I SA/Sz 240/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska, Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Furtak-Biernat, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 września 2017 r. sprawy ze skargi A. J. na decyzję Zarządu Województwa z dnia 3 stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z tytułu zwrotu środków otrzymanych w ramach umowy o dofinansowanie na realizację projektu oraz ich zwrot wraz z odsetkami oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Zarząd Województwa [...], działający jako Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa [...] na lata 2007-2013 (zwany dalej: "IZ RPO WZ" lub "Organem"), po rozpoznaniu wniosku A. J. (zwanej dalej też: "Skarżącą" lub "Stroną") o ponowne rozpoznanie sprawy, utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję nr [...] z dnia [...] r., którą orzekł o solidarnej odpowiedzialności Skarżącej za zaległości [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością - obecnie w likwidacji (dalej zwanej też "Spółką" lub "Beneficjentem") określone w decyzji administracyjnej Zarządu Województwa [...] nr [....] z dnia [...] r., z tytułu braku zwrotu środków otrzymanych w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2007-2013 na podstawie umowy o dofinansowanie nr [....] z dnia [...] r. na realizację projektu pn. ,,[...]". Zasadnicze ustalenia stanu faktycznego są następujące: Województwo [...] reprezentowane przez Zarząd Województwa [...], pełniące na podstawie art. 25 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2016 r., poz. 383 ze zm., zwana dalej "u.z.p.p.r.") rolę Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa [....] na lata 2007 - 2013 zawarło w dniu [...] r. z pierwotnym Beneficjentem – A. J., prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą "[...]" A. J. z siedzibą przy ul. [....] w W. (następnie przekształconym w spółkę kapitałową o nazwie [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą przy ul. [...] w Sz.), umowę o dofinansowanie nr [...] (zwana dalej "Umową") na realizację projektu pn. "[....]" Oś priorytetowa 1 "Gospodarka - Innowacje - Technologie", Działanie 1.1 "Wzrost konkurencyjności przedsiębiorstw poprzez innowacyjne inwestycje", Poddziałanie 1.1.1 "Inwestycje w mikroprzedsiębiorstwa" Schemat A (zwanego dalej "Projektem"). Pomiędzy przywołanymi podmiotami zawarto dodatkowo aneksy do Umowy nr [....] z dnia [...] r., nr [...] z dnia [...] r., nr [...] z dnia [...] r., nr [...] z dnia [...] r., nr [...] z dnia [...] r., nr [...] z dnia [....] r. oraz nr [...]. z dnia [...] r. Umowa określała szczegółowe zasady dofinansowania Projektu, a także prawa i obowiązki Beneficjenta z tym związane. Zgodnie z jej zapisami IZ RPO WZ zobowiązała się do dofinansowania części wydatków kwalifikowalnych poniesionych na realizację Projektu na podstawie zweryfikowanego przez IZ RPO WZ poprawnego wniosku o płatność. Beneficjent natomiast zobowiązał się do realizacji Projektu w oparciu o wniosek o dofinansowanie, z należytą starannością, w szczególności ponosząc wydatki celowo, rzetelnie, racjonalnie i oszczędnie, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i procedurami w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2007 - 2013 r. (zwanym dalej "RPO WZ") oraz w sposób, który zapewni prawidłową i terminową realizację Projektu, a także osiągnięcie celów zakładanych we wniosku o dofinansowanie (§ 4 ust. 4 Umowy). Dodatkowo, Beneficjent, na podstawie § 4 ust. 3 Umowy, w przypadku zaistnienia konieczności dokonania zmiany formy działalności, przekształceń własnościowych czy innych zmianach, miał obowiązek niezwłocznie powiadomić o tym fakcie IZ RPO WZ, która miała przeprowadzić analizę możliwości dalszej realizacji Umowy przez zmieniony podmiot gdzie w przypadku stwierdzenia braku takiej możliwości Umowa ulegnie rozwiązaniu, a Beneficjent zobowiązany będzie do zwrotu całości, bądź części dofinansowania. Ponadto, Beneficjent w związku z realizacją Projektu i wykonaniem Umowy zobowiązany był do przestrzegania właściwych przepisów pierwotnego i wtórnego prawa wspólnotowego oraz właściwych przepisów prawa polskiego, w tym wszelkich wytycznych do nich, a także obowiązujących odpowiednich reguł, zasad i postanowień wynikających z RPO WZ oraz Uszczegółowienia RPO WZ (§ 9 ust. 5 Umowy). Na podstawie § 15 ust. 6 Umowy Beneficjent zobowiązał się nie dokonywać znaczącej modyfikacji Projektu w rozumieniu art. 57 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego Rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. Urz. UE L 210 z dnia 31 lipca 2006 r. ze zm., zwane dalej "Rozporządzeniem nr 1083/2006") przez okres trzech lat od zakończenia finansowego realizacji Projektu. Pierwotny termin finansowego zakończenia realizacji Projektu ustalony był na dzień [...] r., jednak w wyniku zawierania kolejnych aneksów do Umowy, w tym aneksu z dnia [...] r. nr [...], termin zakończenia finansowej realizacji Projektu ustalono ostatecznie na dzień [...] r. Co za tym idzie ograniczenie w dokonywaniu znaczącej modyfikacji obowiązywać miało do dnia [...] r. Strona pismem z dnia 19 lutego 2013 r. poinformowała IZ RPO WZ o planowanej zmianie podmiotowej, polegającej