I SA/Sz 274/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtysiak Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska (spr.) Sędzia WSA Alicja Polańska po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 24 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie opłaty targowej oddala skargę. Sygn. akt I SA/Sz [...] U Z A S A D N I E N I E B. K. (dalej: "Strona" lub "Skarżąca"), zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 20 stycznia 2021 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy K. z 13 października 2020 r. nr PR [...] w przedmiocie określenia Stronie wysokości zobowiązania podatkowego w formie opłaty targowej za prowadzenie sprzedaży odzieży marki [...] w tymczasowym obiekcie budowlanym (namiot), mieszczącym się na posesji zlokalizowanej we wsi D. przy ul. [...], numery działek [...] i 326, [...]. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. Postanowieniem z 22 września 2020 r. znak PR [...] organ I instancji, działając na podstawie art. 165 § 1 i 2 w związku z art. 2 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.2020.1325 j.t. ze zm.; dalej: "O.p.") wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia Stronie zobowiązania podatkowego w postaci opłaty targowej należnej za prowadzenie sprzedaży odzieży marki [...], w poszczególne dni w okresie od 1 czerwca 2020 r. do 12 września 2020 r. w tymczasowym obiekcie budowlanym (namiot), zlokalizowanym w [...] przy ul. [...], [...]. W wyniku przeprowadzonego postępowania, organ I instancji wydał decyzję, w której określił Stronie zobowiązanie podatkowe w wysokości [...] zł. Skarżąca wniosła odwołanie, zaskarżając decyzję w całości i zarzucając naruszenie przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego. Decyzją z 26 czerwca 2020 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że istota sporu sprowadza się do ustalenia osoby zobowiązanej do opłaty targowej za sprzedaż dokonywaną w punkcie handlowym, namiocie oznaczonym jako "[...]", położonym przy ulicy [...] w [...]. Poza sporem pozostaje natomiast okres dokonywania sprzedaży, powierzchnia zajęta na sprzedaż i wysokość stawki opłaty targowej. Jak ustalono w toku prowadzonego postępowania, miejsce, w którym dokonywano sprzedaży nie było własnością Strony. Nieruchomość gruntowa obejmująca dwie działki ewidencyjne o numerach [...] i [...], dla których zorganizowana jest księga wieczysta o numerze [...] stanowi wspólność majątkową małżeńską W. E. [...] i W. J.. W. J. przedłożył w organie I instancji kopię umowy nienazwanej zawartej 1 maja 2020 r. w L. pomiędzy D. C. w ramach przedsiębiorstwa [...] C. D. [...], ul. [...], [...], zwanym w treści umowy "[...]" a W. J. w ramach przedsiębiorstwa Firma Handlowo-Usługowa [...], ul. [...], [...], zwaną w dalszej części umowy "F. ". Jak ustalił organ przedmiotem umowy jest prowadzenie przez [...] działalności polegającej na faktycznym dokonywaniu w imieniu własnym i na swoją rzecz sprzedaży towarów dla klientów, przy czym [...] dokonywać będzie sprzedaży przy wykorzystaniu punktu sezonowego sprzedaży "[...]". Zdaniem organu odwoławczego jest to umowa nie przystająca do stanu faktycznego ustalonego w sprawie. Rozporządzenia umowy wskazują na klasyczną franczyzę, której warunki i zasady opisane w umowie nie przystają do ustaleń dokonanych w sprawie. Treść umowy wzbudza daleko posunięte domniemanie, że jest to fikcyjna umowa, w której tylko wstawiono, w postaci pieczątek, oznaczenie "[...] [...] C. D. [...]" i "[...] (na obu z pozostałymi danymi - adres, NIP i Regon). Wszystkie rozporządzenia umowy w odniesieniu do rzeczonego punktu handlowego brzmią niedorzecznie. Na przykład, właściciel punktu, czyli W. J., zobowiązuje się przygotować punkt zgodnie z wytycznymi D. C., w