podmioty, zatem nie kwestionowano samego faktu ich posiadania, lecz to, że badane faktury nie odpowiadały transakcjom co do ich rzeczywistej skali. Również zarzut braku ustaleń organów co do możliwości fizycznych przyjęcia takiej ilości złomu przez Skarżącego na placu należy uznać za chybiony z uwagi na podstawę zakwestionowania faktu możliwości nabycia od wskazanychch osób złomu. Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów na okoliczność braku wiarygodności zeznań świadków za takie nie można uznać bowiem załączone do pisma procesowego oświadczenia i rachunki B., R., J., K. albowiem nie dotyczą one kwestionowanych transakcji roku podatkowego 2009 r. ale 2011 i 2012 . Nie znajduje także uzasadnienia zarzut Skarżącego, że organy pomijają okoliczności nabywania złomu kolorowego, jak wynika bowiem to z rozliczenia zakupu i sprzedaży złomu przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji, oparto je zarówno o stan złomu wynikający z dokumentów podatnika, w tym złomu kolorowego, uwzględniono równocześnie, że odzyskiwanie złomu kolorowego odbywało się przy sprzedaży złomu do spółki "T.", na co wskazują zapisy na fakturach wystawionych na rzecz tego podmiotu, w których podano dane dotyczące złomu kolorowego i zanieczyszczeń. Ustaleń organu nie niweczy charakter działalności który wymaga, jeśli zważyć właśnie na ten charakter, szczególnej staranności w dokumentowaniu zdarzeń rodzących obowiązek podatkowy lub uprawnienie. Zgodzić się należy z organem, że w kontekście zakwestionowania nabycia przedmiotowego złomu wynikającego z zakwestionowanych umów, dla wyjaśnienia sprawy istotne są wszelkie okoliczności towarzyszące transakcjom. Skoro bowiem powstała wątpliwość, że umowy nie dokumentują czynności przeprowadzonych pomiędzy podmiotami, które zostały wykazane na tychże fakturach jako nabywca i dostawca, to niezbędnym było podjęcie działań zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego. W świetle tego nie można organom podatkowym stawiać zarzutu, iż podjęły się zbadania wszystkich okoliczności, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, w tym np. jakim transportem dostarczano złom, jakie jest źródło pochodzenia towaru, czy istnieją odpowiednie dokumenty kasowe. Zdaniem Sądu w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego nie sposób było nie uznać, że sporne umowy i faktury nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji, gdyż nie dokumentują transakcji przeprowadzonych pomiędzy stronami umów, wystawcą a nabywcą tychże faktur. Zauważyć należy, że wbrew temu co stwierdza Skarżący, stanowisko organów znalazło oparcie w obszernym materiale dowodowym. Wobec tego nie nosi cech dowolności stwierdzenie organów, że Skarżący, widniejący na zakwestionowanych[...] fakturach jako ich wystawca, nie mógł posiadać towaru (złomu) będącego przedmiotem sprzedaży. Skutecznie bowiem wykazano - zarówno w oparciu o analizę materiału dowodowego zebranego w trakcie postępowania kontrolnego i podatkowego prowadzonego przez organy, że towar nie pochodził ze źródeł wskazanych przez Skarżącego. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji i podanych w niej motywów należy uznać, że organy zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy (art. 187 O.p.), że ocena dowodów jakiej dokonały w tej sprawie organy nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów zgodnie z art. 191 O.p.. Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. Tak też jest w niniejszej sprawie. Organy rozważyły całość zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie pomijając żadnego z jego elementów. W uzasadnieniu zaskarżonych decyzji, z uwzględnieniem zarzutów odwołania, organy odniosły się do wszystkich, zgłoszonych przez Skarżącego twierdzeń. Zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwalał na wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia, dokonane ustalenia faktyczne znajduje oparcie w zgromadzonych dowodach dały też podstawę do poczynienia trafnych rozważań faktycznych i prawnych. Zasadne jest stanowisko organu co do braku dowodu na dostarczenie przez Skarżącego złomu. Uznać należy wobec powyższego, że wyrażone w decyzji stanowisko organu zostało dostatecznie pod względem formalnym uzasadnione. Zdaniem Sądu wobec trafnych ustaleń organ wysnuł zasadne wnioski. Nieuzasadnione są wobec tego zarzuty wskazujące na dowolność ocen. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu art. 199a § 3 O. p. zgodzić się należy, ze stanowiskiem organu, że regulacja ta będzie miała zastosowanie w przypadku gdy organ podatkowy będzie miał wątpliwości, o których mowa w tym przepisie. Przesłanką wystąpienia do sądu powszechnego jest więc stwierdzenie wątpliwości co do istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, z którym związane są skutki podatkowe. O tym, czy w konkretnej sprawie wystąpiła przesłanka wystąpienia do sądu, czyli pojawiły się "wątpliwości", decyduje organ podatkowy. Chodzi tu o wątpliwości wynikające ze zgromadzonych dowodów, które istnieją, pomimo że organ podatkowy zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy, który następnie poddał ocenie. Dopiero wówczas można dokonać weryfikacji materiału dowodowego pod kątem stwierdzenia konieczności wystąpienia do sądu powszechnego. W niniejszej sprawie mając na uwadze rozstrzygnięcie organów te wątpliwości nie wystąpiły, gdyż analiza całego materiału dowodowego zebranego w sprawie nabycia i sprzedaży złomu pozwalała na podjęcie zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zasadnie zatem organy uznały, że zaistniały przesłanki do uznania, że sporne faktury VAT (w ilości[...] ) wystawione przez J. W. z tytułu sprzedaży złomu są fakturami, o których mowa w art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Odnosząc się do zarzutów skargi odnośnie zakwestionowania odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących zakup paliwa w łącznej ilości [...] litrów o wartości netto [...] zł, kwocie podatku od towarów i usług w wysokości [...] zł, w świetle dokonanych ustaleń organów co do zużycia paliwa do samochodów Skarżącego w ramach prowadzonej działalności należy uznać je za nieuzasadnione. Przeprowadzone postępowanie dały zdaniem Sądu podstawy do zakwestionowania odliczenia podatku naliczonego a podatnik nie naprowadził na dowody, okoliczności obalające ustalenia organów. W okolicznościach niniejszej sprawy takich jak niewykazanie żadnych ilości paliwa w remanentach sporządzonych na dzień 1.01.2009 r. i.31.12.2009r.,posiadaniu uprawnień do kierowania pojazdem tylko przez Skarżącego i jednego pracownika, przy posiadaniu 12 samochodów oraz wózka widłowego Rak oraz od sierpnia 2009 r. wózka widłowego Still, złom z reguły dostarczali sprzedający własnym transportem tak jak kupujący odbierali, brak zgłoszeń kradzieży paliwa, brak dowodów, na wykorzystywanie paliwa w 2010 r. z uwagi na sprzedaż 7 samochodów, brak dowodów potwierdzających, że samochody były użytkowane przez członków rodziny, brak zakupu części eksploatacyjnych przy takiej dużej ilości paliwa i używania samochodów, brak spójności pomiędzy asygnatami dołączonymi do faktur za usługi transportowe, sposób magazynowania i przewożenia paliwa. Co do wyliczeń możliwości zużycia paliwa to wskazać należy, że to Strona określiła maksymalne zużycie paliwa dla samochodów w ilości 30 litrów PB/Gaz dla samochodów, dla wózka Rak - 100 litrów miesięcznie, dla wózka widłowego Still w ilości do 1000 litrów oleju napędowego miesięcznie, zaś zużycie paliwa do usług transportowych około 3.000 litrów. Jak wynika to z decyzji, maksymalnych raportów spalania paliwa w tzw. "jeździe miejskiej" określonej na