na wniesieniu aportem prowadzonego przez siebie przedsiębiorstwa do nowopowstałej Spółki. Następnie, Skarżąca zbyła 50% udziałów w nowoutworzonej Spółce w zamian za umorzenie jej zobowiązań względem nabywcy ww. udziałów – J. N. Celem zbadania czy przekształcony w spółkę kapitałową podmiot będzie mógł w dalszym ciągu realizować postanowienia umowne oraz czy zostanie zachowana zasada trwałości rozumiana jako niepoddanie Projektu tzw. zasadniczej modyfikacji w terminie trzech lat od finansowego zakończenia jego realizacji, tj. od dnia [...] r. do dnia [...] r. IZ RPO WZ dokonała analizy przedstawionej przez Stronę dokumentacji oraz złożonych przez nią wyjaśnień. W wyniku powyższego uznano, iż przeniesienie 50% udziałów w Spółce na rzecz J. N. doprowadziło do naruszenia zasady trwałości Projektu poprzez wystąpienie znaczącej modyfikacji Projektu w rozumieniu art. 57 Rozporządzenia nr 1083/2006. Mając na uwadze powyższe IZ RPO WZ pismem z dnia [...] r. poinformowała Skarżącą, iż zgodnie z Wytycznymi do monitoringu i kontroli trwałości projektu w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2007 - 2013 (zwane dalej "Wytycznymi do monitoringu i kontroli trwałości"), w przypadku wystąpienia znaczącej modyfikacji Projektu, skutkującej naruszeniem zasady jego trwałości, zgodnie z art. 98 Rozporządzenia nr 1083/2006, stosuje się korekty finansowe. W przywołanym wyżej piśmie wskazano jednocześnie, iż w celu potwierdzenia poprawności realizacji Projektu oraz stwierdzenia wartości rzeczywistych wydatków kwalifikowalnych, a tym samym należnego dofinansowania, będącego podstawą do naliczenia korekty finansowej, niezbędne jest przeprowadzenie przez IZ RPO WZ kontroli na jego zakończenie, a także zatwierdzenie wniosku o płatność końcową. Ponadto IZ RPO WZ wyraziła zgodę na dokonanie przedmiotowej zmiany podmiotowej, w wyniku której na podstawie § 1 aneksu do Umowy nr [...] z dnia [...] r. dokonano stosownych zmian. W związku z zakończeniem realizacji Projektu oraz złożeniem przez Beneficjenta wniosku o płatność końcową, na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 14 u.z.p.p.r. oraz § 13 Umowy, w dniach 3-4 października 2013 r. oraz w dniu 31 października 2013 r., IZ RPO WZ przeprowadziła kontrolę planową, a następnie doraźną Projektu. W trakcie przeprowadzonych czynności kontrolnych stwierdzono liczne uchybienia i zastrzeżenia, które nie pozwoliły IZ RPO WZ na sprawdzenie prawidłowości realizacji Projektu, w tym kwalifikowalności i poprawności poniesienia wydatków oraz utrzymania przez Beneficjenta założonych wskaźników produktu oraz rezultatu. W protokole pokontrolnym sporządzonym w dniu [...] r. IZ RPO WZ nałożyła na Beneficjenta obowiązek przedstawienia m.in. ewidencji księgowej (rejestru) potwierdzającej nadane na dokumentach numery księgowe (ewidencyjne) oraz ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych wraz z tabelą amortyzacyjną za lata 2010-2013, wskazując przy tym, iż w związku z wystąpieniem znaczącej modyfikacji Projektu na podstawie art. 57 ust. 1 Rozporządzenia nr 1083/2006 na wydatki poniesione w jego ramach zostanie nałożona korekta finansowa. Pismem z dnia 30 grudnia 2013 r. Beneficjent wniósł stosowne wyjaśnienia i przekazał IZ RPO WZ część wymaganych dokumentów. Po przeanalizowaniu powyższego stwierdzono przede wszystkim, iż przedstawione przez Beneficjenta rejestry nie uwzględniają wszystkich zakupionych w ramach Projektu składników majątku w wyniku czego nie jest możliwe określenie ilości i wartości środków trwałych oraz wartości niematerialnych oraz prawnych. W związku z tym IZ RPO WZ wskazała, iż nie jest możliwe potwierdzenie, czy w kwocie odpisu amortyzacyjnego z tytułu zużycia zakupionych w ramach Projektu środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych uwzględniono, jako niestanowiącą kosztów uzyskania przychodów, taką ich część, która odpowiada udziałowi w wydatku otrzymanej dotacji ze środków RPO WZ. Tym samym IZ RPO WZ nie była również w stanie potwierdzić, czy przyjęta metoda dokonywania odpisów amortyzacyjnych nie skutkuje wystąpieniem podwójnego finansowania projektu. Z uwagi na powyższe IZ RPO WZ dwukrotnie tj. w dniu [...] r. oraz w dniu [...] r. wezwała Beneficjenta do przekazania niezbędnych dokumentów dotyczących powyżej wskazanych wątpliwości z jednoczesnym zastrzeżeniem, że ich brak stworzy po stronie IZ RPO WZ uprawnienie do wszczęcia czynności zmierzających do rozwiązania Umowy. W dniu [...] r. do Organu wpłynęło pismo Skarżącej z dnia [...] r. w którym poinformowała ona, że w dniu [...] r. zrezygnowała z pełnienia funkcji członka zarządu [...] sp. z o.o. oraz zbyła całość posiadanych w Spółce udziałów. Następnie ze względu na fakt, iż Beneficjent, pomimo wystosowanych wezwań, nie przedstawił IZ RPO WZ niezbędnych dokumentów, Zarząd Województwa [....] uchwałą nr [...] z dnia [...] r. rozwiązał Umowę na realizację Projektu z uwagi na niewywiązywanie się przez wymienionego z nałożonych na niego obowiązków jak również z powodu odmowy poddania się kontroli gdzie za takie działanie przyjmuje się również utrudnianie jej przeprowadzenia (§ 17 ust 1 pkt 6 i 8 Umowy). Jednocześnie, pismem z dnia [...] r. IZ RPO WZ wezwała