I SA/Sz 317/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Kazimierz Maczewski, Sędzia WSA Anna Sokołowska, Protokolant Lidia Maląg, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi R.R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania podatkowego w sprawie zwrotu kosztów postępowania podatkowego oddala skargę Decyzją z dnia [...],r. nr [...],Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...],r. znak [...],umarzającą postępowanie podatkowe w sprawie zwrotu R R kosztów postępowania podatkowego w łącznej wysokości [...] zł. Podstawą rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Skarbowej był następujący stan faktyczny. Spadkobierca R R złożył w dniu 26 marca 2001 r. zeznanie podatkowe o nabyciu majątku w drodze spadku po zmarłej J R, w którym jako przedmiot spadku wykazał udział do 3/4 części w nieruchomości położonej w Ś przy ul. H. Wartość udziału do 3/4 części w nieruchomości określił na kwotę [...]zł. Do zeznania załączył operat szacunkowy wyceny nieruchomości, będącej przedmiotem spadku sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego S B. Rzeczoznawca określił wartość nieruchomości położonej w Ś przy ul. H na kwotę [...] zł, a wartość udziału do 3/4 części w tej nieruchomości na kwotę [...]zł. W dniu 6 maja 2002 r. Podatnik dokonał korekty wielkości dziedziczonego udziału w nieruchomości będącej przedmiotem spadku z 3/4 na udział do 5/8 części. Jednocześnie R R zakwestionował wartość nieruchomości ustaloną w załączonym do zeznania operacie szacunkowym sporządzonym przez [...] i zobowiązał się do dostarczenia nowej wyceny nieruchomości w terminie 14 dni. Jednakże w piśmie z dnia 23 maja 2002 r. stwierdził, że podatek od spadku po zmarłej J R nie występuje. Zaznaczył, że wartość działki jest znikoma ze względu na jej położenie oraz że, jego zdaniem, dalsze dokumentowanie i ponoszenie związanych z tym kosztów jest zbędne. Po analizie operatu szacunkowego przedłożonego przez Stronę, organ podatkowy przyjął wartość nieruchomości określonej w tym operacie, jako wartość odpowiadającą wartości rynkowej z dnia powstania obowiązku podatkowego i decyzją z dnia [...] r. ustalił Podatnikowi zobowiązanie podatkowe w podatku od spadków i darowizn po zmarłej J R. W wyniku postępowania odwoławczego powyższa decyzja w dniu 3 października 2002 r. została uchylona w całości przez organ odwoławczy, a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ podatkowy pierwszej instancji. Pismem z dnia 8 października 2002 r. Urząd Skarbowy zwrócił się do Spadkobiercy o określenie wartości rynkowej udziału do 5/8 części w nabytej nieruchomości. W piśmie pouczono podatnika, że zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U z 1997 r. Nr 16, poz. 89 z późn. zm.), w razie nieudzielenia odpowiedzi lub gdy złożone oświadczenie nasuwać będzie wątpliwości, wartość rynkowa zostanie ustalona po zasięgnięciu opinii biegłych, a gdy tak ustalona wartość przekroczy o 33% wartość podaną przez podatnika, koszty ustalenia wartości poniesie podatnik. Pismem z dnia 27 października 2002 r. Podatnik poinformował, że wartość udziału do 5/8 części nieruchomości będącej przedmiotem spadku po J R wynosi [...]zł. Wartość ta, w opinii organu podatkowego, nie odpowiadała wartości rynkowej, więc pismem z dnia 2 listopada 2002r. zawiadomiono Podatnika, że podana wartość nie odpowiada wartości rynkowej i poproszono o podwyższenie podanej wartości, zawierając w piśmie pouczenie wynikające z art. 8 ustawy o podatku od spadków i darowizn. R R w piśmie z dnia 7 listopada 2002r. oświadczył, że podana wartość dotyczy udziału do 5/8 części i jest dla niego ostateczna, a na