ogólnodostępnych stronach internetowych w odniesieniu do pojazdów, które wykorzystywane były w prowadzonej przez Skarżącego działalności gospodarczej, organy użyły do porównania dokonanych wyliczeń zużycia paliwa z uwzględnieniem danych podanych przez Skarżącego do protokołu przesłuchania z dnia 31.01.2011 r. Nie można też zgodzić się z zarzutem, że organ powołując zasady doświadczenia życiowego , zasady logiki nie wskazał jaką to wiedzę miał na uwadze –jeśli zważyć, że w decyzji przy ocenie okoliczności możliwości zużycia przez Skarżącego zakupionej ilości paliwa wskazano, że używanie tak częste samochodów przy wykazanej ilości zakupionego paliwa, rodziłoby konieczność zużywania się części eksploatacyjnych tych samochodów i ich wymiany czego prowadzone postępowanie nie wykazało. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 121 O.p., wskazać należy, Sąd nie podziela poglądu wyrażonego o braku chęci organu do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy. Wszechstronne wyjaśnienie sprawy jest bowiem możliwe tylko przy aktywnej postawie podatników, a także wówczas gdy w odpowiednim czasie, prowadząc działalność gospodarczą dokumentują oni zdarzenia mające wpływ na wysokość ich zobowiązań. W świetle zatem powyższych spostrzeżeń nie można również, zdaniem Sądu, zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 122 i art. 187 O.p. Zebrany w sprawie materiał ani bowiem nie wskazuje na naruszenie prawa przez organy ani też nie daje podstaw do twierdzenia, że postępowanie podatkowe było prowadzone w sposób naruszający zaufanie do tych organów w stopniu dającym podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Brak też konkretnych argumentów przemawiających na rzecz tezy, iż doszło do naruszenia zasady swobodnej oceny wyrażonej w art. 191 O.p. Z wcześniejszych spostrzeżeń wynika bowiem, że oceny dokonanej w sprawie przez organy podatkowe nie można uznać za dowolną zwłaszcza, że mieści się ona w granicach określonych ostatnio wspomnianym przepisem. Zasadnie zatem organ zastosował art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług i na jego podstawie zakwestionował prawo do obniżenia podatku należnego o kwoty podatku naliczonego z części faktur dokumentujących zakup paliwa ponad ilość uznaną przy ustalonym zakresie prowadzonej działalności tj. wykazanego w fakturach VAT dokumentujących zakup paliwa przez F.U.H. "J." poza granicami województwa Z. . Zgodzić się należy z organem, że na podmiotach prowadzących działalność gospodarczą ciąży obowiązek dokumentowania wszystkich operacji gospodarczych w sposób prawidłowy, kompletny i systematyczny. Wyrazem tego obowiązku w przypadku podatników podatku od towarów i usług, a tym samym podstawowym dokumentem funkcjonującym na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług, jest właśnie faktura VAT. Poprawnie wystawiona i wprowadzona do obrotu prawnego faktura VAT, to nie tylko wymóg formalny zakreślony przez ustawodawcę ale także konieczność dokumentowania rzeczywistego przebieg transakcji gospodarczej, związanej bezpośrednio lub pośrednio z wykonywaniem przez podatnika czynności opodatkowanych. Sąd nie dopatrzył się zarzutu organu wobec Skarżącego dotyczącego braku udziału w przesłuchaniach świadków, nakazu przedstawienia dowodów w odpowiednim czasie – raczej wskazanie na okoliczności które miały miejsce. Korzystanie zaś z informacji z Internetu jak wynika to z akt sprawy wbrew zarzutom. skargi nie było podstawą do zakwestionowania ilości zakupionego paliwa na potrzeby prowadzonej działalności ale szeroką analizą okoliczności związanych z wykorzystywaniem samochodów w prowadzonej przez Skarżącego działalnością również przy udziale pracownika i ilości zakupionego złomu a w związku z tym dokonywania czynności związanych z jego transportem, przeładunkiem, składowaniem. Należy