Beneficjenta do zwrotu otrzymanych na podstawie Umowy środków w kwocie [...] zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych ze względu na fakt, iż wymieniony wydatkował je z naruszeniem procedur obowiązujących w trakcie realizacji Projektu. W związku z bezskutecznym upływem terminu wskazanego w ww. wezwaniu, w dniu [...] r. wszczęto wobec Beneficjenta postępowanie administracyjne w przedmiocie zwrotu wskazanych środków. W wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego Organ w dniu [...] r. wydał decyzję nr [...] orzekającą od Spółki zwrot środków w kwocie [...] zł wraz z odsetkami jak dla zaległości podatkowych. Ze względu na brak zwrotu środków w terminie wskazanym ww. decyzji, IZ RPO WZ upomnieniem Nr [...] z dnia [...] r. wezwała Beneficjenta do uregulowania należności w niej stwierdzonych, a następnie w dniu [...] r. wystawiła tytuł wykonawczy, który wraz wnioskiem o wszczęcie egzekucji administracyjnej przekazano do właściwego miejscowo Urzędu Skarbowego. Z uwagi na bezskuteczność egzekucji, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Sz. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec Spółki. Następnie zawiadomieniem z dnia [...]. r. poinformowano IZ RPO WZ o wysokości kosztów egzekucyjnych. Mając na względzie art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 885 ze zm. zwana dalej "u.f.p."), zgodnie z którym do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60 u.f.p., tj. należności budżetowych o charakterze publicznoprawnym do których zalicza się m.in. kwoty dotacji podlegające zwrotowi, nieuregulowanych w u.f.p. stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 zwana dalej "k.p.a.") i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm., zwana dalej "o.p." lub "Ordynacją podatkową"), IZ RPO WZ na podstawie art. 61 § 4 kpa oraz art. 116 § 1 o.p. w dniu 9 maja 2016 r. wszczęła z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie ustalenia odpowiedzialności Strony za zobowiązania Spółki określone w decyzji Zarządu Województwa [...] nr [...] z dnia [...] r. Po dokonaniu całościowej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, Zarząd Województwa [...] w dniu [...] r. wydał decyzję nr [...] orzekającą solidarną odpowiedzialność Strony za zaległości Spółki z tytułu braku zwrotu środków otrzymanych w ramach RPO WZ na podstawie Umowy na realizację Projektu określone w decyzji administracyjnej Zarządu Województwa [...] z dnia [...] r. nr [...] z jednoczesnym zobowiązaniem jej do zwrotu wskazanych środków w kwocie [...] zł wraz z odsetkami jak dla zaległości podatkowych liczonymi od daty przekazania środków, tj. od dnia [...] r. do dnia [...] r. (data wydania decyzji pierwszoinstancyjnej) w wysokości [...] zł z zastrzeżeniem, iż w przypadku niedotrzymania terminu płatności wymieniona odpowiada również za odsetki jak dla zaległości podatkowych naliczone po dniu wydania decyzji pierwszoinstancyjnej. Strona nie zwróciła wymaganych środków wraz z odsetkami w terminie wskazanym w decyzji administracyjnej z dnia [...] r., korzystając natomiast z uprawnienia wynikającego z art. 207 ust. 12a u.f.p. pismem z dnia [...] r. (wpływ do IZ RPO WZ w dniu [...]. r.), wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej przywołaną decyzją, nie zgadzając się w całości z jej rozstrzygnięciem. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Strona zarzuciła zaskarżonej decyzji: 1) naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 207 § 1 w zw. z § 9 u.f.p. poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że odpowiedzialność z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowych z udziałem środków europejskich, wykorzystanych z naruszeniem procedur powstaje jeszcze przed wydaniem decyzji, podczas gdy warunkiem powstania obowiązku zwrotu otrzymanej dotacji jest wydanie przez IZ RPO WZ decyzji określającej kwotę przypadającą do zwrotu, a co za tym idzie odpowiedzialność za zobowiązanie nie istnieje przed wydaniem decyzji, 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 116 § 2 o.p. w. zw. z art. 207 § 1 pkt 2 u.f.p. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że możliwe jest pociągnięcie do odpowiedzialności tych osób, które w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu spółki, wykorzystały środki przekazane w ramach dofinansowania z naruszeniem procedur, podczas gdy prawidłowa wykładnia przywołanych przepisów prowadzi do wniosku, że odpowiedzialność osoby trzeciej za zobowiązania spółki obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, 3) sprzeczność istotnych ustaleń IZ RPO WZ z treścią materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie poprzez uznanie, że w okresie, kiedy upływał termin zobowiązania wynikającego z decyzji z dnia [...] r., Spółkę reprezentował jednoosobowy zarząd w osobie Strony, podczas gdy: a) w okresie tym Strona wprawdzie figurowała w Krajowym Rejestrze Sądowym (zwanym dalej KRS) jako członek zarządu Spółki, jednakże 8 miesięcy wcześniej złożyła rezygnację z pełnienia tej funkcji, a przy ustaleniu zakresu odpowiedzialności osób trzecich wskazanych w art. 116 o.p. należy brać pod uwagę datę rezygnacji z pełnienia funkcji członka zarządu, a nie wpis