szczególności zapewnić odpowiednią wizualizację czyli - obowiązkowo oznakować punkt logotypami, banerami i flagami, zapewnić system meblowy zaakceptowany przez D. C., zatrudnić odpowiednią ilość pracowników, oddelegować pracowników na szkolenie z systemów sprzedażowych i procedur organizowane przez D. C. i w terminie przez niego wskazanym. W. J. w świetle omawianej umowy przyjmuje do wiadomości fakt, że jego działania mogą mieć wpływ na postrzeganie marki i samego D. C.. Wśród kolejnych rozporządzeń umownych jest i takie, w którym D. C. zobowiązuje się do tego, aby towar dostarczany przez niego do punktu uwzględniał specyfikę handlu w sezonie letnim, w szczególności jeśli chodzi o dobór asortymentów, wzorów oraz cen dostarczanej odzieży, dodatków i obuwia. Zdaniem organu odwoławczego trudno uznać, by marką, o której stanowi umowa była marka o nazwie "[...] [...] C. D. [...]" z L.. W umowie pojawia się nazwa [...] tylko jako nazwa punktu sezonowego sprzedaży (§1 ust. 1 umowy). W ocenie organu odwoławczego umowa nienazwana, mająca sprawiać wrażenie umowy franczyzy, przedłożona organowi podatkowemu faktycznie nie jest realizowana, czyli de facto nie istnieje. Przedłożono ją organowi podatkowemu w celu uniknięcia opodatkowania opłatą targową. Strona pismem, które wpłynęło do organu I instancji 31 lipca 2020 r. oświadczyła, że nie prowadzi sprzedaży towarów w [...] przy ul. [...], a także poinformowała, że współpracuje z D. C. na podstawie umowy z 28 kwietnia 2020 r., w ramach której D. C. prowadzi punkt sprzedaży w [...] przy ul. [...]. Wraz z pismem Strona przesłała kopię umowy zawartej 28 kwietnia 2020 r. w K. pomiędzy Stroną a D. C., której zapisy wskazują, że D. C. ma pośredniczyć w zawieraniu umów sprzedaży towarów na rzecz Strony. W ocenie organu odwoławczego z treści umowy jednoznacznie wynika, że towary dostarczone do punktu sezonowego, obsługiwanego przez D. C. stanowią, aż do momentu wydania ich klientowi, własność Strony. W związku z powyższym, zdaniem organu, D. C. nie będąc właścicielem towaru, nie mógł dokonywać sprzedaży we własnym imieniu. Zdaniem organu z zapisów ww. umowy w sposób jednoznaczny wynika, że D. C. występujący w umowie jako [...], występuje w roli stałego pośrednika przy zawieraniu umów sprzedaży towarów należących do Strony z klientami w ww. punkcie sezonowym. Usługi pośrednictwa wykonywane są w imieniu i na rzecz Strony. Właścicielem sprzedawanych towarów jest Strona, zaś [...] otrzymuje wynagrodzenie prowizyjne od sprzedaży, przy której jedynie pośredniczy. W związku z powyższym to Strona, jako właściciel towaru dokonywała sprzedaży w ww. punkcie handlowym w okresie od 1 czerwca 2020 r. do 12 września 2020 r. Z kolei D. C. jedynie świadczył usługi dokonując poszczególnych czynności technicznych związanych z zawieraniem przez Stronę umów sprzedaży. O tym, że podmiotem dokonującym sprzedaży była Strona a nie D. C. świadczy także fakt, że to Strona ewidencjonowała sprzedaż dla celów podatku od towarów i usług (kasa rejestrująca należąca do Strony), ponosiła odpowiedzialność i konsekwencje tej sprzedaży i rozliczała tę sprzedaż. Na potwierdzenie powyższego organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu, że w namiocie handlowym, w którym dokonywana była sprzedaż odzieży, zastano pracownicę obsługującą punkt – P. T., która poinformowała, że jej pracodawcą jest K. K.. Były to jedyne dane, jakie były jej znane. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że na pozyskanym paragonie dokumentującym sprzedaż towaru, stwierdzono dane sprzedawcy: [...], ul. [...], [...], [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, Aleja [...], [...], [...]