I SA/Sz 314/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bolesław Stachura Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska Sędzia WSA Alicja Polańska (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 15 października 2025 r. sprawy ze skargi D. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2025 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] stycznia 2025 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz D. B. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia 4 kwietnia 2025 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia 2 stycznia 2025 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia D. B. wymiaru podatku od nieruchomości na 2025 r. Organ I instancji ustalił stronie wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2025 rok w kwocie [...]zł dla nieruchomości położonej w S. przy ul. [...] i [...]. Wymiarem podatku objęto nieruchomości przy: - ul. [...] - budynek mieszkalny o pow. [...] m2, grunty pozostałe o pow. [...] m2; - ul. [...] - budynki pozostałe - garaż o pow. [...] m2, grunty pozostałe o pow. [...] m2; - ul. [...] dz. [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...] - grunty pozostałe o pow. [...] m2. W odwołaniu strona zakwestionowała ustalenie zobowiązania podatkowego w zakresie garażu zlokalizowanego przy ul. [...], podnosząc, że zakwalifikowanie garażu jako budynku odrębnego jest niezgodne z przepisami, bowiem od 1 stycznia 2025 r. wszystkie pomieszczenia przeznaczone do przechowywania pojazdów w budynkach mieszkalnych, niezajęte na działalność gospodarczą, zostały opodatkowane jednakową stawką podatku, właściwą dla budynków mieszkalnych. Organ odwoławczy ww. decyzją z dnia 4 kwietnia 2025 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Jako podstawę prawną organ powołał przepisy art. 1c ust. 2 lit. c, art. 2 ust. 1, art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a, art. 6 ust. 6, ust. 7, ust. 9, ust. 11 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 70 ze zm.); dalej: "u.p.o.l."; art. 2 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 19 listopada 2024 r. o zmianie ustawy o podatku rolnym, ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawy o opłacie skarbowej (Dz.U. z 2024 r. poz. 1757); art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2023 r. poz. 1752); dalej: "u.p.g.k.", oraz rozporządzenie Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2021 r. poz. 1390); rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 3 października 2016 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) (Dz.U. z 2016 r. poz. 1864); rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz. U. z 199 r. Nr 112, poz. 1316 ze zm.) i odwołał się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 października 2023 r. sygn. akt SK/23/19 (OTK-A 2023, nr 88). Organ odwoławczy wskazał, że - zgodnie z zapisami księgi wieczystej Nr [...] - lokal zlokalizowany przy ulicy [...] [...] o powierzchni użytkowej [...] m2 jest lokalem niemieszkalnym, z którym związany jest udział [...] w nieruchomości wspólnej, którą stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali. Z kolei, według zapisów w ewidencji gruntów i budynków, działka nr [...] obręb 4161 położona w S. przy ulicy Akwarelowej 16 zabudowana jest budynkiem mieszkalnym o numerze [...]. Ponadto na tej samej działce znajduje się również budynek niemieszkalny o identyfikatorze [...] i funkcji użytkowej według KST "budynki transportu i łączności". Według organu z zapisów ewidencji gruntów i budynków wynika jednoznacznie, że budynek w którym znajduje się garaż, jest budynkiem niemieszkalnym o funkcji transportu i łączności. Organ zwrócił uwagę, że w budynkach niemieszkalnych garaże są opodatkowane stawkami pozostałymi, nawet wówczas, gdy są przeznaczone do przechowywania pojazdów. Nie są to części mieszkalne w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2c u.p.o.l. Organ wskazał, że zmienione przepisy, nie wnoszą nic nowego w spornej kwestii, gdyż