tego zdarzenia w KRS, b) od połowy marca 2014 r., kiedy to Strona złożyła rezygnację z funkcji prezesa zarządu, nie pełniła ona już obowiązków członka zarządu i nie miała jakiegokolwiek wpływu na prowadzenie spraw Spółki, a w przepisie art. 116 § 2 o.p., stanowiącym podstawę odpowiedzialności osoby trzeciej za zobowiązania spółki z ograniczoną odpowiedzialnością jest mowa o "pełnieniu obowiązków", a nie wynikającym wyłącznie z KRS reprezentowaniu Spółki, 4) sprzeczność istotnych ustaleń IZ RPO WZ z treścią materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie poprzez uznanie, że Strona naruszyła procedury poprzez nieprzedstawienie na żądanie przywołanego organu, niezbędnej dokumentacji, podczas gdy ostatecznie wezwanie do przekazania wymaganych przez IZ RPO WZ dokumentów zostało wysłane do Spółki, już po sprzedaży przez nią udziałów w Spółce i po złożeniu rezygnacji z funkcji prezesa zarządu Spółki. W związku ze skorzystaniem przez Stronę z prawa do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, IZ RPO WZ przeprowadziła postępowanie wyjaśniające, obejmujące całościową ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, z uwzględnieniem podniesionych zarzutów oraz pełną analizę stanu faktycznego i prawnego sprawy, co pozwoliło na odniesienie się do przedmiotowego wniosku jak poniżej. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Organ decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] r. nr [...] zobowiązującą Skarżącą do zwrotu środków w kwocie [...] zł wraz z odsetkami jak dla zaległości podatkowych liczonymi od daty przekazania środków tj. od dnia [...] r. do dnia [...] r. (data wydania decyzji pierwszoinstancyjnej) w wysokości [...] zł z zastrzeżeniem, iż w przypadku niedotrzymania terminu płatności Skarżąca będzie odpowiadała również za odsetki jak dla zaległości podatkowych naliczone po dniu wydania decyzji pierwszoinstancyjnej. W uzasadnieniu decyzji Organ podkreślił, że podstawą prawną wydania decyzji z dnia [...] r. od której wniesiono wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie był art. 207 ust. 1 i ust. 9 u.f.p., a art. 108 § 1 o.p., zgodnie z którym o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej organ podatkowy orzeka w drodze decyzji. W związku z powyższym, niemożliwym było naruszenie w zaskarżonej decyzji przepisu prawa materialnego jakim jest art. 207 u.f.p. poprzez jego błędne zastosowanie bowiem w omawianym orzeczeniu nie został on zastosowany. Ponadto, powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2007 r. (sygn. akt III SA/Wa 96/07), zgodnie z którym decyzja o odpowiedzialności osób trzecich jest decyzją konstytutywną, w której organ zobowiązuje tę osobę do uregulowania zaległości podatnika (odpowiednio dłużnika) Organ podniósł, iż dopiero w dniu wydania konstytutywnej decyzji Zarządu Województwa [...] z dnia [...] r. ukształtowało się zobowiązanie wobec osoby trzeciej, tj. Strony, które jednocześnie na nią przeniesiono. Podkreślił przy tym, iż decyzja o odpowiedzialności podatkowej jest odrębną w stosunku do decyzji wymierzającej lub określającej podatek podatnikowi co oznacza, że w postępowaniu w sprawie ustalenia odpowiedzialności osoby trzeciej nie można kwestionować wcześniejszych ustaleń dokonanych przez organ administracji w toku postępowania podatkowego wobec podatnika, dotyczących m.in. podstawy opodatkowania czy wysokości podatku. W dalszej kolejności Organ wykazał istnienie podstaw do orzeczenia o odpowiedzialności osoby trzeciej, tj. Strony, podnosząc, iż podstawą prawną wydanej przez IZ RPO WZ decyzji orzekającej o zwrocie środków od Spółki z dnia [...] r., było wykorzystanie przez wymienioną środków z naruszeniem procedur tj. art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. Zgodnie z uzasadnieniem ww. decyzji naruszenie procedur przejawiało się w nieprzedstawieniu przez Beneficjenta na żądanie IZ RPO WZ, zawartych m.in. w protokole pokontrolnym oraz w zaleceniach pokontrolnych z dnia [...] r., wymaganych przez nią dokumentów. Natomiast jak wynikało z poczynionych przez Organ ustaleń faktycznych, osobą uprawnioną do reprezentacji Spółki i jej jedynym członkiem zarządu w czasie, w którym naruszono obowiązek przedstawienia IZ RPO WZ ww. dokumentów, była Strona. Podsumowując, Organ wskazał, że ze względu na dokonane ustalenia jak również fakt stwierdzenia bezskuteczności egzekucji w stosunku do Spółki, podtrzymuje swoje stanowisko dotyczące wypełnienia przez Stronę wszystkich przesłanek zawartych w art. 116 o.p. normujących kwestię odpowiedzialności członków zarządu spółek kapitałowych przy jednoczesnym niespełnieniu przez wymienioną warunków uwalniających od wskazanej odpowiedzialności takich jak m.in. zgłoszenie we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości czy braku winy w jego niezgłoszeniu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Skarżąca wniosła o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją z dnia [...] r. i umorzenie postępowania na podstawie art. 145 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. zwanej dalej "p.p.s.a."). Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) art. 116 § 2 o.p. w zw. z art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że możliwe jest pociągnięcie do odpowiedzialności tych osób, które w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu spółki, wykorzystały środki przekazane w ramach dofinansowania z naruszeniem procedur, podczas gdy prawidłowa wykładnia przywołanych przepisów prowadzi do wniosku, że odpowiedzialność osoby trzeciej za zobowiązania spółki obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu; nawet odpowiednie stosowanie przepisu art. 207 ust. 1 pkt. 2 u.f.p. nie pozwala na rozszerzenie odpowiedzialności osoby trzeciej na okres kiedy środki były wykorzystywane niezgodnie z przeznaczeniem, ponieważ zobowiązanie do zwrotu środków powstaje dopiero w momencie wydania przez instytucję zarządzającą decyzji określającej kwotę przypadającą do zwrotu; 2) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na sprzeczności istotnych ustaleń organu z treścią materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie poprzez uznanie, że w okresie, kiedy upływał termin zobowiązania wynikającego z decyzji z dnia [...] r., Spółkę reprezentował jednoosobowy zarząd w osobie Skarżącej, podczas gdy: a) w okresie tym skarżąca wprawdzie figurowała w Krajowym Rejestrze Sądowym jako członek zarządu Spółki, jednakże 8 miesięcy wcześniej złożyła rezygnację z pełnienia tej funkcji, a przy ustaleniu zakresu odpowiedzialności osób trzecich wskazanych w art. 116 o.p. należy brać pod uwagę datę rezygnacji z pełnienia funkcji członka zarządu, a nie wpis tego zdarzenia w KRS; b) od [...] r., kiedy to Skarżąca złożyła rezygnację z funkcji prezesa zarządu, nie pełniła ona już obowiązków członka zarządu i nie miała jakiegokolwiek wpływu na prowadzenie spraw Spółki, a w przepisie art. 116 § 2 o.p., stanowiącym podstawę odpowiedzialności osoby trzeciej za zobowiązania spółki z ograniczoną odpowiedzialnością jest mowa o ,,pełnieniu obowiązków", a nie wynikającym wyłącznie z KRS reprezentowaniu Spółki, 3) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na sprzeczności istotnych ustaleń organu z treścią materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie poprzez uznanie, że Skarżąca naruszyła procedury nie przedstawiając na żądanie tego organu wymaganej dokumentacji, podczas gdy ostatecznie wezwanie do przekazania wymaganych przez organ dokumentów zostało wysłane do Spółki, już po sprzedaży przez nią udziałów w Spółce i po złożeniu rezygnacji z funkcji prezesa zarządu Spółki; Skarżąca nie miała więc żadnego wpływu ani na odbiór ponaglenia z dnia [...] r. znak: [...] ani na udzielenie odpowiedzi, a to brak odpowiedzi na przedmiotowe wezwanie stanowił podstawę do wszczęcia przez IZ RPO WZ czynności zmierzających do rozwiązania umowy o dofinansowanie. W uzasadnieniu skargi Skarżąca przedstawiła szeroką argumentację na poparcie stawianych zarzutów. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna i jako taka podlegała oddaleniu. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 powołanej ustawy). Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm. dalej jako: "p.p.s.a."). Spór w rozpatrywanej sprawie dotyczy istnienia podstaw do wydania wobec Skarżącej decyzji o solidarnej odpowiedzialności Jej – jako byłego członka zarządu - za zaległości Spółki określone w decyzji administracyjnej Zarządu Województwa [...] nr [...] z dnia [...] r., z tytułu braku zwrotu środków otrzymanych w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2007-2013 na podstawie Umowy o dofinansowanie. Organ bowiem, jak już wspomniano, decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] r. nr [...] zobowiązującą Skarżącą do solidarnego zwrotu środków w kwocie [...] zł wraz z odsetkami jak dla zaległości podatkowych liczonymi od daty przekazania środków tj. od dnia [...] r. do dnia [...] r. (data wydania decyzji pierwszoinstancyjnej) w wysokości [...] zł z zastrzeżeniem, iż w przypadku niedotrzymania terminu płatności Skarżąca będzie odpowiadała również za odsetki jak dla zaległości podatkowych naliczone po dniu wydania decyzji pierwszoinstancyjnej. Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 67 u.f.p., do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60 u.f.p., tj. należności budżetowych o charakterze publiczno-prawnym do których zalicza się m.in. kwoty dotacji podlegające zwrotowi, w zakresie nieuregulowanym w u.f.p. stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego i odpowiednio przepisy działu III Ordynacji podatkowej. Zgodnie ze znajdującym się w Dziale III Ordynacji podatkowej art. 116 § 1, za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu 1) nie wykazał, że: a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne w rozumieniu ustawy z dnia 15 maja 2015 r. Prawo restrukturyzacyjne (Dz. U. z 2015 r. poz. 978 ze zm.) albo zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, o którym mowa we wskazanej ustawie, albo b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy; 2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Jak wynika zatem, z treści art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, przesłankami orzekania o odpowiedzialności członka zarządu spółki kapitałowej za jej zaległości są przede wszystkim: 1) bezskuteczność egzekucji w