I SA/Sz 29/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Zaremba, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), Sędzia WSA Kazimierz Maczewski, Protokolant Krzysztof Kapelczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi C. K. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania płatności za zalesianie gruntów rolnych oddala skargę Dyrektor Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. decyzją z dnia [...]. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z § 3 ust. 1 pkt 2 i 3, § 6 ust. 2 i 3 oraz § 10 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 187, poz. 1929 ze zm.), art. 3 pkt 7 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gruntów rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. Nr 10, poz. 76), art. 66 ust. 2 i 4 rozporządzenia Komisji WE nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia rady WE nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej, art. 20 rozporządzenia Rady WE nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz. WE nr L153 z dnia 30 kwietnia 2004 r. ze zm.) oraz art. 50 ust. 1 i 3 oraz 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji WE 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady WE nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz. WE nr L141 z dnia 30 kwietnia 2004 r. ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez C. K. od decyzji Kierownika Biura Powiatu S. Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...]. Nr [...] w sprawie przyznania płatności z sankcjami na zalesianie gruntów rolnych, orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i przyznaniu płatności na zalesianie gruntów rolnych w łącznej kwocie [...] zł, z czego: - [...] zł z tytułu wsparcia na zalesianie (w tym grodzenie siatką), - [...] zł z tytułu premii pielęgnacyjnej, - [...] zł z tytułu premii zalesieniowej. Następnie, w uzasadnieniu omawianej decyzji wskazano na pomniejszenie przyznanej płatności w stosunku do całkowitej wielkości żądania strony zawartego w treści wniosku, które wynosiło odpowiednio: - [...] zł (żądanie strony: [...] zł) z tytułu wsparcia na zalesianie, - [...] zł (żądanie strony: [...] zł) z tytułu premii pielęgnacyjnej, - [...] zł (żądanie strony: [...] zł) z tytułu premii zalesieniowej. Przytaczając stan sprawy organ odwoławczy wskazał, że w dniu 16 listopada 2004 r. C. K. złożył w Biurze Powiatu S. ARiMR wniosek o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych na rok 2005. Z uwagi na fakt, iż cztery sekcje wniosku zawierały błędy, wnioskodawca został wezwany przez Kierownika Biura Powiatu S. ARiMR do ich usunięcia. W odpowiedzi na powyższe wezwanie C. K. złożył korektę do wniosku. Wniosek, po skorygowaniu nieprawidłowości określonych w wezwaniu z dnia 17 listopada 2004 r., określał - jako zgłoszoną do płatności z tytułu zalesiania gruntów rolnych - powierzchnię 5,12 ha, rozbitą na trzy odrębne, oznaczone literowo, działki rolne o deklarowanej powierzchni odpowiednio: 0,39 ha (działka rolna A), 1,48 ha (działka rolna B) i 3,25 ha (działka rolna C). Wszystkie wymienione działki rolne zlokalizowane zostały na działce ewidencyjnej nr [...] położonej w powiecie s., gmina B. S., obręb U. Jak wynika z dalszej części uzasadnienia, w dniu [...]. Kierownik Biura Powiatu S. ARiMR wydał postanowienie nr [...] o spełnieniu niezbędnych warunków we wniosku o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych. 19 kwietnia 2005 r. C. K. złożył w Biurze Powiatu S. ARiMR oświadczenie o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia. Do oświadczenia dołączył datowane na ten sam dzień, podpisane przez Nadleśniczego Nadleśnictwa C., zaświadczenie o wykonanym prawidłowo, zgodnie z planem, zalesieniu działki nr [...] obręb U., gmina B. S. 12 sierpnia 2005 r. na zalesionych przez C. K. działkach, przeprowadzona została kontrola na miejscu w obecności wnioskodawcy. Pomiary wykonane w toku czynności kontrolnych wykazały, iż powierzchnie faktyczne poszczególnych zalesionych działek rolnych różnią się od powierzchni deklarowanych, określonych w treści wniosku: - oznaczenie działki rolnej – A; deklarowana powierzchnia 0,39 ha; powierzchnia zmierzona – 0,33 ha; - oznaczenie