odnoszą się one jedynie do pomieszczeń przeznaczonych do przechowywania pojazdów zlokalizowanych w budynkach mieszkalnych. Tym samym, nie można ich stosować do identycznych pomieszczeń, ale w budynkach innych niż mieszkalne. W skardze na ww. decyzję skarżąca wniosła o zmianę decyzji i naliczenie podatku od garażu według stawki [...] zł za m2, a nie [...] zł. W uzasadnieniu skarżąca podała, że stawka [...] zł za m2 obowiązuje do wszystkich pomieszczeń przeznaczonych do przechowywania pojazdów w budynkach mieszkalnych, niezajętych na działalność gospodarczą, a więc niezależnie od tego czy garaż w budynku posiada, czy nie posiada księgi. Zgodnie z definicją, garaż wolnostojący jest budynkiem niezależnym od obiektu mieszkalnego, służącym do przechowywania samochodów, innych maszyn lub narzędzi. Skarżąca wyjaśniła, że sporny garaż znajduje się w bryle budynki, zgodnie z jego projektem. Budynek został zaprojektowany w taki sposób, że część garaży znajduje się pod budynkiem, a część z boku budynku, przy czym tyły tych garaży posiadają wspólną ścianę z budynkiem mieszkalnym. Ponadto przyłącza prądu i licznik główny energii elektrycznej do garaży znajduje się w budynku mieszkalnym w klatce nr [...]. Według skarżącej, w opisywanych okolicznościach, nie można mówić o odrębnym budynku, ponieważ odrębny budynek powinien posiadać własne przyłącze prądu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.); dalej: "p.p.s.a.", sąd z urzędu przeprowadził dowody uzupełniające z dokumentów, tj.: - czterech zrzutów widoków z zasobów witryny internetowej www.geoportal.gov.pl przedstawiających obraz działki ew. nr [...] (identyfikator działki [...]), budynku mieszkalnego (identyfikator budynku [...] – nr [...]) i budynku niemieszkalnego (identyfikator działki [...]), w celu wykazania (zobrazowania), że zarówno budynek mieszkalny i budynek niemieszkalny (garaż) znajdują się na tej samej działce i są połączone wspólną ścianą w jednej bryle budynku, - dwóch zrzutów widoku z portalu Google Maps, w tym z wykorzystaniem funkcji Google Street View (https://www.google.com/maps) przedstawiających widok garażu - budynku niemieszkalnego (identyfikator działki [...] z dwóch różnych perspektyw, czyli z góry oraz z przodu, w celu wykazania (zobrazowania), że garaż jest połączony ze ścianą szczytową budynku i przez wspólną ścianę stanowi element bryły budynku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Sąd administracyjny, na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., które to ograniczenie nie ma zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. Istota sprawy sprowadza się do oceny prawidłowości rozstrzygnięcia organów obu instancji, w których przyjęto za podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości - garażu, klasyfikację z ewidencji gruntów i budynków, tj. jako budynku niemieszkalnego o funkcji transportu i łączności, a nie okoliczności faktyczne wskazujące, że garaż ten stanowi część budynku mieszkalnego i jest z nim konstrukcyjnie połączony wspólną ścianą (znajduje się w bryle budynki, zgodnie z jego projektem, na jednej działce ewidencyjnej), z przyłączami prądu i licznikiem głównym energii elektrycznej w budynku mieszkalnym (klatka schodowa nr [...]). Organ odwoławczy, powołując przepis art. 21 ust. 1 u.p.g.k., uznał, że ustalenie wysokości podatku, w tym od garażu, powinno nastąpić na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, z których jednoznacznie wynika, iż garaż jest lokalem niemieszkalnym i funkcji użytkowej według KST "budynki transportu i łączności". Ponadto wskazał, że jest z nim związany udział w nieruchomości wspólnej, którą stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali oraz prowadzona jest dla niego księga wieczysta. Według organu, jeżeli dany obiekt budowlany figuruje w ewidencji gruntów i budynków, to określony w tej ewidencji rodzaj danego gruntu i obiektu jest wiążący dla organu podatkowego przy ustalaniu wymiaru podatku od nieruchomości, zaś organ podatkowy nie jest