stosunku do spółki w całości lub w części; 2) niewykazanie przez członka zarządu, że złożono we właściwym czasie wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie układowe, albo wykazanie braku winy (jakiejkolwiek) w niepodjęciu działań w tym kierunku; 3) niewskazanie przez członka zarządu mienia spółki umożliwiającego zaspokojenie znacznej części zaległości podatkowych spółki. Ponadto, zgodnie z art. 116 § 2 Ordynacji podatkowej odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu. Natomiast zgodnie z art. 116 § 4 tej ustawy przepisy § 1-2 stosuje się również do byłego członka zarządu. Uzasadniając pierwszy z podniesionych w skardze zarzutów Skarżąca podniosła, iż Organ dokonał rozszerzającej wykładni art. 116 § 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. bowiem w sposób nieuzasadniony dopuścił możliwość rozciągnięcia odpowiedzialności na nieistniejące w momencie sprawowania funkcji członka zarządu zobowiązania. Zdaniem Skarżącej, to nie naruszenie procedur, lecz decyzja określająca obowiązek zwrotu środków przekazanych w ramach Umowy jest źródłem zobowiązania. Z powyższym stanowiskiem Sąd nie może się zgodzić. Przede wszystkim nie sposób podzielić słuszności poglądu, iż zobowiązanie do zwrotu środków przez Spółkę – Beneficjenta, powstało dopiero w wyniku wydania decyzji z dnia [...] r. określającej Spółce obowiązek zwrotu środków przekazanych w ramach Umowy. Wskazana decyzja wbrew stanowisku Skarżącej nie jest decyzją o charakterze konstytutywnym. Zauważyć należy, że w tym przedmiocie wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny ( m.in. w wyroku z dnia 13.06.2017 r. sygn. akt II GSK 3644/15) który wyjaśnił, że " (:...) decyzja wydana na podstawie przepisu art. 207 u.f.p. ma charakter deklaratoryjny. Decyzja określająca przypadającą do zwrotu kwotę dofinansowania nie tworzy nowego stosunku prawnego. Obowiązek zwrotu dofinansowania powstaje z chwilą zaistnienia przesłanek przewidzianych przepisami prawa. Takie stanowisko uzasadnione jest treścią art. 207 ust. 9 u.f.p., z którego wynika, że po bezskutecznym upływie terminu wyznaczonego przez organ w wezwaniu do zwrotu środków wykorzystanych z naruszeniem procedur, organ wydaje decyzję "określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki (...)" . Jest to zatem decyzja, w której tę kwotę organ jedynie określa - wskazując jej wysokość, a nie ustala – decydując władczo o powstaniu należności we wskazanej wysokości. Taki wniosek potwierdza również treść art. 207 ust. 1 u.f.p., w którym przewidziano, że środki pobrane nienależnie "podlegają zwrotowi wraz z odsetkami liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 9". Ustawodawca uznał zatem, że środki wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, z naruszeniem procedur bądź pobrane nienależnie lub w nienależnej wysokości, są środkami nienależnymi już od dnia przekazania tych środków beneficjentowi, nie zaś z upływem 14 dni od wydania decyzji ustalającej tę należność. Istotą decyzji konstytutywnej jest to, że termin płatności należności (zobowiązania) wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania (art. 47 § 1 Ordynacji podatkowej) i z upływem tego terminu podatek przekształca się w zaległość podatkową (art. 51 § 1 Ordynacji podatkowej), od której odsetki za zwłokę naliczane są dopiero z tą chwilą. W przypadku zaś decyzji wydawanej na podstawie art. 207 u.f.p., te odsetki biegną od dnia wypłacenia środków beneficjentowi, jest to zatem decyzja deklaratoryjna. Organ wskazuje zatem w takiej decyzji jedynie kwotę nienależnie pobranego dofinansowania do zwrotu, obowiązek zaś zwrotu tych środków powstaje z mocy prawa (...)." Tak też organ uczynił w decyzji z dnia [...] r. tj. orzekł zwrot środków otrzymanych przez Beneficjenta, którym stała się Spółka wraz z odsetkami liczonymi od daty przekazania środków tj. [...] roku. Fakt, iż decyzja orzekająca o zwrocie środków przez Beneficjenta nie jest decyzją konstytutywną, a deklaratoryjną potwierdza też poza wyżej wymienionym wyrokiem NSA, orzecznictwo wojewódzkich sądów administracyjnych (tak np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 lipca 2017 r. sygn. akt V SA/Wa 1927/16, czy też wyrok WSA w Krakowie I SA/Kr 1029/15 z dnia 10 września 2015 r.) Zgodzić należy się zatem z argumentacją organu, iż decyzja ta jedynie potwierdza istnienie zobowiązania do zwrotu środków, które powstało z mocy prawa. Zauważyć dodatkowo trzeba, że już w przypadku zaistnienia samych przesłanek z art. 207 § 1-3 środki te podlegają zwrotowi. Wynika to jednoznacznie z art. 207 ust. 1 u.f.p. Jeśli beneficjent zwróci środki dobrowolnie, decyzji nie wydaje się, choć środki i tak podlegają obowiązkowi zwrotu. Akt administracyjny w postaci ostatecznej decyzji orzekającej zwrot środków jest natomiast potrzebny w sytuacji, w której Beneficjent nie zwrócił środków dobrowolnie i niezbędny jest tytuł wykonawczy, w oparciu, o który środki te mogą zostać odzyskane w postępowaniu egzekucyjnym. Wskazany w art. 207 ust. 1 u.f.p. upływ 14-dniowego terminu nie powoduje, iż wskazane w decyzji zobowiązanie przekształca się w zaległość. Jego upływ pozwala jedynie na wszczęcie postępowania egzekucyjnego co do zaległości wskazanej w decyzji, która powstała już wcześniej z mocy prawa. W badanej sprawie, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, podstawą prawną wydanej przez organ decyzji z dnia [...] r. orzekającej zwrot środków od Spółki, było wykorzystanie przez wymienioną środków z naruszeniem procedur tj. art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. Jak wyjaśniono bowiem w powyższej decyzji zgodnie m.in. z zapisami § 9 ust. 2 pkt 2 Umowy Beneficjent zobowiązał się do przedstawiania na żądanie IZ RPO WZ wszelkich dokumentów, informacji i wyjaśnień związanych realizacją projektu w wyznaczonym terminie. Zgodnie zaś z § 12 ust. 3 pkt 1 Umowy zobowiązał się on do zapewnienia podmiotom przeprowadzającym kontrolę pełnego wglądu we wszystkie dokumenty, zaś z mocy § 12 ust. 4 Umowy, nieudostępnienie wszystkich wymaganych dokumentów jest traktowane jako odmowa poddania się kontroli. Wskazano też, iż przez naruszenie procedur o których mowa w art. 184 u.f.p. należy rozumieć także naruszenie postanowień umowy o dofinansowanie. Zgodnie z uzasadnieniem ww. ostatecznej decyzji, naruszenie procedur przejawiało się w nieprzedstawieniu przez Beneficjenta na żądanie organu zawartych m.in. w protokole pokontrolnym oraz w zaleceniach pokontrolnych z dnia [...] r., wymaganych przez organ dokumentów. Nie ma żadnych podstaw aby powyższe ustalenia zawarte w ostatecznej decyzji organu kwestionować. Jak wynika z poczynionych przez organ ustaleń, osobą uprawnioną do reprezentacji Spółki i jej jedynym członkiem zarządu w czasie, w którym naruszono obowiązek przedstawienia IZ RPO WZ ww. dokumentów, była Skarżąca. Sąd zauważa, że protokół kontrolny z dnia [...] r. podpisała w imieniu Spółki - Skarżąca w dniu [...] r., do protokołu tego Spółka reprezentowana przez Skarżącą pismem z dnia [...] r., złożonym w dniu [...] r. złożyła wyjaśnienia. Następnie zaś Organ w dniu [...] sporządził zalecenia pokontrolne, w których wskazano jednoznacznie jakie wymagane dokumenty Beneficjent jest zobowiązany dostarczyć Organowi. Powyższe zalecenia doręczono na piśmie Spółce w dniu [...] r. co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru znajdujące się w aktach sprawy. W zaleceniach wskazano 14 dniowy termin ich wykonania, w którym mieściło się również przedstawienie wymaganych dokumentów. Termin przedłożenia żądanych dokumentów upływał zatem w dniu [...] r. Mimo to dokumentów tych w terminie nie przedłożono, a co więcej w tym terminie Spółka nie udzieliła żadnej odpowiedzi na wydane zalecenia. Tym samym już we wskazanym momencie naruszono postanowienia Umowy o dofinansowanie, a przez to nastąpiło naruszenie procedur o których mowa w art. 184 u.f.p. Nie ma żadnych wątpliwości, a nawet sporu, że we wskazanym okresie tj. do dnia [...] r. Skarżąca pełniła obowiązki członka zarządu Spółki – Beneficjenta. Konsekwentnie twierdzi ona bowiem, iż złożyła rezygnację z pełnienia tej funkcji w dniu [...] r. o czym poinformowała organ pismem z dnia [...] r. które wpłynęło do organu w dniu [...] r. Niezależnie od powyższego zalecenia pokontrolne przesłano również Skarżącej w dniu [...] r. na podany przez nią w wyjaśnieniach do protokołu kontroli z dnia [...] r. adres elektroniczny, wiadomość ta jak wynika z akt sprawy w tym samym dniu tj. [...] r. została odebrana. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika zatem jednoznacznie, że w trakcie czynności kontrolnych, kierowana do Beneficjenta korespondencja, prowadzona była ze Skarżącą, tj. przy jej czynnym udziale, co potwierdza, iż Skarżąca w tym okresie faktycznie pełniła obowiązki członka zarządu Spółki i miała wpływ na prowadzenie jej spraw. A końcowo, co najważniejsze również w dniu w którym upływał wynikający z zaleceń pokontrolnych termin przedłożenia wskazanych tam dokumentów Skarżąca nadal pełniła funkcję członka zarządu Spółki, jak bowiem twierdzi rezygnację złożyła w dniu [...] r. Należy w tym miejscu przypomnieć w tym miejscu, iż podstawą wydanej przez IZ RPO WZ decyzji orzekającej zwrot środków od Spółki było wykorzystanie ich z naruszeniem procedur, które polegało na nieprzedstawieniu przez Skarżącą, na żądanie IZ RPO WZ zawarte m.in. w protokole pokontrolnym, sporządzonym w dniu [...] r. oraz w zaleceniach pokontrolnych zawartych w piśmie z dnia [...] r, wymaganych dokumentów. Upływ terminu do przedstawienia dokumentów wskazanego w ostatnim z tych pism miał miejsce w dniu [...] r., a zatem w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu Spółki przez Skarżącą. Ze względu na poczynione wyżej rozważania oraz stwierdzenie bezskuteczności egzekucji w stosunku do Spółki. Sąd zgadza się ze stanowiskiem, iż ziściły się wszystkie przesłanki zawarte w art. 116 Ordynacji podatkowej normującym kwestię odpowiedzialności członków zarządu spółek kapitałowych przy jednoczesnym niespełnieniu przez Skarżącą warunków uwalniających ją od odpowiedzialności. Nie ma bowiem wątpliwości, iż Skarżąca nie wykazała, że we właściwym czasie zgłosiła wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne w rozumieniu ustawy z dnia 15 maja 2015 r. Prawo restrukturyzacyjne (Dz. U. z 2015 r. poz. 978 ze zm.) albo zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, o którym mowa we wskazanej ustawie. Nie wykazała też, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jej winy. Ponadto Skarżąca nie wskazała mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych Spółki w znacznej części. Sąd podziela też stanowisko organu, że art. 67 u.f.p. odsyła do odpowiedniego stosowania przepisów Ordynacji podatkowej, w tym art. 116 § 2 tej ustawy, normującego kwestię odpowiedzialności członków zarządu. Zgodnie z jego brzmieniem omawiana odpowiedzialność obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu co w rozpatrywanej sprawie oznaczać będzie, iż istnieje możliwość pociągnięcia do odpowiedzialności osoby, która w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu spółki, wykorzystała środki z naruszeniem procedur o których mowa w art. 184 u.f.p. Z takim rozumieniem odpowiedniego stosowania art. 116 Ordynacji podatkowej w niniejszej sprawie Sąd w pełni się zgadza. Jest ono zgodne w podjętą w składzie siedmiu sędziów uchwale Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2014 r. (sygn. akt III CZP), zgodnie z którą pojęcie "odpowiedniości" stosowania określonego przepisu prawa oznacza, że niektóre jego postanowienia będzie można stosować bez żadnej modyfikacji, inne trzeba będzie odpowiednio zmodyfikować, a jeszcze innych w ogóle nie będzie można stosować. Jak już zaś wspomniano nie ma absolutnie żadnych wątpliwości, iż decyzja orzekająca o zwrocie środków przez Beneficjenta nie jest decyzją konstytutywną, a zatem zaległość wynikająca z wykorzystaniem środków z naruszeniem procedur o których mowa w art. 184 u.f.p. nie wynika z tej decyzji, lecz powstała wcześniej wskutek wykorzystania tych środków z naruszeniem procedur czego efektem jest obowiązek jej zwrotu z mocy prawa, z odsetkami liczonymi od dnia przekazania tych środków Beneficjentowi. W czasie zatem w którym naruszono procedury i przez co zaktualizował się obowiązek zwrotu środków, Skarżąca bez wątpienia pełniła obowiązki członka zarządu Beneficjenta. Wobec powyższego nie ma też znaczenia, że kolejne pismo wzywające Beneficjenta do przedłożenia dokumentów, których żądano już wcześniej i których Spółka w okresie pełnienia przez Skarżącą funkcji członka zarządu Spółki nie przedłożyła, doręczono Spółce już po rezygnacji Skarżącej z funkcji członka zarządu. Ważne jest, że Spółka już w okresie niespornego pełnienia tych obowiązków przez Skarżącą nie przedłożyła wymaganych dokumentów czym naruszyła Umowę o dofinansowanie, a co stanowiło naruszenie procedury o której mowa w art. 184 u.f.p. Wobec powyższego, zdaniem Sądu bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy są dalsze, poruszane zarówno przez Skarżącą w skardze zarzuty jak i podnoszone przez Organ kwestie, związane z odebraniem przez nią pisma z dnia [...] r., zawierającego kolejne wezwanie do przedłożenia dokumentów wskazanych w zaleceniach pokontrolnych, czy też zarzuty związane ze sporem dotyczącym tego, czy mimo złożenia rezygnacji ze stanowiska członka zarządu w dniu [...] r. a także pozostawania przez Skarżącą formalnie członkiem zarządu Spółki wpisanym do KRS, Skarżąca nie tylko była związana ze Spółką w sposób formalny, tj. wynikający z KRS, ale również faktycznie pełniła w niej obowiązki członka zarządu. W efekcie na uwzględnienie nie zasługiwały zarzuty Strony dotyczące naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 7 k.p.a., 77 k.p.a. i art. 80 § 1 k.p.a. poprzez sprzeczne ustalenia z treścią materiału dowodowego. Jak już wskazano bez znaczenia bowiem dla rozstrzygnięcia sprawy były kwestie kto reprezentował Spółkę po dniu [...] r., albowiem wbrew stanowisku Strony zobowiązanie Spółki do zwrotu środków nie powstało na skutek wydania wobec Spółki decyzji z dnia [...] r. Powyższych przepisów postępowania nie naruszono również poprzez błędne zdaniem Strony uznanie (jak wskazuje się w skardze), że Skarżąca naruszyła procedury nie przedkładając żądanych przez organ dokumentów. Według Strony przemawia za tym fakt, że ostateczne wezwanie w tej sprawie wysłano Beneficjentowi już po rezygnacji Strony z członkostwa w zarządzie. Zdaniem Sądu uściślić należy i ponownie podkreślić że to Spółka reprezentowana przez Skarżącą naruszyła procedury, nie przedstawiając żądanych dokumentów i miało to miejsce jeszcze w okresie pełnienia funkcji przez Skarżącą, zatem ustalenia organu nie były błędne. Nie ma w opinii Sądu znaczenia, że Organ także po rezygnacji Skarżącej z członkostwa w zarządzie Spółki przesłał Spółce kolejne pismo z żądaniem przedłożenia wymaganych dokumentów, wskazując że jest to żądanie ostateczne. Istotne jest bowiem to, że jasne żądanie przedłożenia konkretnych dokumentów zawarto w zaleceniach pokontrolnych i Spółka reprezentowana wówczas przez Skarżącą bez wątpienia dokumentów tych, we wskazanym terminie, przed rezygnacją Skarżącej z członkostwa w zarządzie, nie przedstawiła – naruszając już w tym momencie Umowę o dofinansowanie, co już wtedy stanowiło naruszenie procedur o których mowa w art. 184 u.f.p. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd oddalił skargę. Wszystkie przywołane powyżej orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego - http://orzeczenia.nsa.gov.pl.