działki rolnej – B; deklarowana powierzchnia 1,48 ha; powierzchnia zmierzona 0,80 ha; - oznaczenie działki rolnej – C; deklarowana powierzchnia 3,25 ha; powierzchnia zmierzona 4,29 ha. Następnie, wskazano, że wnioskodawca wezwany do usunięcia braków formalnych wniosku złożył korektę, która miała dopasować powierzchnie działek rolnych we wniosku do powierzchni stwierdzonej podczas kontroli z zachowaniem globalnej powierzchni na poziomie identycznym, jak w pierwotnym wniosku. Powyższa korekta - jako złożona już po stwierdzeniu nieprawidłowości we wniosku o przyznanie płatności - nie mogła zostać uwzględniona przy ustalaniu prawa do płatności, co oznacza, że przy ustalaniu prawa do płatności, sankcji powierzchniowych oraz wysokości należnych do wypłaty kwot wsparcia, brana pod uwagę będzie powierzchnia zadeklarowana w pierwotnym wniosku, z uwzględnieniem zmiany z dnia 18 listopada 2004 r. Dnia [...]. wydana została decyzja nr [...] Kierownika Biura Powiatu S. ARiMR w sprawie przyznania płatności z sankcjami na zalesianie gruntów rolnych, którą przyznano C. K. płatności z tytułu wsparcia na zalesienie gruntów rolnych, premii pielęgnacyjnej oraz premii zalesieniowej w kwocie pomniejszonej o sankcje naliczone z uwagi na stwierdzone niezgodności między powierzchnią deklarowaną dla poszczególnych działek rolnych, a stwierdzoną podczas kontroli na miejscu oraz z uwagi na niewykaszanie roślinności zagłuszającej sadzonki. 12 kwietnia 2006 r. do Biura Powiatu S. ARiMR wpłynęło, adresowane do Dyrektora Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego ARiMR, odwołanie od powyższej decyzji organu pierwszej instancji. Dyrektor Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego ARiMR po rozpatrzeniu powyższego odwołania, wydał w dniu [...]. decyzję nr [...], na mocy której uchylił zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji i skierował sprawę do ponownego rozpatrzenia, ze względu na konieczność przeprowadzenia ponownej kontroli na miejscu, z uwagi na wątpliwości związane z prawidłowością przeprowadzenia poprzedniej kontroli oraz na stwierdzone nieprawidłowości, polegające na błędnym naliczeniu sankcji za rzekome niewykaszanie roślinności zagłuszającej sadzonki. 2 czerwca 2006 r. na zalesionych przez C. K. działkach, w jego obecności, przeprowadzona została powtórna kontrola. Pomiary wykonane w toku czynności kontrolnych potwierdziły, że powierzchnie faktyczne poszczególnych zalesionych działek rolnych różnią się od powierzchni deklarowanych, określonych w treści wniosku - z tym, że wyniki powtórnego pomiaru różnią się od wyników pomiarów przeprowadzonych podczas kontroli w dniu 12 sierpnia 2005 r. W wyniku kontroli zostało ustalone, że działka oznaczona jako A, co do której wnioskodawca zadeklarował powierzchnię 0,39 ha; w wyniku pierwszej kontroli miała powierzchnię na 0,33 ha; natomiast w wyniku drugiej kontroli 0,34 ha; - działka oznaczona jako B, co do której wnioskodawca zadeklarował powierzchnię 1,48 ha, w wyniku pierwszej kontroli miała powierzchnię 0,80 ha, natomiast w wyniku drugiej kontroli 0,81 ha; - działka oznaczona jako C, co do której wnioskodawca zadeklarował powierzchnię 3,25 ha, w wyniku pierwszej kontroli miała powierzchnię 4,29 ha; natomiast w wyniku drugiej kontroli 4,33 ha. Jak wynika z akt sprawy, wnioskodawca nie wniósł uwag do protokołów z czynności kontrolnych. W dalszej części uzasadnienia podano, że w dniu [...] Kierownik Biura Powiatu S. ARiMR wydał decyzję nr [...] w sprawie przyznania płatności z sankcjami na zalesianie gruntów rolnych. Sankcje zastosowano z uwagi na nieprawidłową deklarację powierzchni poszczególnych działek rolnych, w wyniku czego obszar zatwierdzony do płatności został ograniczony do powierzchni 4,38 ha. Płatności przyznano w kwotach: - wsparcie na zalesianie: [...] zł (naliczone sankcje: [...] zł); - premia pielęgnacyjna: [...] zł (naliczone sankcje: [...] zł); - premia zalesieniowa: [...] zł (naliczone sankcje: [...] zł). C. K. złożył odwołanie od ww. decyzji organu pierwszej instancji, podnosząc, że w sprawie jego wniosku doszło do pomyłek zawinionych przez pracownika ARiMR, które spowodowały narażenie go na straty finansowe. Rozpatrując powyższe odwołanie, decyzją z dnia [...]