uprawniony do występowania z wnioskiem o zmianę danych zawartych w ewidencji. Natomiast, według skarżącej, przesądzające w sprawie jest rzeczywiste połączenie garażu z budynkiem mieszkalnym, a bez znaczenia pozostaje zapis ewidencji i prawne wyodrębnienie pomieszczenia do przechowywania pojazdu (tj. księga wieczysta). Rozstrzygając tak zarysowany spór, w pierwszej kolejności wskazać należy na brzmienie art. 21 ust. 1 u.p.g.k., zgodnie z którym podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Powołana regulacja prawna, co do zasady, wskazuje, że dane, które zostały zawarte w ewidencji gruntów i budynków powinny stanowić podstawę dla wymiaru podatków, w tym także podatku od nieruchomości. Z unormowania tego, zamieszczonego w ustawie, ale niemającej charakteru ustawy podatkowej, wynika związanie tymi danymi dla wymiaru podatku od nieruchomości, co potwierdza się także w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym stwierdzono, że "dane zawarte w ewidencji są na podstawie art. 21 ust. 1 u.p.g.k. wiążące dla wymiaru podatków, a zatem organy podatkowe są zobowiązane do ich uwzględnienia. Organy te nie mogą zatem w oparciu o art. 194 § 3 O.p. prowadzić dowodu przeciwko danym wynikającym z ewidencji, gdyż nie może to doprowadzić do ich zmiany lub obalenia zasady związania tymi danymi" (por. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2022 r. sygn. akt III FSK 465/21). Nie ulega więc wątpliwości, iż powołana zasada związania danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków ma istotne znaczenie dla wymiaru podatku od nieruchomości. Należy jednak zwrócić uwagę, że ustalając jej zastosowanie nie można pominąć tego, że regulacja ta zawarta została w ustawie niemającej charakteru ustawy podatkowej, dlatego też jej zastosowanie nie może jednocześnie prowadzić do nadania prymatu tej zasadzie nad jednoznaczną wypowiedzią legislatora w ustawie podatkowej (por. wyrok NSA z dnia 6 listopada 2024 r. sygn. akt III FSK 1079/24; z dnia 29 stycznia 2025 r. sygn. akt III FSK 1151/24). Powyższą, teoretyczną argumentację, należy uznać jako adekwatną w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, w której zasadniczy zarzut skarżącej sprowadza się do argumentacji, że garaż stanowi część budynku mieszkalnego, przez to że połączony jest wspólną ścianą z takim budynkiem (znajduje się w bryle budynki zgodnie z jego projektem, na tej samej działce ewidencyjnej) oraz korzysta z łączą energetycznego znajdującego się w takim budynku. Sąd w składzie rozpoznającym skargę podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyroku z dnia 29 stycznia 2025 r. sygn. akt III FSK 1151/24, że organ podatkowy nie może uchylać się od obowiązku weryfikacji danych zawartych w ewidencji gruntów pod katem ustalenia podstawy opodatkowania, zgodnej z przepisami ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Jak bowiem wskazano w nim, poprzestanie jedynie na danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, prowadzi do nieuprawnionego nadania pierwszeństwa art. 21 ust. 1 u.p.g.k., nad jednoznaczną treścią regulacji zawartej w ustawie podatkowej dotyczącej podstawy opodatkowania z konsekwencją co do zastosowania właściwej stawki podatkowej podatku od nieruchomości. Przenosząc powyższą argumentację na grunt rozpoznawanej sprawy, sąd uznał, że poprzestanie przez organy podatkowe wyłącznie na danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, z których wynika, że sporny garaż jest budynkiem niemieszkalnym o identyfikatorze [...] o funkcji użytkowej według KST "budynki transportu i łączności", oznacza nadanie regulacji art. 21 ust. 1 u.p.g.k. pierwszeństwa względem ustawy podatkowej. Posłużenie się wyłącznie danymi z ewidencji, w oderwaniu od innych dowodów (przeciwdowodów), wiąże się w tym przypadku z pominięciem przepisów zawartych w u.p.o.l. mających wpływ na wymiar podatku od nieruchomości. Tymczasem, zarówno z wyjaśnień skarżącej, ale przede wszystkim z ww. ewidencji i wydruku poglądowego (materiał