. W ocenie organu, umowa z 1 maja 2020 r. zawarta pomiędzy D. C. a W. J. – właścicielem nieruchomości, na której posadowiony jest namiot, w którym prowadzona jest sprzedaż odzieży marki "[...]" ma na celu zagmatwanie stanu faktycznego i uniknięcia opłacenia opłaty targowej. Zdaniem organu, dokonywanie prostej sprzedaży wyrobów na targowisku, z niejasnym udziałem pośrednika może być sztucznym sposobem działania, w którym zaangażowane są podmioty pośredniczące, pomimo braku uzasadnienia ekonomicznego lub gospodarczego. W ocenie organu, sprzedaży odzieży dokonywała Strona, prowadząc działalność handlową i korzystając z części gruntu znajdującego się pod namiotem, tym samym to Strona jest zobowiązana do uiszczenia opłaty targowej. Z uwagi na powyższe organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Strona zaskarżyła ww. decyzję organu odwoławczego skargą wniesioną do tutejszego Sądu, wnosząc o jej uchylenie w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2019.2325 j.t. ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") oraz o zasądzenie, na podstawie art. 200 P.p.s.a., kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Ponadto, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji z powodu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody skarżącej i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaskarżonej decyzji Strona zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy a także przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 7 w zw. z art. 121 w zw. z art. 122 w zw. 247 § 1 pkt 4 O.p. poprzez: a) brak zebrania i nierozpatrzenie przez organ w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, a tym samym brak należytej dbałości o dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, w szczególności brak należytej oceny treści umowy z 28 kwietnia 2020 r. łączącej Skarżącą z D. C., co doprowadziło do błędnego uznania, że Skarżąca jest zobowiązana do zapłaty opłaty targowej; b) brak należytej dbałości o wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji uznanie, że dla rozstrzygnięcia sprawy nie ma znaczenia fakt, iż P. T. zeznała, że jej pracodawcą jest K. K. oraz nie widniała jako osoba zarejestrowana w ZUS, w sytuacji, gdy powyższe potwierdza, że Skarżąca nie dokonywała sprzedaży za pośrednictwem swoich pracowników i tym samym nie może być obarczona obowiązkiem zapłaty opłaty targowej; 2) art. 15 ust. 1 i ust. 2b ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U.2019.1170 t.j. ze zm.; dalej: "u.p.o.l.") poprzez niewłaściwą jego wykładnię polegającą na uznaniu, że Skarżąca powinna być obarczona obowiązkiem zapłaty opłaty targowej, mimo, iż z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że sprzedaży towaru wykonywała faktycznie osoba trzecia współpracująca ze Skarżącą. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie z powodu braku przesłanek do uznania, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem. Wnosząc o oddalenie skargi, organ odwoławczy podtrzymał w całości stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Jednocześnie organ, działając na podstawie art. 119 pkt 2 P.p.s.a. wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie postępowania uproszczonego. Odpis odpowiedzi na skargę doręczono Skarżącej 6 kwietnia 2021 r. Postanowieniem z 16 kwietnia 2021 r. tutejszy sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowienie jest prawomocne od 5 maja 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 P.p.s.a. Spór dotyczy ustalenia podmiotu zobowiązanego do uiszczenia opłaty targowej za okres od 1 czerwca 2020 r. do 12 września 2020 r. od sprzedaży dokonywanej w tymczasowym obiekcie budowlanym (namiot) zlokalizowanym w [...] przy ul. [...], posadowionym na działkach o numerach ewidencyjnych [...] i [...]