zatem uznać, że mając na uwadze ustalenia organów, które Sąd akceptuje, mamy do czynienia z nierzetelnością ewidencji księgowych jak przyjęły organy skoro zakwestionowano faktury VAT dotyczące sprzedaży złomu (art. 193 § 2 O.p.) a nie z jej wadliwością. Nie ma też znaczenia to czy kwota zakwestionowanego rachunku wynosi [...] zł czy [...] zł – nierzetelność jest faktem i to obiektywnym. Nie budzi też wątpliwości, że wystawienie faktury rodzi obowiązek zapłaty wykazanej kwoty stosownie do art. 108 ustawy o podatku od towarów i usług, zatem zakwestionowane faktury w ilości [...] sztuk rodziły obowiązek zapłaty przez Skarżącego zapłaty wykazanej tam kwoty podatku od towarów i usług. Reasumując przy ustalaniu stanu faktycznego oparto się na całym materiale dowodowym zgromadzonym w trakcie prowadzonego postępowania kontrolnego i podatkowego. Zebrany materiał dowodowy świadczy o tym, że dokonano takich czynności, które pozwoliły na rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji. Wskazano przy tym obowiązujące przepisy prawa materialnego stanowiące podstawę do wydania zaskarżonej decyzji wraz z uzasadnieniem ich zastosowania. Zasada swobodnej oceny dowodów została zatem w pełni wypełniona, czemu organ podatkowy dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W świetle całokształtu materiału dowodowego sprawy trudno podzielić zarzuty skargi dotyczące niewyjaśnienia przez organy podatkowe istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych tak co do deklarowanego zakupu złomu, sprzedaży jak i zakupu paliwa na potrzeby prowadzonej działalności. Odnosząc się do naruszenia art. 125 § 1 O.p., wskazać należy, że ogrom zgromadzonego materiału dowodowego i charakter sprawy bezspornie wymagał podejmowania wielu czynności procesowych przez organ, który jak wynika to z akt sprawy każdorazowo zawiadamiał stronę o terminie załatwienia sprawy stosownie do art. 140 O.p. Ponadto strona w toku postępowania miała możliwość skorzystania z instytucji ponaglenia stosownie do art. 141 O.p. Co do zarzutu Skarżącego, że organ odniósł się dopiero w odpowiedzi na skargę do ustawy o odpadach i wyciągania przez organ błędnych wniosków, to wskazać należy, że postępowanie organów miało na celu kontrolę wywiązywania się podatnika z obowiązków podatkowych w tym rozliczania należności podatkowych. Zatem odnoszenie się do regulacji ustawy o odpadach nie ma przesądzającego charakteru. Odnosząc się do wskazanego naruszenia art. 143 § 1 i 2 O.p. w zw. z art. 31 ust. 1 i 2 ustawy o kontroli skarbowej i uznając go za niezasadny, wskazać należy, że stosownie do art. 31 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania kontrolnego stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, a zgodnie z art. 31 ust. 2 użyte w ustawie określenia oznaczają: 1) organ kontroli skarbowej - organ podatkowy; 2) inspektor kontroli skarbowej albo osoba dokonująca czynności kontrolnych, o której mowa w art. 38 ust. 3 - kontrolującego; 3) postępowanie kontrolne - postępowanie podatkowe, o którym mowa w dziale IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa; 4) kontrola podatkowa - kontrolę, o której mowa w dziale VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Również wykładnia historyczna wskazuje, że ustawodawca w art. 31 ust. 1 a ustawy o kontroli skarbowej (uchylony z dniem 11 listopada 2006 r. , wobec zmiany zakresu regulacji ust. 2 art. 31) nawet w zakresie kontroli resortowej nie przewidział wyłączenia odpowiedniego stosowani art. 143 Op. Nie znajdując podstaw do uznania zarzutów skargi co do naruszenia art. 86, 108 ustawy o podatku od towarów i usług oraz art. 121, 122, 187, 191, 199a O.p. za zasadne, biorąc powyższe ustalenia pod uwagę Sąd na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr z 2012 r., poz. 270 ze zm.) skargę oddalił.