z akt podatkowych) w połączeniu z danymi powszechnie dostępnymi i publicznymi wynikającymi z widoków zrzutów z zasobów witryny internetowej www.geoportal.gov.pl i Google Maps, jasno wynika, że garaż ten jest projektowo i konstrukcyjne powiązany z budynkiem mieszkalnym, a ponadto pozostaje połączony energetycznie z tym budynkiem (mieszkalnym). Poprzedzając analizę przepisów prawa materialnego, stwierdzić należy, że ustalenia faktyczne sprawy nie są sporne. Organy podatkowe nie kwestionują faktu, że garaż jest pomieszczeniem przeznaczonym do przechowywania pojazdów i stanowi część bryły budynku oraz że jest połączony energetycznie z tym budynkiem. Podkreślić należy także, że stanowisko organów opiera się w istocie na uznaniu, iż o prawie do zastosowania stawki właściwej dla pomieszczeń przeznaczonych do przechowywania pojazdów w budynkach mieszkalnych, niezajętych na działalność gospodarczą, przesądzają zapisy ewidencji gruntów i budynków. Innymi słowy, przesądzające jest sklasyfikowanie spornego garaży jako budynku niemieszkalnego. Tym samym spór dotyczy wykładni i zastosowania albo niezastosowania w sprawie przepisu art. 1a ust. 2c u.p.o.l., bowiem ocena ustaleń faktycznych sprawy nie dostarczyła podstaw do wyeliminowania decyzji podatkowych z obrotu prawnego z powodu braków w ustaleniach faktycznych. Organy poczyniły w sprawie prawidłowe ustalenia faktyczne. Oceny tej nie zmienia skorzystanie przez sąd z uprawnienia do przeprowadzenia, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., dowodów uzupełniających z widoków zrzutów z zasobów witryn internetowych: www.geoportal.gov.pl i Google Maps. Według sądu, wynik postępowania z dowodów uzupełniających posłużył jedynie do zobrazowania zapisów ewidencji przedstawianych przez organ i twierdzeń skarżącej. W istocie stanowi on jedynie poszerzenie perspektywy/widoku budynku mieszkalnego, garażu i ich wzajemnego położenia. Natomiast, sam widok z góry obrazujący działkę ew. nr [...] z budynkiem mieszkalnym i budynkiem niemieszkalnym znajduje się w aktach podatkowych. Tym samym, nie było podstaw do zakwestionowania poczynionych przez organy podatkowe ustaleń faktycznych. Sąd nie dopatrzył się naruszeń procedury, które miałyby istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W szczególności, nie było podstaw do przyjęcia, że organy gromadziły i rozpatrywały materiał dowodowy w sposób wybiórczy czy nieobiektywny. Nie doszło zatem do naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 180 § 1, art. 187 § 1 czy art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Przechodząc do oceny decyzji podatkowej w zakresie prawidłowości zastosowania przez organy podatkowe przepisów podatkowego prawa materialnego, wskazać należy szczególnie na art. 1a ust. 2c u.p.o.l., zgodnie z którym za część mieszkalną budynku mieszkalnego uznaje się także pomieszczenie przeznaczone do przechowywania pojazdów w tym budynku. Ponadto, dla zupełności rozważań, przywołać należy przepisy art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a, lit. b oraz lit. e u.p.o.l. Stosownie do brzmienia art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l., rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie od budynków lub ich części mieszkalnych - [...] zł od 1 m2 powierzchni użytkowej. Na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l., rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej - [...] zł od 1 m2 powierzchni użytkowej. Natomiast, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e u.p.o.l., rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego - [...] zł od 1 m2 powierzchni użytkowej. Kluczowe dla materialnoprawnego rozstrzygnięcia sprawy jest brzmienie przywołanego art. 1a ust. 2c u.p.o.l. Przepis art. 1a ust. 2c u.p.o.l. został wprowadzony do ustawy podatkowej z dniem 1 stycznia 2025 r. na mocy art. 2 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 19 listopada 2024 r. o zmianie ustawy o podatku rolnym, ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawy o opłacie skarbowej (Dz. U. z 2024 r. poz. 1757). W uzasadnieniu zmiany (por. "Rządowy projekt ustawy o zmianie ustawy o podatku rolnym, ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawy o opłacie skarbowej" - druk nr [...], str. 19-20 uzasadnienia projektu ustawy) podano, że jej celem jest ujednolicenie opodatkowania pomieszczeń do przechowywania pojazdów znajdujących się w budynkach mieszkalnych. W stanie prawnym sprzed nowelizacji różnicowano opodatkowanie garaży znajdujących się w budynkach mieszkalnych. Do opodatkowania hal garażowych stanowiących element nieruchomości wspólnej, gdzie sposób określenia korzystania z poszczególnych miejsc postojowych następował w ramach podziału quoad usum, miała zastosowanie stawka określona w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l. (czyli stawka od budynków lub ich części mieszkalnych). Natomiast, wyodrębnione prawnie lokale użytkowe w budynkach mieszkalnych, garaże jednostanowiskowe i wielostanowiskowe podlegały opodatkowaniu stawką określoną w art. 5 ust. pkt 2 lit. e u.p.o.l. (czyli stawką od budynków lub ich części pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego). W opinii autorów projektu nowelizacji miała ona doprowadzić do zmiany kwalifikacji wyodrębnionych prawnie lokali użytkowych w budynkach mieszkalnych stanowiących garaże wielostanowiskowe oraz garaże jednostanowiskowe na część mieszkalną budynku, a w konsekwencji do zmiany podatkowego statusu takich pomieszczeń. Tym samym zmiana ta miała pozwolić na objęcie opodatkowaniem jednakową stawką wszystkich pomieszczeń przeznaczonych do przechowywania pojazdów w budynkach mieszkalnych i niezajętych na działalność gospodarczą. W ten sposób miało zostać wyeliminowane zróżnicowanie w zależności od tego, czy podatnik posiada miejsce postojowe w garażu stanowiącym odrębną nieruchomość w budynku mieszkalnym, czy postojowe przynależne do lokalu mieszkalnego. Ponownie należy wskazać, że ustalenia faktyczne sprawy pozwoliły na przyjęcie, że garaż (o identyfikatorze: 326201_1.4161.87_BUD.5_LOK) jest połączony wspólną ścianą oraz łączem energetycznym z budynkiem mieszkalnym oraz położony jest na tej samej działce ewidencyjnej, a więc jest konstrukcyjnie powiązany z budynkiem mieszkalnym. Ponadto nie ulega wątpliwości, że garaż jest pomieszczeniem przeznaczonym do przechowywania pojazdów. Organy tych okoliczności nie kwestionowały. W ocenie składu orzekającego w sprawie, skoro sporny garaż jest połączony z budynkiem mieszkalnym, a wręcz stanowi element bryły tego budynku, to uznać należy, że jest to pomieszczenie przeznaczone do przechowywania pojazdów w tym budynku (w budynku mieszkalnym). Zatem, garaż (opisywany w sprawie), powinien zostać uznany, na podstawie art. 1a ust. 2c u.p.o.l., za część mieszkalną budynku mieszkalnego. W konsekwencji sąd stwierdza, że całokształt okoliczności sprawy pozwala na zastosowanie przy opodatkowaniu garażu (o identyfikatorze: 326201_1.4161.87_BUD. 5_LOK) przepisów art. 1a ust. 2c w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l. i § 1 ust. 2 pkt 1 uchwały nr [...] Rady Miasta S. z dnia 29 października 2024 r. (Dz. Urz. Województwa Z. z dnia 5 listopada 2024 r. poz. 5018). Tym samym sporny garaż należało opodatkować według stawki wynoszącej 1,19 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, czyli jak od budynków lub ich części mieszkalnych. Sąd uznał za trafne ogólnie sformułowane zarzuty skargi. Skarżąca nie zamieściła bowiem w uzasadnieniu skargi precyzyjnych zarzutów naruszenia konkretnych przepisów ani prawa podatkowego procesowego, ani prawa podatkowego materialnego. Na podstawie powołanego już przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny w zakresie realizowanej kontroli nie jest związany zarzutami skargi, w związku z czym nie wyznaczają one kierunku analizy podejmowanej przez sąd. Innymi słowy, sąd z urzędu powinien wziąć pod uwagę wszelkie okoliczności, które mają wpływ na ocenę trafności kontrolowanego rozstrzygnięcia, nawet