. Nr [...], Dyrektor Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego ARiMR uchylił zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji i orzekł o przyznaniu płatności na zalesianie gruntów rolnych z sankcjami. W dalszej części uzasadnienia wskazano, że powyższa decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, który wyrokiem z dnia 8 marca 2007 r. w sprawie II SA/Sz 1335/06, uchylił rozstrzygnięcie organu odwoławczego z uwagi na stwierdzone nieprawidłowości formalne w treści przedmiotowej decyzji. Z tego względu Dyrektor Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego ARiMR został zobligowany do ponownego wydania decyzji po rozpatrzeniu wskazanego wyżej odwołania z dnia 1 sierpnia 2006 r. Z uwagi na fakt, iż w niniejszej sprawie nie zachodziła potrzeba przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co stanowiłoby podstawę do skierowania sprawy do ponownego wyjaśnienia przez organ pierwszej instancji, Dyrektor Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego ARiMR, w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 ww. ustawy, uchylił decyzję Kierownika Biura Powiatu S. ARiMR w całości i orzekł, co do istoty sprawy. W ocenie organu odwoławczego, punktem wyjścia do obliczenia płatności należnych C. K. jest ustalenie powierzchni, która jest uprawniona do płatności. W oparciu o wniosek (z korektą z dnia 18 listopada 2004 r.), jak również wyniki drugiej kontroli na miejscu powierzchnia uprawniona do naliczenia płatności wynosiła zatem: - obszar deklarowany działki A - 0,39 ha; obszar zatwierdzonej grupy upraw 0,34; obszar zatwierdzony do obliczania płatności 0,34 ha. - obszar deklarowany działki B - 1,48 ha; obszar zatwierdzonej grupy upraw wynosi 0,81 ha; obszar zatwierdzony do obliczania płatności 0,81 ha. - obszar deklarowany działki C - 3,25 ha; obszar zatwierdzonej grupy upraw 4,33 ha; obszar zatwierdzony do obliczania płatności 3,25 ha. - razem obszar deklarowany działki - 5,12 ha; obszar zatwierdzonej grupy upraw 5,48 ha; obszar zatwierdzony do obliczania płatności 4,40 ha. Obszar uwzględniony do obliczenia poziomu płatności ustalony został więc zgodnie z poniższymi regułami określonymi w rozporządzeniach Komisji (WE) nr 796/2004 i 817/2004, w związku z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1782/2003. Zgodnie z treścią wniosku oraz korektą oraz z uwzględnieniem powyższych reguł, jako obszar zadeklarowany przyjąć należy zatem, w ocenie organu administracji, powierzchnię 5,12 ha, zaś jako obszar zatwierdzony do obliczania płatności 4,40 ha, co oznacza, iż obszar zadeklarowany jest większy, niż obszar zatwierdzony. Różnica ta wynosi 0,72 ha, czyli 16,36% obszaru zatwierdzonego. Jednocześnie, Dyrektor Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego ARiMR stwierdził, iż przy obliczaniu poziomu płatności, do jakich uprawniony na mocy niniejszej decyzji jest C. K., organ uznał nieprawidłowości stwierdzone we wniosku za wynik nieintencjonalnej pomyłki ze strony wnioskodawcy, w związku z czym nie został zastosowany przepis art. 53 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004, przewidujący dla umyślnej deklaracji przekraczającej powierzchnię stwierdzoną w stopniu stwierdzonym w niniejszej sprawie, sankcję polegającą na pozbawieniu wnioskodawcy płatności na dany rok. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy wskazał, że z uwagi na fakt, iż na działce ewidencyjnej nr [...] (obręb U., gmina B. S.), posadzony został las różnych typów siedliskowych oraz że naliczone sankcje sprawiają, że płatność winna być udzielona do powierzchni mniejszej, niż faktycznie zalesiona, a wykonalnym jest precyzyjne określenie proporcji zalesienia w ramach kwot wsparcia z tytułu posadzenia różnych odmian drzew na gruntach o odmiennych konfiguracjach, jako podstawę do obliczania sankcji przyjęto średnią kwotę wsparcia na hektar zalesionego gruntu w ramach poszczególnych typów płatności, jaka przypadałaby na 1 hektar w przypadku braku sankcji. Ponadto, przy ustalaniu wysokości średniej kwoty na ha z tytułu wsparcia na zalesianie, jak również z naliczania sankcji, wyłączono płatność za grodzenie