. Według Skarżącej, podmiotem tym jest D. C. na podstawie umowy zawartej z nim z 28 kwietnia 2020 r. (którą Skarżąca kwalifikuje jako umowę franczyzy) jako franczyzobiorca Skarżącej, natomiast - według organów obu instancji - podmiotem tym jest Skarżąca, jako sprzedająca, a nie D. C. czy jakikolwiek inny podmiot, w tym W. J. jako współwłaściciel nieruchomości, na terenie której zlokalizowany został ww. punkt sprzedaży, i który pozostawał stroną umowy z 1 maja 2020 r. zawartej z D. C.. W sprawie znajdują zastosowanie następujące uregulowania prawne. Zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.o.l., rada gminy może wprowadzić opłatę targową. Opłatę targową pobiera się od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach, z zastrzeżeniem ust. 2b. Targowiskami, o których mowa w ust. 1, są wszelkie miejsca, w których jest prowadzona sprzedaż (ust. 2). Opłacie targowej nie podlega sprzedaż dokonywana w budynkach lub w ich częściach (ust. 2b). Wskazać także należy, że na terenie [...] w 2020 r. obowiązywała uchwała nr [...] Rady Gminy K. z dnia 16 listopada 2015 r. w sprawie opłaty targowej (Dz.Urz.Woj.Z. z 2015 r. poz.4647 ze zm.; ostatnia zmiana w uchwale nr [...] z dnia 16 kwietnia 2019 r. w sprawie zmiany uchwały w sprawie opłaty targowej (Dz.Urz.Woj.Z. z 2019 r. poz.2134), tj. akt prawa miejscowego określający, m.in. stawki opłaty targowej oraz wskazujący inkasentów tej opłaty. Stawka opłaty targowej w 2020 r. za sprzedaż w punkcie o pow. 50 m kw. wynosiła [...] zł za sprzedaży w okresie od 1 czerwca 2020 r. do 31 sierpnia 2020 r. zaś w okresie od 1 września do 12 września 2020 r. - 50% ww. stawki, tj. [...] zł (§ 2 lit. j i § 3 ww. uchwały). Natomiast na podstawie § 1 ust. 2 lit. a) ww. ostatniej uchwały zmieniającej, w [...] inkasentami opłaty targowej zostali wyznaczeni E. G. i R. A.. Zgodnie zaś z art. 1a ust. 1 u.p.o.l., za budynek uznaje się - obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Stosownie do art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.2020.1333; dalej; "u.p.b."), przez budynek rozumie się taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Obiekt budowlany to budynek, budowla bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych (art. 3 ust. 1 u.p.b.). Budowla, to każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową (art. 3 ust. 3 u.p.b.). Tymczasowy obiekt budowlany to obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przykrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe, przenośne wolno stojące maszty antenowe (art. 3 ust. 5 u.p.b.). Z przywołanych regulacji prawnych wynika, że opłata targowa należna jest od osoby dokonującej sprzedaży na targowisku, przez które należy rozumieć każde miejsce, w którym prowadzona jest sprzedaż. W sprawie za targowisko, w rozumieniu ww. przepisu, należy uznać tymczasowy obiekt budowlany - namiot, w którym dokonywana była sprzedaż towarów. Wskazania wymaga, że ustawodawca nie zawarł w przepisach u.p.o.l. definicji sprzedaży na potrzeby poboru opłaty targowej. Odwołując się zatem do dyrektyw wykładni systemowej, zauważyć należy, że termin ten interpretować należy zgodnie z ustawową definicją tej umowy, zawartą w przepisie art. 535 k.c. Odwołanie się do kodeksowej definicji umowy sprzedaży wiąże interpretatora tekstu prawnego zarówno co do strony przedmiotowej tej definicji, jak i strony podmiotowej. Okoliczność ta przesądza o tym, że tak samo ważny z punktu widzenia zastosowania art. 15 ust. 1 u.p.o.l. jest ten element definicji umowy sprzedaży, który stanowi o tym, że skutkiem tej umowy jest przeniesienie własności i wydanie rzeczy, jak i ten fragment definicji tej umowy, który traktuje o tym, że do dokonania czynności zobowiązujących, o jakich mowa w tym przepisie (przeniesienia własności i zapłaty ceny), zobowiązują