I SA/Sz 229/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA – Bolesław Stachura po rozpoznaniu w dniu [...] czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. B. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. z dnia [...] lutego 2025 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia odrzucić skargę. K. B. zaskarżył decyzję Dyrektora Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. z 13 lutego 2025 r. nr 9016.65119.8.2025 umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatu D. Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z siedzibą w Z. nr 0300-2023-004279 z 23 lutego 2024 r. o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu działania rolno-środowiskowo-klimatycznego za 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie u z n a ł, co następuje. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. - p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Należy wyjaśnić, że brak wyczerpania środków zaskarżenia stanowi inną przyczynę, o której mowa w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. i skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. m.in. postanowienie NSA z 25 września 2007 r. sygn. akt II GSK 136/07 – orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 – k.p.a.) postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Stosownie do art. 127 § 2 k.p.a. właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy. Zgodnie z art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2023 r. poz. 1199), w postępowaniu administracyjnym organem wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w stosunku do dyrektorów oddziałów regionalnych jest Prezes Agencji, a w stosunku do kierowników biur powiatowych - dyrektor oddziału regionalnego. Zaskarżona do sądu decyzja o umorzeniu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatu D. Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nr 0300-2023-004279 z 23 lutego 2024 r. o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu działania rolno-środowiskowo-klimatycznego za 2022 r. została wydana przez Dyrektora Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. działającego jako organ I instancji. Od decyzji takiej służy zatem odwołanie do Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, a nie skarga do sądu administracyjnego. Błędne pouczenie w zaskarżonej decyzji o przysługującej skardze nie sprawia przy tym, ze skarga ta staje się z tego powodu dopuszczalna. Wobec powyższego wyżej okoliczności faktycznych i prawnych należało uznać, że niniejsza skarga - jako niedopuszczalna - podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. Jednocześnie zgodnie z art. 46 § § 2 pkt 1 lit. b) w zw. z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2024 r. poz. 935 ze zm. - p.p.s.a.) skarga powinna zawierać numer PESEL skarżącego, będącego osobą fizyczną. W sytuacji, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do uzupełnienia pisma lub poprawienia w terminie siedmiodniowym, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Niezachowanie określonego w art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. wymogu podania w skardze, będącej pierwszym pismem w sprawie, numeru PESEL, jest brakiem formalnym, który powinien być uzupełniony w trybie art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., bez względu na to, czy ten numer znajduje się w aktach administracyjnych, którymi dysponuje sąd (zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 lipca 2023 r. II GPS 3/22 – orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie skarżący nie uzupełnił braku formalnego skargi przez podanie numeru PESEL w wyznaczonym terminie 7 dni, pomimo że został do tego wezwany w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału I z 24 kwietnia 2025 r. Przesyłka zawierająca wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi została doręczona na adres wskazany w skardze 29 kwietnia 2025 r., w związku z czym termin uzupełnienia braku formalnego upłynął z 6 maja 2025 r., co również skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.