siatką (którą przyznano do powierzchni zatwierdzonej, bez stosowania sankcji powierzchniowych), co stanowi jednoznacznie korzystne rozwiązanie z punktu widzenia wnioskodawcy, jako że wpływa na zmniejszenie kwoty naliczonych sankcji. Łączna kwota wsparcia na zalesianie gruntów rolnych należna C. K. z tytułu wniosku złożonego w roku 2004 wyniosła zatem [...] zł, z tego [...] zł ze środków FEOGA i [...] zł ze środków krajowych. Reasumując, organ odwoławczy stwierdził, że nie neguje faktu, że C. K. wykonał zalesienie zgodnie z planem zalesienia jednak nie można pominąć faktu, że C. K. złożył wniosek, w którym nieprawidłowo określił powierzchnie zalesianych działek, a przepisy art. 50 ust. 1 i 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 nakazują organowi ograniczyć powierzchnię uprawnioną do płatności w przypadku błędnego zadeklarowania areału działek rolnych. Natomiast art. 51 ust. 1 tego rozporządzenia nakazuje zastosować sankcje, jeżeli powierzchnia uprawniona do płatności, w świetle uregulowań art. 50 ust. 1 i 3, jest mniejsza od deklarowanej we wniosku. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie C. K. wniósł o rozpatrzenie jego zarzutów przez Sąd w związku z wydaniem krzywdzącej dla niego decyzji organu odwoławczego. W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił błędną klasyfikację działki A do VI klasy bonitacyjnej gleby, gdy tymczasem powinna być ona zagrupowana do sumy powierzchni klas V i VI . Skarżący kwestionuje ponadto obarczanie jedynie jego za zaniedbania w trakcie sporządzania wniosku podając jednocześnie, iż niesprawiedliwie naliczono sankcje, gdyż zalesiony został obszar 5,57 ha, zaś płatność przyznano do 2,96 ha. Dalej skarżący podkreślił, że sposób wypełniania wniosku został narzucony przez pracownika Biura Powiatu S. ARiMR, wbrew woli skarżącego, który tylko zgodził się z sugestiami pracownika w obawie przed nieprzyjęciem wniosku. Nadto, skarżący podniósł zarzut niedopełnienia przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa obowiązku podjęcia działań o charakterze szkoleniowym, jaki na Agencję nakłada art. 3 d ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o utworzeniu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. Nr 1, poz. 2 ze zm.). Z tego względu, w ocenie skarżącego, nie można uznać jego winy w nieprawidłowym wypełnieniu wniosku. W dalszej części skargi C. K. podniósł, że odpowiedzialność za przypisanie gruntom poszczególnych klas bonitacyjnych oznaczeń działek rolnych miał ponosić pracownik Agencji. Skarżący zakwestionował również stwierdzenie organu drugiej instancji, że nieuwzględnienie specyfiki położenia działki rolnej C, mające wpływ na powierzchnię zalesienia, obciążą stronę. Z kolei odnosząc się do działki B skarżący zarzucił organowi odwoławczemu, że organ "stara się wciąż nie rozumieć, że deklarowana powierzchnia we wniosku to suma powierzchni klasy V z działek A i B, stąd jest większa od 0,47 ha". Ponadto, w ocenie skarżącego, stroną w sprawie jest tylko Nadleśniczy i Agencja, a w przypadku gdy plan zalesieniowy jest niekompletny lub wadliwy, to wówczas Kierownik Biura Powiatowego ARiMR powinien taki plan odrzucić i nakazać sporządzenie nowego. Dodatkowo, skarżący wskazał, że krzywdzący dla niego jest zapis zawarty w zaskarżonej decyzji, wskazujący, że ciążący na wnioskodawcy przez 20 lat obowiązek utrzymania uprawy leśnej dotyczy powierzchni wynikającej z planu zalesienia. W końcowej części skargi C. K. zarzucił, że kontrole przeprowadzone na zalesianym gruncie polegały głównie na pomiarze powierzchni, która była, w zasadzie, zgodna z powierzchniami działek rolnych ujętych w planie zalesienia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując jednocześnie argumentację przytoczoną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) Sąd dokonuje kontroli zgodności ostatecznych decyzji administracyjnych z prawem. Niezgodność z prawem może dotyczyć zarówno naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, jak też procesowego, jeżeli to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku stwierdzenia powyższych naruszeń Sąd orzeka o uchyleniu zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej zwanej w skrócie p.p.s.a. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji ostatecznej, dokonana według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, doprowadziła do stwierdzenia, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że kwestią sporną w niniejszej sprawie jest sposób obliczania powierzchni działek gruntów, będący podstawą naliczenia, przez organ administracji, płatności na zalesienie gruntów rolnych, a także w przypadku stwierdzenia rozbieżność między zadeklarowaną powierzchnią działek we wniosku, a obszarem faktycznie zalesionym podstawę do naliczenia sankcji. Należy przy tym wyjaśnić, że w przypadku zalesiania działek rolnych zasadnicze znaczenie ma ustalenie powierzchni tychże działek, jak stanowi bowiem art. 66 ust. 2 rozporządzenia Komisji WE nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. - "w przypadku, gdy środki wsparcia rozwoju obszarów wiejskich dotyczą powierzchni, działki powinny zostać zidentyfikowane indywidualnie. Podczas okresu ważności zobowiązania działki, których dotyczy wsparcie, nie mogą być przedmiotem wymiany, z wyjątkiem przypadków specjalnych przewidzianych w dokumencie programowania". Identyfikacja działek powinna nastąpić, jak wskazuje art. 66 ust. 4 ww. rozporządzenia zgodnie z art. 18 i 20 rozporządzenia EWG nr 1782/2003. Z kolei art. 20 rozporządzenia nr 1782/2003 zatytułowany "system identyfikacji działek rolnych" nakazuje, jak słusznie zauważył organ, odrębną analizę realizacji zalesienia na każdej z działek rolnych zgłoszonych we wniosku o płatności na zalesianie gruntów rolnych. We wniosku złożonym przez skarżącego w dniu 16 listopada 2004 r., uzupełnionym następnie korektą z dnia 18 listopada 2004 r. o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych zostały zadeklarowane do zalesienia trzy działki oznaczone jako działka A, B i C o powierzchni kolejno 0,39 ha, 1,48 ha oraz 3,25 ha co łącznie stanowiło powierzchnię 5,12 ha. W tym miejscu należy wskazać, że organ prawidłowo wskazał na przepis § 3 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. z 2004 r. Nr 187, poz. 1929 ze zm.). Zgodnie bowiem z jego treścią – "płatność na zalesienie udzielana jest producentowi rolnemu do działek rolnych, w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (...)". Stosownie do art. 3 pkt 7 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. Nr 10, poz. 76 ze zm.) działka rolna to "zwarty obszar gruntu, na którym jeden rolnik prowadzi jedną grupę upraw, o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha". W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie działki rolnej nie jest tożsame z pojęciem klas bonitacyjnych gleby, który to pogląd jest podnoszony przez skarżącego w skardze. Jak wynika z materiału zebranego w toku sprawy kontrola działek dokonana w obecności skarżącego, która nie została przez niego zakwestionowana, doprowadziła do wykazania dla przedmiotowych działek rolnych powierzchnie: dla działki A – 0,34 ha; dla działki B – 0,81 ha; dla działki C – 4,33 ha. Wobec powyższego oceniając materiał sprawy podkreślić należy, że różnice między deklaracją we wniosku a powyższym pomiarem wynoszą dla działki rolnej A – zawyżenie deklaracji o 0,05 ha, dla działki rolnej B – zawyżenie deklaracji o 0,67 ha, natomiast dla działki rolnej C – zaniżenie deklaracji o 1,08 ha. W tej sytuacji znajduje zastosowanie do sprawy art. 50 ust. 3 rozporządzenia Komisji WE nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. (Dz. U. WE nr L141.18) in fine, zgodnie z którym "(...) jeśli obszar zadeklarowany w pojedynczym wniosku przekracza obszar ustalony dla danej grupy upraw, do obliczania pomocy zostanie zastosowany obszar ustalony dla tej grupy upraw.". Jak trafnie wskazał organ, powyższy zapis należy rozumieć w ten sposób, że w sytuacji zawyżenia powierzchni działek w deklaracji, co w niniejszej sprawie odnosi się do działek skarżącego A i B – do naliczenia pomocy będą brane powierzchnie działek ustalone w wyniku kontroli. Natomiast, w sytuacji gdy nastąpiło zaniżenie deklaracji powierzchni poszczególnych działek rolnych - w niniejszej sprawie dotyczy to działki rolnej C - przy obliczaniu powierzchni uprawnionej do płatności powinien być uwzględniony jedynie obszar, który został zadeklarowany we wniosku, mimo że podczas kontroli w obecności skarżącego stwierdzono obszar większy. Powyższe wynika, na co słusznie zwrócił uwagę organ, z brzmienia art. 50 ust. 1 rozporządzenia Komisji WE nr 796/2004 "w przypadku wniosków o pomoc w ramach systemów pomocy obszarowej, z wyjątkiem skrobiowych odmian ziemniaków, nasion i tytoniu (...), jeśli obszar zatwierdzonej grupy upraw jest większy niż zadeklarowany we wniosku pomocowym, do obliczania pomocy zostanie zastosowany obszar zadeklarowany". Wobec powyższego należy wskazać, że organ odwoławczy prawidłowo podał, że obszar zatwierdzony do obliczania płatności wynosi dla działki A, B i C odpowiednio 0,34 ha; 0,81 ha; 3,25 ha, czyli razem daje to wartość 4,40 ha, natomiast powierzchnia obszaru deklarowanego wynosi łącznie 5,12 ha. W tej sytuacji należy zgodzić się z poglądem organu uznającym, że obszar zadeklarowany jest większy niż obszar zatwierdzony, a w takim razie różnica ta wynosi 0,72 ha, czyli 16,36 % obszaru zatwierdzonego. Stosownie do treści art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) 796/2004 "jeśli dla danej grupy upraw obszar zadeklarowany na cele jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej, z wyjątkiem skrobiowych odmian ziemniaka, nasion i tytoniu, jak przewidziano w tytule IV rozdziały 6,9 i 10 c rozporządzenia WE nr 1782/2003, przekracza obszar ustalony zgodnie z art. 50 ust. 3-5 tego rozporządzenia, wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru ustalonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3% lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20% ustalonego obszaru". Jak zostało to wyjaśnione powyżej procentowa różnica wyliczona powyżej wynosi 16,36%, czyli mieści się w przedziale pomiędzy 3% a 20%. Powyższe oznacza, że wysokość pomocy winna zostać naliczona na podstawie obszaru zatwierdzonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, czyli skoro obszar zatwierdzony wynosił 4,40 ha, a stwierdzona różnica wynosiła 0,72 ha, to w tej sytuacji należy uznać za prawidłowo wyliczoną przez organ powierzchnię stanowiącą podstawę do obliczenia należnej płatności na 2,96 ha, zgodnie z uregulowaniami ujętymi w rozporządzeniu Komisji WE nr 796/2004, a także powołanymi przepisami prawa krajowego, co w konsekwencji stanowiło o prawidłowości naliczenia kwot wsparcia: na zalesianie, z tytułu premii pielęgnacyjnej oraz z tytułu premii zalesieniowej. Natomiast naliczone w zaskarżonym rozstrzygnięciu sankcje stanowią konsekwencję nieprawidłowej deklaracji powierzchni poszczególnych działek, co zostało wyjaśnione powyżej. Wobec tego, że podstawą nałożenia sankcji były przepisy prawa wspólnotowego, art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji WE nr 796/2004, natomiast powierzchnia uprawniona do płatności została ustalona zgodnie z art. 50 ust. 1 i 3 ww. rozporządzenia, które to przepisy weszły do krajowego systemu prawnego z momentem wejścia Polski do Unii Europejskiej, czyli w dniu 1 maja 2004 r. należy uznać za bezpodstawny zarzut skarżącego dotyczący braku przepisów w okresie rozpatrywania jego wniosku. W konkluzji należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także przytoczył podstawę prawną jednocześnie ją wyjaśniając, co stanowi o poprawności wydanego rozstrzygnięcia stosownie do treści art. 107 kodeksu postępowania administracyjnego jak również art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Na zakończenie wskazać jeszcze należy, że odpowiedzialność za treść wniosku i zawarte w nim informacje ponosi wnioskodawca, który podpisuje także stosowne oświadczenie o tym, że znane są mu zasady przyznawania płatności. Z tego też względu, uznając, że podniesione w skardze zarzuty nie zasługują na uwzględnienie, nie znajdując w tych warunkach podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna nie odpowiada przepisom prawa materialnego, jak również podstaw do stwierdzenia, iż wydana ona została z naruszeniem przepisów postępowania podatkowego w stopniu co najmniej mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, orzec należało o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.