I SA/Sz 309/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Sędzia NSA – Krystyna Zaremba po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. i A. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 r. postanawia: odrzucić skargę. W dniu 11 kwietnia 2007 r. pełnomocnik skarżących H. i A.W. – radca prawny F.P., wniosła, za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w S., skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...]., Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 r. Wraz ze skargą skarżący złożyli wniosek o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 13 sierpnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił H. i A.W. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Na ww. postanowienie skarżący złożyli zażalenie, które postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 522/07 zostało oddalone. W uzasadnieniu swego postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, iż wysokość emerytur skarżących pozwala im na wygospodarowanie 200 zł z przeznaczeniem ich na zapłatę kosztów sądowych. Stwierdzić należy, iż postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie prawa pomocy, z chwilą oddalenia zażalenia na to postanowienie przez Naczelny Sąd Administracyjny, staje się prawomocne. Tak też stało się z postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 13 sierpnia 2007 r. W związku z tym, skarżący zostali wezwani, zarządzeniem z dnia 29 listopada 2007 r., do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia. W zakreślonym terminie skarżący złożyli ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych, powołując się na ujawnienie nowych i ważnych dowodów uzasadniających przyznanie prawa pomocy. Wniosek ten był już drugim wnioskiem w niniejszej sprawie. W związku z powyższym skarżący zostali wezwani do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie go oddzielnie przez każdego ze skarżących na urzędowym formularzu PPF oraz na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) do przedłożenia dokumentów wskazujących na ich sytuację materialną. Z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych złożonego wniosku w zakreślonym terminie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zarządzeniem z dnia 4 marca 2008 r. pozostawił wniosek skarżących o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zasadą w postępowaniu sądowym jest, stosownie do art. 220 § 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), niepodejmowanie przez sąd żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Stosownie do art. 220 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z dnia 20 września 2002r. ze zm.), skarga od której pomimo wezwania nie został uiszczony wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 września 2007 r. (sygn. akt II FZ 330/07, niepubl.) prawomocność postanowienia w sprawie odmowy zwolnienia od kosztów sądowych oznacza obowiązek strony uiszczenia wymaganego wpisu a bieg terminu do opłacenia skargi nie zostaje przerwany, jeżeli strona po doręczeniu jej takiego wezwania, a przed upływem siedmiodniowego terminu do zapłacenia należnych kosztów postępowania, wystąpi do sądu z ponownym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. A zatem, obowiązku uiszczenia wpisu od skargi nie niweczy samo złożenie przedmiotowego wniosku. Dopiero wydanie przez sąd prawomocnego postanowienia odmiennej treści w przedmiocie udzielenia prawa pomocy, skutkuje utratą mocy pierwszego postanowienia. Skoro zatem w przedmiotowej sprawie, z uwagi na prawomocność postanowienia w przedmiocie prawa pomocy, nadal istniał obowiązek uiszczenia wpisu, który nie został zniweczony przez złożenie kolejnego wniosku o przyznanie oprawa pomocy, a skarżący wpisu nie uiścili, należało odrzucić skargę. Zdaniem Sądu, inna sytuacja miałaby miejsce w przypadku zmiany prawomocnego postanowienia w przedmiocie prawa pomocy. Jednakże, jak to już wyżej wskazano zarządzeniem z dnia 4 marca 2008 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 257 ustawy o ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, pozostawił kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania z uwagi na to, iż nie został on złożony na urzędowym formularzu. Z uwagi na powyższe, orzeczono jak na wstępie.