jeśli nie zostały one podniesione przez stronę skarżącą. Taka sytuacja miała miejsce w sprawie. Stwierdzić zatem należało naruszenie przepisu art. 1a ust. 2c u.p.o.l., przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w stanie prawnym obowiązującym na dzień 1 stycznia 2025 r. nie można uznać garażu za część mieszkalną budynku mieszkalnego, pomimo że położony on jest na tej samej działce ewidencyjnej, co budynek mieszkalny i jest połączony z tym budynkiem mieszkalnym wspólną ścianą (stanowi element bryły budynku) i łączem energetycznym. Ponadto błąd wykładni polega na uznaniu, że o tym, czy pomieszczenie przeznaczone do przechowywania pojazdów (garaż) stanowi część mieszkalną budynku mieszkalnego przesądza wyłącznie jego kwalifikacja w ewidencji gruntów, z której wynika, iż garaż jest lokalem niemieszkalnym o funkcji użytkowej "budynku transportu i łączności", według KST i jest dla niego prowadzona księga wieczysta. W sprawie, dla uznania czy garaż, który jest pomieszczeniem przeznaczonym do przechowywania pojazdów, stanowi część mieszkalną budynku mieszkalnego, w rozumieniu art. 1a ust. 2c u.p.o.l., przesądzające jest rzeczywiste połączenie z budynkiem mieszkalnym, a więc i to czy garaż jest elementem bryły budynku mieszkalnego. Taka wykładnia analizowanego przepisu ustawy podatkowej pozostaje w zgodzie z treścią tej regulacji oraz współgra z założeniami i celami nowelizacji. Skoro więc zamiarem ustawodawcy było ujednolicenie opodatkowania pomieszczeń przeznaczonych do przechowywania pojazdów w budynkach mieszkalnych, których sposób określenia korzystania z poszczególnych miejsc postojowych następował w ramach umownego podziału nieruchomości (quoad usum) i wyodrębnionych prawnie lokali użytkowych w budynkach mieszkalnych, garaży jednostanowiskowych i wielostanowiskowych, to rozumienie analizowanej regulacji zaprezentowane przez organy należało uznać za błędne. Ponadto, w ocenie sądu, organy podatkowe naruszyły przepis art. 1a ust. 2c u.p.o.l. przez jego niezastosowanie w sprawie, pomimo że prawidłowo ustalony w sprawie stan faktyczny pozwalał na stwierdzenie, iż garaż należący do skarżącej, jako pomieszczenie do przechowywania pojazdów, jest elementem bryły budynku mieszkalnego, a więc powinien zostać uznany za część mieszkalną budynku mieszkalnego (przy ul. [...]). Tym samym odmowa zastosowania przez organ podatkowy ww. przepisu prawa podatkowego do opodatkowania garażu, i przyjęcie zapisu z ewidencji gruntów i budynków, tj. w oparciu o zapis, że jest to budynek niemieszkalny, była błędna. W konsekwencji doszło również do naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l. przez jego niezastosowanie i art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e u.p.o.l. przez jego zastosowanie. Naruszenia te skutkują zastosowaniem błędnej stawki opodatkowania. Reasumując, organy podatkowe przy opodatkowaniu garażu skarżącej (o identyfikatorze: [...]) naruszyły przepisy art. 1a ust. 2c w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l. i § 1 ust. 2 pkt 1 ww. uchwały nr [...] Rady Miasta S. z dnia 29 października 2024 r. Na podstawie art. 153 p.p.s.a. sąd wskazuje, aby organy przy ponownym rozpoznaniu sprawy przyjęły wykładnię art. 1a ust. 2c u.p.o.l., zgodną z przedstawionym stanowiskiem sądu, a następnie zastosowały przepisy art. 1a ust. 2c u.p.o.l. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l. i w zw. z § 1 ust. 2 pkt 1 uchwały nr [...] Rady Miasta S. z dnia 29 października 2024 r. Wobec tego, sąd - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. - orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, jak w punkcie I. sentencji wyroku. O kosztach postępowania, które obejmują uiszczony wpis od skargi w wysokości [...] zł, sąd - na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. - orzekł jak w punkcie II. sentencji wyroku. Wszystkie ww. orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej bazie orzeczeń NSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl.