I SA/Sz 235/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA – Joanna Wojciechowska po rozpatrzeniu w dniu 4 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 19 grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie przeprowadzenia dowodu w postaci powołania biegłego w celu wydania opinii p o s t a n a w i a: odrzucić skargę Pismem z dnia 30 stycznia 2019 r. W. M. – dalej: "Skarżący" wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 19 grudnia 2018 r. nr [...]; [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od lutego do września, listopad i grudzień 2012 r. oraz luty, marzec, lipiec i sierpień 2013 r. oraz na niezaskarżalne postanowienie ww. organu z dnia 19 grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie przeprowadzenia dowodu w postaci powołania biegłego w celu wydania opinii. Powyższe skargi zostały rozdzielone przez Sąd. I tak skarga na ww. decyzję została zarejestrowana pod sygn. akt I SA/Sz 234/19, zaś skarga na ww. postanowienie została zarejestrowana pod sygn. akt I SA/Sz 235/19. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: W myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.", Sąd odrzuca skargę jeżeli jest ona niedopuszczalna z przyczyn innych aniżeli enumeratywnie wskazane w art. 58 § 1 pkt 1-5 P.p.s.a. Niedopuszczalność skargi z przyczyn o jakich mowa w art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. należy odnieść m.in. do zakresu kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny. Warunkiem merytorycznego rozpatrzenia skargi przez sąd administracyjny jest bowiem złożenie jej na akt lub czynność objętą zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, określonej w art. 3 § 2 P.p.s.a. Zaskarżone postanowienie nie należy bowiem do żadnej z grup postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 i 3 P.p.s.a., podlegających kognicji sądów administracyjnych. Stosownie do powołanej regulacji kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.). Przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.) - dalej: "O.p." stanowią, że na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi (art. 236 § 1 O.p.). Postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji (art. 237 O.p.). Objęte skargą postanowienie o odmowie przeprowadzenia dowodu w postaci powołania biegłego w celu wydania opinii z zakresu budownictwa ani nie jest postanowieniem kończącym postępowanie ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Przepisy ustawy, w tym art. 188 oraz art. 216 O.p. na podstawie, których zostało wydane zaskarżone postanowienie, nie przewidują wniesienia zażalenia na postanowienie dowodowe. Zaskarżone postanowienie nie jest więc zaskarżalne w drodze zażalenia. Nie kończy ponadto postępowania w sprawie. Zostało wydane w toku postępowania głównego i nie rozstrzygało sprawy co do jej istoty. Nie ma również przepisów szczególnych, które przewidywałyby kontrolę sądowoadministracyjną tego rodzaju postanowień. Na niezaskarżalny charakter takiego postanowienia wskazuje także doktryna (por. P. P. w komentarzu do art. 188 O.p., opublikowanym w programie prawniczym LEX 2011). Reasumując, skoro ustawa podatkowa nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie przeprowadzenia określonego dowodu, to takie postanowienie nie może, w myśl dyspozycji art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. stanowić samodzielnego przedmiotu skargi. Skarżący może natomiast kwestionować zaskarżone postanowienie w ramach skargi na orzeczenie kończące postępowanie w sprawie (ostateczną decyzję), albowiem postanowienie o odmowie przeprowadzenia dowodu zostało wydane na etapie postępowania odwoławczego. Sąd podkreśla, że Skarżący wniósł również skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 19 grudnia 2018 r., z dnia 19 grudnia 2018 r. nr [...]; [...] - a zatem w ramach tego postępowania Sąd dokona kontroli zaskarżonego postanowienia w przedmiocie odmowy przeprowadzenia dowodu. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a., Sąd odrzucił skargę, jako niedopuszczalną.