I SA/Sz 282/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia [...] Polska Spółka Akcyjna z siedzibą w W. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 21 marca 2016 r. sygn. akt I SA/Sz 282/16 o zarządzeniu dochodzenia w celu sprawdzenia wartości przedmiotu zaskarżenia i ustaleniu wartości przedmiotu zaskarżenia na kwotę [...] zł w sprawie ze skargi [...] Polska Spółka Akcyjna z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 rok p o s t a n a w i a: odrzucić zażalenie. W związku ze skargą na opisaną wyżej decyzję, Przewodniczący Wydziału I zarządzeniem z dnia 21 marca 2016 r. zarządził na podstawie art. 218 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dochodzenie w celu sprawdzenia przedmiotu zaskarżenia i ustalił go na kwotę [...] zł. Odpis zarządzenia doręczono pełnomocnikowi skarżącej Spółki w dniu 29 marca 2016 r. Skarżąca Spółka wniosła w dniu 5 kwietnia 2016 r. (data nadania) zażalenie na ww. zarządzenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje. Wyjaśnić należy, że żaden przepis ustawy p.p.s.a. nie przewiduje wprost możliwości zaskarżenia zarządzenia, o którym mowa w art. 218 p.p.s.a. Pozostaje zatem do rozważenia, czy zarządzenie to stanowi "zarządzenie przewodniczącego w przedmiocie kosztów sądowych", tj. czy podlega zaskarżeniu na podstawie art. 227 § 1 p.p.s.a. Za odpowiedzią twierdzącą w ww. zakresie przemawia prima facie systematyka analizowanej ustawy (umiejscowienie ww. przepisów w rozdziale 2, działu V ustawy - "koszty sądowe"), a także pojemna językowa formuła ww. art. 227 § 1 p.p.s.a. i wiążąca się z nią generalna orzecznicza tendencja do szerokiej interpretacji tego przepisu (por. np. uchwałę NSA z dnia 30 listopada 2009 r., I GPS 1/09, ONSA WSA 2010, Nr 2, poz. 17). Wskazać w tym zakresie należy, że zgodnie z art. 215 § 1 p.p.s.a., w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Przewodniczący może w razie wątpliwości sprawdzić wartość przedmiotu zaskarżenia oznaczoną w piśmie i zarządzić w tym celu dochodzenie (art. 218 p.p.s.a.). Z kolei stosownie do art. 220 § 1 in principio p.p.s.a., Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W ocenie Sądu z przepisów tych wynika, że wskazanie, ewentualnie ustalenie w trybie art. 218 p.p.s.a., wartości przedmiotu zaskarżenia stanowi w istocie podstawę do podjęcia przez przewodniczącego właściwych (sensu stricto) działań (zarządzeń) w zakresie kosztów sądowych, w szczególności wezwania do uiszczenia stosownej opłaty sądowej. Samo w sobie sprawdzenie wartości przedmiotu zaskarżenia nie wiąże się jednak bezpośrednio z jakimikolwiek materialnymi obowiązkami uczestnika postępowania w zakresie kosztów sądowych. Jest to postępowanie stanowiące element wstępnej weryfikacji przesłanek warunkujących merytoryczne rozpoznanie środka zaskarżenia w następstwie którego podejmowane są dalsze, stosowne czynności procesowe, już bezpośrednio wobec strony (uczestnika) postępowania. Tym samym nie można uznać, że zarządzenie, o którym mowa w art. 218 p.p.s.a., dotyczy kosztów sądowych w rozumieniu ww. art. 227 § 1 p.p.s.a. Kontekst systemowy art. 218 p.p.s.a. wskazuje, że zarządzenia wydawane na podstawie ww. przepisu nie podlegają zaskarżeniu. Za powyższym stanowiskiem przemawia także funkcjonalne odczytanie ww. przepisów. Nie ulega bowiem wątpliwości, że wysokość wymaganej opłaty sądowej, a tym samym pośrednio przyjętą przez przewodniczącego wartość przedmiotu zaskarżenia (w przypadku gdy ma ona charakter stosunkowy), strona może kwestionować składając zażalenie na zarządzenie wzywające do uiszczenia wpisu od skargi lub innego pisma wszczynającego postępowanie (art. 227 § 1 p.p.s.a.), co skarżąca Spółka uczyniła w sprawie (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 sierpnia 2013 r. I FZ 353/13, dostępne: LEX nr 1355666). Zatem stwierdzić należy, że zażalenie na zarządzenie wydane w trybie art. 218 p.p.s.a. podlega odrzuceniu z uwagi na jego niedopuszczalność, gdyż na zarządzenie wydane w trybie art. 218 p.p.s.a. zażalenie nie przysługuje. Stosownie do przepisu art. 197 § 2 p.p.s.a., do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Z kolei zgodnie z przepisem art. 178 p.p.s.a wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Mając na uwadze powyższe, należało zażalenie skarżącej Spółki jako niedopuszczalne odrzucić na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., o czym postanowiono w sentencji.