poparcie posiada stosowne dokumenty, które może przedłożyć. W związku z brakiem zgody Podatnika na podwyższenie wartości przedmiotu spadku, Urząd Skarbowy, stosownie do treści art. 8 ust. 4 ustawy o podatku od spadków i darowizn, zlecił biegłym rzeczoznawcom dokonanie wizji lokalnej celem ustalenia wartości rynkowej. Jeden biegły przedłożył operat szacunkowy z dnia 20 grudnia 2002 r., w którym oszacował wartość udziału do 5/8 części w nieruchomości na kwotę [...]zł, a drugi - operat szacunkowy z dnia 10 stycznia 2003 r., w którym ustalił wartość całej nieruchomości na kwotę [...]zł. Po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy organ podatkowy uwzględnił wartość masy spadkowej określonej przez Spadkobiercę w wysokości [...]zł, jako odpowiadającą wartości rynkowej z dnia powstania obowiązku podatkowego i decyzją z dnia [...]r. znak [...]ustalił zobowiązanie podatkowe w podatku od spadków i darowizn po zmarłej J R. Sprawa ustalenia Ri R należnego podatku od spadków i darowizn z tytułu nabycia spadku po zmarłej J R wszczęta złożonym w dniu 26 marca 2001 r. zeznaniem o nabyciu majątku w drodze spadku z wykazanym udziałem w wielkości 5/8 części nieruchomości położonej w Ś przy ul. H była następnie kilkakrotnie przedmiotem rozpoznania przez organy podatkowe, jednak przedmiotem sporu nie była już wartość rynkowa podlegająca dziedziczeniu po zmarłej J R. W konsekwencji składanych skarg na decyzje ostateczne oraz wniesionej skargi kasacyjnej, postępowanie podatkowe podlegało kontroli przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie i Naczelny Sąd Administracyjny. Końcowo decyzją z dnia [...] r. znak [...] po wnikliwej analizie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy Dyrektor Izby Skarbowej uwzględnił wartość masy spadkowej określonej przez Spadkobiercę w wysokości [...]zł, jako odpowiadającą wartości rynkowej z dnia powstania obowiązku podatkowego. Rozstrzygnięcie to zostało zaskarżone i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Podatnika wyrokiem I SA/Sz 279/08 z dnia 5 listopada 2008 r., który stał się prawomocny. W dniu 4 sierpnia 2010 r. do Urzędu Skarbowego wpłynął wniosek R Re o zwrot kosztów postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną [...] ustalającą podatnikowi podatek od spadków i darowizn w kwocie [...]zł. We wniosku tym Podatnik określił koszty na kwotę [...]zł i wyjaśnił, że obejmują one koszty powołania biegłego co do wyceny nieruchomości wchodzących w skład masy spadkowej, koszty rozprawy kasacyjnej przed NSA w Warszawie oraz koszty postępowania odwoławczego. Jako podstawę prawną żądania wskazał art. 266 § 1 w związku z art. 264 i 265 § 1i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), dalej: O.p. Podatnik dołączył do wniosku dowody poniesionych opłat (sądowych, za porady prawne, za opinię techniczną, za opracowanie wyceny uproszczonej nieruchomości). Zdaniem Podatnika, w toku prowadzonego postępowania zmierzającego do ustalenia podstawy wymiaru podatku, organ podatkowy błędnie ustalił kwotę wartości nieruchomości wchodzących w skład masy spadkowej, co spowodowało, że na własny koszt powołał biegłego rzeczoznawcę w celu ustalenia wartości dziedziczonego spadku. Stwierdził, że jako podstawę opodatkowania przyjęto wartość podaną przez powołanego przez niego biegłego (zgłoszone ustnie do protokołu). Odwołując się do wydanych w toku postępowania podatkowego decyzji i wyroków (wyrok WSA w Szczecinie z 5 listopada 2008 r. oddalający skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 21 marca 2008 r., wyrok NSA II FSK 149/05), Podatnik wskazał, że dopiero na mocy wyroku NSA obniżono podstawę opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn o długi i ciężary spadku (koszty ostatniej choroby, koszty nagrobka). Na tej podstawie Podatnik stwierdził we wniosku, że ponoszone przez niego koszty związane z uiszczaniem opłat związanych z kontrolą wydanych w sprawie rozstrzygnięć, stanowią stosownie do art. 265 § 2 O.p. inne istotne wydatki bezpośrednio związane z rozstrzygnięciem sprawy. Zdaniem Podatnika, orzeczenia zapadłe na skutek złożonych przez niego odwołań miały istotny wpływ na prawidłowe ustalenie podstawy opodatkowania. R R wskazał, że koszty kasacyjne stanowiły wartość 3.000 zł, pozostałe koszty sądowe 702zł, koszty zastępstwa procesowego związanego z przymusem adwokackim przed NSA – kwotę 6.400 zł. Podatnik wskazał, że poniesione przez niego koszty biegłego nie stanowią wydatków, które na mocy art. 267 § 1 O.p., obciążają jego osobę, jako zobowiązanego, gdyż nie zostały poniesione w jego interesie i na jego żądanie, lecz wynikały z ustawowego obowiązku organu prowadzącego postępowanie. Organ podatkowy pierwszej instancji umarzając postępowanie w sprawie, powołał się na przepis art. 208 oraz art. 265 § 1 i § 2 O.p. Organ wyjaśnił, że koszty, o które wnioskuje Podatnik nie są ujęte w art. 265 O.p. i dlatego postępowanie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe. Organ wskazał, że przewidziane w art. 265 § 1 O.p. wydatki stanowią obligatoryjnie koszty postępowania, natomiast przewidziane w § 2 art. 265 O.p. uprawnienie organu do zaliczenia do kosztów postępowania innych wydatków, dotyczy jedynie takich, które są bezpośrednio związane z rozstrzygnięciem. Organ podkreślił, że na żadnym etapie postępowania w sprawie nabycia majątku w drodze spadku po J R organ podatkowy nie zobowiązał Strony do ustalenia wartości nabytej nieruchomości przy pomocy biegłego, nie żądał żadnych opinii technicznych. Odnosząc się do żądania zwrotu kosztów rozprawy kasacyjnej, wskazał, że koszty te nie zostały wymienione w § 1 art. 265 O.p. oraz że nie są one kosztami poniesionymi w prowadzonym przez organ pierwszej instancji postępowaniu i dlatego organ nie może ich zaliczyć do innych wydatków związanych bezpośrednio z rozstrzygnięciem sprawy. W odwołaniu od decyzji, zarzucając, że jest ona nierzetelna, podatnik stwierdził, że mając przykre doświadczenia z rzeczoznawcą majątkowym ze Ś, jako obywatel Niemiec, nieznający wartości nieruchomości będącej przedmiotem spadku, został zmuszony przez Urząd Skarbowy w Ś do powołania biegłego. Pismem z dnia [...]r. znak [...]został zobowiązany do określenia wartości 5/8 części w nieruchomości zabudowanej położonej w Ś przy ul. H . W piśmie tym poinformowano go, że gdy złożone oświadczenie nasuwać będzie wątpliwości, wartość rynkowa zostanie ustalona po zasięgnięciu opinii biegłych. Jeżeli zaś tak ustalona wartość przekroczy o 33% wartość podaną przez podatnika, koszty ustalenia wartości poniesie podatnik. Podatnik oświadczył, że w piśmie z dnia 27 października 2002 r. podał wartość rynkową udziału do 5/8 części w nieruchomości położonej w Ś przy ul. H , informując jednocześnie organ podatkowy, że na poparcie powyższej ceny posiada stosowne dokumenty, które może przedłożyć w urzędzie skarbowym. Podatnik wywodził w odwołaniu, że organ podatkowy nie zwrócił się o te dokumenty, lecz zawiadomił o terminie przeprowadzenia przez rzeczoznawców majątkowych wizji lokalnej nieruchomości. Jednak podstawę wyliczenia kwoty podatku stanowiły ustalenia biegłego, którego powołał Podatnik, a nie ustalenia biegłych powołanych przez Urząd Skarbowy. Dlatego też, zdaniem Podatnika, poniesione przez niego koszty biegłego rzeczoznawcy