się określone podmioty, tj. sprzedawca i kupujący. Odwołanie się do definicji sprzedaży z art. 535 k.c. nie budzi wątpliwości ani w orzecznictwie, ani w doktrynie, gdzie wskazuje się, że z uwagi na to, iż przepis art. 15 u.p.o.l. stanowi wyraźnie o "dokonywaniu sprzedaży", przyjąć należy, że opłatny targowej nie można pobierać od każdej czynności prowadzonej na targowisku, jedynie zawieranie umów sprzedaży w rozumieniu art. 535 k.c. i czynności zmierzające do ich zawarcia nakładają na podmioty wykonujące te czynności obowiązek uiszczenia opłaty (por. G. Dudar, Komentarz do art. 15 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, Lex). W orzecznictwie podkreśla się także, że termin "dokonywanie sprzedaży" należy rozumieć szeroko, obejmuje on nie tylko zawieranie umów sprzedaży w rozumieniu art. 535 k.c., ale również czynności mające miejsce przed sprzedażą (wyrok WSA w Łodzi z dnia 11 marca 2010 r., I SA/Łd 1151/09). W każdym zatem przypadku następuje odwołanie do art. 535 k.c., który stanowi, że przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę. W stosunku zobowiązaniowym sprzedaży zatem występują dwie strony umowy: sprzedawca i kupujący. Nie oznacza to jednak, że przy zawarciu umowy sprzedaży nie mogą towarzyszyć także inne podmioty. Rola tych podmiotów może być różna, mogą one wykonywać czynności czysto faktyczne, takie jak eksponowanie towarów, czy też mogą pośredniczyć w zawarciu umowy sprzedaży. Dalej, w celu ustalenia kto dokonywał sprzedaży towarów, w rozumieniu art. 15 u.p.o.l., należy wskazać, że właścicielem nieruchomości jest W. J.. W rozpoznawanej sprawie występują dwie umowy, które zostały objęte analizą organów celem ustalenia podmiotu zobowiązanego do zapłaty opłaty skarbowej, tj.: - umowa z 1 maja 2020 r. zawarta w L. pomiędzy D. C. w ramach przedsiębiorstwa "[...] [...] C. D. [...]" zwanym w treści umowy "[...]" a W. J. w ramach przedsiębiorstwa Firma Handlowo-Usługowa [...] zwanym w dalszej części umowy "[...]"; - umowa nienazwana z 28 kwietnia 2020 r. zawarta w K. pomiędzy Skarżącą a D. C. w ramach przedsiębiorstwa "[...] [...] C. D. [...]". W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że jak zasadnie uznały organy, na podstawie umowy zawartej 28 kwietnia 2020 r. pomiędzy Skarżącą a D. C. postanowiono, że przedmiotem umowy jest prowadzenie przez D. C. działalności polegającej na dokonywaniu - jako pośrednik Skarżącej; w imieniu i na rachunek Skarżącej - sprzedaży "Towarów" stanowiących własność Skarżącej (tj. wszystkich rzeczy dostarczonych D. C. przez Skarżącą do "Punktu sezonowego" celem sprzedaży na rzecz konsumentów w Punkcie Sezonowym [...]. [...], obejmujących zarówno produkty oznaczone znakiem towarowym [...], [...], jak również produkty oznaczone innymi znakami towarowymi). Jak dalej wskazano w powyższej umowie wszelkie czynności w ramach umowy będą wykonywane wyłącznie w celu zawarcia umów sprzedaży Towarów pomiędzy Skarżącą a klientami zaś D. C. będzie korzystał z logo [...], [...] [...] oraz konow-how stworzonego przez Skarżącą jedynie w związku z realizacją tej umowy, tj. pośrednicząc w sprzedaży Towarów stanowiących własność Skarżącej pomiędzy Skarżącą a jej klientami i działając w imieniu i na rachunek Skarżącej. Ponadto z ww. umowy wynika, że ceny towarów ustala Skarżąca zaś wpływy gotówkowe uzyskane przez D. C. ze sprzedaży Towarów, jest on zobowiązany przekazywać Skarżącej lub konwojentom wskazanym przez Skarżąca, co najmniej jeden raz w tygodniu w terminach uzgodnionych ze Skarżącą. P. D. [...] jest zobowiązany do wpłacania utargów do Skarżącej zawsze, gdy stan gotówki ze sprzedaży Towarów przekroczy [...],- zł. Za wykonywanie ww. obowiązków, jak wynika z treści ww. umowy, D. C. otrzyma od Skarżącej prowizję. Reasumując ww. umowa reguluje wiele kwestii związanych ze sprzedażą towarów należących do Skarżącej, rozliczeń pomiędzy stronami, przejścia własności towarów i roli D. C. w transakcjach sprzedaży, która określona została jednoznacznie jako pośrednictwo i działanie w imieniu i na rachunek Skarżącej. Regulacje umowy nienazwanej z dnia 28 kwietnia 2020 r. - prawidłowo ocenionej przez organ jako umowy niebędącej umową franchisingu skoro D. C. działa na jej podstawie jako pośrednik Skarżącej, dokonując sprzedaży towarów stanowiących własność Skarżącej w jej imieniu i na jej rachunek, przekazując Skarżącej uzyskane ze sprzedaży kwoty za wynagrodzeniem w postaci prowizji - zostały dodatkowo potwierdzone przez organy poprzez ustalenie pozostałych okoliczności faktycznych. Sąd zauważa bowiem, że postanowienia ww. umowy wskazywały, że Skarżąca pozostała sprzedawcą towarów w ww. punkcie a D. C. działał w imieniu i na rachunek Skarżącej jako jej pośrednik w zawieraniu umów sprzedaży z klientami, za co otrzymywał wynagrodzenie w postaci prowizji. Powyższe ustalenia umowne pozostają kompatybilne z pozostałymi okolicznościami faktycznymi rozpoznawanej sprawy. Sąd wskazuje bowiem, że organ I instancji dokonał, przez uprawnionego inkasenta opłaty targowej, także zakupu towaru w ww. namiocie. Na otrzymanym paragonie fiskalnym, jako sprzedawca figuruje Skarżąca. Jak zasadnie wskazał organ to Skarżąca a nie D. C. czy W. J. ewidencjonowała sprzedaż w ww. punkcie dla celów podatkowych – kasa rejestrująca należała bowiem do Skarżącej, to Skarżąca ponosiła de facto konsekwencje tej sprzedaży jak i rozliczała ją płacąc D. C. jedynie wynagrodzenie tytułem pośrednictwa w sprzedaży w formie prowizji. W ocenie sądu, na podstawie tak zgromadzonego materiału dowodowego, organy prawidłowo ustaliły, że w sprawie to Skarżąca dokonywała sprzedaży towarów w ww. punkcie handlowym a nie D. C. czy też W. J.. Organ poddał analizie również drugą z ww. umów, tj. umowę zawartą pomiędzy D. C. a W. J. zasadnie uznając, że zapisy tej umowy nie przystają do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy, biorąc pod uwagę ww. umowę zawartą przez Skarżąca z D. C. i pozostałe okoliczności faktyczne, w tym fakt, że to Skarżąca a nie D. C. czy W. J. ewidencjonowała sprzedaż w ww. punkcie dla celów podatkowych – kasa rejestrująca należała bowiem do Skarżącej. P. D. [...] nie był uprawniony do udostępniania osobom trzecim znaków firmowych i towarowych należących do Skarżącej. Nadto, sądowi z urzędu wiadome jest, że wzór na podstawie którego została zawarta ww. umowa z W. J. jest modyfikowany w innych sprawach w różny sposób, tak aby D. C. i jego matka występowali w różnych konfiguracjach, zarówno jako [...], jak i [...] (por. prawomocny wyrok WSA w S. z 9 czerwca 2016 r. I SA/Sz 354/16 i z 29 października 2020 r., I SA/SZ 579/20 ; nieprawomocny wyrok z 8 października 2020 r., I SA/Sz 484/200, ), jednak okoliczność ta nie uniemożliwia organom dokonania oceny rzeczywistych relacji wiążących strony umów, same zaś umowy – bez potwierdzenia w pozostałych okolicznościach faktycznych - nie mogą mieć wpływu na ocenę istniejących w rzeczywistości relacji. Odnosząc się do przywołanego przez Skarżącą wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 sierpnia 2018 r., II FSK 2010/16, wskazać należy, że dotyczył on wydanej interpretacji indywidualnej przez Wójta Gminy M. na wniosek D. C.. NSA oddalił skargę kasacyjną organu interpretacyjnego od wyroku WSA w Szczecinie z 7 kwietnia 2016 r., I SA/Sz [...], w którym uchylono zaskarżoną interpretację, gdyż przy wydaniu zaskarżonej interpretacji organ dokonał porównania zapisów umowy łączącej skarżącego z [...] (która załączona została do wniosku o wydanie interpretacji) ze stanem faktycznym przedstawionym przez skarżącego i na podstawie tej umowy wywiódł wnioski odmienne, podważające stan faktyczny przedstawiony przez skarżącego we wniosku, co było niedopuszczalne. Nadto, we wniosku o wydanie interpretacji skarżący podał, że we własnym imieniu w zakresie prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej dokonuje sprzedaży towarów dostarczonych mu przez Spółkę, co nie jest tożsame ze stanem faktycznym rozpoznawanej sprawy, w której D. C. nie dokonywał sprzedaży w ww. punkcie we własnym imieniu, albowiem dokonywał jej zarówno w imieniu jak i na rachunek Skarżącej, jako pośrednik Skarżącej, co jednoznacznie wynika z zapisów ww. umowy z 28 kwietnia 2020 r. i ww. okoliczności faktycznych. Zatem powołany przez Skarżącą wyrok NSA nie ma znaczenia dla rozpoznania tej sprawy, z uwagi na okoliczność, że istotny dla jej rozstrzygnięcia zakres stanu faktycznego nie pokrywa się z zakresem stanu faktycznego stanowiącego podstawę wydania ww. wyroku NSA z 1 sierpnia 2018 r., II FSK 2010/16 i wyroku WSA w Szczecinie z 7 kwietnia 2016 r., I SA/Sz 108/16. Odnosząc się z kolei do zarzutów w zakresie braku zupełności stanu faktycznego przyjętego przez organy jako podstawa rozstrzygnięcia z uwagi na brak przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka, tj. P. T. (która została wylegitymowana przez Policję 24 czerwca 2020 r. i oświadczyła, że jest pracowniczką [...] [...] której innych danych nie zna, a ponadto – co ustalił organ – nie była zarejestrowana w ZUS) Sąd zarzutu tego nie podzielił. Zasadnie bowiem wskazał organ odwoławczy, że wobec pozostałych ww. okoliczności i braku rejestracji w ZUS ww. osoby, istotne dla ustalenia podmiotu zobowiązanego do zapłaty opłaty targowej było bowiem ustalenie, że okazany przy interwencji paragon z kasy fiskalnej wskazywał, że sprzedaży dokonała Skarżąca. Odnosząc się ponadto do zrzutów w zakresie osób jak i czynności inkasentów, Sąd wskazuje, że upoważnienie tych osób do dokonywania czynności jako inkasenci spornej opłaty wynikało z ww. uchwały Rady Gminy K. z 16 kwietnia 2019 r. nr [...] w sprawie zmiany uchwały w sprawie opłaty targowej (Dz.Urz.Woj.Zachodniopomorskiego z 2019 r. poz.2134), tj. z aktu prawa miejscowego. E. G. i R. A., na podstawie § 1 ust. 2 lit. a) ww. uchwały zmieniającej, zostali wyznaczeni inkasentami opłaty targowej w [...]. Brak zaś wskazania przyczyn odmowy zapłaty opłaty targowej Sąd uznał za pozostające bez istotnego wpływu na wynik rozpoznawanej sprawy w związku z czym okoliczność ta nie mogła stanowić samoistnej podstawy wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Reasumując, sąd uznał, że prawidłowo organy wykazały, że Skarżąca jest zobowiązana do uiszczenia opłaty targowej. Przedstawiony przez organy sposób wyliczenia tej opłaty, oparty został na podstawie zebranego materiału dowodowego i nie budzi wątpliwości. Nadto, organy w toku powadzonego postępowania nie naruszyły zarzucanych w skardze przepisów postępowania. W sprawie nie znajdował również zastosowania przepis art. 16 u.p.o.l., zgodnie z którym zwalnia się od opłaty targowej osoby i jednostki wymienione w art. 15 ust. 1, które są podatnikami podatku od nieruchomości w związku z przedmiotami opodatkowania położonymi na targowiskach, bowiem to nie W. J., będący podatnikiem podatku od nieruchomości, w związku z przedmiotami opodatkowania położonymi na targowiskach, dokonywał sprzedaży towarów w namiocie usytuowanym na jego gruncie. Mając na uwadze podniesione okoliczności, na podstawie art. 151 P.p.s.a. sąd orzekł o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej. Wszystkie przywołane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej bazie orzeczeń NSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl.