I SA/Sz 216/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA – Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 22 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. & M. S. z o. z o. z siedzibą w S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jej skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r. znak [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za czwarty kwartał 2012 roku p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. S. & M. S. z o.o. z siedzibą w S. (zwana dalej: "Skarżącą") w związku z wniesioną skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zwróciła się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania wyżej wymienionej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w S., określającej Skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług czwarty kwartał 2012 r. w wysokości [...] zł. W petitum wniosku Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, wskazała, że działając na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 – zwanej dalej: "p.p.s.a.") zwraca się o wstrzymanie wykonania tej decyzji. W uzasadnieniu wniosku zaś podała, że zaskarżoną decyzją Organy podatkowe określiły Skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług, kwestionując zasadę opodatkowania świadczonych usług przy zastosowaniu procedury szczególnej określonej w art. 119 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r., 54, poz. 535 ze zm.), to jest marża - biura podróży. Ponadto wskazała, że z treści wniesionej skargi wynika, iż: "istnieją uzasadnione podstawy oparte o orzeczenia Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej uprawdopodobniające ich uchylenie". Skarżąca dodała również, że egzekucja należności podatkowych określonych ww. decyzją narazi Spółkę na utratę płynności finansowej i brak możliwości zrealizowania zawartych umów o świadczenie usług. Wynika to z faktu, że Spółka zawarła długoterminowe umowy o świadczenie usług - między innymi z instytucjami państwowymi i organami administracji państwowej - na realizację różnego rodzaju imprez. Do ich realizacji konieczny jest własny wkład finansowy na organizację danej imprezy, tj. pokrycie kosztów organizacji, przychody uzyskane z tego tytułu są wypłacane przez zamawiającego ze znacznym przesunięciem po zakończeniu i rozliczeniu danego przedsięwzięcia, co znacznie przesuwa w czasie zwrotu zainwestowanych środków pieniężnych. Spółka nie posiada rezerwy środków finansowych, które pozwalają na pokrycie wskazanych zobowiązań i dalsze jej funkcjonowanie na rynku i realizację zawartych umów. Wyjaśniła również, że zawarte umowy przewidują w przypadku braku ich realizacji przez Spółkę obciążenie jej karami umownymi co w efekcie spowoduje całkowitą jej niewypłacalność. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Jak wynika z brzmienia przytoczonych przepisów katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd jest uprawniony do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Z treści powołanego przepisu wynika również, że wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonego przez niego aktu lub czynności organu administracji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym zauważyć należy, że przytoczone przez wnioskodawcę argumenty przemawiające za wstrzymaniem wykonania decyzji winny być poparte stosownymi dokumentami. Sąd rozpoznając wniosek i badając wskazane przez stronę okoliczności uzasadniające przyznanie ochrony tymczasowej, musi mieć możliwość zweryfikowania powołanych faktów na podstawie przedłożonych dokumentów. Przedstawienie wszelkich informacji wraz z odpowiednią dokumentacją ciąży na wnioskodawcy, jako zobowiązanym do wykazania zaistnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że we wniosku Skarżąca podała wprawdzie, że egzekucja należności podatkowych narazi Spółkę na utratę płynności finansowej i brak możliwości zrealizowania zawartych umów o świadczenie usług, jednakże nie przedłożyła żadnych dokumentów potwierdzających te okoliczności. Skarżąca powinna wykazać prawdziwość podniesionych faktów, np. przedkładając stosowną dokumentację księgową. Podobne stanowisko zajął NSA w postanowieniu z dnia 16 kwietnia 2014 r. II FZ 393/14, w którym zwrócił uwagę na lakoniczność uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji i wskazując, że ogólnikowe wskazanie, iż wykonanie decyzji zagraża bezpowrotną utratą majątku samo przez się nie oznacza wykazania przez stronę, że okoliczności te, stanowiące w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a., podstawę wstrzymania przez sąd administracyjny wykonania decyzji, rzeczywiście istnieją. Poza tym Skarżąca nie dołączyła do wniosku (do czego była zobowiązana) żadnych dokumentów potwierdzających zaistnienie przewidywanych skutków wykonania zaskarżonej decyzji. Tym samym strona uniemożliwiła sądowi zapoznanie się oraz ocenę jej stanu majątkowego, co jest niezbędne do oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem sądu, uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności), świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione. Podobne stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 19 kwietnia 2012 r. (II FSK 404/12 (LEX nr 1137654) w którym stwierdził, że w sytuacji, gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty konkretnej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem podatnika, koniecznym jest wykazanie konkretnych przesłanek wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Brak szczegółowego wskazania jaką szkodę lub trudne do odwrócenia skutki dla Skarżącej spowoduje wykonanie zaskarżonej decyzji, nie pozwala sądowi stwierdzić czy wystąpiły przesłanki uzasadniające przyznanie ochrony tymczasowej. Ciążące na Skarżącej należności do zapłaty (strona nie wskazała żadnej kwoty) nie świadczą same w sobie o tym, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto, Skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów świadczących o braku środków finansowych na zapłatę zobowiązania. Nie wykazała także, że podjęła próbę uzyskania tych środków np. poprzez zaciągnięcie kredytu. Ponadto zauważyć należy, że Skarżąca składając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie wskazała czy wykonanie zaskarżonej decyzji będzie skutkowało poniesieniem znacznej szkody czy też spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Należy podkreślić, że groźba wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków musi być realna i skonkretyzowana. Skarżąca powinna wykazać istnieje realnej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, wykazując ich rozmiar. W ocenie Sądu Skarżąca nie wykazała w jaki sposób zapłata ww. należności spowoduje utratę płynności finansowej, a w dalszej kolejności doprowadzi do zaciągnięcia nowych zobowiązań finansowych czy do bankructwa. Za niewystarczające należy bowiem uznać ograniczenie się do stwierdzenia, że z uwagi na brak rezerwy środków finansowych nie będzie mogła pokryć własnych zobowiązań i dalej funkcjonować na rynku oraz realizację zawartych umów. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że rodzaj nałożonego w rozpoznawanej sprawie obowiązku (zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług) co do zasady nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne ze swej natury odwracalne. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje bowiem możliwość zwrotu uiszczonej kwoty. Na marginesie zauważyć należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (vide: postanowienie z dnia 15 marca 2012 r., sygn. akt I GSK 289/12). Zdaniem Sądu, w rozpoznawanym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Strona nie wykazała, że w sprawie wystąpiło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca nie wskazując, na której z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. opiera swój wniosek, nie przedstawiła okoliczności przemawiających za przyznaniem jej ochrony tymczasowej w formie przewidzianej przez art. 61 § 3 p.p.s.a. Wobec powyższego Sąd, na podstawie przepisów art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił orzec jak w sentencji postanowienia.