podlegają zwrotowi na podstawie art. 265 § 1 O.p. Ponadto, koszty postępowania kasacyjnego oraz koszty postępowań odwoławczych są, jak wskazał R R, kosztami poniesionymi z winy Urzędu Skarbowego, gdyż na skutek rozprawy kasacyjnej oraz kolejnych odwołań, w sposób zasadniczy uległa zmianie wysokość podstawy opodatkowania oraz wysokość możliwych do dokonania odliczeń. Odwołujący wniósł o ustalenie poniesionych przez niego kosztów zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu sprawy w postępowaniu odwoławczym, nie znalazł podstaw do zmiany decyzji organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest okoliczność, czy organ podatkowy pierwszej instancji prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi przepisami umorzył postępowanie podatkowe w sprawie zwrotu kosztów postępowania podatkowego w wysokości [...]zł. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził dalej, że z oceny materiału zgromadzonego w sprawie wynika, że R R zażądał zwrotu kosztów opinii biegłego sporządzonej na jego zlecenie, której w toku postępowania podatkowego nie przedłożył. Powołał biegłego z własnej inicjatywy, organ podatkowy nie zobowiązał go do ustalenia wartości nabytej nieruchomości przy pomocy biegłego. Z tego powodu nie może swojego żądania zwrotu kosztów postępowania oprzeć na załączonych do wniosku z dnia 3.08.2010r. dokumentach. Pokwitowanie datowane na 3.12.2002r. i rachunek z dnia 15.05.2003r. (na łączną kwotę [...]zł) wystawione przez [...] za wykonanie opinii technicznej i wyceny uproszczonej nieruchomości zabudowanej położonej w Ś przy ul. H , świadczą, zdaniem organu, o wykonaniu usług przez inżyniera budownictwa lądowego, który nie powołuje się na uprawnienia rzeczoznawcy majątkowego. Zaznaczono, że Podatnik wnosił o zwrot kosztów związanych z wykonaniem operatu szacunkowego w kwocie [...]zł. Organ odwoławczy wskazał nadto, że R R nie był obciążony kosztami postępowania w związku z wykonaniem powołanych w toku postępowania podatkowego operatów szacunkowych na zlecenie organu podatkowego. Wskazano, że wbrew twierdzeniom Podatnika, organ podatkowy w pismach z dnia 8 października i 2 listopada 2002 r. dotyczących określenia wartości podał informację o możliwości zastosowania procedury ustalania wartości rynkowej z udziałem biegłych. Pouczono, że w przypadku nieustosunkowania się Podatnika do treści pisma w przedmiocie określenia wartości przedmiotu dziedziczenia w kwocie odpowiadającej wartości rynkowej, uruchomi procedurę przewidzianą w art. 8 ustawy o podatku od spadków i darowizn. Również przedstawione dowody (faktura z dnia 20.06.2003r. za wykonane czynności prawne - porady i pisma procesowe w kwocie [...] zł, kilka potwierdzeń wpłat kosztów sądowych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie w łącznej kwocie [...] zł), nie stanowią, zdaniem organu, podstawy żądania zwrotu poniesionych wydatków. Dyrektor Izby Skarbowej zaznaczył nadto, że podatnik wskazał dodatkowo na poniesione koszty skarg kasacyjnych w kwocie 3.000 zł i koszty zastępstwa procesowego przed NSA w kwocie 4.600zł. Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że o tym, jakie wydatki mogą być przez organ podatkowy zwracane uczestnikom postępowania podatkowego, wyraźnie stanowi przepis art. 266 § 1 O.p., zgodnie z którym organ podatkowy, na żądanie, zwraca koszty postępowania, o których mowa w art. 265 § 1 pkt 1 i 2. podkreślono, że są to wyłącznie: koszty podróży i inne należności świadków, biegłych i tłumaczy, ustalone zgodnie z przepisami o należnościach świadków i biegłych w postępowaniu sądowym oraz koszty, o których mowa w pkt 1, związane z osobistym stawiennictwem strony, jeżeli postępowanie zostało wszczęte z urzędu albo gdy strona została błędnie wezwana do stawienia się. Organ odwoławczy stwierdził dalej, że w postępowaniu w sprawie nabycia przez Ra Rego majątku w drodze spadku po zmarłej J R, nie miały miejsca wskazane wyżej okoliczności uzasadniające ewentualny zwrot kosztów postępowania. Wyjaśnił dalej, że skoro w art. 266 O.p. i to w sposób jednoznaczny, został określony tryb zwracania kosztów postępowania, zawężony tylko do kosztów określonych w art. 265 § 1 i 2 O.p., to organ podatkowy nie ma uprawnień do merytorycznego orzekania o zwrocie, czy odmowie zwrotu innych kosztów, do których niewątpliwie należy zaliczyć powoływane przez Podatnika koszty sporządzenia operatu szacunkowego na jego zlecenie oraz wskazywane przez Podatnika koszty rozprawy kasacyjnej i postępowania odwoławczego. Zwrot kosztów tego rodzaju nie jest w świetle regulacji zawartej w art. 265 i art. 266 O.p. dopuszczalny. Oznacza to, że Podatnik nie mógł skutecznie wnosić swojego żądania zgłoszonego w piśmie z dnia 3 sierpnia 2010 r. Wskazując na zakres kosztów podlegających zwrotowi organ odwoławczy stwierdził, że Naczelnik Urzędu Skarbowego zasadnie umorzył postępowanie na podstawie art. 208 § 1 O.p. W kierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skardze na wyżej opisaną decyzję, nie zgadzając się z podjętym rozstrzygnięciem, R R powtórzył argumentacje odwołania. W odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - zwanej w dalszej części "p.p.s.a" - stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Przedmiotem sporu w sprawie jest ocena zasadności złożonego do organu podatkowego żądania skarżącego co do zwrotu poniesionych wydatków za sporządzoną na jego zlecenie opinię techniczną biegłego oraz wycenę uproszczoną nieruchomości w związku z prowadzonym postępowaniem podatkowym oraz poniesione koszty sądowe i inne wydatki w związku z postępowaniem sądowoadministracyjnym, stanowiące, zdaniem podatnika koszty postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. nr [...]. Należy podkreślić na wstępie, że Sąd nie kwestionuje poniesionych przez Skarżącego określonych wydatków, które, jak słusznie podnosił skarżący, przyczyniły się w istotny sposób do wydania ostatecznej decyzji w sprawie. Jednak wskazać też należy, że kwestie dotyczące uprawnienia Strony do żądania ich zwrotu są ściśle określone przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), dalej: "O.p.", to jest przepisy Rozdziału 23 "Koszty postępowania" w Dziale IV "Postępowanie podatkowe". I tak, zgodnie z art. 265 § 1 O.p. do kosztów postępowania zalicza się: 1) koszty podróży i inne należności świadków, biegłych i tłumaczy, ustalone zgodnie z przepisami o należnościach świadków i biegłych w postępowaniu sądowym; 2) koszty, o których mowa w pkt 1, związane z osobistym stawiennictwem strony, jeżeli postępowanie zostało wszczęte z urzędu albo gdy strona została błędnie wezwana do stawienia się; 3) wynagrodzenie przysługujące biegłym i tłumaczom; 4) koszty oględzin; 5) koszty doręczenia pism urzędowych. Organ podatkowy może zaliczyć do kosztów postępowania także inne wydatki bezpośrednio związane z rozstrzygnięciem sprawy (art. 265 § 2 O.p.). Z kolei art. 266 § 1 O.p. stanowi, że organ podatkowy, na żądanie, zwraca koszty postępowania, o których mowa w art. 265 § 1 pkt 1 i 2, przy czym żądanie zwrotu poniesionych kosztów podróży należy zgłosić organowi podatkowemu, który prowadzi postępowanie, przed wydaniem decyzji w sprawie, pod rygorem utraty roszczenia (art. 266 § 2 O.p.). Przytoczony powyżej art. 265 § 1 O.p. wprowadza enumeratywny katalog kosztów postępowania. Katalog ów nie ma charakteru zamkniętego, gdyż organ podatkowy może zaliczyć do kosztów postępowania także inne wydatki, bezpośrednio związane z rozstrzygnięciem sprawy. Ustawodawca nie zdecydował się na ustawową definicję kosztów postępowania, pozostał jedynie przy ich przykładowym wymienieniu. Zaliczanie przez organ podatkowy określonych kosztów bezpośrednio związanych z rozstrzygnięciem sprawy pozostawione zostało uznaniu organu podatkowego, o czym świadczy użyty w paragrafie 2 art. 265 zwrot, iż organ podatkowy może zaliczyć do kosztów postępowania również inne wydatki (tak: S. Presnarowicz [w:] R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2006). Należy jednak zauważyć, że w przepisach art. 265 i 266 O.p. ustawodawca uregulował dwie odrębne (choć powiązane ze sobą) instytucje, mianowicie w pierwszym z wymienionych artykułów wyliczył składniki kosztów postępowania, natomiast w drugim - opisał tryb zwrotu tych kosztów, tj. wymienił te koszty, które na żądanie podlegają zwrotowi. Tego rozróżnienia strona skarżąca zdaje się nie dostrzegać. Tym samym zwrotowi na żądanie podlegają tylko ściśle określone wydatki określone w art. 265 § 1 pkt 1 i 2 O.p., a nie podlegają zwrotowi wydatki określone w art. 265 § 1 pkt 3-5 i § 2 O.p. Wynika to bowiem wprost z treści przepisu art. 266 § 1 O.p. (tak również: S. Babiarz [w:] S. Babiarz, B. Dauter, M. Niezgódka - Medek, Koszty postępowania w sprawach administracyjnych i sądowoadministracyjnych, LexisNexis, Wydanie 2, Warszawa 2009, s. 148). Zatem raz jeszcze należy podkreślić, że zwrotowi podlegają jedynie koszty podróży i inne należności świadków, biegłych i tłumaczy, ustalone zgodnie z przepisami o należnościach świadków i biegłych w postępowaniu sądowym ( art. 265 § 1 pkt 1 O.p.) oraz koszty, o których mowa wyżej (w pkt 1), związane z osobistym stawiennictwem strony, jeżeli postępowanie zostało wszczęte z urzędu albo gdy strona została błędnie wezwana do stawienia się ( art. 265 § 1pkt 2 O.p.). Odnosząc powyższe rozważania teoretyczne do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że w piśmie z dnia 3 sierpnia 2010 r. R R wystąpił o zwrot następujących kosztów: koszty sporządzenia operatu szacunkowego na zlecenie skarżącego, koszty rozprawy kasacyjnej i postępowania odwoławczego. Żaden z przedstawionych przez Ra Rego w w/w piśmie wydatków nie stanowił kosztów wymienionych w art. 265 § 1 pkt 1 i 2 O.p. Słusznie wskazał organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że skoro skarżący powołał "biegłego" z własnej inicjatywy - organ podatkowy nie zobowiązał strony do ustalenia wartości nabytej nieruchomości, to nie można uznać poniesionych przez stronę wydatków na wykonanie opinii technicznej i wyceny uproszczonej nieruchomości, jako wydatków stanowiących koszty postępowania, o których mowa w art. 265 § 1 pkt 1 O.p. Zakres kosztów wymienionych w art. 265 § 1 pkt 1 i 2 O.p. nie obejmuje też wykazanych przez Skarżącego kosztów rozprawy kasacyjnej i postępowania odwoławczego. Sąd podziela stanowisko organu, że w takiej sytuacji organ nie ma uprawnień do merytorycznego orzekania o zwrocie, czy odmowie zwrotu innych, wskazanych w piśmie Skarżącego z dnia 3 sierpnia 2010 r., kosztów. Badając zaskarżoną decyzję pod względem jego zgodności z prawem Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Sąd zwraca dodatkowo uwagę, że jeżeli strona uznaje, że poniosła szkodę na skutek nieprawidłowego działania organów podatkowych, to może dochodzić swoich praw na drodze postępowania przed sądem powszechnym. Biorąc pod uwagę przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), oddalił skargę.